Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

μπερντς


~μπορεί στο μέλλον να χρειαστεί ειδικό λήμμα στο λεξικό για να χαρακτηρίζει τη μουσική του ["ίντι χιψτερο-αρ-εν-μπί"], να έχει ακούσει ένα σωρό σχόλια για την ''αδιάφορη φωνή του'' [''τίποτα το συνταρακτικό''] την φτωχή παραγωγή και τα υπέρ του δέοντος μελό κομμάτια στα δύο άλμπουμ του [τα οποία τα χαρακτηρίζει ''μιξτέιπς'' και τα δίνει δωρεάν για dnld], να μην είναι -όντως- μάρβιν γκέι ούτε καν τέρενς τρεντ ντάρμπι, αν θα έπρεπε αυτή τη στιγμή όμως να διαλέξω τρία πράγματα που θα χαρακτηρίζουν για μένα το 2011, σίγουρα το ένα θα ήταν ο weeknd. στο ''thursday'' υπάρχει αυτό το κομμάτι που τραγουδάει "she said please, mercy me, mercy me / let me fall outta love, before you fuck her, before you fuck her / she thanked me, she gave me all her pills / now my back hurts, she lost control" και στο οποίο σαμπλάρει αυτό το πολύ αγαπημένο μου τραγούδι της martina topley bird. ακούγεται ξενέρωτος και ανώδυνος αλλά δεν είναι τόσο ούτε το ένα ούτε το άλλο...
~στις φωτο: δευτέρα πρωί στην πειραιώς.

