Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

turbo


ένα απόγευμα στο μοναδικό [;] εργαστήρι για bagels που υπάρχει στην αθήνα. φτιαγμένα στο χέρι,με τον παλιό πραδοσιακό τρόπο και όχι από μηχανή. την ώρα που ο άνθρωπος έκοβε και έπλαθε το ζυμάρι, εγώ παρακολουθούσα σαν χάνος -κάποιες στιγμές έμοιαζε σαν να παίζει μουσική και περίμενα ν' ακουστεί το beat.
ορίστε και κάποιος που δεν γκρινιάζει ότι η δουλειά πάει απ' το κακό στο χειρότερο. είναι ο πρώτος που άκουσα μετά από πάρα πολύ καιρό να λέει ότι οι δουλειές πάνε όλο και καλύτερα και οι παραγγελίες του αυξάνονται. μετά μας αποκάλυψε τα μυστικά του καλού bagel και ποια είναι τα ιδανικά συνοδευτικά: σολωμός, τυρί φιλαδέλφεια, κάπαρη και λίγος άνιθος -ή ακόμα καλύτερα: παστράμι και καυτερή μουστάρδα [το νεοϋορκέζικο παστράμι δεν έχει σχέση με τον παστουρμά, είναι βραστό βοδινό, κάτι σαν ζαμπόν].
λίγος ψιλοκομμένος παστουρμάς από τον αραπιάν, πάντως, με φέτες κασέρι και λεπτοκομμένες φέτες ντομάτας κάνουν το bagel τούρμπο.
περισσότερα εδώ.

exterminate

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

parrotheadz


Όταν συναντηθήκαμε με τους δύο ParrotHeadz για να μιλήσουμε για τη μουσική τους, είχα ακούσει δεκάδες φορές τα κομμάτια τους στο Soundcloud και πραγματικά ήταν δύσκολο να τους κατατάξω κάπου. Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τη μουσική τους dubstep, αλλά είναι πολύ πιο πολύχρωμη και με περισσότερα στοιχεία από αυτό που η λέξη dubstep σου φέρνει στο μυαλό. Ο Δημήτρης και ο Μάνος είναι και οι δύο φοιτητές και αυτή τη στιγμή είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες «ελληνικές» φωνές στο soundcloud –όπου τελευταία μπορείς να πετύχεις καταπληκτικά πράγματα. Το ίδιο ενδιαφέρουσες είναι και οι απόψεις και η «κοσμοθεωρία» τους, μίλια μακριά από τη μιζέρια που σε υποβάλλουν τα ελληνικά media –τελικά τα νέα παιδιά που δημιουργούν αδιαφορώντας για την απελπισία που έχει περιπέσει ο περίγυρος και η στάση τους απέναντι σε όλο αυτό που συμβαίνει, ίσως να είναι η μόνη ελπίδα που μας απομένει για να δούμε καλύτερες μέρες. Η μουσική τους είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που προέκυψαν σε μια περίοδο που η Ελλάδα φλερτάρει με την καταστροφή, φτιαγμένη από δυο παιδιά που περιμένουν να γίνει το ''restart'' και να ξαναγυρίσει η αισιοδοξία που μας έχουν στερήσει οι άχρηστοι οι οποίοι ορίζουν τις μοίρες μας…
Εδώ είναι η συνέντευξή τους.

