Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

back in the days remix


πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το θρυλικό φωτο άλμπουμ του jamel shabazz, ''back in the days'', με υλικό που μάζευε από το 1980 μέχρι το '89, από τη χιπ χοπ σκηνή της νέας υόρκης [κυρίως στο μπρούκλιν] και μόλις πήρα είδηση ότι κυκλοφόρησε επετειακή έκδοση, back in the days remix. ''έκανε με τη φωτογραφία ό,τι οι ράπερς έκαναν με τις λέξεις'' είχε πει ο bill adler στη new york times, είχαν ακουστεί κι άλλα πολλά, σημασία έχει ότι κατέγραψε μοναδικά τη ζωή της πόλης -και τη δικιά του κουλτούρα- πριν αρχίσει να θερίζει το κρακ και το aids και πριν γίνει χρυσορυχείο.
ο shabazz φωτογράφιζε με μια canon-ae 1, 35 mm και δηλώνει ότι η πιο μεγάλη δυσκολία που αντιμετώπιζε ήταν να βρει τα λεφτά να αγοράσει φιλμ και μετά να τα εμφανίσει. έτσι, οι φίλοι του [όσοι αργότερα εμφανίστηκαν στις φωτογραφίες του βιβλίου] έκαναν έρανο και μάζευαν όσα χρειαζόταν. κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι καναδυο δεκαετίες αργότερα η συγκεκριμένη σκηνή θα γινόταν μέρος μιας βιομηχανίας που έβγαλε -και βγάζει- [δισ]εκατομμύρια δολάρια...
εδώ είναι μια συνέντευξή του.
subway theme