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

life story


Οι πιο πολλές από τις παιδικές αναμνήσεις μου έχουν σχέση με φαγητό, τη γιαγιά μου και το σχολείο που πήγα. Θυμάμαι έντονα τη διαδρομή που έπρεπε να κάνω για το σχολείο κάθε πρωί. Ήταν το πρώτο πράγμα που έκανα εντελώς μόνος.
Θυμάμαι τον μπαμπά μου να λέει «αν σε χτυπήσει κάποιος να μην ανταποδώσεις ποτέ το χτύπημα». Μπλέχτηκα σε καυγά από την πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο. Ήμουν σε μια κούνια στην παιδική χαρά, ένα πολύ μεγαλύτερο παιδί με έσπρωξε από πίσω και λίγο-πολύ έφαγα άμμο. Τον είχα ρωτήσει «γιατί το έκανες αυτό;» και νομίζω μου είχε πει «επειδή η κούνια είναι δικιά μου».
Το αστείο είναι ότι μου είχε ρίξει μπουνιά –μου είχε μαυρίσει το μάτι, ξεκάθαρη βία, έτσι απροκάλυπτα- και θυμάμαι ότι τον πίεζα στο χώμα μέχρι που σταμάτησε να κλαίει επειδή δεν ήξερα τι να κάνω.
Ο πατέρας μου ήθελε να ζήσω μια διαφορετική ζωή απ’ τη δική του. Μου έλεγε «πρόσεχε μην σε διώξουν απ’ το σχολείο» κι αυτό το κουβάλαγα μαζί μου κι αργότερα που αντιμετώπισα πραγματικό ρατσισμό στο Τορόντο.
Κυρίως ήταν τα παιδιά που με ενοχλούσαν, αλλά με έκαναν να αναρωτιέμαι τι σκέφτονται οι μεγάλοι για μένα. Θυμάμαι το πρώτο μου Halloween: κάποια απ’ τα παιδιά της γειτονιάς μου έλεγαν «Chin-or-treat!» και δεν καταλάβαινα τι σημαίνει. Πέρασε καιρός για να καταλάβω.
Τους έβλεπα να γελάνε και νόμιζα ότι είναι κάποιο παιχνίδι, έτσι τους έσπρωχνα και γελούσα κι εγώ. Αυτό τους μπέρδευε πραγματικά και δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν. Ακόμα θυμάμαι τις εκφράσεις τους. Όσο το λεξιλόγιό μου γινόταν πιο πλούσιο άρχισα να μπαίνω στο νόημα και να καταλαβαίνω τι τρέχει. Μια μέρα έσπρωξα ένα παιδί που με κορόιδευε τόσο δυνατά που σωριάστηκε στο έδαφος. Δεν ξανάπαιξαν ποτέ μαζί μου αυτό το «παιχνίδι».
Το πραγματικό όνομά μου είναι Ηungtai, με οικογενειακές ρίζες από πολύ παλιά. Η δασκάλα μου στο δημοτικό δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί το μικρό μου όνομα έμπαινε τελευταίο και μου έλεγε «δεν μπορείς να το κάνεις αυτό εδώ γλυκέ μου, πρέπει να βάλεις το επώνυμό σου στο τέλος».
Οι γονείς μου ποτέ δεν χώρισαν επίσημα. Για το νόμο είναι ακόμα παντρεμένοι. Ο πατέρας μου έμεινε στην Ταϊβάν και τον είδα μόνο μια φορά όσο καιρό ζούσαμε στο Τορόντο. Όταν μετακομίσαμε στη Χαβάη σταμάτησα να τον βλέπω. Υπήρχαν πολλά οικογενειακά ζητήματα για τα οποία δεν θέλω να μιλάω, αλλά από τα 16 μέχρι τα 24 δεν τον είδα καθόλου.
Ο πατέρας μου είναι παλαιών αρχών, πολύ παλιομοδίτης. Έχει έναν περίεργο τρόπο να σου δείξει την αγάπη του: προσπαθώντας να σου λύσει τα προβλήματα. «Χρειάζεσαι χρήματα; Τι σε βασανίζει;» ρωτάει τέτοια πράγματα, όμως δεν σε αγκαλιάζει ποτέ και δεν λέει ποτέ «σ’ αγαπώ».
Όταν ο πατέρας μου ήταν νέος είχε τα μαλλιά «κοκοράκι». Ήταν πολύ ατίθασος και, όπως πολλοί έφηβοι της εποχής του, λάτρευε τον Έλβις. Κάθε 16χρονος της εποχής ήθελε να είναι ο Έλβις. Υπάρχει μια φωτογραφία του που παίζει διασκευές με μια doo-wop μπάντα. Δεν ηχογράφησαν τίποτα, συμμετείχαν απλά σε ένα talent show. Αυτό ήταν όλο.
Ο στρατός τον προσγείωσε. Επέστρεψε από το στρατιωτικό και παντρεύτηκε τη μάνα μου. Σε όλη του τη ζωή δουλεύει ασταμάτητα, έτσι το όνειρο του τραγουδιστή γεννήθηκε και πέθανε το ίδιο καλοκαίρι.
Είναι σπουδαίος τραγουδιστής. Κάθε φορά που κάναμε καραόκε τραγουδούσε Righteous Brothers και, φίλε μου, μπορούσε πραγματικά να «χτυπήσει» αυτές τις νότες!
Δεν του άρεσε πάντα η ιδέα αυτού που κάνω, δεν το στήριξε απ’ την αρχή. Ήθελε να πιάσω μια «αληθινή δουλειά» και να είμαι περισσότερο υπεύθυνος, έτσι ήθελα να του στείλω το 7ιντσο [το «True Blue»] που έχει τη φωτογραφία του με τη μάνα μου σαν μήνυμα και να του πω: «Κληρονόμησα το όνειρό σου. Το πέρασες και σε μένα».
Ήθελα απλά να του δείξω ότι μου αρέσει κι εμένα αυτή η μουσική. Και μπορώ να τη φτιάξω. Μπορώ να το κάνω». Ήταν δύσκολο. Έπρεπε να ακολουθήσω μερικές από τις δικές μου επιρροές –o Alan Vega είναι η πιο προφανής- επειδή αν έφτιαχνα αυστηρά ροκαμπίλι θα ακουγόμουν σαν κάποιες γραφικές μπάντες που αναβιώνουν μουσική του παρελθόντος ντυμένοι σαν μαφιόζοι.
Στη μάνα μου είπε ότι η μουσική μου του θύμισε τότε που ήταν νέος και οδηγούσε μηχανή και ότι ακούγεται πολύ rock’n’roll. Δεν το είπε σε μένα, όταν τον ρώτησα στο τηλέφωνο πώς του φαίνεται μου είπε απλά «καλή ακούγεται».
Αυτή ήταν η αρχική ιδέα του χαρακτήρα του δίσκου μου: μια φανταστική έκδοση του πατέρα μου βασισμένη σε παλιές φωτογραφίες. Τα κομμάτια προέκυψαν πολύ συναισθηματικά παρόλα αυτά, σαν πραγματικά «πλαστό» ροκαμπίλι. Έτσι έφτιαξα πρόχειρα τα περισσότερα απ’ τα κομμάτια και άρχισα να τα ξαναγράφω με διαφορετική προοπτική, από τις εμπειρίες μου στις περιοδείες. Ενσωμάτωσα την πραγματικότητα και τη φαντασία και νομίζω ότι έγιναν πιο αυθεντικά. Τουλάχιστον για μένα.
Είναι ένα γράμμα αγάπης προς τον πατέρα μου, αλλά είναι επίσης το παλιό Αμερικάνικο Όνειρο, η Beat Generation και ο David Lynch –ο,τιδήποτε δεν είναι τα ’50s.
Δεν μπορώ να του πω απλά να πάει να γαμηθεί. Έτσι δεν ξεμπλέκεις με τίποτα.
[από έναν αποκαλυπτικό μονόλογο του dirty beaches στο self-titled. κι εδώ μιλάει για φαγητό]

