Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

πώς μπορεί κανείς να θυμηθεί τη δίψα;


~μέχρι τις 17.11 συνεχίζεται η νέα ατομική έκθεση του ανδρέα κασάπη στην γκαλερί loraini alimantiri gazonrouge [κυκλάδων 8, στην κυψέλη]. έχει τίτλο "πώς μπορεί κανείς να θυμηθεί την δίψα;''
στο δελτίο αναφέρει ότι είναι "μια θραυσματική και μελαγχολική αφήγηση, μια παράθεση από πορτρέτα κοριτσιών βγαλμένα από κινηματογραφικά stills, από αλλοιωμένες ή σβησμένες φωτογραφίες περιοδικών, από γλυπτά συναρμολογημένα με αντικείμενα από παζάρια".
λειτουργεί από τετάρτη μέχρι και σάββατο από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 6 το απόγευμα, με ελεύθερη είσοδο και συνοδεύεται από μια καλοφτιαγμένη έκδοση με κείμενα του ανδρέα.
~αυτό είναι ένα ακόμα εξαιρετικό μίξτεϊπ του:
"για το τέλος του οκτωβρίου".

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

να, πάρτα!



the first day of the rest of your life. ιστορική μέρα. με επεισοδιακές παρελάσεις, μούντζες, γιαούρτια, ροχάλες και πολιτικούς που έτρεμαν να κυκλοφορήσουν ανάμεσα στο λαό που τους έχει εκλέξει [τι να σου κάνουν κι οι μπράβοι μπροστά στην λαϊκή οργή, δεν είναι κι ο kevin costner]. σε λίγο δεν θα τολμούν να βγουν απ' το σπίτι τους και θα μιλάνε στα κανάλια με σκάιπ. μια χαρά δηλαδή, και πού είσαι ακόμα.
το γιωργάκη δεν κατάφερα να τον αντιπαθήσω ποτέ, είχε αυτό το μαραζοκαημένο ύφος, σαν να ήταν μόνιμα σε τιμωρία, που σε έπειθε ότι ήταν ειλικρινής. και μου το 'λεγε ένας σοφός παππούς [θεός σχωρέστον] "τους ανθρώπους που είναι πολύ ειλικρινείς να τους φοβάσαι πιο πολύ απ' τους ψεύτες. ο πολύ ειλικρινής, ή πολύ κακός είναι, ή πολύ βλάκας''. όσο περνούν τα χρόνια, διαπιστώνω όλο και πιο συχνά ότι ισχύει. οι ανελέητα ειλικρινείς, συνήθως θέλουν το κακό σου. σου πετάνε μια αλήθεια στα μούτρα και σε αφήνουν κάγκελο, είναι χειρότεροι από αυτούς που σε βομβαρδίζουν με αδιάκριτες ερωτήσεις, ή από αυτούς που σε γλύφουν όταν είσαι παρών και μόλις γυρίσεις την πλάτη σε θάβουν πατόκορφα. [απ' τον βλάκα, ο θεός να σε φυλάει].
βγήκα πάλι εκτός θέματος, αλλά ήθελα να πω ότι χθες το βράδυ που ο γιωργάκης εμφανίστηκε σε εθνικό δίκτυο και μας φλόμωσε στα ψέματα, σκεφτόμουν ότι είμαστε τόσο ηλίθιοι [ως λαός], που ακόμα κι όταν μας έχουν γαμηθεί τα πρέκια, υπάρχουν άνθρωποι που δηλώνουν ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσουν πασόκ. περίπου ο ένας στους πέντε. και ακόμα περισσότεροι δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν αυτόν που μοιάζει λες και μόλις του έχουν πετάξει σκατά στα μούτρα. μετά, τι ελπίδα να υπάρχει;
πριν από λίγο καιρό πίστευα ότι αυτό που ζούμε είναι το τέλος των πολιτικών και της πολιτικής [χωρίς να ξέρω τίνος αρχή είναι], αλλά μάλλον είναι το τέλος των λογικών ανθρώπων και της λογικής.
με τόσες μαλακίες που ακούς και διαβάζεις κάθε μέρα, όμως, ανάθεμα αν μπορείς να βγάλεις πια άκρη και αν καταλαβαίνεις χριστό απ' όσα παίζονται στην πλάτη σου. κι εσύ μόκο, μόνο πληρώνεις.
αν έχει πάρει κάποιος είδηση, ας σφυρίξει.
~στις φωτογραφίες η μόνη ελπίδα που μας έχει απομείνει, η "γενιά της κρίσης", που είναι και το μόνο υγιές κομμάτι της κοινωνίας. ο monday night fever είναι αστέρι, ταλαντούχος και ήρεμη δύναμη, ελπίζω να παραμείνει πάντα έτσι.
εδώ είναι η συνέντευξή του και η δουλειά του.
κάτω είναι ένας λαρισαίος λεβέντης την ώρα της σχολικής παρέλασης, ό,τι καλύτερο είδα σήμερα.
α, κι έρχονται yuria!

