Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

happy new year


~Παρόλο που τη φάτνη στην Ομόνοια την φυλάνε 24 ώρες το 24ωρο, δεν τη γλίτωσε ο μικροσκοπικός Ιησούς, κάποιος τον ζούλαρε την ημέρα των Χριστουγέννων και τζίφος οι σκοπιές και οι περιπολίες. Δεν σκέφτηκε κανείς να τον αντικαταστήσει. Την ώρα που έκλεβαν τον Ιησού, στον Σκάι έδειχνε ένα επιμορφωτικό ντοκιμαντέρ για το πέος των δεινοσαύρων και εικασίες για τον τρόπο που έκαναν σεξ [οι δεινόσαυροι] –μα την Παναγία, ήταν πολύ επιμορφωτικό- ενώ λίγες ώρες αργότερα ο Ίαν [Ράιτ] δοκίμαζε μια λαπωνική λιχουδιά: μαλακά σκατά φώκιας ανακατεμένα με λίγο από το λίπος της [δεν θυμάμαι σε ποιο κανάλι].
~Δεν ξέρω γιατί συγκινήθηκα τόσο όταν τη διάβασα. Η ιστορία της Zurana Horton που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος της χρονιάς για το New York magazine περιέχει την πράξη αυτοθυσίας μιας μάνας και όλες οι πράξεις αυτοθυσίας με μάνες είναι το ίδιο συγκινητικές (μερικές παραείναι, ειδικά όταν στις διηγούνται στο στρατό).
Η Zurana Horton είχε μόλις πάρει απ’ το σχολείο στο Μπράουνσβιλ την κόρη της την Αλέξις, ένα από τα δώδεκα παιδιά της. Εμφανίστηκαν περπατώντας στην Οδό Watkins, προσπέρασαν το κτίριο της πυροσβεστικής και πήγαιναν να πάρουν άλλο ένα από τα κορίτσια της. Είχαν φτάσει στο σουπερμάρκετ Peanut Lucky, όπου ένα σήμα στο παράθυρο λέει «Καλώς ήρθατε στο κατάστημά μας» και το γκραφίτι στον εξωτερικό τοίχο γράφει CRIP -όταν άρχισαν οι πυροβολισμοί. Τα μέλη δυο αντίπαλων συμμοριών είχαν αρχίσει καυγά, προφανώς εξαιτίας ενός κινητού τηλεφώνου, και εκείνη τη στιγμή, γύρω στις 2.30 το απόγευμα της Παρασκευής 21 Οκτωβρίου, κι ενώ οι γύρω δρόμοι ήταν γεμάτοι από παιδιά του σχολείου, ένας απ’ αυτούς που στεκόταν σε μια ταράτσα, αποφάσισε να λύσει τη διαφορά που είχαν πυροβολώντας. Ένας αυτόπτης μάρτυρας είπε αργότερα στους ρεπόρτερ ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που άκουσαν τον πυροβολισμό πάγωσαν επιτόπου.
Αυτά που συνέβησαν στη συνέχεια είναι κρυμμένα πίσω από ένα σύννεφο ομίχλης, αλλά όπως θυμάται η Kirsten John Foy, «στα κλάσματα δευτερολέπτου που μεσολάβησαν αφού ξεκίνησαν οι πυροβολισμοί, η 34χρονη Zurana Horton άρπαξε την Αλέξις και ένα άλλο κορίτσι που στεκόταν εκεί κοντά στην αγκαλιά της. Βάζοντας τον εαυτό της μπροστά στα πυρά, περικύκλωσε με το σώμα της τα κορίτσια σαν κότα που μαζεύει τα κλωσσόπουλά της. «Δεν υπήρχε καθόλου χρόνος για να αποφασίσει τι να κάνει», λέει η Foy, «η κίνηση ήταν καθαρά ενστικτώδης». Η αστυνομία λέει ότι έσωσε τη ζωή της κόρης της, καθώς επίσης και της 11χρονης Cheanne McKnight. H Horton χτυπήθηκε στο στήθος και στη βάση του λαιμού της και πέθανε απ’ τις πληγές της.
Είναι ανθρώπινο να αναρωτιέσαι εάν θα περπατούσες μπροστά απ’ τις σφαίρες για να σώσεις της ζωή κάποιου άλλου. Για τους περισσότερους νεοϋορκέζους αυτή η ερώτηση ευτυχώς παραμένει υποθετική. Αλλά για την Horton –η οποία ζούσε στο Μπράουνσβιλ όπου τα ποσοστά εγκληματικότητας είναι από τα υψηλότερα στην πόλη- ήταν πάντα τρομερά αληθινή. Κι όταν έφτασε η μέρα, έδωσε την απάντησή της.
~Παρακάτω είναι οι λίστες με τα καλύτερα του 2011 για μερικούς απ’ τους cboxers. Καλή χρονιά και του χρόνου με υγεία.
star
Uncle Acid And The Deadbeats - Blood Lust
Death Grips - Exmilitary
Mamaleek - Kurdaitcha
Ramesses- Possessed by the Rise of Magik
Leather Nun America - Kult Occult
Cut Hands - Afro Noise I
Garage a Trois - Always Be Happy, But Stay Evil Tim Berne – Insomnia
Nature Morte & O Paradis - Nos Coeurs Expulses
Cities Aviv - Wet Dream
manand
josh pearson - last of the country gentlemen
shabazz palaces - black up
pj harvey - let england shake
james blake - james blake
the weeknd - thursday
olafur arnalds - living room songs
billy hart & tied tickled trio - la place demon
booker t. jones - the road from memphis
still corners - creatures of an hour
pinch & shackleton - pinch & shackleton
black keys – el camino
cocaine death
This is past – Mισανθρωπια.
Lust for youth – Neon lights appear
Contrepoison – The thunders which collide
Natural assembly – s/t
Omega massif -Karpatia
Balaclavas – Snake people
Will haven – Voir dire
Terra tenebrosa – The tunnels
Cave in – White silence
Craft - Void
+1.hourvari – s/t.
igor
The Horrors - Skying
James Blake - James Blake
P.J.Harvey - Let England Shake
Death Grips - Exmilitary
Radiohead - The King Of Limbs
Roll The Dice - In Dust
Shabazz Palaces - Black Up
Scorpion Violente - Uberschleiss
John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves
The Weeknd - House Of Balloοns
The Men - Leave Home
Dirty Beaches - Badlands
Cults - Cults
Zomby - Dedication
Thurston Moore - Demolished Thoughts
Chilly Gonzales - The Unspeakable
Danger Mouse & Danielle Luppi - Rome
The Field - Looping State Of Mind
The Pains Of Being Pure At Heart - Belong
Bon Iver - Bon Iver
The Caretaker - An Empty Bliss Beyond this World
[τα παθιασμένα φιλιά με τα αγάλματα από εδώ].