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

ο νέος είναι ωραίος


δεν ξέρω αν το νέο σχήμα του klaus von barrel είναι κάποιου είδους αστείο [όλα τα κομμάτια ακούγονται σαν διασκευές κάποιου γνωστού τραγουδιού των '50s ή '60s], πάντως τα κατάφερε να φτιάξει δύο πολύ όμορφα άλμπουμ που δεν θυμίζουν καθόλου αυτά που έκανε μέχρι τώρα. θα μπορούσε να είναι μια πολύ ωραία νυχτερινή εκπομπή των '50s, ή '60s ή μια αρσενική julee cruise στο twin peaks. όλα τα τραγούδια είναι τόσο χαμηλόφωνα και υπέροχα νοσταλγικά που δεν σε ενοχλεί ακόμα κι αν κλέβει ασύστολα τα ριφ από τις crystals ή τις μελωδίες του will you stiil love me tomorrow και του be my baby και βάζει δικούς του στίχους. το νέο του σχήμα λέγεται die jungen και το άλμπουμ που μόλις κυκλοφόρησε λέγεται ''just a dream''. εδώ είναι μαζί με το δεύτερο που κυκλοφόρησε νωρίτερα φέτος συν το single με τα δυο κομμάτια. τα άπαντα δηλαδή. enjoy.

august

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

ντέο γκράτσιας



αυτός είναι ο edwin white ή eola, το μισό των tonstartssbandht [το συγκρότημα που έχει με τον αδερφό του τον andy] και κολλητός του dirty beaches, ο οποίος έχει αδυναμία στους ύμνους και στα acapella. μέχρι τώρα είχε δύο προσωπικές κυκλοφορίες [δες στο πιο κάτω ποστ] και δεν είχαν πολυασχοληθεί μαζί του, αλλά το νέο του άλμπουμ που κυκλοφορεί σε κασέτα την πρώτη σεπτεμβρίου είναι αδύνατο να το αγνοήσεις. προσωπικά το θεωρώ παρόμοια περίπτωση με το ''person pitch'', είναι τόσο καλό, και δέκα κατηγορίες πιο πάνω απ' ο,τιδήποτε έχει εμφανιστεί σ' αυτό το ταλαίπωρο το ''είδος'' που απ' την ώρα που βγήκε το ''person pitch'' το γάμησαν και ψόφησε χίλιες τετρακόσιες ίδιες [ακριβώς] κυκλοφορίες.
αν πρέπει να τα υπολογίζεις και ημερολογιακά, το ''deo gracias'' είναι με διαφορά ο πιο αγαπημένος μου απ' όσους δίσκους άκουσα μέσα στο 2011. μαζί με το ''badlands'' του dirty beaches. μέχρι στιγμής, απλησίαστοι.
δεν θα προσπαθήσω να το περιγράψω, πρέπει να το αφήσεις να παίξει ολόκληρο και δυνατά για να καταλάβεις.

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

wanderer



~σε πρώτη ακρόαση το ''wander/wonder'' του balam acab δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο το περσινό ''see birds ep'', ίσως επειδή είσαι υποψιασμένος για το τι σε περιμένει. ακούγοντάς όμως αρκετές φορές διαπιστώνεις ότι είναι δομημένο έτσι [με pitch-αρισμένες φωνές, ακουστικούς και ηλεκτρονικούς ήχους και την συνεχή παρουσία του νερού -είτε στάζει, είτε κυλάει, είτε με μορφή παφλασμών και κυμμάτων] που να σε βυθίζει σε μια νωχελική κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου -όπως όταν ξυπνάς μέσα στη νύχτα από θόρυβο και προσπαθείς να ξανακοιμηθείς. δεν είναι ούτε άμπιεντ ούτε drone, θυμίζει περισσότερο τους δίσκους του caretaker, ειδικά στα τρία τελευταία κομμάτια που το beat εξαφανίζεται περιστασιακά και οι φωνές γίνονται πιο απόκοσμες. όσο συννεφιασμένο και σκοτεινό κι αν ακούγεται στην αρχή, όταν τελειώνει συνειδητοποιείς ότι είναι ένα άλμπουμ για όμορφα όνειρα και όχι για εφιάλτες. φωτεινό, έστω και αμυδρά με γαλάζιο φως μέσα από σύννεφα, όπως η χαραμάδα του εξωφύλλου. ο balam acab [που κανονικά τον λένε άλεξ κούνι] έφτιαξε πάλι έναν από τους πιο όμορφους δίσκους της χρονιάς.
εδώ χρησιμοποιεί τη μελωδία από το ''isn't she lovely'' του stevie wonder και μεταμορφώνει το my boo.
~σε παρόμοια ονειρική ''ατμόσφαιρα'' σε υποβάλλουν και οι κυκλοφορίες του eola, o οποίος φτιάχνει ύμνους [κυριολεκτικά ύμνους] από μια άλλη διάσταση. η φωνή του [πιο σωστά: οι φωνές] είναι το βασικό συστατικό για μελωδίες που δεν μπορείς να αποφασίσεις αν προέρχονται από ανακούφιση και χαρά ή από λύπη και πόνο. το υλικό του ''living'', ένα ανεπίσημο άλμπουμ που κυκλοφόρησε δωρεάν σε 200 διάφανες κασέτες, συνόδευε την έκθεση '':-) :-) :-)'' σε γκαλερί του βερολίνου, ενώ το ''the lord's jam'' είναι το πρώτο -πολύ ξεχωριστό- άλμπουμ του. για τη νέα του δουλειά που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες του αξίζει ολόκληρο ποστ. είναι από τις [πάρα] πολύ αγαπημένες μου ''περιπτώσεις''.
~στις φωτο παλιότερη και πρόσφατη street art απ' τους δρόμους της αθήνας.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