easy


~μπορεί να μην υπάρχουν στοιχεία –γιατί ποιος χέστηκε
για το αν έχουν εξαφανιστεί οι χελώνες, εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει- αλλά από τότε που κατέβηκε το πρώτο κύμα τσιγγανοβούλγαρων για να δουλέψει στα χωράφια της ελληνικής επικράτειας, οι χελώνες άρχισαν να γίνονται όλο και πιο σπάνιες. οι βούλγαροι πολύ τις εκτιμούν τις χελώνες, κυρίως μαγειρευτές στην κατσαρόλα ή τηγανητές, έτσι όταν άρχισαν να εγκαθίστανται στην επαρχία, οι χελώνες εξαφανίστηκαν.
τσάμπα κρέας, φρέσκο, καθαρό και υγιεινό, χωρίς αντιβιοτικά και ορμόνες που σου μεγαλώνουν τα βυζιά όπως τα κοτόπουλα (οι κακομοίρες οι χελώνες τρώνε μόνο χορτάρι).
την πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει με τις χελώνες, ο πατέρας μου είχε βάλει δύο στην καρότσα του αγροτικού και τις πήγαινε δώρο στον βούλγαρο που είχαμε για φύλακα, επειδή του είχε πει ότι ο μπατζανάκης του αδερφού του φίλου του είχε λευχαιμία και η θεραπεία απαιτούσε να πίνει φρέσκο αίμα για να βάζει αιμοπετάλια. το αίμα έπρεπε απαραιτήτως να είναι από χελώνα. ο πατέρας μου το είχε πιστέψει και του πήγαινε χελώνες αβέρτα.
μια κυριακή που είχαμε ανάψει φωτιά για να ψήσουμε κρέας, η βουλγάρα ήρθε καμαρωτή με μια χελώνα στην αγκαλιά, την έβαλε ανάσκελα πάνω στην σχάρα και πήγε να συνεχίσει τον καφέ της. την άφησε να ψήνεται ζωντανή! όταν την πήραμε είδηση, η χελώνα είχε τεντώσει και τα τέσσερα πόδια και το καβούκι της είχε γίνει κάρβουνο. η βουλγάρα επέστρεψε -σαν να μην συμβαίνει τίποτα- με ένα μεγάλο μαχαίρι στο χέρι, και με τη λαβή άρχισε να σπάει το καβούκι και να βγάζει κρέας και εντόσθια. μετά πήγε να τα μαγειρέψει.
ο πατέρας μου κόντεψε να πάθει συγκοπή από το σοκ, αλλά ήταν αργά για επανορθώσεις. μπορεί χελώνα να μην τους ξαναπήγε, τον ακριβή αριθμό των δύσμοιρων που κατανάλωσαν, όμως, δεν τον έμαθε ποτέ κανείς. αν εξαιρέσεις ένα γουρούνι που μεγάλωναν για μήνες και έσφαξαν πριν από τα χριστούγεννα, οι βούλγαροι δεν αγόρασαν ποτέ κρέας, ίσως επειδή το έβρισκαν με μια βόλτα στο βουνό.
πρέπει να αναφέρω επίσης, ότι ενώ εκείνη την εποχή είχαμε τον πιο λαίμαργο σκύλο του κόσμου, τα φαγητά τους δεν τα δοκίμασε ποτέ. τα μύριζε και έφευγε μακριά.
κι ενώ προσπαθούσα να θυμηθώ αν είδα ποτέ πώς μαγείρευαν τα μπούτια που έμοιαζαν με μικρού κοτόπουλου [και να είδα, το έχω σβήσει απ’ τη μνήμη μου], πρόσεξα αυτήν εδώ την διαπίστωση:
~digression: ακολουθούσα τα σκατουλάκια των σκύλων της υψηλής κοινωνίας στα πεζοδρόμια και τους δρόμους. είμαι σίγουρος ότι είναι από σκυλάκια ράτσας με πεντιγκρί, πεντικιούρ και πεντέξι επισκέψεις στον κτηνίατρο-ψυχολόγο το χρόνο για να αντιμετωπίσουν τη κατάθλιψη. ένας αλήτης σκύλος δε θα έχεζε όπου να ’ναι, ξέρει πώς λειτουργεί το σύστημα. τη κρύβεις καλά τη κουράδα σου, αλλιώς τη γάμησες. τα σκατουλάκια όμως των καλόσκυλων δεν χρειάζονται κάλυψη-απόκρυψη. είναι στολίδια, εκθέματα ακόμα και στις πιο κεντρικές πλατείες, αμολημένα επάνω στο ευαίσθητο γρασίδι των πάρκων.
all-star game φιλότεχνων γονέων και κηδεμόνων για τα παιδιά τους με την ξεχωριστή κλίση στην τέχνη και τις επιρροές που τους εμφυσήσαν οι ίδιοι. και από την άλλη ο αγέρωχος σκύλος του πεζοδρομίου και του πεζόδρομου, που και ποιος δε θα ζήλευε το στήσιμο του. εμπνέει σεβασμό και είναι άνετος με το κόσμο χωρίς να επιδεικνύεται, εκτός καμιά φορά που απλώνει τη μαλαπέρδα του να λιαστεί ή όταν του κάτσει καμιά μικρή πεταχτούλα της υψηλής κοινωνίας, οπότε μιλάει η φύση.
~ένα πολύ ωραίο κομμάτι από το εξαιρετικό ep του uther moads που ακούω συνέχεια από προχθές [περισσότερα από δευτέρα]…

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

24 beats


ήταν νοέμβριος του 2009 όταν κυκλοφόρησε το "stitches". στα δύο αυτά χρόνια που πέρασαν ο larry gus έγινε ακόμα πιο πνευματικός άνθρωπος [διάβασε άπειρα βιβλία], κοσμοπολίτης [ισπανία, βέροια, μιλάνο] και σκοτώθηκε στη δουλειά [ανυπολόγιστες ώρες ηχογραφήσεων, ένα ντοκιμαντέρ, κι άλλες ηχογραφήσεις, ρεμίξ, κι άλλα πολλά].
η πρώτη δόση της νέας του δουλειάς κυκλοφόρησε χθες, ανεπίσημα, αλλά σύντομα θα υπάρχει και επίσημα. έχει τίτλο ''24 beats (july '11)'' και ένα μικρό δείγμα μπορείς να ακούσεις εδώ.
νομίζω ότι είναι η καλύτερη δουλειά του μέχρι τώρα.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