jackie farrow


Ο δίσκος του Jackie Farrow είναι εσωστρεφής και σκοτεινός και τόσο φορτωμένος με μνήμες από ’80s, που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι τον έχει φτιάξει ένας 22χρονος. Επίσης, δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι ο ίδιος Παναγιώτης που στα 17 του χτυπιόταν με τους Exposed By Observers και τα έσπαγαν στην σκηνή. Ο Παναγιώτης έχει μεγαλώσει και έχει αλλάξει πολύ. Όχι μόνο «μουσικά». Έφυγε από την Αθήνα κι επέστρεψε στον Αλμυρό, αφήνοντας αρκετά πράγματα πίσω του, ολοκληρωμένα ή ανολοκλήρωτα, ξεκινώντας καινούργιες ασχολίες και με άλλου είδους προοπτικές. Το μόνο που έχει μείνει ίδιο είναι το πάθος του για τη μουσική. Στο Beyond The Chromatic Grayscale κάνει βουτιά στο new wave και στις πρώιμες κυκλοφορίες της 4AD και καταλήγει να ακούγεται σαν τον Lou Reed της εποχής του Berlin, σε έναν δίσκο που φτιάχτηκε σε διάστημα τριών μηνών από το περασμένο φθινόπωρο μέχρι πριν από λίγες μέρες, και αποφάσισε να τον χαρίσει για δωρεάν download.
εδώ.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