ολίβια


~άχρηστη πληροφορία νο 1: η ολίβια χάσεϊ ήταν 15 χρονών όταν έπαιξε την ιουλιέτα στην ταινία του τζεφιρέλι το 1968, τον μόνο κινηματογραφικό ρόλο στην καριέρα της που είναι άξιος λόγου. λίγο πριν απ' αυτόν είχε παίξει την τζένη δίπλα στην βανέσα ρεντγκρέιβ στο θεατρικό ''the prime of miss jean brodie'', ενώ στα 16 της γύρισε άλλη μια ταινία που έχει κάποιο ιστορικό ενδιαφέρον, ''το all the right noises'' του gerry o' hara. εκεί είναι ίδια ακριβώς με την ιουλιέτα, με μαλλί καπουλέτων αλλά με ρούχα του '69. και τη λένε βαλ.
η έφηβη βαλ που παίζει σε ένα μιούζικαλ με ανυπόφορα τραγούδια τα φτιάχνει με έναν παντρεμένο με παιδιά που της ρίχνει μια εικοσαετία και ζουν το πιο βαρετό ειδύλλιο όλων των εποχών [αυτός κάνει σεξ με την 16χρονη κρυφά και μετά πάει και κάνει στα φανερά και με τη γυναίκα του -μάλλον επειδή στο λονδίνο του '68 δεν υπήρχε τόσο καυσαέριο]. ενώ ζουν τον χλιαρό έρωτά τους καναδυο σαββατοκύριακα και η βαλ μένει έγκυος, αυτός γυρνάει στο στεφάνι του και η βαλ τον αποχωρίζεται σχεδόν με χαρά [ο πιο ψυχρός αποχωρισμός στην ιστορία του σινεμά;], ούτε υστερίες, ούτε φωνές, ούτε κλάματα, τόσο british που σου 'ρχεται να την πλακώσεις στις κλωτσιές [κι αυτόν να τον σκοτώσεις]. α, και για να είναι πιο χάπι το χαπι-εντ, λίγο πριν αποχαιρετιστούν κόσμια, αυτή του ανακοινώνει ότι η εγκυμοσύνη ήταν τελικά ανεμογκάστρι.
η ταινία είχε provocative tagline -λέει- στην εποχή της ''is 15 1/2 too young for a girl? is one wife enough for one man?''. σήμερα είναι εντελώς ξεπερασμένη.
η επόμενη πετυχημένη εμφάνιση της ολίβιας ήταν στο ρόλο της παναγίας το '77 [και κάθε πάσχα εδώ και 34 χρόνια]. ήταν 24 χρονών. από τότε δεν σταύρωσε ρόλο της προκοπής.
το καλύτερο απ' όσα περιέχει το dvd της bfi είναι μια συνέντευξη που είχαν δώσει μαζί με τον leonard whiting [τον ρωμαίο], τότε που γινόταν χαμός με τη δημοσιότητα της ταινίας, το 67, όταν αυτή ήταν 15 κι αυτός 17. δυο παιδιά που απαντούν στις ερωτήσεις του bernard braden παίζοντας μεταξύ τους και ονειρεύονται το μέλλον τους, ακριβώς την στιγμή που είχαν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα. απ' όσες επιθυμίες εκφράζονται για την πορεία της καριέρας τους δεν εκπληρώθηκε καμία. επίσης, οι 330 συνεντεύξεις που μαγνητοσκόπησε ο braden για το ''now and then'' δεν μεταδόηκαν ποτέ...
~άχρηστη πληροφορία νο 2: ο leonard whiting δεν έκανε ούτε μία ταινία της προκοπής μετά τον ρωμαίο και την ιουλιέτα, αλλά το 1976 έκανε φωνητικά σε αυτό το τραγούδι των alan parsons project, απ' το ''tales of mystery and imagination'' [το οποίο ποτέ δεν μ' άρεσε].

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

ο κλώνος του ντάνι



αν σκοπεύεις να πας στην ιαπωνία και σου περισσεύουν 1250 ευρώ και 50 σεντ [με τη σημερινή ισοτιμία του yen] μπορείς να φτιάξεις τον κλώνο σου, ό,τι ακριβώς έκανε κι ο danny choo στις φωτο, ή όπως κάνουν οι πλούσιες νύφες του τόκιο για να τσεκάρουν πώς θα είναι τη μέρα του γάμου τους, έστω και σε μικρογραφία. μετά τους μένει ο κλώνος τους, αγέραστος για πάντα, για ενθύμιο. ο danny choo που αναφέρει ότι περίμενε ανυπόμονα για πολλά φεγγάρια την πολυπόθητη μέρα, έχει φωτογραφίσει ολόκληρη τη διαδικασία και την περιγράφει εδώ. η ομοιότητα είναι εκπληκτική και σίγουρα ο κλώνος πιο πετυχημένος από αυτούς.