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

cowboy and cowgirls


~το σύνδρομο του τσιουάουα: δεν υπάρχει πιο επικίνδυνος άνθρωπος από τον ανίσχυρο που γνωρίζει ότι είναι ανίσχυρος και προσπαθεί να το παίξει ισχυρός. όταν αυτός ο άνθρωπος φοράει στολή, τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα και, αν είναι και γυναίκα, την έχεις βάψει εντελώς.
σήμερα το απόγευμα, στην πειραιώς, τρεις νεαροί μπάτσοι [οι δύο μπατσίνες] συνόδευαν ένα ανθρώπινο κοπάδι αλλοδαπών, τον έναν πίσω απ' τον άλλον και τους πέρναγαν από τη μια πλευρά της σωκράτους, στην απέναντι. στο τέλος της ουράς, η μία μπατσίνα με όση εξουσία της έδινε η στολή, έλεγε με άγριο τρόπο στον πιτσιρικά μεσανατολίτη που συνόδευε ''γελάς; σκάσε, δεν σου είπα να μην γελάς;'' -αυτός ο χάχας που μπορεί να μην καταλάβαινε χριστό, γέλαγε ακόμα πιο πολύ. η μπατσίνα είχε γίνει έξω φρενών και του φώναζε μέσα στην πειραιώς, ίσως για να την φοβηθούν οι περαστικοί, γιατί τους μεσανατολίτες, στ' αρχίδια τους [να της αστράψεις δυο χαστούκια και να της γυρνάει το κεφάλι σαν της linda blair στον εξορκιστή].
δηλαδή, και δίκιο να είχε, όταν βλέπεις μια κοπελίτσα να συμπεριφέρεται σαν τραμπούκος, αναπόφευκτα φαντάζεσαι τι θα της έκαναν οι μεσανοτολίτες αν τους φώναζε έτσι και δεν φόραγε τη στολή.
μετά θυμήθηκα μια τροχονόμα στην εθνική, κάποια φορά που με είχαν σταματήσει επειδή έτρεχα, που επέμενε να μου πάρουν δίπλωμα και πινακίδες, ενώ ο άλλος της έλεγε ''άστον να φύγει και να πληρώσει μόνο πρόστιμο''. αυτή η στριμμένη το βιολί της, μου τα πήρε όλα και μου έκοψε και πρόστιμο. και μετά σου λένε ότι οι γυναίκες είναι πιο μαλακές, μαλακίες.
~ο δίσκος του spaced cowboy είναι ό,τι καλύτερο μου έτυχε τελευταία. δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω, -δίνω δυο απ' τα κομμάτια που κλείνουν το άλμπουμ και είναι μεγαλείο. εδώ κι εδώ. υπάρχει ολόκληρο τρία ποστ πιο κάτω.
περισσότερα για τον spaced cowboy εδώ.
[η φωτο είναι της manteau stam].

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

τοστ και lungs and lightning



~πιο απλό δεν γίνεται. η συνταγή λέει τυρί φοντίνα, αλλά μια χαρά κάνει και το κασέρι. χρειάζεσαι δύο φέτες μπαγιάτικο ψωμί, λίγο βούτυρο ανακατεμένο με τριμμένο σκόρδο και ελάχιστο θυμάρι [ή ακόμα πιο λίγη ρίγανη], μια φέτα ντομάτα και λίγο πιπέρι. αλάτι δεν χρειάζεται. αλείφεις τη μία πλευρά της φέτας με το βούτυρο, απλώνεις το τριμένο τυρί, βάζεις και την ντομάτα στη μία και ψήνεις για εξήμισι λεπτά στους 200 βαθμούς. μετά καπακώνεις κι αφήνεις για λίγο να κρυώσει, γιατί αν καίει, η ντομάτα γλιστράει και θα πασαλειφτείς. εδώ έχει κόλπα για να φτιάχνεις εύκολα τοστ. κι εδώ με το σίδερο.
~κι άλλο κόλλημα: με το ep του ΔΔ. lungs and lightning ep. υπάρχει εδώ.