αλούνατζορτζ


ο george reid γνώρισε την aluna francis τυχαία στο ίντερνετ την ώρα που μοιράζονταν την αμοιβαία αγάπη τους για τους ρέντιοχεντ, τα έφτιαξαν και μετά άρχισαν να φτιάχνουν μαζί και μουσική. ως alunageorge. κι έγιναν κάτι σαν άγγλοι τζέι τζέι -η aluna νιαουρίζει ναζιάρικα τους στίχους κι ο george βάζει τα μπιτ [ακριβώς] που θα έπρεπε να έχουν τα σημερινά ποπ τραγούδια για να χαίρεσαι να τ' ακούς στο ραδιόφωνο. η aluna θα ήθελε να είναι r&b ντίβα -μία απ' τις en vogue ή η aaliyah [δες το βίντεο του i know you like it και θα καταλάβεις], ο george φτιάχνει ομορφα ποπ μπιτάκια που έχουν λίγο από κάθε χορευτικό ήχο των τελευταίων χρόνων σε λάιτ εκδοχή. χέστηκαν για τις πρωτοπορίες και για μερίδια στην ιστορία, δεν υπήρχαν σε καμία λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, έγραψαν απλά τραγούδια σαν κι αυτό. ή αυτό.

σταρ και σούπερσταρ


τη ζημιά μου την έκανε ο μοσχάς που μου έδειξε το βίντεο «i like you i like you i love you» και με κόλλησε το μικρόβιο superstar and star.
αφού είδα στη σειρά όλα τα βίντεο που έχει ανεβάσει στο youtube, κατέβασα όσα κομμάτια του βρήκα, όλα σε άθλια ποιότητα και από κακές ηχογραφήσεις, που ακούγονται λες και ο άριελ πινκ του doldrums διασκευάζει τζαμαϊκανές επιτυχίες.
ο neville lawrence (ο «star») ήταν γνωστή φιγούρα των μεταμεσονύκτιων διαφημίσεων στην τηλεόραση της ομάχα, στην περιοχή της νεμπράσκα, αλλά την καριέρα του την ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, στα τέλη των ’80s στη νέα υόρκη, όταν έπαιζε –όπως ισχυρίζεται σε μέρη όπως το the arc και στο samy hotel [στο τελευταίο μοιράστηκε μια φορά τη σκηνή με τον snoop dog]. o star είναι μετανάστης απ’ την τρινιντάντ και στις αρχές των ’80s βρέθηκε στον υπόγειο της νέας υόρκης να κάνει περφόρμανς, ντυμένος με τα περίεργα κουστούμια που φτιάχνει μόνος του. εκεί μια μέρα την έπεσε στην ann, μια τουρίστρια απ’ τη νότια ντακότα. της ζήτησε να βγουν, κι αυτή ζαλισμένη απ’ το πολύχρωμο κουστούμι δέχτηκε. εικοσιτόσα χρόνια αργότερα ζουν μαζί στην ομάχα κι έχουν μια κόρη [το κουστούμι πρέπει να ήταν και γαμώ τα κουστούμια].
ο star από τότε γράφει μουσική που είναι μοναδική. πραγματικά μοναδική. ακούγεται σαν να έχεις βάλεις τον άριελ πινκ σε πιο αργές στροφές και να του έχεις προσθέσει ρέγγε ρυθμούς, ο ίδιος λέει ότι παίζει «ένα μίγμα από ποπ και σόουλ με άρωμα καραϊβικής και ένα μήνυμα: τη ζωή αξίζει να τη ζεις. η μουσική του superstar επιβεβαιώνει την πίστη του στην πειθαρχεία, την ανεκτικότητα, το σεβασμό και την ειρήνη. υπνωτίσου από τους υποβλητικούς ήχους του superstar –τη θετική μουσική για τη ζωή».
η μουσική του star & superstar in μπορεί να μην είναι ποπ, αλλά είναι όπως ακριβώς την περιγράφει: επιβλητική και υπνωτική, με επαναλαμβανόμενες φράσεις που σου βιδώνονται στον εγκέφαλο και μπιτ που παίζουν ξανά και ξανά σε λούπες όπως στα πρώιμα ραπ κομμάτια και κάνουν τα τραγούδια του να μοιάζουν με σόουλ μάντρα [πολλά μάντρα, μάντρες].
για να καταλάβεις το μεγαλείο του πρέπει να τσεκάρεις τα βίντεο που έχει ανεβάσει στο youtube. εδώ είναι τρία κομμάτια του. έχει κυκλοφορήσει περισσότερα από 20 άλμπουμ ως superstar & star in, όλα με τον ίδιο τίτλο [ομώνυμα]. το στόρι από εδώ.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