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

ότις


το όνομά του oc notes [δηλαδή του otis calvin απ' το σιάτλ] το είχα δει τυχαία σε ένα αμερικάνικο μπλογκ κάπου στις αρχές της χρονιάς και μου είχε κάνει εντύπωση, επειδή τον σύγκρινε με τον madlib [και τους δύο τους λένε otis, αλλά δεν τους σύγκρινε μόνο για το όνομα, είχε δώσει ένα τζαζ μιξ του που είχε ηχογραφήσει ο ίδιος ζωντανά και ο τύπος του μπλογκ ήταν ενθουσιασμένος]. το μιξ το είχα δοκιμάσει αλλά δεν άντεξα να το ακούσω ολόκληρο, οπότε δεν πολυέδωσα σημασία. τη δεύτερη φορά είχα δει το όνομά του σε μια συνέντευξη των shabazz palaces, μίλαγαν κι αυτοί με τον ίδιο ενθουσιασμό, όσο κι αν είχα ψάξει όμως δεν είχα βρει να κατεβάσω τίποτα. χθες το βράδυ που έψαχνα πληροφορίες για τα τρελοκομεία που λέγονται THEESatisfaction [με τις οποίες αποτελούν τους black power arranger, οπότε οι δικοί τους ύμνοι δεν λαμβάνονται και τόσο υπόψη] βρήκα το bandcamp του και κατέβασα και τις τρεις φετινές κυκλοφορίες του. το ''medicine'', το ''secret society'' [ως oc notes] και το ''metal chocolates'' [ως metal chocolates].
ο oc notes είναι πραγματικά ξεχωριστή περίπτωση και τα τρία άλμπουμ του είναι πολύ αξιόλογα, ιδιαίτερα το ''secret society'' που δεν έχει και μεγάλη σχέση με χιπ χοπ είναι απίθανο. ακόμα δεν ξέρω πού ακριβώς κατατάσσεται, κάπου διάβασα ότι είναι σαν ο ariel pink και ο cody chesnutt να τζαμάρουν με τον julian casablancas, κάτι τέτοιο. στο bandcamp του έχει την εξής πληροφορία: ''my hard drive died and i lost the trackouts and files to this album. i managed to find half of the tracks on a jump drive, thank god. these are the ones that made it. r.i.p. to the other half of this record".
τα δέκα κομμάτια που έσωσε είναι εδώ. για τα άλλα δύο άλμπουμ και το μιξ ψάξε στο σιμπόξ.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

μόρμπιντο



κάποτε που δεν χρειάζονταν τόσοι όροι για να περιγράψουν δώδεκα κομμάτια θα ήταν απλά new wave. σήμερα είναι "ένα jungle/tropicalia/reggae/glue wave ντουέτο απ' τη γαλλία που παίζει ένα spaced out, ψυχεδελικό μίγμα από dub, reggae, post-punk και γαλλικό garage rock''. αυτή είναι φυσική κοκκινομάλλα [doize points], αυτός μοιάζει σαν τον πολωνό πολυτεχνίτη [υδραυλικό παύλα ηλεκτρολόγο παύλα ψυκτικό] της γειτονιάς μου και ναι, είναι τόσο καλοί που όσα γράφονται ισχύουν. έχουν και ωραίο όνομα [the dreams] και έναν ακόμα πιο ωραίο τίτλο στο άλμπουμ τους [morbido].
εδώ είναι το άλμπουμ που κυκλοφορεί μόνο σε 500 αντίτυπα απ' την kill shaman [μέχρι να μας πάρουν είδηση και να σβήσουν το λινκ].

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

recreation


o kyle hilton είναι illustrator, [απ' ό,τι βλέπω από το μπλογκ του αρκετά καλός], ο οποίος στην αρχή της χρονιάς ξεκίνησε να μετατρέπει τους ήρωες από αγαπημένες του σειρές σε χάρτινες κούκλες. τις ανεβάζει κάθε τετάρτη στο μπλογκ, τις σώζεις, τις τυπώνεις και μετά τις κόβεις και σκοτώνεις την ώρα σου. η δουλειά του είναι πολύ δημοφιλής, έγινε θέμα στο huffington post και άλλα αμερικάνικα σάιτ και κάθε ποστ του έχει κάτι εκατοντάδες likes. ο ron swanson είναι αυτός εδώ, και μέχρι να πετύχω τυχαία στο τουίτερ αυτό εδώ, δεν τον είχα ούτε ακουστά. τέλος πάντων, πριν ξεκινήσω να κατεβάζω το parks and recreation τσέκαρα το μπλογκ του kyle hilton και είδα ότι έχει σκιτσάρει ολόκληρο το arrested development, το parks and recreation και τώρα ετοιμάζεται να σκιτσάρει τους ήρωες του it's always sunny in philadelphia.