homesteaders




~κοίταζα αυτές τις φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί στην αμερικάνικη επαρχία από το 1907 μέχρι το 1920 [στη νότια και βόρεια ντακότα και στη μοντάνα] με τα σπίτια ευτυχισμένων ανθρώπων που μόλις έχουν εγκατασταθεί και χαίρονται που έχουν στέγη. αυτό που μοιάζει με κοτέτσι π.χ. στην πρώτη φωτογραφία δεν είναι κοτέτσι, αλλά το σπίτι της κυρίας -το οποίο είναι σχεδόν όσο και το κοτέτσι [φαίνεται στο βάθος. αριστερά]. για να φωτογραφηθούν φόραγαν τα καλά τους, στέκονταν μπροστά στα δέκα τετραγωνικά που τους αντιστοιχούσαν και πόζαραν στο φωτογράφο με έκφραση επιτυχίας. μετά τύπωναν τις φωτο σε καρτποστάλ και τις έστελναν στους δικούς τους για να δείξουν ότι έχουν κάνει πρόοδο.
''πρόοδος'' σήμαινε μια σκεπή πάνω απ' το κεφάλι τους, έστω και από λάσπη ή από τσίγκο. και ένα πιάτο φαΐ δυο φορές τη μέρα. ούτε κρίση θα καταλάβαιναν, ούτε πτωτικές τάσεις των διεθνών χρηματιστηρίων και τρόμο να μη χάσουν το κομπόδεμα απ' την τράπεζα.
''η κρίση είναι για τους κροίσους'', που λέει και ο kouradianos απ' το χογκό [''σήμερα είδα ένα άλλο δωμάτιο-σπίτι (κατά το "πόλη-κράτος"). η αγγελία έλεγε 55τμ. προφανώς, είχαν συνυπολογίσει και τα σκαλιά που έπρεπε να ανεβώ για να φτάσω σε αυτό. στον 7ο όροφο. το ίδιο το δωμάτιο ήταν 10τμ. σε αυτά τα δωμάτια δεν χωράει ούτε η κλανιά σου. για να σκουπιστείς μετά το χέσιμο πρέπει να ανοίξεις την πόρτα της τουαλέτας για να χωράς να σκύψεις. η μπέτυ που μου το έδειξε ήταν μια μικρή θεά, 1.40 ύψος και 1.40 διάμετρος κεφαλιού, γυρω στα 40 κιλά και 40 χρονών''],
αν δεν έχεις τρελές απαιτήσεις μπορείς να είσαι ευτυχισμένος και με λίγα [πολύ λίγα].
~"είμαι εδώ στο μικρό μου σπιτάκι και ζω πέντε χρόνια ολομόναχος, χα χα", γράφει πίσω από την καρτποστάλ ο καβαλάρης της δεύτερης φωτο [αριστερά]. "είναι μια φωτογραφία του σπιτιού που έφτιαξα μόνος μου και της honey [το άλογο] και του μικρού κολτ μου. λυπάμαι που η φωτογραφία είναι τόσο σκοτεινή και δεν μπορείς να δεις το όμορφο πρόσωπό μου, θα σου στείλω μια καλή μόλις μπορέσω". όλες οι φωτο από εδώ.
~αυτό το άλμπουμ του spacedcowboy [το ''psych-hop beats vol 2''] είναι πραγματικά ένα εξαιρετικό άλμπουμ. θα επανέλθω με περισσότερα γιατί είναι από τις πιο ωραίες δουλειές που έχω ακούσει φέτος.