dozen draft


Η μουσική του Μπάμπη που υπογράφει ως Dozen Draft είναι ακριβώς όπως και ο ίδιος: όμορφη, χαμηλών τόνων, με έντονο συναίσθημα. «Τα μελαγχολικά πνευστά των Efterklang μπλέκουν με τις σκοτεινές, μιλιταριστικές τυμπανοκρουσίες των Black Heart Procession σε ένα neo noir/neo folk ηχητικό περιβάλλον», όπως έγραψε και ο Sound Injections που μου τον σύστησε. Την ημέρα που συναντηθήκαμε στην Αθήνα για να γίνει η συνέντευξη ήταν αρκετά συγκρατημένος, δεν έχει συνηθίσει να μιλάει για τον εαυτό του, και ειδικά να φωτογραφίζεται. Αφού βολτάραμε στη λαϊκή και στηθήκαμε στη σειρά για να πάρουμε σουβλάκια, χαλάρωσε και τελικά μιλήσαμε για πολλά. Παρεμπιπτόντως, ήταν πολύ ωραία σουβλάκια, το επιβεβαίωσε κι ο ίδιος, κι η γνώμη του μετράει –τα καλύτερα σουβλάκια του κόσμου τα πετυχαίνεις στα ποντιακά πανηγύρια, όπου δουλεύει κάποιες φορές ως ηχολήπτης. Ο Dozen Draft ζει και δημιουργεί στη Βέροια και παίζει αυτό που θα έπαιζαν και οι Fleet Foxes ή οι Animal Collective αν ήταν Βεροιώτες. Το κομμάτι του «Africa of the possessed eruption» είναι από τα καλύτερα που έχω πετύχει τελευταία στο soundcloud, η τρομπέτα στο βάθος το κάνει σχεδόν συγκινητικό.
η συνέντευξή του εδώ.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

ηρεμία


~κάθε σάββατο στην αρχή της λαϊκής πετυχαίνω μια άσχημη ξερακιανή γριά ξεδοντιάρα, η οποία στέκεται εκεί με το χέρι απλωμένο και περίλυπο ύφος, τραβώντας σου σχεδόν το μανίκι για να της δώσεις ελεημοσύνη. είναι εκεί απ’ τις δέκα το πρωί [μπορεί και από νωρίτερα, δεν έχω ποτέ πάει στη λαϊκή πριν τις δέκα] μέχρι τις 3 [το αργότερο που έχω πάει, τότε που ο μαϊντανός κάνει 50 λεπτά από 70 που τον έχουν το πρωί, και όλα τα απομεινάρια τα δίνουν μισοτιμής]. αυτή λοιπόν την λυπόμουν έτσι λιπόσαρκη και μαυροκαρκανιασμένη που την έβλεπα, μέσα στη βρώμα και σκεφτόμουν τι άδικος που είναι ο κόσμος, όταν κάποιες γριές για να ζήσουν είναι αναγκασμένες να ζητιανέψουν. λίγο πιο πέρα, στέκεται μια νεαρή που νόμιζα ότι είναι τσιγγάνα αλλά μιλάει κάτι σαν βουλγάρικα, η οποία κάθεται στο κράσπεδο, με ένα μωρό που μονίμως κοιμάται ανάσκελα στα πόδια της μάνας του [δεν το έχω πετύχει ποτέ ξύπνιο]. κάποιες φορές είναι στη θέση της ένας μαυριδερός τύπος [αυτή εξαφανίζεται] με το ίδιο μωρό τέζα κοιμισμένο, στην ίδια ακριβώς στάση. μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω ότι είναι σπείρα. και δεν είναι μόνοι τους, έχουν και τρία τέσσερα παιδιά –ο πιο μεγάλος γύρω στα 12, η πιο μικρή 6-7- τα οποία ανοίγονται στις καφετέριες για να ζητήσουν βοήθεια.
μια μέρα, την ώρα που πότιζα τις γλάστρες στο μπαλκόνι, είδα τη γριά να πλησιάζει τον 12χρονο, να ανοίγει την τσάντα, κι αυτός να της ρίχνει μέσα μερικά κινητά. ήξερα ότι είναι κλεμμένα, αλλά ακόμα κι αν μου πέρασε απ’ το μυαλό να φωνάξω την αστυνομία, συνέχισα το πότισμα και είπα δε γαμιέται, σιγά να μην τους καρφώσω στους μπάτσους. μετά σκέφτηκα ότι μας έχουν κάνει έτσι οι καταστάσεις, που αν φωνάξεις μπάτσο και καρφώσεις τον κλέφτη είσαι κατάπτυστος και ξεφτίλας επειδή οι μπάτσοι δέρνουν κόσμο, πετάνε δακρυγόνα, σπάνε κεφάλια και είναι ο οχτρός. ακόμα και κανείς να μην το μάθει, μόνο και μόνο που ακούς τη φωνή μέσα στο κεφάλι σου να σου λέει «είσαι προδότης», φτάνει.
η πιθανή σκασίλα και η αγανάκτηση αυτών των καημένων που έχασαν τα κινητά, δεν κατάφερε να κάνει τη φωνή να το βουλώσει.
σήμερα το μεσημέρι, κι ενώ είχα πάει για καφέ στους χάρτες, εμφανίστηκε ένας καχεκτικός κακόμοιρος που δεν ήταν παραπάνω από 15, με ένα χαρτί στα χέρια που έλεγε είμαστε άποροι, ο πατέρας μας πεθαίνει και βοηθήστε τα ορφανά, ενώ μίλαγε την ίδια γλώσσα με της γριάς, κάτι βουλγαρορώσικα. την ώρα που μας έφερε η σερβιτόρα τον καφέ και πήγα να πιω την πρώτη γουλιά, έρχεται και πέφτει πάνω μου και μου κοτσάρει στα μούτρα το χαρτί απορίας. το άιφον το είχα ακουμπισμένο ακριβώς μπροστά μου, δεξιά απ’ το φλιτζάνι, στην πλευρά του τοίχου. τον διώξαμε με αρκετά ευγενικό τρόπο κι αυτός σηκώθηκε και έφυγε. δεν πήγε σε άλλο τραπέζι, σιγά σιγά πήγε προς τη γωνία και μετά άνοιξε η γη και τον κατάπιε. την ώρα που τον κατάπινε κάτι ψιλιάστηκα και ψάχνω το κινητό, κοιτάζω στο τραπέζι, στην τσέπη, άφαντο. σηκωνόμαστε και τρέχουμε προς την κατεύθυνση που έφυγε, κάναμε κατοστάρια στο τετράγωνο, πήγαμε στην πλατεία, στη λαϊκή, πουθενά ο καχεκτικός μπάσταρδος.
την ώρα που γύρναγα στο σπίτι και είδα τη γριά να ζητιανεύει δήθεν περίλυπη, μου ’ρχόταν να πάω να της δώσω δυο κλωτσιές στα μούτρα και άλλη μία στον καργιόλη με το μωρό, αλλά άντε να εξηγείς μετά γιατί το έκανες.
από σήμερα τους ζητιάνους και τους ζήτουλες άρχισα να τους βλέπω με άλλο μάτι [και πού θα πάει το μπάσταρδο, δεν θα το πετύχω;].
δεν είναι η "κρίση" μόνο που σε κάνει να μην έχεις αντοχές, είναι και όλοι αυτοί μικροί μεγάλοι που δεν δίνουν μία αν σου κάνουν τη ζωή δύσκολη. δεν σε αναγκάζουν μόνο να γίνεις κτήνος, όσο περνάει ο καιρός κάνουν και τη φωνή μέσα στο κεφάλι σου όλο και πιο αδύναμη...
~έχω κι άλλο κομμάτι του μυστηριώδη έλληνα παραγωγού, το ίδιο καλό, αλλά για αύριο. προς το παρόν, αυτό που είναι σαν ηρεμιστικό.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