υποβρύχιο


φαντάζομαι πως όταν ανακοινώθηκε ότι ο richard ayoade [ο τρελός επιστήμονας του «the it crowd»] θα επιχειρούσε στην πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα να μεταφέρει στο σινεμά ένα από τα καλύτερα αγγλικά βιβλία των τελευταίων χρόνων, το «submarine» του joe dunthorne, κανείς δεν θα περίμενε αυτό το αποτέλεσμα. η ταινία παίχτηκε την άνοιξη στην αγγλία, πήρε καλές κριτικές, αλλά, ως «μικρή» παραγωγή, δεν ήταν απ’ αυτές που προκάλεσαν σαματά, παρόλο που το βιβλίο ήταν παγκόσμιο μπεστ σέλερ -βάζω στα συν προκαταβολικά ότι παραγωγός είναι ο ben stiller, ο οποίος κάνει –λέει- και μια cameo εμφάνιση [πρέπει να είναι πολύ cameo γιατί δεν τον πήρα καθόλου είδηση]. να σημειώσω εδώ ότι επειδή το βιβλίο είναι από τα πιο αγαπημένα μου της τελευταίας πενταετίας, κι επειδή πάντα τις φοβάμαι τις μεταφορές αγαπημένων βιβλίων στο σινεμά, δεν είχα δει ούτε καν το τρέιλερ. το θεωρούσα σχεδόν αδιανόητο να μεταφερθεί στην οθόνη με επιτυχία ο ημερολογιακός μονόλογος του όλιβερ τέιτ και να γίνουν εικόνες όσα αφηγείται ο 15χρονος πρωταγωνιστής με σπιρτόζικο, ξεκαρδιστικό τρόπο.
o ayoade είναι πολύ καλός σκηνοθέτης τελικά, πάρα πολύ, και το «submarine» είναι κινηματογραφημένο καταπληκτικά. όσο αρνητικά προκατειλημμένος κι αν είσαι, από τις πρώτες εικόνες και τις πρώτες νότες του alex turner στο «stuck on the puzzle» σε έχει κερδίσει η μελαγχολική «nouvelle vague» ατμόσφαιρα που θυμίζει λίγο γκοντάρ, αρκετά τριφό και πολύ τις ταινίες του wes anderson. κι ακόμα κι αν απ’ το βιβλίο κράτησε μόνο το βασικό στόρι με αρκετές αλλαγές και παραποιήσεις για λόγους οικονομίας [απουσιάζει ένα ολόκληρο μέρος πχ, εκείνο της δεύτερης σχέσης του όλιβερ με τη ζόι] το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό. ο ayoade έχει επικεντρωθεί στον έρωτα του όλιβερ και της τζορντάνα και την αγωνία του για τη σχέση των γονιών του που περνάει κρίση όταν εμφανίζεται ο πρώτος έρωτας της μητέρας του. όλα αυτά στο swansea των ’80s, με εμβόλιμες στιγμές «anderson» όπως τις ερωτικές σκηνές που κρατάει στη μνήμη του σε super-8 o όλιβερ και κάποιες άλλες που θυμίζουν τα μικρού μήκους εκπαιδευτικά αγγλικά φιλμάκια του central office information των ’70s και ’80s. τα 5 ακουστικά κομμάτια που έχει γράψει ο alex turner των arctic monkeys και ακούγονται σε μερικές από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας δίνουν ρετρό χρώμα και τρυφερότητα σε μια απολαυστική κομεντί που σε κάνει συχνά να χαμογελάσεις.
~το μελαγχολικό score είναι του andrew hewitt.
~η ταινία που αφήνουν στη μέση και φεύγουν απ’ το σινεμά επειδή βαριέται η τζορνάνα είναι το «ζαν ντ’ αρκ» του dreyer.