στο γυμνό νησί


ο kaneto shindo είναι ένας σπουδαίος σκηνοθέτης, θρύλος τους γιαπωνέζικου σινεμά. έχει σκηνοθετήσει πάνω από σαράντα ταινίες –τρεις από τις πιο σημαντικές είναι το «children of hiroshima» του 1952, το «lucky dragon no 5» του ’58 και το «naked island» του ’60 [το οποίο ετοιμάζεται για παγκόσμια κυκλοφορία σε dvd το 2012 –που σημαίνει ότι θα το βγάλει η criterion, μαζί με το «children of hiroshima»]. τον απρίλιο του 2012 ο kaneto shindo θα γίνει 100 χρονών και μέχρι πέρσι γύριζε ταινίες [η πιο πρόσφατή του είναι το «postcard», το 2010]. η συγκινητική συνέντευξή του στο νέο τεύχος του purple μάλλον θα είναι και η τελευταία του. και είναι κομμάτι ιστορίας.
-τη μουσική για την ταινία σας «the naked island» την έχει συνθέσει ο hikaru hayashi, βρήκα ένα ep στο παρίσι πέρσι... πρέπει να είναι τουλάχιστον σαράντα χρόνων.
λοιπόν, από τη στιγμή που το «lucky dragon no 5» πήγε τόσο καλά, είχα την ιδέα να φτιάξω το «naked island» χωρίς καθόλου διαλόγους, χωρίς λέξεις, χωρίς σενάριο –οι εικόνες θα ήταν το παν. και δούλεψε, λόγω της μουσικής. από την αρχή δεν υπήρχε σενάριο, ούτε κανείς διηγιόταν την ιστορία. ήταν απλά όσα έβλεπες με τα μάτια σου. ήθελα η μουσική να κατευθύνει την ταινία, να στηρίζει τις εικόνες. είπα στον hikaru hayashi ότι όλα έπρεπε να εκφραστούν μέσα από τη μουσική. ήρθε μαζί μας στο έρημο νησί που γυρίζαμε την ταινία, στο πέλαγος του seto island. δεν έχω ιδέα από μουσική, έτσι δεν υπήρχε τρόπος να του εξηγήσω αυτό που ήθελα. δεν ξέρω πώς γίνεται. αλλά όταν αρχίσαμε να γυρνάμε τις πρώτες σκηνές, έφτιαξε τις συνθέσεις και όλα δούλεψαν στην εντέλεια.
-τα τελευταία σαράντα χρόνια ο hikaru hayashi είναι ο μόνος συνθέτης που έχει γράψει μουσική για τις ταινίες σας. πρέπει να έχετε τρομερό συναισθηματικό δεσμό μαζί του.
μοιραζόμαστε του ίδιου είδους ευαισθησία. αγαπάει σε εκπληκτικό βαθμό τη γιαπωνέζικη μουσική –τη μουσική των φεστιβάλ shintο, τη μουσική που φαίνεται να απορρέει από το χώμα της ιαπωνίας, έχουμε πάρα πολλά κοινά.
-πάντα γυρίζατε τις ταινίες σας το καλοκαίρι –και οι άνθρωποι σε αυτές είναι πάντα ιδρωμένοι. υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτό;
κανονικά, όταν οι σκηνοθέτες θέλουν να δείξουν ότι οι άνθρωποι ιδρώνουν φτιάχνουν σταγόνες ιδρώτα με μέικαπ. εγώ ποτέ –περιμένω τον ιδρώτα να εμφανιστεί την στιγμή που πρέπει. ο πραγματικός ιδρώτας κάποιου πρέπει να προέρχεται απ’ την καρδιά, να πηγάζει απ’ την καρδιά. δεν ιδρώνεις, εκτός κι αν δουλεύεις σκληρά. δεν μπορείς να καταγράψεις τον σωματικό μόχθο με την κάμερα εάν κάποιος απλά υποκρίνεται ότι μοχθεί. στο «naked island» οι άνθρωποι κουβαλούν πραγματικά νερό στα χωράφια, σταλάζοντάς το στο στεγνό χώμα και η γη το ρουφάει να ξεδιψάσει. δεν ξέρεις εάν νικάει η γη ή ο άνθρωπος. η γη πίνει το νερό και οι άνθρωποι ρίχνουν κι άλλο συνεχώς, μέχρι που η γη τους ικετεύει να σταματήσουν.
-συμβολίζει ο ιδρώτας των ηθοποιών το ίδιο πράγμα που συμβολίζει και το νερό που στάζει στη γη;
η γη είναι η καρδιά, έτσι της δίνουν νερό. με αυτό τον τρόπο ζουν οι άνθρωποι, σύμφωνα με τη φιλοσοφία μου.
-είστε 99 χρονών. υπάρχει κάτι που αισθάνεστε ότι δεν καταφέρατε ακόμα;
θέλω να κάνω κάτι για το μεγαλείο της μητέρας –για το πόσο σπουδαία είναι η παρουσία τους στη ζωή μας, για το πόσο σημαντικές είναι. πιστεύεις ότι απλά παντρεύονται, κάνουν παιδιά και πεθαίνουν; όχι φυσικά! αν πας πίσω στην ιστορία θα δεις καθαρά το ρόλο που έχουν παίξει οι μανάδες, πόσο καλές είναι. για τους πιο πολλούς ανθρώπους είναι δεδομένο ότι η μητέρα σου θα σε φροντίσει: οι μητέρες φροντίζουν τα παιδιά τους. λέω «φροντίζουν», αλλά αυτό που κάνουν οι μανάδες ξεπερνάει ακόμα κι αυτό που ο βούδας ή οι θεοί κάνουν για τα παιδιά τους. μόνο μια μάνα μπορεί να το κάνει αυτό. έτσι, το υπόλοιπο της ζωής που μου απομένει θα ’θελα να κάνω κάτι για τις μάνες. κοίταξέ με όμως, είμαι σε αναπηρικό καροτσάκι, τα πόδια μου δεν δουλεύουν σωστά. έχω χάσει τη δύναμή μου, δεν μπορώ να σκηνοθετήσω…
τη μουσική της ταινίας την είχα ξαναδώσει παλιότερα [το πολύ σπάνιο 7ιντσο ep, ποτέ δεν υπήρξε μεγάλος δίσκος]. εδώ είναι το πολύ ωραίο μουσικό θέμα του hikaru hayashi
κι εδώ είναι τραγουδισμένο 9 χρόνια αργότερα από την frida boccara.
[στη φωτο ο σκηνοθέτης με τους πρωταγωνιστές του naked island το 1960. τη συνέντευξη πήρε ο naritoshi hirakawa].

keep shelly in bios 22.10

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

victims


~απόγνωση. και βρώμα. όταν σε έχουν φτάσει σε μια κατάσταση που παρακολουθείς να αναποδογυρίζουν τα πάντα γύρω σου, να τα σπάνε και να τους βάζουν φωτιά και αυτό να το θεωρείς λογική αντίδραση, τότε μάλλον σου έχουν τελειώσει οι αντοχές.
τα τελευταία χρόνια έχω παρακολουθήσει από κοντά σπασίματα βιτρινών, έχω δει να καίνε αυτοκίνητα, τράπεζες, μαγαζιά, να διαλύουν πεζοδρόμια, στάσεις λεωφορείων και φανάρια, κάθε φορά με ένα σφίξιμο στην καρδιά γιατί δεν θεωρούσα την καταστροφή λύση. ούτε τη βία.
όταν όμως βλέπεις ότι μας οδηγούν απ' το κακό στο χειρότερο και μας προετοιμάζουν [πολύ μεθοδευμένα] για τα ακόμα χειρότερα -εκατομμυριούχοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι που παίρνουν το μήνα πιο πολλά απ' τον μέσο ετήσιο μισθό ενός ιδιωτικού υπαλλήλου και on camera το παίζουν αγανακτισμένοι- και δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις, τότε όλα σου φαίνονται λογικά.
κι όταν δεν μπορείς να προτείνεις λύση, κάθε αντίδραση σου φαίνεται κατανοητή.
τις τελευταίες μέρες βλέπω του φίλους μου να μεταναστεύουν, να φεύγουν μαζικά για κύπρο, κορέα, αυστραλία, νότια αμερική, να επιστρέφουν στα χωριά τους, να επιστρέφουν στο πατρικό τους [με σύζυγο και δυο παιδιά]. τουλάχιστον φεύγουν απ' την αθήνα κι αυτή την σκατοκατάσταση. φαντάζομαι ότι όπου κι αν πας αυτή τη στιγμή, είναι καλύτερα.
~η φωτογραφία από χθες είναι του γιώργου καραχάλη από εδώ.
~μέσα στις πορείες και στην αναμπουμπούλα οι victim of society κυκλοφόρησαν on line το πρώτο ep τους. οι πρώτες κασέτες εξαντλήθηκαν, θα υπάρχουν ξανά μετά τις 15 νοεμβρίου, προς το παρόν υπάρχει εδώ με 50 λεπτά.
αυτό είναι νέο κομμάτι και δεν υπάρχει στο ep.
Sweet Girl by A Victim Of Society