upside down


νωρίς το πρωί που σε όλα τα κανάλια έδειχνε τους αχώνευτους που σου κάνουν τη μέρα σκατά με όλες τις δυσοίωνες ειδήσεις και τις απελπισίες τους [τίποτα θετικό, ούτε ένα πρόσωπο που να μοιράζει λίγη χαρά, μόνο μαύρη μαυρίλα και καλεσμένους πολιτικούς και οικονομικούς σχολιαστές, συνδικαλιστές και όλο το κακό συναπάντημα της ελληνικής βουλής –με αδυναμία στα φασισταριά, αυτή είναι η πρωινή ελληνική τηλεόραση], έβαλα ένα dvd του street carnage με στιγμιότυπα από την αμερικάνικη τιβί. τέτοια που ξεπερνούν τα όρια του trash και τα παρακολουθείς αχόρταγα με ανοιχτό το στόμα. ξεκαρδιστικά και άρρωστα απολαυστικά. σου φτιάχνουν τη μέρα και ξεκινάς για τη δουλειά χαρούμενος και με αισιοδοξία, κυρίως επειδή [ακόμα κι αν είσαι ντιπ άθεος ή κουμουνιστής] έχεις βρει μερικούς λόγους να ψιθυρίσεις «σ’ ευχαριστώ θεέ μου που δεν μ’ έκανες σαν κι αυτούς».
οι χειρότερες στιγμές της οικουμένης είναι συγκεντρωμένες στα dvd της tv carnage, τα οποία σε κάνουν να θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και σε φέρνουν πιο κοντά στο θεό. τόσο πολύ, που έριξα σχεδόν ένα ευρώ στο μπολάκι που κρατάει ο τύπος στην αναπηρική καρέκλα μπροστά απ’ το πρώην μετρόπολις [λίγο πιο πέρα είδα για άλλη μια φορά το φρικτό θέαμα: ένας τύπος χτύπαγε πρέζα ανάμεσα στα αρχίδια του, φόρα παρτίδα, κι όλοι τον προσπερνούσαν με μια έκφραση που ήταν κάτι ανάμεσα στην αηδία και τον τρόμο]. αν δεν είχε κατεβασμένο το βρακί του και δεν είχε τόσα σπυριά στα πόδια, μπορεί να έριχνα και σ’ αυτόν είκοσι λεπτά.
αργότερα, την ώρα που άκουγα χαρούμενος και αισιόδοξος αυτό το καταπληκτικό μιξτέιπ που είναι γεμάτο πρόστυχες λέξεις [με εμμονή στη λέξη πούσι], διάβασα αυτές τις δύο ειδήσεις απ’ το σάιτ του street carnage:
η πρώτη λέγεται φακ μι λάικ δε πιγκ αη αμ [με αγγλική προφορά] και λέει πάνω κάτω τα εξής:
"έχεις βαρεθεί τη γεύση από λαχανάκια βρυξελλών που βρωμάει ο κώλος του φίλου σου και τα αρχίδια του που μυρίζουν σαν τόφου; δεν θα προτιμούσες η λαχανίλα να έμενε στην κουζίνα και μακριά από την κρεβατοκάμαρα; δεν θα ήθελες να προσθέσεις κάτι με περισσότερη κρεατίλα, αμερικάνικο και πιο ανθυγειινό στα σεξουαλικά σας παιχνίδια;
αν η απάντηση είναι ναι, τρέξε να πάρεις ένα baconlube, το λιπαρό, γλιτσιασμένο λιπαντικό που κάνει τον πούτσο και την κωλοτρυπίδα του να μυρίζουν σαν τηγάνι με τσιτσιριστό γουρούνι κάποιο κρύο χειμωνιάτικο πρωινό.
το baconlube είναι πολύ χρήσιμο αν ο φίλος σου έχει “morning crotch” αλλά δεν μπορεί να κοντρολάρει τις ορέξεις του, ενώ ο καφές ακόμα βράζει. άλειψέ τον με λίγο baconlube ανάμεσα στα γεννητικά του και σχεδόν –σχεδόν- δεν θα μπορείς να ξεχωρίσεις τη μυρωδιά τους από ενός καυτού πιάτου με λαχταριστά, παστά κομμάτια χοιρινού.
περιμένουμε ανυπόμονα τις γεύσεις wafflelube και pancakelube".
η άλλη είναι αυτή.
τα dvd της tv carnage συνοδεύονται από αδιάβροχη σακούλα εμετού.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

