Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

xxoo





ένα πολύ καλό mixtape του ανδρέα κασάπη ''για το τέλος του σεπτέμβρη''.
[οι φωτο είναι από εδώ].

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

κολιμπρί



η είδηση είναι η εξής: οι τελωνειακοί στο αεροδόμιο rochambeau της cayenne πρόσεξαν ένα περίεργο φούσκωμα στο σορτς ενός ολλανδού τουρίστα. τον έψαξαν και έκπληκτοι ανακάλυψαν ότι εσωτερικά ήταν γεμάτο κολιμπρί πακεταρισμένα μέσα σε πάνινες θήκες [ζωντανά]. ο ολλανδός ήταν κατ' εξακολούθηση παραβάτης, δύο χρόνια νωρίτερα τον είχαν πιάσει με 53 κολιμπρί και του είχε επιβληθεί πρόστιμο 6000 ευρώ. η αξία των κολιμπρί ήταν γύρω στις 13 χιλιάδες ευρώ. η τύχη τους αγνοείται [από εδώ].

και μια ισπανική σπεσιαλιτέ απ' το ίδιο σάιτ: σκουλίκια σε σκορδάτο λάδι [στην πραγματικότητα μακαρόνια ψαριού με αυγό και πρωτεΐνη γάλακτος που είναι περίπου το ίδιο].