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

τρελός παπάς


~μπορεί να ήταν το ''breathless'' ένα χρόνο πριν [το 1960] που τον έκανε περιζήτητο στα '60s και ο γκοντάρ να του έδωσε την πρώτη ευκαιρία να γίνει παγκόσμιο αστέρι [ακολούθησαν τα ''a woman is a woman'' και ''pierrot le fou''], σε αυτή την ταινία του μελβίλ όμως [την πρώτη απ' τις δύο που πρωταγωνίστησε, η άλλη ήταν το ''le doulos'' του '62] κλέβει την παράσταση κυριολεκτικά, παρόλο που το κύριο πρόσωπο της ταινίας είναι η σεξουαλικά συγχισμένη χήρα [emmanuelle riva] και θέμα της η αναστάτωση που προκαλούν στη ζωή της οι συναντήσεις τους. ο μπελμοντό φτιάχνει έναν από τους πιο γοητευτικούς παπάδες στην ιστορία του σινεμά, τον οποίο επιθυμούν να αποπλανήσουν όλες οι στερημένες από άντρα γυναίκες του ποίμνιού του -είναι γερμανική κατοχή και όλοι οι άντρες είναι μέλη της αντίστασης και λείπουν ή έχουν σκοτωθεί- αλλά αυτός είναι τέρας ψυχραιμίας και δεν ενδίδει, παρ' όλες τις προκλήσεις. ο καημένη η barny [η χήρα πρωταγωνίστρια, η οποία συν τοις άλλοις είναι κουμουνίστρια και άθεη] είναι κρυφά ερωτευμένη με την γραμματέα του αφεντικού της και ενώ μια μέρα πηγαίνει για εξομολόγηση με σκοπό να κριτικάρει τον καθολικισμό, πέφτει πάνω στον πατέρα morin που της προκαλεί ακόμα πιο μεγάλη σύγχιση. συζητούν για το θεό, την καλεί στο δωμάτιό του και της δίνει να διαβάσει βιβλία, μετά συναντιούνται και τα σχολιάζουν, αυτός την βασανίζει και την εξευτελίζει, αυτή τον ερωτεύεται. τα συνηθισμένα δηλαδή. μόνο που αυτός είναι ταγμένος στο θεό απ' τα 12 και δεν σαγηνεύεται με τίποτα [δεν λυγίζει ούτε όταν του εξομολογείται τον έρωτά της για την γραμματέα, ούτε όταν του λέει ότι μαλακίζεται με ένα κομμάτι ξύλο]. ο μπελμοντό είναι ο διάβολος μεταμορφωμένος, με μια φάτσα που κολάζει ακόμα και ηγουμένη και επίτηδες επιλεγμένος από τον μελβίλ για να ''δυναμώνει το δράμα''. ''η κύρια ιδέα ήταν να δείξω αυτόν τον ερωτικό παπά που του αρέσει να ανάβει τα κορίτσια, αλλά δεν κοιμάται μαζί τους'' είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή του και, παρόλο που η πρωταγωνίστρια βγάζει έναν υπόγειο καταπιεσμένο ερωτισμό, δεν είναι ούτε η jean seberg ούτε η anna karina. οπότε, το σεξ σίμπολ της ταινίας είναι ο παπάς.
~την ώρα που έψαχνα φωτογραφίες του μπελμοντό-παπά έπεσα πάνω σε αυτόν τον τύπο που έχουν διασκευάσει και οι beatles και οι stones και ο elvis [ο ''βασιλιάς''] αλλά δεν γνώρισε ποτέ την επιτυχία που του άξιζε, όσο κι αν προσπάθησε. λίγο πριν κάνει καμ μπακ το 93, αρρώστησε και πέθανε. το στόρι του arthur alexander είναι εδώ.
κι αυτά είναι τα τραγούδια που του διασκεύασαν οι γίγαντες στις πρώτες εκτελέσεις και στις διασκευές.
~βρήκα κι αυτή την πολύ ωραία φωτο από τα γυρίσματα του "breathless"...

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

το hip-co της λιβερίας




''hip-co is liberia's version of hip-hop, the "co" is short for colloquial or liberian english. in a country slowly putting itself back together after over a decade of civil war that ended in 2003, music has been crucial to expressing collective pain and hopes for the future. in the run up to this october's presidential election, the hip-co artists have been singing about unemployment, education and government dismissal of the issues facing everyday people''.
ένα πολύ ωραίο φωτογραφικό ρεπορτάζ του aljazeera στο κέντρο της monrovia για τα αστέρια του ιδιόμορφου χιπ χοπ της λιβερίας, τον takun-j και τον nasseman.
όλο το στόρι εδώ.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

jig-it



ψάχνοντας στοιχεία για το ''my pussy belongs to daddy'' [ολόκληρος ο δίσκος του 1957 -απαγορευμένος στα δισκάδικα και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της εποχής- δεν λέει και πολλά πράγματα, αλλά το ομώνυμο ''πονηρό'' κομμάτι είναι πολύ ωραίο] βρήκα το όνομα του συνθέτη του: abe baker, μπασίστα σε διάφορες μπάντες της εποχής και session μουσικό στα σάουντρακ ένα σωρό ταινιών. ο baker υπογράφει τη μουσική για μία από τις χειρότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ, το ''the brain that wouldn't die'' [η ταινία υπάρχει, το σάουντρακ δεν το βρίσκω πουθενά] και συμμετείχε ως μουσικός στο σάουντρακ του ''the blob''.
το υπέροχο ''the web'' που ακουγόταν στο ''the brain that wouldn't die'' [στο οποίο επαναλαμβάνεται συνέχεια η φράση ''τζιγκ-ιτ''] είχε κυκλοφορήσει σε single [πολύ σπάνιο πια] με flipside ''το moccasin rock''. το έψαχνα εδώ και πολύ καιρό και δεν το είχε κανείς, αλλά απλά το έψαχνα λάθος. στο single υπογράφει ως abie 'available' baker.
the web/moccasin rock.
κι αυτό είναι το σάουντρακ του ''the way of the dragon''. κλάσικ.