σαβέρ



όταν έλαβα το λινκ με μέιλ με τον τίτλο ''wow'' δεν έδωσα καμία σημασία, νόμισα ότι ο luigi benedicenti ήταν φωτογράφος γλυκών, ωραίων γλυκών, αλλά σαν φωτογραφίες δεν με εντυπωσίασαν. μετά πρόσεξα ότι όλα αυτά που υπάρχουν στο σάιτ του είναι πίνακες φτιαγμένοι με λαδομπογιές [τους οποίους πουλάει] και κατάλαβα προς τι το ''wow''. ως πίνακες είναι αλήθεια εντυπωσιακοί. [αν πατήσεις πάνω τους να τους δεις πιο μεγάλους, είναι ακόμα πιο απίστευτοι].

τρία βράδια σερί διαβάζω παλιά και νέα τεύχη του περιοδικού saveur που μου έδωσαν σε pdf [ένα από τα καλύτερα περιοδικά μαγειρικής που μπορείς να πετύχεις, αμερικάνικο] τα οποία είναι από τα λίγα του είδους που μπορώ να προτείνω ανεπιφύλακτα. τα περιοδικά ''μαγειρικής'' χωρίς κείμενα και ιστορίες τα βαριέμαι και ακόμα πιο πολύ βαριέμαι να ξεφυλλίζω σελίδες με ''στεγνές'' συνταγές στη σειρά και μενού συντακτών. ό,τι χειρότερο. ακόμα έτσι όμως, τα περιοδικά για το φαγητό είναι ο μόνος λόγος για να αγοράσεις κυριακάτικη εφημερίδα μια φορά το μήνα. τουλάχιστον δεν σε αγχώνουν.
εδώ υπάρχει σε pdf το τελευταίο τεύχος του saveur [σε τεράστια ανάλυση, άνετα μπορείς να το τυπώσεις] κι αυτό είναι ένα τραγούδι που σου ανοίγει την όρεξη.

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

dazed and confused


δεν ξέρω ποιος είναι ο μυστηριώδης έλληνας που κρύβεται πίσω από την επιτυχία του
''dazed and confused'', αλλά το κομμάτι γαμάει.

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

wrongface: johnni spets & nikolas a.y.


"Οι Wrongface (WFC) ξεκίνησαν στην Αθήνα το 1996. Κάτι παραπάνω από ένα απλό graffiti crew, είμαστε μια παρέα σε διαρκή αναζήτηση του ύφους μας, της προσέγγισής μας στα πράγματα όσο και του style μας, ενώ παράλληλα προσπαθούμε να το διατηρήσουμε αλλά και να το πάμε ένα βήμα παραπέρα. Πάντα με σεβασμό στις ρίζες, σε ό,τι κι αν κάνουμε. Μεγαλώσαμε μέσα από το graffiti και το rap, έχοντάς το ο καθένας στο μυαλό του με το δικό του τρόπο. Μουσική, ζωγραφική, φωτογραφία, γραφιστική, μερικές από τις ασχολίες -για μερικούς δουλειές– που προέκυψαν μέσα από την προσωπική αναζήτηση του καθενός μας. Η σύνθεση του crew έχει αλλάξει πολλές φορές μέσα στα χρόνια. Άλλοι έφυγαν, άλλοι ήρθαν, κι άλλοι από μας κοιτάνε από ψηλά. Όποιος μπήκε στο crew ως νέο μέλος έμοιαζε σαν να ήταν μαζί μας από πάντα, κι όποιος αποφάσισε πως θέλει να σταματήσει, εξακολουθεί να κουβαλάει στην καρδιά του τους WFC".
από εδώ.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

...


υπάρχουν κάποια γεγονότα αδιανόητα, που σου καρφώνονται σαν πύρινα μαχαίρια στα σωθικά κι απ' τα οποία δεν συνέρχεσαι ποτέ.
φιλαράκο μου, αδερφάκι μου, στο καλό και καλή αντάμωση,
δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μας λείπεις...