άντε γαμήσου 2011


σε μια από τις χειρότερες χρονιές που μπορώ να θυμηθώ -για πολλούς και διάφορους λόγους- υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων που σε κάνουν να χαμογελάς και να βλέπεις λίγο πιο γκρίζα τη μαυρίλα.
δεν είναι ιστορίες μόνο μακρινές, υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων δίπλα σου που την παλεύουν μια χαρά και με λίγα, ακόμα και χωρίς λεφτά, οι οποίοι σου δίνουν κουράγιο και κάνουν τη ζωή λίγο πιο όμορφη. επίσης, όσο περνάει ο καιρός και ζορίζουν τα πράγματα καταλαβαίνεις ότι όταν έρθει η ώρα να πετάξεις, βρίσκεις ένα σωρό άχρηστα και περιττά που δεν σου ήταν ποτέ απαραίτητα στην ουσία. μια χαρά ζεις και με λίγα. και με ακόμα λιγότερα, ακόμα καλύτερα.
αυτά είναι τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο το 2011, αλλά πριν απ' τη λίστα, ορίστε η ιστορία του μανσούρ από την κένυα που έφτιαξε ένα ολόκληρο πλοίο από πλαστικά μπουκάλια που βρήκε στα σκουπίδια:
για περισσότερα από χίλια χρόνια το λιμάνι της λαμού στην κένυα ήταν κέντρο εμπορίου. τα πλοία που αγκυροβολούσαν έφευγαν φορτωμένα με ελεφαντόδοντο, ξυλεία από μαγκρόβιες και σκλάβους. μετά, πριν από έναν αιώνα, το παλιό εμπόριο άρχισε να παρακμάζει, μέχρι που βαθμιαία αντικαταστάθηκε από έναν καινούργιο: τον τουρισμό.
μεγαλώνοντας στη λαμού ο μανσούρ, τώρα 31, έβλεπε τους επισκέπτες να φτάνουν με λεφτά και να αφήνουν πίσω τους σκουπίδια. μια μέρα, μετά από καιρό, κοίταξε τα πεταμένα πλαστικά κατά μήκος της ακτογραμμής και του ήρθε επιφοίτηση: συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να φτιάξει με αυτά κάτι που χρειάζονταν όλοι στη λαμούρ: μπορούσε να κατασκευάσει ένα πλοίο. «το όνειρο ήρθε απ’ τον θεό», λέει, «αυτό δεν το έμαθα στο σχολείο. το όνειρό μου έλεγε ‘πήγαινε και μάζεψε τα σκουπίδια που επιπλέουν’. και για τέσσερις μήνες τα συνέλεγα. τώρα είμαι ο πρώτος άνθρωπος που έφτιαξε κάτι τέτοιο στην αφρική και ίσως σε ολόκληρο τον κόσμο: ένα πλαστικό πλοίο.
φτιάχνω το ‘century’ εδώ και δυόμισι χρόνια. είναι φτιαγμένο από πλαστικό, λάστιχα και καρφιά. έχει επίσης καμβά και χρησιμοποίησα πίσσα για να κλείσω τις τρύπες. το ονόμασα century επειδή τα λάστιχα και τα πλαστικά ζουν εκατό χρόνια στο νερό. αν βάλεις ξύλο και πλαστικό στο νερό, το ξύλο επιπλέει κατά 50% αλλά το πλαστικό επιπλέει κατά 100%. βάλε νερό σε ένα ξύλινο βάζο, μετά από μια εβδομάδα θα δεις να τρέχει νερό επειδή το ξύλο έχει από τη φύση του τρύπες.
όλοι μου έλεγαν ‘είσαι τρελός;’ κι όταν τους έλεγα ότι θα φτιάξω ένα πλοίο από πλαστικό μου έλεγαν ‘αποκλείεται, δεν υπάρχουν πλαστικά πλοία’, αλλά όταν άρχισα να το φτιάχνω έλεγαν ‘α, δεν μπάζει νερά, wow!’. τα παιδιά έρχονταν να το δουν και ακόμα και στο ραδιόφωνο έλεγαν ‘ω, χρησιμοποιεί σκουπίδια και επιπλέει μια χαρά, είναι θαύμα!’. τώρα πολλοί άνθρωποι ενδιαφέρονται, ειδικά για το πώς το έφτιαξα με μπουκάλια. μπορείς να φτιάξεις ένα παράθυρο, μια πόρτα, ακόμα κι ένα τραπέζι μ’ αυτόν τον τρόπο. ακόμα κι ο υπουργός περιβάλλοντος ενδιαφέρθηκε.
άρχισα με το διάδρομο και μετά έφτιαξα ένα μέρος για να μπορώ να κοιμηθώ. υπάρχει ακόμη τουαλέτα, ένα μέρος που μπορείς να χαλαρώνεις και να τρως κι ένα έξτρα δωμάτιο για τον καπετάνιο.
λένε διάφοροι ότι είναι μέρος του πλοίου, αλλά δεν το μοιράζομαι με κανέναν. δουλεύω ολομόναχος. τρεις μέρες την εβδομάδα ψάχνω για χρήματα επειδή έχω γυναίκα και μωρό παιδί. ο πατέρας μου ήταν θαλασσινός, αρχιμηχανικός, αλλά πέθανε όταν ήμουν εννιά. ο παππούς μου ήταν καπετάνιος στα πρώτα φεριμπότ της κένυας.
με φωνάζουν καπετάν-σκουπίδια αλλά δεν αισθάνομαι άσχημα επειδή ξέρω τι κάνω. ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι τέλειο. το century δεν θα βυθιστεί ποτέ».
χωρίς πραγματική σειρά:
death grips-exmilitary
monster rally-coral
larry gus-24 beats (july '11)
dirty beaches-badlands
ras g & the alkebulan space program-space base is the place
pinch & shackleton-pinch & shackleton
the caretaker-an empty bliss beyond this world
the weeknd-house of balloons
victim of society-victim of society tape
john maus-we must become the pitiless censors of ourselves
king elephant-king elephant
shabazz palaces-black up
zomby-dedication
spaced cowboy-psych hop blues no. 2
machinedrum-room(s)
dj rashad-just a taste vol. 1
balam acab-wander/wonder
cults-cults
kuedo-severant
eola-deo gracias
tim hecker-ravedeath, 1972
james blake-james blake
peaking lights-936
washed out-within & without
άγγελος κυρίου-ξεδίψασε από την αναγνώριση
acid baby jesus-acid baby jesus
baby guru-baby guru
hana-hana
chilly gonzales-the unspeakable
sun of nothing-the guilt of feeling alive
και του χρόνου καλύτερα. για όλους.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