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

keep shelly in athens live


αυτό που έχουν καταφέρει σε ένα χρόνο είναι το όνειρο κάθε σχήματος που ξεκινάει να φτιάχει μουσική: αναφορές σε όλα αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα που ορίζουν τι είναι χιπ σήμερα, έναν ύμνο στην γκάρντιαν [που έπιασε και τις περισσότερες επιρροές του rpr χωρίς να ξέρει τίποτα γι' αυτόν], δημοσιεύσεις σε ξένα περιοδικά, μία μίνι περιοδεία στην αγγλία, πρακτορείο στην ευρώπη, άλλο πρακτορείο στην αμερική, κυκλοφορία στην εταιρία του gorilla vs bear [την forest family], κυκλοφορία στην transparent, κασέτα στην ιαπωνία [η οποία σήμερα πουλιέται δέκα φορές την αρχική της τιμή], δεύτερο ep για την forest family που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες [και ήδη έχει γίνει "ανάρπαστο"], ένα απίθανο ep στην planet mu που θα βγει στην αρχή της νέας χρονιάς.
έχουν κι άλλα που δεν είναι ανακοινώσιμα, πολύ πιο σημαντικά, αδιανόητα για ελληνικό σχήμα.
προς το παρόν ετοιμάζονται για μια περιοδεία στην αμερική που ξεκινάει στις 5 νοεμβρίου και περιλαμβάνει εμφανίσεις στο roxy του l.a. και στο bowlery ballroom της νέας υόρκης [τώρα θα μου πεις "τι μου λες ρε φίλε, σιγά το κατόρθωμα", για όσους ξέρουν είναι κατόρθωμα]. α, και είναι 100% headliners και στα 9 live.
θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι keep shelly in athens είναι τυχεροί. τυχεροί επειδή τους άκουσαν οι κατάλληλοι άνθρωποι την κατάλληλοι στιγμή και όλα έγιναν όπως ακριβώς θα έπρεπε να γίνουν.
εκεί ομως τελειώνει ο παράγοντας τύχη. γιατί αυτοί που τους άκουσαν κάτι ξεχώρισαν, όπως κάτι ξεχώρισαν και όλοι αυτοί που τους θεωρούν απ' τα πιο χοτ ονόματα αυτή τη στιγμή παγκοσμίως και όλες οι ξένες εταιρίες που τους προσεγγίζουν για να κυκλοφορήσουν δίσκο τους. έστω κι ένα single.
οι keep shelly είναι χοτ επειδή αξίζουν πραγματικά και οι δύο επόμενες κυκλοφορίες τους το αποδεικνύουν: είναι μίλια μακριά από το ξεκίνημά τους. το "μυστηριώδες ντουέτο" είναι πια κανονικό γκρουπ, με κιθάρα, ντραμς και σινθς, συν τη φωνή της σάρας.
αυτό που παίζουν οι keep shelly ζωντανά θυμίζει μόνο αμυδρά τον ήχο της αρχής, τα τραγούδια έχουν ξαναφτιαχτεί απ' το μηδέν και είναι κυριολεκτικά αγνώριστοι. ένα εξαιρετικό γκρουπ με τον rpr να τα έχει σκηνοθετήσει όλα στην εντέλεια και νέα κομμάτια που είναι δυναμίτες [εκτός από το καταπληκτικό ''tip of your tongue'' και το ''our own dreams'' που ζωντανά βγαίνει 10 φορές πιο καλό, ξεχώρισα κι ένα drum'n'bass instrumental που κλείνει και το ep της planet mu κι ενθουσίασε τον paradinas].
τίποτα δεν είναι τυχαίο. τίποτα απολύτως.
το σάββατο το βράδυ παίζουν στο bios με 7 ευρώ.
πρέπει να πω εδώ ότι ο rpr εξακολουθεί να μην φωτογραφίζεται και στο live θα βγει σχεδόν κουκουλωμένος. άγνωστο γιατί, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι είναι genius, είναι μια χαρά άνθρωπος.
Keep Shelly in Athens - Lazy Noon by Sound Injections

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

ανακοίνωση


σήμερα λάβαμε μέιλ από μεγάλο αγγλικό εκδοτικό, ο οποίος ενδιαφέρεται να βγάλει σε βιβλίο τις φωτογραφίες του acropolis now. ζητάει μέχρι τις 15 νοεμβρίου τις δημοσιευμένες φωτο του κάθε φωτογράφου στην καλύτερη δυνατή ανάλυση σε cd ή σε στικάκι, ή [αν είναι λίγες] σε ένα zip που θα ανεβάσει σε mediafire, rapidshare κλπ. η τελική επιλογή θα γίνει από αυτές που θα παραδοθούν και όχι απ' το blog. για περισσότερες πληροφορίες και απορίες στα μέιλ:
therealmhulot@gmail.com και freddie.ef@gmail.com.
οι δύο φωτο με τον λίβυο που παίζει κιθάρα για να εμψυχώσει τους συντρόφους του -που έκαναν τον γύρο του κόσμου τις τελευταίες μέρες- είναι του άρη μεσσήνη.

r.i.p..