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

κρισταλάιν


~29 ιουλίου και η αθήνα είναι ακόμα γεμάτη κόσμο, παρόλο που αν περπατήσεις στο κέντρο είσαι σίγουρος ότι έχουν πάρει ήδη τα βουνά [και τα νησιά]. οι λόγοι που δεν πολυκυκλοφορεί κανείς σχεδόν εκτός σπιτιού και σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, είναι προφανείς: ''καύσωνας'', ακόμα και όταν το θερμόμετρο δείχνει 32 βαθμούς στις δύο το μεσημέρι, ''εγκληματικότητα'', ακόμα κι αν έχουμε το χαμηλότερο ποσοστό στην ευρώπη [αν λάβεις υπόψη ότι αλλού σε μια γύρα σκοτώνονται καμιά ενενηνταριά, η εγκληματικότητα στην αθήνα είναι σχεδόν μηδενική], μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων οι οποίοι πάσχουν από «τρόμο του ήλιου λόγω παραπληροφόρησης».
ο παππούς που μένει από πάνω μου έχει πειστεί ότι αν τον δει ο ήλιος θα αφυδατωθεί και θα πεθάνει. λες και είναι γυμνοσάλιαγκας. χθες το απόγευμα συζήταγε με τον ψιλικατζή απέναντι για τη σωστή θερμοκρασία του κλιματιστικού, για να μην πεθάνει από υποθερμία την ώρα που τον παίρνει ο ύπνος στον καναπέ. ή να μην πάθει ψύξη και στραβώσει [κι άλλο] ο λαιμός του.
αυτός του είπε ότι το έχει στο 20, επειδή με τόσα ψυγεία με παγωτά και γαλακτοκομικά είναι αδύνατο να ζήσεις στο ψιλικατζίδικο. «εσύ, με ένα ψυγείο, και στο 25 να το έχεις, είναι μια χαρά», τον συμβούλεψε.
ο παππούς μάλλον κάπου τα έχασε στο λογαριασμό με τα ψυγεία. σήμερα που με πέτυχε μόνο στην είσοδο της πολυκατοικίας, μου είπε ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΕΙΡΑ, για να διασταυρώσει τις απόψεις. του είπα ότι το δικό μου το έχω μονίμως στο 19 με blow και όταν ξαπλώνω στον καναπέ σκεπάζομαι με το πάπλωμα. μετά με ρώτησε πόσα ψυγεία έχω στο σπίτι [!] και ήθελα να πέσω ξερός απ’ τα γέλια. [συγκρατήθηκα].
λίγο πριν αποχαιρετιστούμε, με ρώτησε τι ώρα πηγαίνω συνήθως στη λαϊκή. του είπα συνήθως μετά τις 12 και μόνο που δεν χοροπήδησε απ’ τη χαρά του. με ρώτησε αν μου είναι κόπος να ψωνίσω και γι’ αυτούς μερικά πράγματα -η μόνη ώρα που αντέχουν να πάνε αυτός και η γυναίκα του είναι στις 7 το πρωί [μετά βγαίνει ο ήλιος και είναι επικίνδυνα] και τόσο νωρίς είναι όλα πανάκριβα. «η καλύτερη ώρα για λαϊκή είναι κατά τις δύο», μου είπε, «που κοντεύουν οι ‘πραματευτήδες’ να φύγουν», οπότε αύριο θα μου φέρει λίστα, λεφτά και το καροτσάκι και θα βγω να ψωνίσω στη φτήνια ό,τι έχει απομείνει στους πάγκους.
~ξεκίνησα να λέω στην αρχή ότι οι γνωστοί και οι φίλοι που πετυχαίνω τυχαία στο δρόμο τις τελευταίες μέρες δηλώνουν ότι θα μείνουν στην αθήνα όλο το καλοκαίρι, ή να φύγουν το πολύ για κανένα 5νθήμερο «κάπου κοντά», κάτι που να δεις που στο τέλος θα γίνει τόσο hip όσο ήταν κι η μύκονος την εποχή του μπίλι μπο και τα πάρτι του ταχυδρόμου με τα καρπούζια.
ένας καλός φίλος που σχεδόν ό,τι και να πει έχει δίκιο, μου επισήμανε στο τηλέφωνο ότι ζούμε το τέλος του καπιταλισμού. του είπα ότι η κατάσταση στην αθήνα τις τελευταίες μέρες αρχίζει να θυμίζει τις ανατολικές χώρες στις μέρες πριν την πτώση του κουμουνισμού, και αυτό δεν χρειάζεσαι τα δελτία ειδήσεων για να το διαπιστώσεις. πήγα να αγοράσω λαστιχάκι για την εσπρεσιέρα και εδώ και 4 μέρες δεν βρίσκω πουθενά νο 3, έχει έλλειψη η αγορά [!], που σημαίνει ότι πρέπει να γραφτείς σε λίστα για να είσαι σίγουρος ότι θα προλάβεις [το λαστιχάκι κάνει 30 λεπτά, ολόκληρο το φίλτρο μαζί με λαστιχάκια 1,70 ευρώ, αλλά αυτή τη στιγμή μόνο από κωλοφαρδία μπορείς να πετύχεις νο 3. ελπίζω να μην χρειαστεί να το παραγγείλω απ’ το ίντερνετ].
~μέσα στη στασιμότητα και την γενική απαισιοδοξία -δεν θυμάμαι άλλη περίοδο που όλοι μα όλοι να περιμένουν το χειρότερο, το οποίο είναι κάτι αόριστο και ακατάληπτο που κανείς δεν μπορεί να ''ζωγραφίσει''- συμβαίνουν και ωραία πράγματα που περνάνε απαρατήρητα. κι όπως είναι φυσικό, κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. αν κάνεις μια γύρα στα ειδησεογραφικά σάιτ ή στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων νομίζεις ότι η ελλάδα είναι μια χώρα με σαπιοκοιλιές και λαμόγια και ότι όλοι αυτή τη στιγμή κλαίνε τη μοίρα τους. ή παίζουν «κλέφτες κι αστυνόμους». ισχύουν και τα τρία, αλλά δεν είναι μόνο αυτό...
~με όλη την τρέλα που κουβαλάει και την εκκεντρικότητα που κάποιες φορές την κάνει γραφική, η bjork απέχει έτη φωτός από κάθε προχωρημένη του κώλου που δηλώνει «καλλιτέχνις». ακόμα κι όταν το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι ακριβώς του γούστου σου, οφείλεις να της αναγνωρίσεις ότι πάντα μα πάντα είναι ένα βήμα πιο μπροστά από οποιαδήποτε άλλη. τα καταφέρνει μια χαρά, ακόμα και στον πυρρίχιο. [αν είχε πει αυτό στην ολυμπιάδα σήμερα θα ήταν θρύλος στην ελληνική επικράτεια].