πιουρ βεντιλέισιον




ξεφυλλίζοντας το τελευταίο τεύχος του [σταθερά] απίθανου περιοδικού, που πάντα είναι ένα βήμα μπροστά από οποιοδήποτε άλλο, του colors, είδα αυτές τις υπαίθριες τουαλέτες στη νότια αφρική οι οποίες είναι εντελώς υπαίθριες, μόνο η λεκάνη σε δημόσια θέα και τριγύρω αέρας, γι' αυτό όσοι τις χρησιμοποιούν κουκουλώνονται με μια κουβέρτα για να δημιουργούν περιβάλλον κλειστού χώρου και να μην διαχέονται τα μόρια του σκατού στην ατμόσφαιρα πριν τα καταπιούν.
το κείμενο αναφέρει τα εξής: in south africa, when post-apartheid governments tried to offer toiletless people an improved pit latrine (no flies; better ventilated), their offers were refused, though water was scarce. perhaps mindful of this, some government authorities installed flush toilets for slum areas, hoping residents would provide enclosures. “most people here don’t work,” says ntombizanele damse, who lives in kayelitsha township near cape town, “we can’t afford to build walls.” though the open toilets have caused massive protests – the “toilet wars” of 2011 – they are still open, and still used.
να σημειωθεί ότι το τεύχος έχει θέμα ''σκατά'' και είναι από τα καλύτερα που έχει βγάλει.
[archives: fried chicken, κυριακή, back to the future, the only way is up, spin, ough, tip, josh t. pearson, μπέργκερ, ανακοινώσεις]