ξανά η "προσευχή" και μία εξαιρετική περσινή συνέντευξη του φρέντυ κάραμποτ στον ευθύμη φιλίππου που είχε δημοσιευτεί στο plus. [r.i.p.]

προσευχή


ένα επεισοδιακό βράδυ στο chat. πρώτα οι 9 στους 10 που έστειλα το
the cross [ένα απ' τα ανατριχιαστικά τραγούδια του prince] δεν το είχαν ξανακούσει. ένας μου είπε ότι το ήξερε από αυτή την άθλια εκτέλεση, [τη χειρότερη στιγμή του will oldham και από τις χειρότερες διασκευές ever]. μετά προέκυψε ένα μείζονος σημασίας ερώτημα που δεν το μεταφέρω, γιατί δεν είχα τι να απαντήσω. μετά ήρθε αυτό το καταπληκτικό mashup με την ''προσευχή'' του ζαγοραίου που θα μπορούσε να είναι το σάουντρακ της επανάστασης [επιτέλους, όχι άλλο θεοδωράκη].
η επανάσταση ξεκινάει σε δυο μέρες. ελπίζω. καλή εβδομάδα [αυτό είναι ευχή, δεν είναι διαπίστωση].

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

ντάντζιον ντράγκον



~μπορεί στο άλμπουμ του matthewdavid [το ''outmind''] να μην έδωσα και πολλή σημασία -επειδή δεν έχω και πολλές αντοχές πια για τον συγκεκριμένο ήχο-, αυτό το mixtape του όμως το έχω ''λιώσει''. φυσικά δεν έχει καμία σχέση με το μέινστριμ μιξ που λογικά περιμένεις κοιτάζοντας το τράκλιστ, τα πάντα είναι πειραγμένα και παραταγμένα σε ένα δικό του αργόσυρτο ρυθμό -που θα μπορούσες να τον πεις dubstep αλλά δεν είναι- κι έχει κάνει ακόμα και τους milli vanilli να ακούγονται σαν τον mos def [με λίγο από barry white].
~ολόκληρο το ''outmind'' είναι ακριβώς στο ίδιο τέμπο με το μιξ, με αρκετά ίδια κομμάτια, κάτι όμως χαλάει στη συνταγή και μέχρι να τελειώσει έχεις βαρεθεί τη ζωή σου. το μιξ είναι πολύ καλύτερο.
~ξεκινώντας μια κουβέντα για τα σκουπίδια απόψε στο cbox και για λόγους που είναι περιττό να εξηγήσω, θυμήθηκα ένα περιστατικό πριν από αρκετά χρόνια που είχε σχεδόν χαθεί απ' τη μνήμη μου: ένα ατύχημα στα κάγκελα της βεράντας του σπιτιού μου. για την ακρίβεια: το τρακάρισμα ενός τύπου με τα κάγκελα της αυλής και μετά το στουκάρισμά του πάνω σε μια κορομηλιά που την ξερίζωσε εντελώς, λίγο μετά τις 3 το πρωί, καλοκαίρι. αφού τραντάχτηκε ολόκληρο το σπίτι και πεταχτήκαμε όλοι έξω επειδή νομίσαμε ότι είχε κάνει σεισμό, είδαμε το αυτοκίνητο στραπατσαρισμένο και αυτόν ακίνητο και σοκαρισμένο στη θέση του οδηγού, κυριολεκτικά με το πουλί στο χέρι. μαζεύτηκε όλη η γειτονιά, άνοιξαν την πόρτα και τον έβγαλαν με τα παντελόνια και τα βρακιά κατεβασμένα, μέσα στα αίματα. κουμπώθηκε με αμηχανία και μέχρι να έρθει ασθενοφόρο μύριζε συνεχώς το χέρι του.
τα κάγκελα δεν μας τα έφτιαξε ποτέ.
[
snapshots, μαρία μινέρβα, συρφετός, μαρίες μινέρβες στην ακρόπολη, άψυχοι, lunch, the naked prey, our own dream, bazooka, φουντ φορ θόουτ, γκραντ τράιν, victim of society mixtape, επιτέλους, stranger than paradise, don't, point break, φτερά και λάχανα]