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

the queen is 25, the cover lovers' tribute compilation


το άλμπουμ με τις διασκευές στα κομμάτια του "queen is dead" των smiths που οργάνωσαν οι cover lovers είναι έτοιμο και από σήμερα θα αρχίσει να ποστάρεται κομμάτι-κομμάτι. εκτός από τα συγκεκριμένα τραγούδια στη λίστα πιο κάτω, υπάρχουν κι άλλα που θα ανέβουν έξτρα, σε ξεχωριστά ποστ.
αυτή είναι η ανακοίνωσή τους:
Twenty five years ago, The Smiths, arguably the greatest British band of the 1980s, released their masterpiece, ''The Queen Is Dead''.
"Like the Sex Pistols' God Save the Queen, the Smiths' The Queen Is Dead was designed as a state-of-the-nation address. The parallels are many: explicit criticism of the monarchy as a pillar of the existing class system; the toughest hard rock as the most effective method of making your point; lyrics that are a blast of eloquent rage from the standpoint of an outsider –in each case a young man of Irish extraction.When The Queen Is Dead was released in June 1986, Britain was nearing the end of a second term of Margaret Thatcher's Conservative government. There was surprisingly little dissidence expressed in popular culture, as the onset of CD software inaugurated a wave of retro marketing." John Savage, The Guardian, December 15th, 2010.
Today, this monumental album is the subject of the very first Cover Lovers exclusive tribute compilation 'The Queen Is 25', comprising mostly of young, Greek independent artists and bands [most of them have released their debut albums this year].
Have a look at the contributing artists:
01. Baby Guru [GR] - The Queen Is Dead
02. My Drunken Haze [GR] - Frankly, Mr Shankly
- Egg Hell [GR] - Frankly, Mr Shankly
03. Mechanimal [GR] - I Know It's Over
04. Tyler Holmes [US] -Never Had No One Ever
05. Sillyboy [GR] - Cemetry Gates
06. Dial Up [US] - Bigmouth Strikes Again
07. James Collin [US] - The Boy With The Thorn In His Side
- Garden On A Trampoline [US] - The Boy With The Thorn In His Side
08. A Victim Of Society [GR] - Vicar In A Tutu
09. Betty Loop Loop [GR] - There Is A Light That Never Goes Out
10. Pan Pan [GR] - Some Girls Are Bigger Than Others
- Lumiere Brother [GR] - Some Girls Are Bigger Than Others
Starting on Monday November 7th, we' ll be posting one exclusive cover every day.
Needless to say, we' ll be glad for you to share, host or link to the project.
You can keep track of it by following the blog's
RSS or twitter.
Hoping you enjoy The Queen Is 25
Love from Athens.
THE COVER LOVERS
http://thecoverlovers.blogspot.com

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

the future's so bright




~κάπου άκουγα χθες ότι ζούμε ημέρες που θα αναπολούμε μετά από δέκα χρόνια όπως οι αμερικάνοι την εποχή πριν την 11η σεπτεμβρίου. τις τελευταίες καλές μέρες.
η ιδέα ότι όλα πάνε κατά διαόλου -και θα πάνε ακόμα χειρότερα- είναι ακόμα πιο τρομακτική από τρομοκρατικές επιθέσεις, και οι τελευταίες τρεις μέρες που όλοι κρέμονται από το στόμα των σχολιαστών στα κανάλια είναι απ' τις πιο βαρετές που θυμάμαι στη ζωή μου.
επίσης, δεν ξέρω αν μου καίγεται πια καρφί για πράγματα που αποφασίζονται χωρίς να με ρωτάει κανείς και εξυπηρετούν μόνο πολιτικά συμφέροντα. δηλαδή, ακόμα κι αν γίνει συναίνεση, θα εξαφανιστεί το χρέος, θα γίνουν οι μισθοί αξιοπρεπείς, θα μειωθούν οι φόροι, θα ξανανοίξουν τα μαγαζιά που κλείνουν σωρηδόν, θα υπάρχουν δουλειές για όλους;
σκατά στα μούτρα τους. παρουσιάζουν την συναίνεση σαν σωτηρία, λες και δεν συναινούν οι ίδιοι που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία.
~από την άλλη, σκεφτόμουν ότι ακόμα και με οικονομική καταστροφή και μισθούς πείνας, εξακολουθούμε να ζούμε λιγότερο μίζερα από κάποιον που ζει στο λονδίνο και παίρνει 2000 χιλιάδες λίρες το μήνα. αν σκεφτείς ότι δεν υπάρχει έλληνας που να συγκατοικεί με αγνώστους, άπλυτους και ανθρώπους που δεν έχει κανένα κοινό και όλοι σχεδόν στην ελλάδα ζουν σε δικό τους διαμέρισμα, ολόκληρο, με την ησυχία τους και μπορούν να κυκλοφορήσουν παντού πάμφθηνα, ακόμα και με ταξί [πάμφθηνα σε σχέση με το λονδίνο], να φάνε με 4 ευρώ δυο σουβλάκια και να παίρνουν και τάπερ απ' τους δικούς τους [με όλα τα δεινά που συνεπάγεται αυτό το τελευταίο], λες δε γαμιέται, στη χειρότερη θα ζούμε όπως κι οι άγγλοι εργένηδες. σημασία έχει ότι θα μπορείς να κυκλοφορήσεις και να φας ό,τι κι αν γίνει. τα υπόλοιπα τα έχουμε κόψει ήδη.
σήμερα το πρωί, μια φίλη που μόλις επέστρεψε στο λονδίνο από το τόκιο με διαβεβαίωσε ότι η ζωή στο τόκιο είναι τρεις χιλιάδες φορές πιο δύσκολη απ' τη ζωή στο λονδίνο, οπότε χίλιες φορές στην αθήνα, ακόμα και άνεργος. τουλάχιστον έχεις γύρω σου δικούς σου ανθρώπους και φίλους.
[ακόμα κι αν αυτά τα παραπάνω δεν ισχύουν έτσι ακριβώς, όταν τα συζητάς με φίλους σου δίνουν λίγο κουράγιο. αν ανοίξεις την τηλεόραση σου 'ρχεται ν' αυτοκτονήσεις].
~οι φωτογραφίες των δίδυμων πύργων αρκετά χρόνια πριν γίνουν σκόνη είναι του camilo jose vergara.
~del satins.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