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

μαχμούντ αχμέντ



μπορεί στην αιθιοπία ο tilahun gessesse και alemayehu eshete να ήταν πολύ πιο πετυχημένοι από τον mahmoud ahmed στα '60s και τα '70s [όταν γράφονταν κομμάτια σαν κι αυτό], μπορεί να διέθεταν και καλύτερη φωνή, να ήταν πιο μορφωμένοι και να πρόσφεραν πολύ περισσότερα στη χώρα τους με αγαθοεργίες και αγώνες. από πολλούς μπορεί να θεωρούνται και πιο μεγάλοι καλλιτέχνες από τον mahmoud ahmed. όταν ακούς όμως τον mahmoud να τραγουδάει με αυτή την απίστευτη χαλαρότητα στη φωνή ανατριχιαστικά τραγούδια όπως είναι και τα εννιά που υπάρχουν στο ''jeguol naw betwa'', το δίσκο που επανακυκλοφόρησε μόλις από τη mississipi records, δεν σε νοιάζει με ποιον μπορεί να συγκριθεί. αυτό που έχει σημασία είναι ότι είναι δύσκολο να ακούσεις τον συγκεκριμένο δίσκο και να μείνεις ασυγκίνητος. είναι αμέτρητες οι φορές που έχω ακούσει αυτό το τραγούδι [από τα πιο ωραία που έχει πει] και κάθε φορά είναι σαν την πρώτη. σοκ και δέος. ο mahmoud ahmed είναι ένας σπουδαίος τραγουδιστής, κι όταν μαθαίνεις τον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε να τραγουδάει με τις ορχήστρες της εποχής, τον εκτιμάς ακόμα πιο πολύ.
γεννημένος το 1941 σε μια από τις φυλές της addis ababa [που ξεχώριζαν -λέει- για την εξαιρετική κουζίνα τους, το επιχειρηματικό τους πνεύμα και τους εντυπωσιακούς παραδοσιακούς χορούς τους], τούς
gouragué, οι οποίοι ζούσαν στα νοτιοδυτικά της αιθιοπικής πρωτεύουσας, έδειξε από πολύ μικρός ότι δεν τα έπαιρνε τα γράμματα. τον ενδιέφερε μόνο η μουσική. όλη την ημέρα άκουγε στο ραδιόφωνο μπάντες όπως τους imperial body guard band ή τον tilahoun gessesse, κάνοντας όνειρα μια μέρα να γίνει τραγουδιστής.
το χαζολόγημα και οι ονειροπολήσεις είχαν σαν αποτέλεσμα να τα φορτώσει στον κόκορα στο σχολείο και να καταλήξει στο δρόμο, λούστρος παπουτσιών. μέχρι το 1962 περιφερόταν ανάμεσα στους άλλους φτωχούς πιτσιρικάδες με προδιαγεγραμμένη μοίρα καθαρίζοντας τα παπούτσια των περαστικών. τότε όμως η τύχη του χαμογέλασε, βρήκε δουλειά σε ένα ημιπαράνομο κλαμπ, στο arizona club, όπου εμφανίζονταν οι imperial body guard band. ήταν η εποχή που ο αυτοκτράτορας haile sellassie άρχισε να χαλαρώνει λίγο τους περιορισμούς που ίσχυαν για τις δισκογραφικές εταιρίες [από τα '30s και μέχρι τότε η μόνη εταιρία που υπήρχε ήταν ελεγχόμενη απ' το κράτος, ενώ μόνο όσες μπάντες είχαν κρατική άδεια μπορούσαν να εμφανιστούν live]. οι imperial body guard club εμφανίζονταν στο arizona club χωρίς άδεια, αλλά κάθε φορά που εμφανίζονταν ήταν γεγονός. κάποια βραδιά, όταν ο τραγουδιστής του σχήματος δεν εμφανίστηκε, ο mahmoud προσπάθησε να τους πείσει ότι μπορούσε να τραγουδήσει μερικές από τις επιτυχίες της εποχής. όταν τον δοκίμασαν, τους έπεισε. κι έμεινε στο συγκρότημα μέχρι το '74, ερμηνεύοντας μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια των συνθετών sahlé degado και girma hadgu. το πρώτο του 45άρι το ηχογράφησε το 1971.
όταν ο sellassi έφυγε απ' την εξουσία ακολούθησαν 15 χρόνια χούντας [γνωστά ως "derg time"] με ένα σωρό απαγορεύσεις και κινδύνους για όσους παρέμεναν και δημιουργούσαν στη χώρα. η νυχτερινή ζωή ήταν ανύπαρκτη, αλλά ο mahmoud ahmed συνέχισε να ηχογραφεί κασέτες και δίσκους με μερικούς από τους καλύτερους αιθίοπες μουσικούς, τραγουδώντας μερικά από τα μεγαλύτερά του χιτ. το 1980 ήταν στην ομάδα μουσικών της αιθιοπίας που έκαναν την πρώτη περιοδεία στην αμερική, γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να γίνει γνωστός στους αιθίοπες της διασποράς. αμέσως μετά άρχισε να ηχογραφεί με τους rhoda band. στο μεταξύ η χούντα επέτρεπε τη ζωντανή μουσική μόνο σε κάποια ξενοδοχεία για να διασκεδάζουν οι τουρίστες, οι επιχειρηματίες και η πολιτική 'ελίτ' της χώρας και ο mahmoud ήταν αναγκασμένος να τραγουδάει επαίνους για τους στρατιωτικούς. έτσι εξασφάλιζε την άδεια για να συνεχίζει να τραγουδάει στα ξενοδοχεία [συχνά ολόκληρα σαββατοκύριακα non stop, με κλειδωμένες τις πόρτες για να μην τους ενοχλεί κανείς].
το στόρι είναι τεράστιο, εν συντομία όμως:
ηχογράφησε στην kaifa records του ali abdella kaifa, οι δίσκοι του κυκλοφόρησαν και σε γειτονικές χώρες και έγινε κι εκεί πολύ γνωστός, ενώ το 1986 -την ώρα που η αιθιοπία γνώριζε μέρες πείνας- η βέλγικη crammed discs κυκλοφόρησε το "ere mela mela" σε ολόκληρο τον κόσμο. η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε πολύ αργότερα, λίγο πριν το τέλος των '90s, όταν κυκλοφόρησε η σειρά ethiopiques. σήμερα, στα 70 του, ζει στην addis ababa και συνεχίζει να ηχογραφεί και να περιοδεύει παντού.
αυτός είναι ένας φοβερός δίσκος [κάποιοι τίτλοι είναι λάθος, αλλά μικρό το κακό].