μέρες πείνας



όσο αποκρουστικό κι αν ακούγεται το να φας τηγανητό γρύλο, κάμπια ψητή στα κάρβουνα ή να δαγκώσεις τη σάρκα από ένα τζιτζίκι, είναι κάπως πιο υποφερτό απ’ την εικόνα ενός ψητού σκύλου ή ενός μαγειρεμένου ποντικιού. επειδή έχω πια μάθει ποτέ να μην λέω ποτέ, κι επειδή ξαναέρχονται μέρες πείνας, τα έντομα δεν τα αποκλείω [βρήκα και συνταγές], άσε που σήμερα διαπίστωσα πως στις συσκευασμένες τροφές υπάρχουν ενσωματωμένα ένα σωρό ζωύφια, μεγάλη ποικιλία, μαζί με τρίχες ποντικιών και λίγα ποντικοκούραδα.
αυτό που δεν θα μπορούσα με τίποτα να φάω είναι σκύλος. ελπίζω να μην χρειαστεί.
τώρα που είπα ποντικοκούραδα θυμήθηκα την πάνινη σακούλα με τον αποξηραμένο ιβίσκο που μου είχε φέρει δώρο μια φίλη απ’ την αίγυπτο πριν από μερικά χρόνια, τον οποίο τον τιμήσαμε ιδιαιτέρως οικογενειακώς, πίναμε για μήνες μέχρι που άδειασε εντελώς η σακούλα. και τότε, όταν φάνηκε ο πάτος, είδαμε το στρώμα με τα ποντικοκούραδα! τα είχαν αποξηράνει μαζί με τον ιβίσκο.
ξεκινώντας από το γεγονός ότι σε κάθε πλάκα συσκευασμένης σοκολάτας έχουν ενσωματωθεί τα πόδια από οχτώ έντομα [σε όλη τη διαδικασία παραγωγής, που αρχίζει με την αποξήρανση των σπόρων του κακάο] –και δεν είναι φούμαρα, όπως τον αστικό μύθο ότι ο μέσος άνθρωπος καταπίνει στον ύπνο του τέσσερις ζωντανές αράχνες το χρόνο, εδώ υπάρχουν στοιχεία από τις αναλύσεις εργαστηρίων- σκεφτόμουν πόσο ανώφελο είναι να αποφεύγεις κάτι που στο έχουν ταΐσει με το ζόρι.
και δεν είναι μόνο η σοκολάτα, σε κάθε συσκευασμένο τρόφιμο μπορείς να εντοπίσεις ψήγματα εντόμου.
υπάρχει ένα μικροσκοπικό ζωύφιο που το λιώνουν για να προσθέσουν κόκκινο χρώμα σε γιαούρτια, σε κρέμες και γλυκά. αυτό εδώ, το οποίο το λιώνουν με την άδεια της αγορανομίας.
και ορίστε, εντελώς ενδεικτικά, πόσα έντομα υπάρχουν σε μορφή σκόνης σε ορισμένα από τα τρόφιμα που χρησιμοποιεί ο μέσος αμερικάνος [συσκευασμένα πάντα]:
στον χυμό πορτοκαλιού υπάρχουν τουλάχιστον 5 αυγά δροσόφιλας ανά 250 ml, συν μία ή δύο νεκρές μύγες ολόκληρες [η δροσόφιλα είναι μικρή μύγα, ευτυχώς].
στα μακαρόνια και τα νουντλς υπάρχουν 225 κομμάτια από μέλη εντόμων στα 250 γραμμάρια. έστω και σε απειροελάχιστη ποσότητα, ο αριθμός ακούγεται τρομακτικός.
στο φυστικοβούτυρο υπάρχουν 30 κομμάτια εντόμου στα 100 γραμμάρια, ενώ στο αλεύρι περίπου 75 κομμάτια στα 50 γραμμάρια. φαντάσου πόσα έντομα τρως με ένα κομμάτι κέικ που περιέχει κακάο, αλεύρι ΚΑΙ φυστικοβούτυρο.
για τις αρχές οι συγκεκριμένοι αριθμοί θεωρούνται εντελώς φυσιολογικοί και τα τρόφιμα περνούν πανηγυρικά τα τεστ καταλληλότητας.
εκεί που έψαχνα στοιχεία για τα δείπνα με εντομοφαγία στη νέα υόρκη [που δεν είναι νέο τρέντ, υπάρχει εδώ και χρόνια] πέτυχα ένα μαγαζί που πουλάει μόνο ζωντανά έντομα. κάθε μεγέθους, είδους και εθνικότητας. ανάμεσα σε αυτά, τα οποία οι νεοϋορκέζοι αγοράζουν κυρίως για δολώματα και τροφή για κατοικίδια, υπάρχουν και κάποια που εκτρέφονται για τους τολμηρούς foodies [οι οποίοι είναι οι νέοι hipster]. το μπεστ σέλερ τους είναι οι γρύλοι, για τους οποίους δίνουν και σπέσιαλ συνταγή.