~από τον scott snibbe που έχει επιμεληθεί ένα από τα applications για το νέο άλμπουμ της «biophilia», έμαθα για τα σαλιγκάρια-ζόμπι [δες φωτο δεξιά του alex teo khek teck], τα οποία βοσκάνε στα σκατά πουλιών και τρώνε προνύμφες από ένα παράσιτο-τέρας που είναι στην ουσία ένα περίεργο σκουλήκι. μόλις καταπιούν τις προνύμφες αρχίζουν να μεταμορφώνονται, για να καταλήξουν πολύχρωμες «κάμπιες» στη θέση των κεραιών του σαλιγκαριού. το σαλιγκάρι -που έχει τα μάτια του στην άκρη της κάθε κεραίας- τυφλώνεται και κυκλοφορεί ακάλυπτο και απροστάτευτο για να γίνει εύκολη τροφή των πουλιών, τα οποία μεταφέρουν με τις κουτσουλιές τους τις προνύμφες χιλιόμετρα μακριά, για να συνεχιστεί ο κύκλος.
~o μέγας καλλιτέχνης που έχει φτιάξει αυτό παρακαλείται να στείλει ένα μέιλ.
~οι mechanimal ανοίγουν τελικά το screamadelica των primal scream στην αθήνα στις 17/9 και αυτό είναι ένα μιξτέιπ του freddie f. που έχω λιώσει τις τελευταίες μέρες...

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

pretty fly


~"once upon a time there was a pretty fly, he had a pretty wife, this pretty fly / but one day she flew away, flew away / she had two pretty children, but one night these two pretty children flew away, flew away, into the sky, into the moon..."
~το σάουντρακ που έγραψε ο walter schumann για το αριστουργηματικό ''night of the hunter'' είχε κυκλοφορήσει με μια ενοχλητική αφήγηση πάνω σε κάθε κομμάτι που του χαλάει όλη τη μαγεία. τουλάχιστον αυτό που έβρισκα και βρίσκω ακόμα. από την πρώτη φορά που είχα δει την ταινία αυτό που μου είχε μείνει είναι τα δυο τραγουδάκια που είχε γράψει ο schumann για τις σκηνές περιπλάνησης του john και της pearl στο ποτάμι. το πρώτο [το ''pretty fly''] το τραγούδησε πραγματικά η πιτσιρίκα pearl [sally jane bruce] μέσα στη βάρκα όταν χαζεύουν τα αστέρια, αλλά λίγο αργότερα o laughton αποφάσισε να την ντουμπλάρει η betty benson. το δεύτερο ακούγεται όταν φτάνουν κουρασμένοι στο αγροτόσπιτο που θα κρυφτούν προσωρινά και από μακριά ακούγεται ένα νανούρισμα [με τη φωνή της kitty white, την οποία ο schumann είχε ακούσει να τραγουδάει σε ένα κλαμπ]. τα τραγούδια μόνα τους δεν υπάρχουν πουθενά, μόνο μέσα στην αφήγηση του ''pearl's dream'' και κανένα απ' τα δύο δεν ξεπερνάει το ένα λεπτό σε διάρκεια.
pretty fly