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

όλα καλά


~είχα σκοπό να γράψω για το ''μπούλιτ'', αλλά...
το γεγονός ότι κάποιοι Άνθρωποι στο κέντρο έχουν αρχίσει να βγάζουν σε μπολ φαγητό στο δρόμο για συνανθρώπους τους που πεινάνε είναι ενθαρρυντικό. το ότι φτάσαμε ήδη στο σημείο να πεινάει τόσος κόσμος, σε κάνει να τρελαίνεσαι.
~σε κανονικές συνθήκες το σημερινό θέμα συζήτησης του μικρόκοσμου που περιφέρομαι θα ήταν το πόσο καταπληκτική ταινία είναι το «drive», οι εκδηλώσεις του remap3 και οι υποσχέσεις που άφησαν χθες το βράδυ οι victim of society με το πρώτο δυνατό live τους. οι συνθήκες όμως δεν είναι κανονικές, όλοι [μα όλοι] ανησυχούν για την επόμενη μέρα [έχοντας κενό για όσα συνέβησαν την «προηγούμενη»], μιλούν για λεφτά, μετανάστευση, καναδά και αυστραλία και κάνουν forward ο ένας στο άλλο mail καταστροφολογίας. τα 6 στα 10 mail που λαβαίνω τις τελευταίες μέρες είναι με αποσπάσματα ελληνικών και ξένων εφημερίδων/site/blog, από σενάρια καταστροφής. το ένα χειρότερο απ’ το άλλο, με αποκορύφωμα ένα που έλαβα έξι φορές απ’ το πρωί με τίτλο «γιατί πρέπει να είσαι προετοιμασμένος!» -το διαβάζεις και θέλεις να φουντάρεις.
η «επιστημονική φαντασία» [που δεν είναι και τόσο επιστημονική και γεμάτη ορθογραφικά λάθη] προχώρησε ακόμα παραπέρα, δεν ασχολείται πια με το τέλος της ελληνικής οικονομίας, αλλά προβλέπει το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας που θυμίζει τα χρόνια της κατοχής. ακραίο και πέρα από λογική, αλλά αν σκεφτείς ότι όλα τα «ακραία» σενάρια της τελευταίας διετίας έχουν επαληθευτεί, συνειδητοποιείς ότι, τελικά, μπορεί να μην είναι και τόσο φαντασία. δυστυχώς.
με το να αποστρέφεσαι το κακό δεν το ξορκίζεις, το βρίσκεις μπροστά σου ακόμα χειρότερο. είναι σαν να σου λένε ότι έχεις καρκίνο κι εσύ να μην πας στο γιατρό, ελπίζοντας να ξυπνήσεις ένα πρωί και να έχεις γίνει καλά. κι όταν βρεθεί κάποιος να σου θυμίσει ότι πολύ σύντομα θα πεθάνεις, σκέφτεσαι ότι είναι βλάκας και κινδυνολόγος και του κόβεις την καλημέρα. απ’ την άλλη, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί δεν είναι να αρρωστήσεις, το χειρότερο είναι να μην κάνεις καμία προσπάθεια να θεραπευτείς και να δέχεσαι μοιρολατρικά το τέλος, να πέφτεις τέζα και να περιμένεις να πεθάνεις. αυτό που έχουμε πάθει ομαδικά αυτή τη στιγμή.
φαίνεται ότι η παρατεταμένη περίοδος αβεβαιότητας για το τι θα μας ξημερώσει και η διαπίστωση ότι πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο μας έχει μετατρέψει σ’ αυτό το μαλθακό και αδιάφορο πλάσμα που παρακολουθεί απορημένο τις εξελίξεις και απλά ελπίζει να μην γίνουν τα πράγματα ανυπόφορα.
κατά τ’ άλλα, όλα καλά.