θέλω να πω εδώ ότι τρελή ντελικατέσεν λιχουδιά στη νέα υόρκη είναι και το ψητό ινδικό χοιρίδιο, το είχε μάλιστα φωτογραφημένο το new york mag στο τεύχος για τα φτηνά φαγώσιμα και έμοιαζε πραγματικά λαχταριστό [δες φωτο πάνω]. τώρα που το ξανασκέφτομαι, ευχαρίστως θα το δοκίμαζα.
[ολόκληρο το κείμενο και οι συνταγές την επόμενη εβδομάδα στο ough!].
ρουμπιστόλ

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

φτερά και λάχανα



~δεν ξέρω ποιος έχει βγάλει αυτές τις φωτογραφίες [απ' τη λαχαναγορά και στην κρεαταγορά], ούτε πότε. σίγουρα είναι τραβηγμένες με φιλμ και είναι παλιές, τουλάχιστον 20αετίας. έτσι φαίνεται από την εφημερίδα και τα ρούχα. υπάρχουν σε αυτό το καταπληκτικό μπλογκ και είναι τόσο απλησίαστα μοναδικές που δεν τολμάω να τις κάνω ούτε reblog.
~έχει παραγίνει το κακό με τα γυναικεία σχήματα που νομίζουν ότι ζουν στο 1963 και το βράδυ στον ύπνο τους βλέπουν ότι τους κάνει παραγωγή ο φιλ σπέκτορ. μόλις ξυπνήσουν το πρωί και αρχίζουν να παίζουν, βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που έπιασαν την κιθάρα στα χέρια τους, γιατί σε πιάνει υπνηλία [δεν πά' να 'χεις πιεί και 4 διπλούς εσπρέσο]. οι feathers ευτυχώς αντέχονται και το πρωί, και μάλιστα είναι και λίγο πάνω απ' το μέσο όρο [άντε, και λίγο ακόμα]. τέσσερις αυστραλέζες, από το μπριζμπέιν, στο δεύτερο άλμπουμ τους -το οποίο ηχογραφήθηκε, λέει, σε ένα παμπάλαιο σινεμά μέσα σε μερικές ώρες. διασκευάζουν και rolling stones, το ''play with fire'' και δεν έχουν ούτε ένα κακό κομμάτι.
το καλύτερο πάντως του δίσκου είναι αυτό εδώ.
ο δίσκος λέγεται ''hunter's moon'' και κυκλοφορεί από την πολύ καλή αυστραλέζικη εταιρία bon voyage. για ολόκληρο το άλμπουμ, τσέκαρε στο σιμπόξ.

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

don't



~στην αρχή νόμισα ότι ήταν secret gig όπως τα live στις ταράτσες, αλλά πριν από λίγο το διάβασα σε φρι πρες. οπότε, ορίστε:
την παρασκευή το βράδυ είναι το πρώτο live των mechanimal, στο πάρτι για τα 15 χρόνια των εκδόσεων οξύ. στο φλοράλ. μετά θα παίξει ο κωνσταντίνος βήτα, ζωντανά κι αυτός. και μετά θα παίξει ο φανταστικός ήχος dj set. έχει ελεύθερη είσοδο [κι όποιος χώρεσε, χώρεσε].
~είχα σκοπό να γράψω όλο το στόρι για τα καταπληκτικά cookies του gsus και να δώσω και τη συνταγή, αλλά δεν επιτρέπεται, μπορώ να δώσω μόνο τις φώτο για να ζηλέψει ο κόσμος.
έχει γεμίσει ο τόπος απαγορεύσεις: "δεν επιτρέπεται να δώσεις τη συνταγή", "δεν επιτρέπεται να δείξεις τη φάτσα μας" [οι keep shelly. στις φωτο πάλι δεν φαίνεται πουθενά ο rpr, επειδή ΔΕΝ φωτογραφίζεται ολόκληρος ούτε για αστείο, τζίφος δηλαδή οι ''αποκλειστικότητες'', ο κουκουλοφόρος είναι ο ντράμερ], "δεν επιτρέπεται να δώσεις τη διεύθυνση" [στα live στις ταράτσες]. κι άλλα πολλά.
~τι τραγούδι...! [και το βίντεο]

stranger than paradise


photo: manteau stam

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

victim of society mixtape


ενώ τα εισιτήρια για το λάιβ του dirty beaches κοντεύουν να εξαντληθούν [όσοι ενδιαφέρονται ας βιαστούν, η προπώληση συνεχίζεται] οι victim of society έφτιαξαν ένα πολύ ωραίο mixtape:
la vampires & zola jesus - no no no
soft moon - circles
tv ghost - the recluse
crystal stilts - shake the shackles
dirty beaches - god speed
girls - summertime
harlem - be your baby
isobel cambell & mark lanegan - hawk
the red rooster - howlin' wolf
the callas - when i'm drunk
sex bob-omb - we are sex bob-omb
dom - bochicha
mr. oizo - flat beat
the radio dept. - heaven's on fire
washed out - eyes be closed
slowdive - souvlaki space station
την τρίτη το βράδυ θα είναι διαθέσιμη και η πρώτη κυκλοφορία τους, σε κασέτα. προς το παρόν:
victim of society mixtape

γκράντ τράιν



πέρσι κυκλοφόρησαν ένα ep που το έλεγαν ''sunglasses''. έκαναν κάποια λάιβ που έγινε σκοτωμός, μετά μάλλον σκοτώθηκαν μεταξύ τους και εξαφανίστηκαν. τώρα επιστρέφουν με νέα σύνθεση, ακόμα πιο δυναμικοί με καινούργια κομμάτια που υπόσχονται μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια. τους λένε grand trine, είναι απ' τον καναδά και εδώ είναι μαζεμένα όλα τα κομμάτια που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα. απ' τα πιο συναρπαστικά νέα γκρουπ που έχω πετύχει τελευταία.