τσαϊ-νίζ


~στα κινέζικα μπακάλικα στον κεραμεικό, εκτός από μεγάλη ποικιλία από υλικά για απωανατολίτικα πιάτα [κινέζικα λάχανα, αυγά πάπιας, εξωτικές σάλτσες, νουντλς, ρύζια, παστά και αποξηραμένα φρούτα] οι τιμές είναι τόσο χαμηλές, που σε κάνουν να αισθάνεσαι μαλάκας. τόσο καιρό ψώνιζα ακριβώς τα ίδια σε ελληνικά σουπερμάρκετ και έδινα πιο πολλά απ' τα διπλάσια.
η σάλτσα σόγιας kikkoman π.χ., το λίτρο, στοιχίζει 4,80, ενώ στο σουπερμάρκετ που κάποτε είχε και του πουλιού το γάλα την πλήρωσα 7,40. στο μπακάλικο της γειτονιάς μου 5,50 τα 200 γραμμάρια -σ' αυτόν τον βρωμιάρη που προτιμάει να σου χαλάσει 5ευρο, παρά να σου χαρίσει 5 λεπτά.
η σάλτσα ψαριού στο κινέζικο έκανε 1,50 ευρώ [είχα πάρει μια άλλη ακριβότερη και η κινέζα μου είπε "αυτό πιο καλό" και μου έδειξε τη φτηνή, οπότε την άκουσα], την ίδια στο σουπερμάρκετ την τελευταία φορά την πλήρωσα 4 ευρώ.
τέλος πάντων, από τη χαρά μου αγόρασα και μια σούπα φυστίκι σε κονσέρβα που ήταν ό,τι πιο αηδιαστικό έχω φάει στη ζωή μου [φυστίκια σε γάλα, ανοίγεις την κονσέρβα και σε περιμένει η φρίκη].
το συγκεκριμένο μπακάλικο στη λεωνίδου, απέναντι ακριβώς από το πιο busy μπουρδέλο της αθήνας [στο οποίο μπαίνουν 5-5 και βγαίνουν 6-6 -δεν ξέρω πώς, αλλά γίνεται!] και δίπλα στην γκαλερί της ρεβέκκας καμχή, έχει μια ικανοποιητική ποικιλία από άγνωστα είδη και γουόκ με 6 ευρώ.
λίγο πιο πέρα, πάλι στη λεωνίδου, καμιά πενηνταριά μέτρα απ' το μπουρδέλο, βρίσκεται το χριστιανικό κέντρο αθηνών. δεν ξέρω πόσο χριστανικό είναι ένα κέντρο με σταυρό, γύρω απ' τον οποίο έχουν βάλει βελόνες για να καρφώνονται τα άτυχα περιστέρια. προχθές το βράδυ που σταθήκαμε για λίγο απ' έξω απ' το κτίριο, και μόλις είχα βγάλει τη φωτο, πετάχτηκε ένας τύπος με απειλητικές διαθέσεις -έτσι νόμισα, ότι θύμωσε που τράβηξα φωτο τον σταυρό- και μας μοίρασε φυλλάδια που στο εξώφυλο ρωτάνε: "υπάρχει τελικά ελπίδα;" και στο εσώφυλλο έχουν ένα μπλέντερ-γυάλα με ένα χρυσόψαρο που έχει ξεκινήσει να λειτουργεί κι ετοιμάζεται να κάνει το ψαράκι χαρτοπόλεμο.
~την προηγούμενη μέρα, κι ενώ διέσχιζα την ομόνοια, ήρθε τρέχοντας πίσω μου ένας άλλος τύπος, αγνώστου εθνικότητας, με τουρμπάνι και μούσι και μου έδωσε ένα βιβλιαράκι με αποσπάσματα απ' το κοράνι ["η ανάσταση και το υπερπέραν"]. τα μαζεύω, αχρείαστα να 'ναι.
~μ' αρέσουν πολύ αυτοί:
Loops over the bass line by ParrotHeadz