get it up for love



~διαβάζεις τις ''ανταποκρίσεις'' φίλων από τα επεισόδια στο λονδίνο το προηγούμενο διήμερο, βλέπεις από αεροφωτογραφίες το μέγεθος της καταστροφής στο τότεναμ [μαγαζιά κατεστραμμένα και λεηλατημένα, καμένα κτίρια, εκκενώσεις σπιτιών και μεταφορά των κατοίκων σε άλλες περιοχές, τραυματίες, καμένα λεωφορεία], και μετά παρακολουθείς την πολύ συγκρατημένη κάλυψη από τα αγγλικά μίντια και συνειδητοποιείς ότι κάτι δεν σου ''κάθεται'' καλά:
η αμεροληψία πάει περίπατο όταν πρόκειται ''για το καλό της πατρίδας''. οι άγγλοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μην σπιλωθεί εικόνα του ήσυχου και ασφαλούς λονδίνου εν όψει ολυμπιάδας [δεν άφηναν κανέναν να πλησιάσει στα τετράγωνα που φλέγονταν π.χ. και προσπαθούσαν να παρουσιάσουν αυτό που συνέβαινε σαν κάτι σχεδόν ασήμαντο] -και δεν μιλάω για το μπιμπισί που βρίσκεται υπό τον τον έλεγχο των τόρις, μιλάω για εφημερίδες με κύρος, οι συντάκτες των οποίων μετέδιδαν εικόνες πολέμου από την αθήνα και τσίριζαν στο τουίτερ λες είχε είχε έρθει η ολοκληρωτική καταστροφή, ενώ στα λονδρέζικα riots ήταν εντελώς ψόφιοι -τόσο μετριοπαθείς και προσεκτικοί σε όσα μετέδιδαν που καταντούσαν εκνευριστικοί. όχι φυσικά ότι μετέδιδαν ψεύτικες εικόνες από την αθήνα, η κατάσταση στο σύνταγμα και στα πέριξ ήταν όντως αυτή που περιέγραφαν, αρκεί να μην ισχύουν τα δυο μέτρα και δυο σταθμά για ό,τι δεν είναι british.
οι καταστροφές στο λονδίνο είναι εμφανώς πολύ μεγαλύτερες. και όταν έχεις ταυτόχρονα επεισόδια σε διάφορες περιοχές, δεν μπορεί να είναι ''ολιγάριθμα και μεμονωμένα''. ούτε ο χαμός ''disturbances''.
~ένα εξαιρετικό ντισκοφάνκ mixtape του nteibint:
get it up for love

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

all night long



το 1962 και αμέσως μετά το ''victim'' [την πρώτη ταινία που ακούστηκε η λέξη ''homosexual'' στην αγγλία, η οποία κάπως συντέλεσε στο να αλλάξει η νομοθεσία που ίσχυε από το 1885 και καταδίκαζε την ομοφυλοφιλία ως παράπτωμα], ο basil dearden γύρισε το ''all night long'', μία σύγχρονη εκδοχή του ''othello'', με σκηνικό την jazz σκηνή της εποχής.
ο basil dearden δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του σκηνοθέτη-ακτιβιστή, αλλά για δεύτερη φορά μετά το ''sapphire'' του '59 ασχολήθηκε με το θέμα των διαφυλετικών σχέσεων και του ρατσισμού -και μάλιστα προσεκτικά και με αρκετή ευαισθησία. το ''all night long'' μπορεί να μην είναι απ' τις γνωστές ταινίες του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή του, του patrick mcgoohan [δεν αναφέρεται καν στη φιλμογραφία του στο λήμμα του στη wikipedia], αλλά είναι μια χαρά ταινία και το γεγονός ότι βασίζεται στο έργο του σέξπιρ και δεν σε κάνει να βαριέσαι τη ζωή σου, της δίνει ακόμα περισσότερους πόντους [εννοώ τις μεταφορές των έργων του στη σύγχρονη εποχή και όχι τα ορίτζιναλ].
η ταινία διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια ενός πάρτι στο στούντιο-αποθήκη κάποιου πλούσιου λονδρέζου [που παίζει ο richard attenborough], όπου με καλεσμένους μερικούς από τους κορυφαίους μουσικούς της τζαζ γιορτάζουν την επέτειο ενός γάμου. ο μαύρος πιανίστας aurelius rex έχει παντρευτεί την delia lane, διάσημη τραγουδίστρια, η οποία εγκατέλειψε την καριέρα της για να μην κινδυνέψει ο γάμος τους. το ζευγάρι είναι πολύ αγαπημένο και ο rex γνωρίζει μεγάλη επιτυχία με τις εμφανίσεις του σχήματός του, αλλά κάποιος που ζηλεύει αρρωστημένα προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους καταστρέψει. με φόντο τον τάμεση και τις εμφανίσεις μερικών πολύ γνωστών τζαζ μουσικών της εποχής [charles mingus, tubby hayes, dave brubeck, johnny dankworth] η βραδιά κυλάει με προδοσία, ψέματα και φθόνο μέχρι το τέλος που είναι παραλίγο καταστροφικό. το καστ είναι πολύ καλό, καλύτερος απ' όλους όμως είναι ο σατανικός, ζηλιάρης και φιλόδοξος ντράμερ τζόνι κάζιν, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους στην καριέρα του patrick mcgoohan, ο οποίος ήταν ήδη ο ''danger man'' και πέντε χρόνια αργότερα έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο ''the prisoner''. το σάουντρακ δεν το βρίσκω πουθενά [όποιος το έχει, ας δώσει ένα λινκ].



καραμελωμένο ''γαλλικό'' τόστ. εύκολο, γρήγορο και με δοκιμασμένο αποτέλεσμα. αντί για μπριος βάζεις τσουρέκι. εδώ η συνταγή.
κι ένα πολύ ωραίο άλμπουμ για να λιώνεις απ' τη ζέστη.