snapshots


Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

drive





Το "Two Lane Blacktop" του Monte Hellman -μία από τις πιο σημαντικές road movies που έχουν γίνει ποτέ [για πολλούς, η σπουδαιότερη]- βγήκε στις αίθουσες το 1971, με πρωταγωνιστές δυο πολύ γνωστούς μουσικούς στους πρώτους και τελευταίους κινηματογραφικούς ρόλους τους –τον James Taylor και τον ντράμερ των Beach Boys, τον Dennis Wilson- και, παρόλο που δεν βρήκε μεγάλη ανταπόκριση απ’ το κοινό στην εποχή της, κατάφερε να γίνει cult classic. Μπορεί να χρειάστηκαν τρεις δεκαετίες για να αναγνωριστεί η αξία της, αλλά εκτός από cultural icon έγινε και μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες δρόμου και απόκτησε φανατικούς οπαδούς.
Ο οδηγός [Taylor], ο μηχανικός [Wilson], ο GTO [Warren Oates] και το κορίτσι [Laurie Bird] είναι τα τέσσερα βασικά πρόσωπα σε μια ταινία “για τη μοναχικότητα και τις προσπάθειες που κάνουν οι άνθρωποι για να συνδεθούν μεταξύ τους και να διατηρήσουν ταυτόχρονα τη μοναξιά τους –κάτι που είναι μάλλον αδύνατο και όνειρο απατηλό”.
Το ''Two Lane Blacktop'' που γυρίστηκε σε διάστημα δυο μηνών και στοίχησε 950.000 δολάρια είχε την “ατυχία” να παιχτεί στα σινεμά μετά το ''Easy Rider'' [απ’ το οποίο ήταν πολύ ανώτερο σε αρκετά επίπεδα και πολύ πιο ενδιαφέρουσα ταινία]. Έτσι δεν την ακολούθησε ο ίδιος μύθος με των καβαλάρηδων της ασφάλτου που ζούσαν την απόλυτη ελευθερία, οι αφίσες των Taylor και ο Oates δεν στόλισαν τους τοίχους σε εφηβικά δωμάτια, ενώ ένας υπερβολικός τίτλος στο Esquire λίγο πριν βγει, προκάλεσε παρανόηση σε κοινό και κριτικούς που έψαχναν την επόμενη Μεγάλη Νεανική Ταινία. Μετά το θόρυβο που προκάλεσε ο τίτλος “Η ταινία της χρονιάς” στο τεύχος που δημοσιεύτηκε το σενάριο του Rudolph Wurlitzer και την αντίδραση της ίδιας της εταιρίας παραγωγής, η ταινία θάφτηκε και παρέμεινε κρυμμένος θησαυρός για αρκετά χρόνια. Υπήρχαν κάποιες κόπιες που προβάλλονταν περιστασιακά, αλλά πολύ σπάνια μπορούσες να την πετύχεις σε μεγάλη αίθουσα. Το ίδιο το αφεντικό της Universal, ο Lew Wasserman, είχε μια προσωπική απέχθεια για την ταινία, ίσως "επειδή στα 103 λεπτά της συνόψιζε την ταραχώδη κατάσταση μιας γενιάς νεαρών, τους οποίους δεν κατάφερε να πείσει να αδειάσουν τις τσέπες τους [βλέποντας την ταινία]". Στην αμερικάνικη τηλεόραση προβλήθηκε μία και μοναδική φορά τη δεκαετία του 80 -σε μια κόπια άθλια- και έπρεπε να φτάσει το τέλος των ’90s για να κυκλοφορήσει σε αξιοπρεπή μορφή σε DVD. Στα ’00s η φήμη της δεν αποκαταστάθηκε απλώς, αλλά πήρε και τη θέση που της άξιζε στη λίστα με “τις πιο εντυπωσιακές αμερικάνικες ταινίες που ορίζουν μια εποχή” και πιο πρόσφατα αναγνωρίστηκε ως “μία από τις πιο σπουδαίες και συγκινητικές ταινίες δρόμου”.
Ο Οδηγός και ο Μηχανικός ζουν στο δρόμο, περιφερόμενοι από πόλη σε πόλη μέσα σε μια δίπορτη φτιαγμένη Chevy 150 του ’55, έχοντας για μόνο εισόδημα τα λεφτά που κερδίζουν από τα στοιχήματα σε αγώνες με τους ντόπιους. Στη διαδρομή τους προς την Αριζόνα παίρνουν ένα κορίτσι που κάνει ωτοστόπ και λίγο πριν το New Mexico γνωρίζουν τον GTO (έναν οδηγό με μια Pontiac GTO), τον βασικό αντίπαλό τους σε έναν μάταιο αγώνα διαρκείας, σε ολόκληρη τη χώρα, από την Καλιφόρνια μέχρι το Τενεσί. Έπαθλο για το νικητή η νόμιμη κατάσχεση του αυτοκινήτου του χαμένου. Το κορίτσι, αφού κοιμάται και με τον Οδηγό και τον Μηχανικό, στο τέλος τους απογοητεύει και τους δύο γιατί το σκάει με τον GTO.
Παρόλο που οι προηγούμενες ταινίες δρόμου βασίζονταν κατά πολύ στη μουσική, το ''Two Lane Blacktop'' δεν είχε ποτέ σάουντρακ και δεν περιέχει ούτε ένα κομμάτι των μουσικών πρωταγωνιστών του. Στην ταινία ακούγονται το ''Moonlight Drive'' των Doors, το ''Stealing'' του Arlo Guthrie και η αυθεντική εκτέλεση του ''Me and Bobby McGee'' απ’ τον συνθέτη του, τον Kris Kristofferson.
[archive: ανώτερη εκπαίδευση, σούσι, tokyo rising, ημέρα τρίτη, ντατς μι, higher than the sun, γκουρμέ, wes, clouds, peepee και μπλομ, +Ψ+, dear oh dear, wishful sinful].