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

καλομήνα


~και οι δυο γονείς της 12χρονης νάσιας δούλευαν τρεις φορές την εβδομάδα
νυχτερινή βάρδια, έτσι της αγόρασαν ένα λυκόσκυλο να της κάνει παρέα και να τη φυλάει.
κάποιο βράδυ, αργά, η νάσια ξύπνησε από τον ήχο νερού που έσταζε, σηκώθηκε, πήγε στην κουζίνα, έσφιξε καλά τη βρύση κι έπεσε ξανά για ύπνο.
την ώρα που ξάπλωνε στο κρεβάτι, το χέρι της ακούμπησε το πάτωμα και το σκυλί το έγλυψε. προσπάθησε να κοιμηθεί αλλά η σταγόνα επέμενε, ξανασηκώθηκε, πήγε στο μπάνιο, έσφιξε κι εκεί καλά τις βρύσες και έπεσε πάλι στο κρεβάτι.
την ώρα που ξάπλωνε, πάλι το χέρι της ακούμπησε στο πάτωμα και το σκυλί το ξαναέγλυψε.
ο ήχος απ' το στάξιμο δεν σταμάτησε, ξανασηκώθηκε, βγήκε στην αυλή κι έσφιξε κι εκεί καλά όλες τις βρύσες. ξαναέπεσε στο κρεβάτι, το χέρι της κρέμασε προς το πάτωμα και πάλι το σκυλί το ξαναέγλυψε.
την ώρα που την έπαιρνε ο ύπνος άκουσε πάλι το στάξιμο, προσπάθησε να εντοπίσει από πού ερχόταν και κατάλαβε ότι ήταν μέσα στην ντουλάπα της. σηκώθηκε, άνοιξε την πόρτα της ντουλάπας και είδε τον σκύλο της κρεμασμένο ανάποδα, απ' τα πίσω πόδια, με το κεφάλι μισοκομμένο και την ντουλάπα γεμάτη αίματα. στον καθρέφτη της ήταν γραμμένο "δεν γλύφουν μόνο τα σκυλιά".
την ώρα που έκλεινε έντρομη τη πόρτα, είδε σε αντανάκλαση στην άκρη του δωματίου μέσα απ' τον καθρέφτη έναν τεράστιο τύπο που την πλησίαζε με το μαχαίρι στο χέρι...
αστικοί μύθοι που δεν είναι και τόσο μύθοι.
~πριν από μερικές μέρες, χαζεύοντας έξω απ' το ψιλικατζίδικο πρόσεξα ότι έχουν γεμίσει οι κολώνες με αγγελίες για κάθε είδους μαθήματα, τα οποία παραδίνονται κατ' οίκον, σε ανθρώπους κάθε ηλικίας. από παιδιά δημοτικού, μέχρι μεσήλικες που θέλουν να βρουν την εσωτερική τους ηρεμία κάνοντας κάτι γιόγκες με περίεργα ονόματα. η μία ήταν για μαθήματα αγγλικών, από αρχάριους μέχρι προφίσιενσι, ατομικά ή σε μικρά γρουπ, επιτυχία εξασφαλισμένη στις εξετάσεις κάθε τύπου. υπογραφή: γιώργος [καθηγητής αγγλικών], τηλέφωνο τάδε.
λίγο παραπέρα, φιλόλογος παραδίδει μαθήματα [φιλολογικά] σε μαθητές δημοτικού μέχρι λυκείου, ατομικά ή σε μικρά γκρουπ, επιτυχία εξασφαλισμένη.
υπογραφή: γιώργος [φιλόλογος], τηλέφωνο το ίδιο με του καθηγητή αγγλικών.
και μόλις έστριψα στη γωνία, κι άλλη αγγελία, αυτή τη φορά με μια μαύρη γυναικεία φιγούρα που τεντώνει το χέρι της προς τα πίσω και πιάνει την άκρη απ' το πόδι της [που το έχει τεντώσει κι αυτό προς τα πίσω]. μαθήματα iyengar yoga, για δύναμη κι ευλυγισία κι επίγνωση του σώματός σου από έμπειρο καθηγητή iyengar-ιο που τον λένε κι αυτόν γιώργο και έχει ίδιο ακριβώς νούμερο με τους προηγούμενους.
μέχρι να πάω στο σπίτι αισθανόμουν ντιπ αμόρφωτος.
~η ιστορία για το γλύψιμο και οι σκαναρισμένες σελίδες απ' το dirty found είναι αφιερωμένες σ' αυτόν που μας έχει φλομώσει τις τελευταίες μέρες με πορνοδιαστροφικά σπαμ.
~ξαναέβλεπα το τέλος απ' τον τρίτο κύκλο του ideal και πρόσεξα
αυτό. τι τραγούδι!
i wanna be your vacuum cleaner / breathing in your dust / i wanna be your ford cortina / i will never rust / if you like your coffee hot / let me be your coffee pot / you call the shots / i wanna be yours
i wanna be your raincoat / for those frequent rainy days / i wanna be your dreamboat / when you want to sail away / let me be your teddy bear / take me with you anywhere / i don’t care / i wanna be yours / i wanna be your electric meter / i will not run out / i wanna be the electric heater / you’ll get cold without / i wanna be your setting lotion / hold your hair in deep devotion / deep as the deep atlantic ocean / that’s how deep is my devotion...