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

installation: φάτνη τσαουσέσκου


η φωτογραφία δεν μπορεί να αποτυπώσει το μεγαλείο της καλοκαιρινής φάτνης-πυροβολείο-κιόσκι-πέργολας με την αγία τετράδα γονατιστή, κι αν δεν την δεις από κοντά, είναι αδύνατο να μπορέσεις να συλλάβεις τη σύνθεση με την πράσινη πλαστική μοκέτα, την παναγία σε στάση απόγνωσης επειδή ο πρόωρος ιησούς γεννήθηκε σε μέγεθος κοντορεβιθούλη [τετραμηνίτικος] και τον ιωσήφ σε στάση έμφραγμα. οι δε βοσκοί πέρα βρέχει, ο ένας κοιτάζει το ερειπωμένο fashion hotel και ο μικρός αυτιάς έχει ένα ένοχο βλέμμα λες και σκοπεύει να το σκάσει προς την πανεπιστημίου. η φάτνη της ομόνοιας, που θα μπορούσε να είναι απομεινάρι της εποχής τσαουσέσκου, ταιριάζει τέλεια με την ομορφιά της περιοχής, τις αρσενικές πόρνες και τα τζάνκι [στα αριστερά] και τους άστεγους που κοιμούνται στις σχάρες αερισμού του μετρό [στα δεξιά], ενώ για να ολοκληρωθεί η σύνθεση και να μείνει ασφαλής στη θέση της μέχρι να περάσουν οι γιορτές, έβαλαν κι έναν μπάτσο να τη φυλάει.
απίθανο installation.

phantomas




οι πολύ ωραίες γιορτινές φωτο είναι από ένα παλιότερο τεύχος του colors με θέμα ''έφηβοι'' [το καινούργιο έχει θέμα ''σκατά''] από ένα άρθρο για τους rainbows, που μπορεί να φαίνονται μαστουρωμένοι και χαρούμενοι, αλλά τόση βρώμα δεν αντέχεται ούτε με σαράντα μπάφους [τουλάχιστον φαίνονται καλοί άνθρωποι].
κι αυτό είναι ένα πάρα πολύ καλό ep από τον phantoma με τίτλο freak out, ένα από τα single της χρονιάς.
phantomas-freak out

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

see the pyramids etc.


κάπως έτσι τελειώνει ο τρίτος κύκλος του bored to death...