η ζωή χωρίς rem



με τον ήλιο τα βάζει, με τον ήλιο τα βγάζει, τι έχουν τα έρμα και ψοφούν;

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

μπάμπινγκ μπάμπινγκ


[το καλύτερο αντρικό περιοδικό έβερ;] psoriasis, eczema, erectile dysfunction, worry, fear, penis anxiety, why black men are better dancers / nobody loves you, you will never be a rich man, the ways you are inadequate, money: not your own / sayonara sexual potency, male pattern balding, a lovely blues trio, your pet: a friend?, midlife: a faster car will not fix your aching soul...
στην τελευταία σελίδα έχει και "ξύσε και μύρισε" με αντρικές μυρωδιές [ποδαρίλα, ιδρωτίλα κλπ. σε -ίλα]. σύντομα και στους δρόμους της αθήνας.
μπάμπινγκ μπάμπινγκ [αρενμπί ύμνος]

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

κατούρα να φύγουμε


ο silvio de gracia -ο οποίος είναι αργεντινός καλλιτέχνης που συμμετέχει στην τρίτη μπιενάλε της θεσσαλονίκης [μέχρι τις 24.9]- βρέθηκε προχθές στους δρόμους της αθήνας για να κάνει ό,τι κάνει τα τελευταία χρόνια σε πόλεις όλου του κόσμου: φοράει κουκούλα, παίρνει αγκαλιά έναν ουρητήρα και περιφέρεται σε αναγνωρίσιμα σημεία της κάθε πόλης. η περφόρμανς καταγράφεται σε βίντεο και φωτογραφίες και αποτελεί μέρος του πρότζεκτ του που τρέχει εδώ και καιρό.
στην αθήνα η εικόνα ενός μαυροφορεμένου κουκουλοφόρου που περπατούσε στη μέση του δρόμου με έναν πορτοκαλί ουρητήρα δεν φάνηκε να προκαλεί εντύπωση σε κανένα, τουλάχιστον στους έλληνες περαστικούς, που προφανώς έχουν εξοικειωθεί για τα καλά με την εικόνα του κουκουλοφόρου. οι μόνοι που κοιτούσαν με περιέργεια ήταν οι τουρίστες. όσο για τον ουρητήρα, μάλλον κανείς δεν τον πρόσεξε, ή και να τον πρόσεξε, δεν έδειξε να απορεί ή να ξαφνιάζεται. οι μόνοι που έδειξαν ενδιαφέρον ήταν οι χασάπηδες της κρεαταγοράς, οι οποίοι στην αρχή ήταν επιφυλακτικοί, αλλά μόλις άρχισε η φωτογράφιση έκαναν ουρά για να φωτογραφηθούν μαζί του. ο ένας και μοναδικός που ήταν άγριος και επιθετικός στην αρχή και άρχισε να τον βρίζει, όταν του ζήτησε να φωτογραφηθούν μαζί μόνο που δεν χοροπήδησε απ' τη χαρά του.
το καλύτερο σημείο στην κρεαταγορά ήταν ένας ηλικιωμένος που πουλούσε σκόρδα, παλιός ναυτικός, με μεγάλη όρεξη να μιλήσει [σε δέκα λεπτά μου είπε όλο το στόρι της ζωής του], ο οποίος "είχε κάνει έξι μήνες στο μπουένο-άιρς" και ήθελε να βγει στην κάμερα, αλλά ήταν αδύνατο να συνενοηθεί με τον σίλβιο, οπότε εγκατέλειψε την προσπάθεια.
στο σίλβιο η αθήνα θύμισε το μπουένος άιρες πριν από δεκαπέντε χρόνια, γεμάτη άστεγους και ζητιάνους και με τον κόσμο σε κατάσταση αναμονής, χωρίς να ξέρει τι τον περιμένει. και με άθλια μοντέρνα τέχνη [τουλάχιστον στους δρόμους της πόλης]. η τελευταία στάση ήταν η ομόνοια, κοίταξε γύρω του, έψαξε για κάποιο σημείο που θα μπορούσε να σταθεί για να έχει ωραίο φόντο και αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα να αποχαιρετιστούμε [δεν βρήκε κανένα].
[ο σίλβιο ήρθε στην αθήνα για να δείξει το βίντεό του στο hyper body, urban disturbance του bios, το οποίο του οργάνωσε τη φωτογράφιση και την βιντεοσκόπηση σε αναγνωρίσιμα σημεία του κέντρου].
βρε τι μάγκας...

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

wishful, sinful



με το
no budge films έχω κολλήσει από χθες το βράδυ που είδα το ''i ran with a grey ghost'' [το 5λεπτο φιλμάκι, με πρωταγωνιστή έναν 10χρονο πιτσιρικά που νομίζει ότι είναι ο σούπερμαν]. εκεί ανάμεσα στις άλλες ταινίες ανακάλυψα και το ''wishful, sinful'' του brad bores, το οποίο είναι κανονική ταινία 72 λεπτών και όχι μικρού μήκους [και δεν έχει σχέση με αυτό]. οι τσακωμοί και οι περιπέτειες της [βαρετής] καθημερινότητας δυο φίλων που το σκάνε για λίγο απ' τη μικρή πόλη για να ζήσουν τη ''μεγάλη ζωή'' στο λας βέγκας γίνονται μια πολύ συμπαθητική τανία που γυρίστηκε με μηδενικό budget [ή, έστω, με ελάχιστο].
είναι καλύτερη απ' ό,τι περιμένεις.

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

dear oh dear


προσπαθώ να γράψω δυο λόγια για την τσίσα και δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω.
προχθές το βράδυ που την είδα μέσα στο κλουβί του γιατρού με την ''πεταλούδα'' του ορού, εξαντλημένη και με τα μάτια κλειστά να αναπνέει με δυσκολία, σκέφτηκα ότι είχε έρθει η ώρα να πάρω την απόφαση και να τη βοηθήσω να ηρεμήσει.
δεν τα κατάφερα.
όταν άρχισα να της χαϊδεύω το κεφάλι μάζεψε κουράγιο, σηκώθηκε όρθια και με κοίταξε στα μάτια όπως έκανε πάντα, κάθε φορά που ξυριζόμουν, κάθε φορά που με έβλεπε να κάθομαι στην τουαλέτα, κάθε φορά που άρχιζα να γράφω στο πληκτρολόγιο, κάθε φορά που προσπαθούσα να διαβάσω κι εμφανιζόταν μπροστά στο βιβλίο, κάθε φορά που έμπαινα στο σπίτι και στεκόταν στο 'μπράτσο' του καναπέ περιμένοντας χάδια και αγκαλιές.
την αγάπησα πολύ την τσίσα, πιο πολύ από κάθε γάτα που είχα στο παρελθόν, την είχα αγαπήσει από την πρώτη φορά που την είδα και την έπιασα στα χέρια μου. και μ' αγάπησε κι αυτή. σίγουρα με αγάπησε. ενώ ξενύχτησα προσπαθώντας να σκεφτώ πιο ψύχραιμα και να αποφασίσω αυτό που μου φαινόταν αδιανόητο [για να μην υποφέρει], μου έκανε τη χάρη κι έφυγε μόνη της σήμερα το μεσημέρι. κουλουριάστηκε, έκλεισε τα μάτια και έφυγε.
ήταν το πιο καλό ζώο που μου έτυχε ποτέ. και το πιο όμορφο. μάλλον πρέπει να είμαι τυχερός που πέρασε απ' τη ζωή μου, έστω και για τόσο λίγο.
μου έμεινε αυτό να το βλέπω και να αρρωσταίνω. είχε ίδιο χρώμα με τα μάτια της.