ike jime


στο δεύτερο τεύχος του lucky peach [ενός διαφορετικού γαστρονομικού περιοδικού που βγαίνει στο σαν φρανσίσκο και προφανώς απευθύνεται σε πολύ πιο νεανικό κοινό από τα υπόλοιπα περιοδικά φαγητού] υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο ''long island striped bass ike jime'' και θέμα το ''πώς να σκοτώσεις ένα ψάρι ακαριαία'' και με ολόκληρη ανάλυση για το τι παθαίνει η σάρκα του αν πεθάνει αργά και βασανιστικά: σκληραίνει και γεμίζει τοξίνες.
μαζί με τα χρήσιμα που μαθαίνεις για τους διαφορετικούς τρόπους που μπορείς να σκοτώσεις ένα ψάρι, το μυστικό για να στραγγίξεις το αίμα απ' τη σάρκα του για να είναι κατάλληλη για σούσι, και τους χρόνους που χρειάζεται να μείνει το κάθε ψάρι σε ενυδρείο για να ηρεμήσει και να χαλαρώσει το μυϊκό σύστημά του πριν το μαχαιρώσεις μπαμπέσικα, μαθαίνεις και τι εστί ''ike jime'' [συγκεκριμένα ike jime του κυότο], το οποίο το αντιγράφω -και αχρείαστο να 'ναι:
''in japan we also have a method of fish killing where you take a stick and whack the head of the living fish and then put it in a bucket of ice immediately. (it's called no-jime). you leave it in the ice for about half a day, the blood gets drained, and the flesh gets firm. you slice that up thinly and the meat is soft. there are many ways to kill fish. what's best depends on what you need it for.
akashi was the first place where ike jime was performed. akashi is the closest region to kyoto and osaka where tai (sea bream) can be caught. a long time ago, a chef from either kyoto or osaka went down to akashi and told the fishermen: 'if you do so-and-so for us, we will pay more for the fish'. the current practice of ike jime is the result of that.
the western culture is a culture of meat. when i have dry-aged meat from the west, i think it's delicious. meat in japan doesn't age well -it's too fatty, so we can't get stuff like that. instead we have fish -we didn't have anything but fish, so fish is important to us. we've been coming up with many ways to eat it for hundreds and thousands of years now. it's a cultural difference".
αυτά λέει ο yoshihiro murata, ο οποίος δεν λέει τι είναι, μάλλον κάποιος σεφ-ψαράς. και συνεχίζει: ''since we have a lot of knowledge about fish, i think it would be great for chefs who learn from us to share our techniques with the fishing industry. there are no borders among chefs, whoever can make it taste best comes out on top. that's why chefs should be open-minded -be exchanging ideas and techniques maybe the next generation will come up with something more tasty" [αμήν].
τα ψάρια που είναι μεγάλα δεν ανταποκρίνονται καλά στο ike jime. για παράδειγμα, αν επρόκειτο να κάνουμε ike jime με τόνο, το κρέας θα ήταν πολύ σφιχτό. για να είναι το σωστό, πρέπει να το αφήσεις να μείνει τουλάχιστον για μια εβδομάδα αφού το σκοτώσεις. όσο πιο μεγάλο το ψάρι, τόσο πιο πολύ πρέπει να το αφήσεις να 'ξεκουραστεί' για να αποκτήσει καλή γεύση.
τα εστιατόρια σούσι δεν κάνουν ike jime -στα εστιατόρια με σούσι το ψάρι είναι μαλακό. κι αυτό επειδή πρέπει να το τρως μαζί με ρύζι που έχεις ποτίσει με ξύδι, και πρέπει να φύγει απ' το στόμα σου όταν φύγει και το ρύζι. αν χρησιμοποιούσαν ψάρι θανατωμένο με ike jime, το ρύζι και το ψάρι θα διαχωρίζονταν στο στόμα σου και η υφή του καθενός θα ήταν πολύ διαφορετική.
επίσης, το άρθρο ζητάει από τους ανίδεους να δώσουν μεγάλη προσοχή στο νερό που θα χρησιμοποιήσουν για να καθαρίσουν το ψάρι, διότι το λάθος νερό μπορεί να είναι καταστροφή:
"αν πλύνεις το ψάρι με κανονικό νερό και όχι με θαλασσινό, η γεύση και η υφή του θα καταστραφούν. για μας [τους γιαπωνέζους] το ψάρι είναι για τα σκουπίδια αν συμβεί αυτό. αλλά έχω δει ψάρια να πωλούνται σε άλλες χώρες σαν καλά ψάρια. μερικά από τα αποτελέσματα της νεκρικής δυσκαμψίας είναι χρήσιμα για τη γεύση του ψαριού. όταν η σάρκα αρχίζει τη διαδικασία της σήψης παράγει πολλά αμινοξέα. όταν τα επίπεδα των αμινοξέων φτάσουν στο ανώτατο επίπεδο, είναι η καλύτερη στιγμή να φας το ψάρι -περίπου οχτώ ώρες αφού έχει θανατωθεί".
λέει κι άλλα πολλά, πολύ πιο φρικιαστικά και περιγραφικά, αλλά σταματάω έδώ. έτσι κι αλλιώς δεν τρώω ψάρια.
[κι ο μονος ike που ήξερα είναι αυτός].