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

+Ψ+


τις τελευταίες μέρες:
α. πέθανε η γιαγιά μου
β. η cheesa έπαθε λοιμώδη περιτονίτιδα -η οποία στο στάδιο που φάνηκε είναι ανίατη και το τέλος είναι ζήτημα ημερών
γ. ξεκινήσαμε να μετράμε αντίστροφα για την πτώχευση
δ. ο αέρας άρχισε να μυρίζει ανυπόφορα σκατίλα, σάπια σκουπίδια και πόλεμο
κι ενώ αναρωτιόμουν για ποιο λόγο προέκυψε τέτοια αναταραχή στην ισορροπία του σύμπαντος, ήρθε αυτή η συνεργασία για να με αποτελειώσει.
έτσι εξηγούνται όλα [κάπως].

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

peepee και μπλομπ


την ώρα που έβλεπα το ''the blob'' -κι ενώ ο πρωθυπουργός ανακοίνωνε στη θεσσαλονίκη τα νέα μέτρα ''σωτηρίας''- σκεφτόμουν ότι: α) στην παρούσα κατάσταση δεν με αφορούν, αφού δεν διαθέτω πλέον κανένα ακίνητο [κι όπως πάει σύντομα δεν θα διαθέτω ούτε κινητό] και β) ότι έχω μία θεία που ξύνει τη μύτη της και μετά τρώει τη μύξα.
όταν τέλειωσε η ταινία και υπό τους ήχους του ''escape'' [τι δισκάρα! αν δεν έχεις ιδέα τι εστί χουντίνι κατέβασ' τον και βάλε την ένταση στο τέρμα, είναι μάθημα ιστορίας] έκανα γκουγκλ αυτό και έπεσα σε ολόκληρη μελέτη για το πόσο υγειινό είναι να ξύνεις τη μύτη, να φτιάχνεις μπαλάκια και μετά να τα τρως. παρόλο που το όφελος τεκμηριώνεται επιστημονικά, η πράξη παραμένει αηδιαστική, ίσως το ίδιο αηδιαστική με το μπάνιο σε παραλία με άλλα 150 άτομα που κατουράνε στη θάλασσα και ανταλλάσσουν μεταδοτικές ασθένειες [ουρολοιμώξεις και ηπατίτιδες. δεν ξέρω κανέναν που να κόλλησε ηπατίτιδα απ' τη θάλασσα -προς το παρόν-, αλλά η ουρολοίμωξη ήταν συνηθισμένο θέμα συζήτησης το φετινό καλοκαίρι].
στο ''the blob'' του '58 λοιπόν [γιατί αυτό είναι το θέμα του ποστ] πρωταγωνιστούσε ο στιβ μακ κουίν -και μάλιστα ήταν κι ο πρώτος του ρόλος- ο οποίος στο τέλος της ταινίας [κι αφού έχουν στείλει το μπλομπ στους πάγους της αρκτικής] κάνει την αισιόδοξη δήλωση ότι όσο υπάρχουν πάγοι στην αρκτική η ανθρωπότητα δεν κινδυνεύει να την καταπιεί η μύξα. περνάει έτσι κι ένα οικολογικό μήνυμα-απειλή που ακούγεται σαν καμπάνια του σκάι: "καθίστε καλά και προσέχετε τον πλανήτη γιατί αλλιώς θα σας φάει το μπλομπ".
πόσες φορές το έχω δώσει αυτό το τραγούδι; ορίστε κι άλλη μία...

οι φωτο πάνω είναι κλεμμένες από εδώ, η κάτω είναι απ' το 50ki1.
peepee λέγεται και η πολύ ωραία performance των callas στην atopos. από αύριο μέχρι τις 30.10 [το πρόγραμμα των live υπάρχει κι εδώ]. περισσότερα σε επόμενο ποστ. αξίζει πραγματικά.