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

ξεδίψασε από την αναγνώριση


επιτέλους! μόλις κυκλοφόρησε ο δίσκος της χρονιάς.
εδώ ένα μικρό preview.

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

crash test



ενώ οι crash test foodies δοκίμασαν, βαθμολόγησαν, κι έβγαλαν σκάρτα σχεδόν όλα τα γαλακτομπούρεκα της αττικής [αν δεις αναλυτική βαθμολογία θα φρίξεις], ο μαστρονικόλας εξακολουθεί να φτιάχνει το καλύτερο γαλακτομπούρεκο του πειραιά και το κοσμικόν το καλύτερο της αθήνας, τουλάχιστον στο κέντρο.
εδώ είναι το crash test και τα σχόλια για τα αποτελέσματα.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

gdaddie


enjoy this trip!

να ένα αγγούρι





είναι αδιανόητο το τι πετυχαίνεις στο tumblr. κάποιος κάθισε και μάζεψε όλες τις φωτο του kim jong-il [του ''supreme leader'' της κορέας, ''dear leader'', ''generalissimo'' ή ''πατερούλη''] και δίνει ένα ημερολόγιο με όλες τις επισκέψεις του. [από πάνω προς τα κάτω: ''kim, να ένα τεράστιο αγγούρι'', ''να ένα ψάρι'', ''να ένα σαλάμι'', ''να ένα μήλο'', ''να μια πορτοκαλάδα'', ''να ένα πιάτο με πρασινάδα'', να ένα κεφαλοτύρι'']. ολόκληρο το μπλογκ εδώ.
κι εδώ ένα πολύ ωραίο βίντεο.

ανακοινώσεις



~H Δημοτική Αγορά της Κυψέλης εδώ και σχεδόν 5 χρόνια λειτουργεί ως ανοιχτός αυτοδιαχειριζόμενος χώρος μη εμπορευματοποιημένης ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας. Αποτελεί ένα πείραμα άμεσης δημοκρατίας, αυτοδιαχείρισης και αλληλεγγύης και έχει προσφέρει έργο κοινωνικό και πολιτιστικό με σειρά εκδηλώσεων και πρωτοβουλιών. Το συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων σκοπεύει να την κλείσει και να την μετατρέψει σε γραφεία για τις υπηρεσίες του δήμου, παρά τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων, έτσι οι κάτοικοι οργανώνουν την Πέμπτη 15.12 εκδήλωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης.
Από τις 4 μ. μ. η αγορά της Κυψέλης θα είναι ανοιχτή με διάφορες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ενώ στις 9μ. μ. θα πραγματοποιηθεί συναυλία με διάφορα συγκροτήματα.
Όσα συγκροτήματα ή καλλιτέχνες θέλουν να συμμετάσχουν μπορούν να το δηλώσουν στα παρακάτω μέιλ: info@agorakypselis.gr
και Zarkadi8@yahoo.gr
Υπογραφές συμπαράστασης συγκεντρώνονται εδώ
.
~Το πρώτο τεύχος του Unfollow κυκλοφορεί στα περίπτερα αύριο 14.12 και σήμερα Τρίτη 13.12 στις 12 το μεσημέρι είναι η -ανοιχτή για όλους- συνέντευξη τύπου στην ΕΣΗΕΑ. Περισσότερα για το Unfollow αύριο.
~Η Marie Laforet είναι αυτή η ηθοποιός στην πάνω φωτο που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο σινεμά δίπλα στον Αλέν Ντελόν στο Plein Soleil του René Clément [λίγο νωρίτερα είχε πρωταγωνιστήσει στο Liberte του Τριφό, το οποίο ο σκηνοθέτης εγκατέλειψε πριν το ολοκληρώσει]. Η Marie που ήθελε αρχικά να γίνει καλόγρια, στην πορεία έγινε και τραγουδίστρια και είπε τραγούδια σαν κι αυτό:
Pour Celui Qui Viendra