bombing the avenue_η συνέντευξη


Η εισαγωγή για τους Bombing The Avenue υπάρχει εδώ. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση τη βραδιά που συναντηθήκαμε ήταν ο τρόπος που έπαιζαν μπροστά στο φακό και το κέφι τους στη φωτογράφηση, παρόλο που ήταν περασμένα μεσάνυχτα, ενώ όταν ήρθε η στιγμή να μιλήσουν για το γκρουπ τους και για μουσική ήταν εντελώς σοβαροί και συγκροτημένοι. Οι Bombing The Avenue ετοιμάζουν υλικό για τον πρώτο δίσκο τους και από το Σεπτέμβριο δεν υπάρχει περίπτωση να μην τους πετύχεις σε κάποιο live τους. Μέχρι τότε, εδώ υπάρχει υλικό τους να τσεκάρεις κι ορίστε μερικά από όσα είπαν για τον εαυτό τους:
Είμαστε 3 αδέρφια, 20, 18 και 11 ετών, από την Βάρη, ασχολούμαστε με το συγκρότημα 1 χρόνο και γενικά με την μουσική από πολύ μικροί. Ο Ιάσονας εκτός από ντραμς παίζει βιολί και πιάνο. Με το πιάνο ασχοληθήκαμε και οι υπόλοιποι 2 για περίπου 11χρόνια. Το συγκρότημα αποτελείται από τον Πάνο (κιθάρα / φωνητικά), τον Δημήτρη (μπάσο) και τον Jay (ντραμς). O Δημήτρης σπουδάζει ναυτιλιακά, ο Πάνος τελείωσε φέτος το σχολείο και διαβάζει για πτυχίο στην κιθάρα και ο μικρός Jay πάει ακόμα σχολείο.
Το να συνεργάζεσαι με τους αδερφούς σου για ένα μουσικό σχήμα είναι πολύ πιο εύκολο από το να συνεργάζεσαι με άλλα άτομα, γιατί έχεις την οικειότητα να εκφράσεις αυτό που θέλεις χωρίς να φοβάσαι πώς θα ακουστεί. Στις πρόβες τσακωνόμαστε συνέχεια και πολλές φορές σταματάμε γι’ αυτόν τον λόγο.
Με τη μουσική ασχολούμαστε από 6-7 χρονών. Αρχίσαμε όλοι με πιάνο και οι 2 μεγαλύτεροι στην εφηβεία μας αγοράσαμε κιθάρα και μπάσο και έτσι κάναμε τα πρώτα μας βήματα. Δικά μας κομμάτια αρχίσαμε να γράφουμε πέρσι τον Αύγουστο, από τότε που έκανε τα πρώτα της βήματα η μπάντα.
Το είδος μουσικής που παίζουμε προέκυψε εντελώς τυχαία, μέσα από πρόβες και τζαμαρίσματα. Κυμαίνεται στα πλαίσια της εναλλακτικής μουσικής με metal, grunge, punk και stoner στοιχεία. Έχουμε αρκετά κομμάτια, τα οποία διαφέρουν το ένα απ’ το άλλο. Από πολύ μικροί αρχίσαμε να ακούμε classic ροκ (Led Zeppelin, Deep Purple κλπ.)
Και οι τρεις έχουμε διαφορετικά ακούσματα. Του Πάνου αγαπημένοι είναι οι Nirvana και οι System of A Down, του Δημήτρη οι Κyuss και οι Monster Magnet και του Ιάσονα οι Slipknot. Πρότυπα μας είναι τα καλά παιδιά του «club των 27άρηδων» (Cobain, Morrison κλπ.).
Το «Love you Jay», ήταν το πρώτο μας κομμάτι, το οποίο το είχαμε γράψει για πλάκα για τον Ιάσονα. Ήταν το πρώτο μας βήμα ως συγκρότημα ή, βασικά, το πρώτο μπουσούλημα. Είχαμε την ευκαιρία να το ηχογραφήσουμε για να δείξουμε τη δουλειά μας στο youtube. Δεν πιστεύουμε ότι μας αντιπροσωπεύει, γιατί τώρα πια παίζουμε τελείως διαφορετική μουσική από τότε. Έχουμε ηχογραφήσει άλλα 2 κομμάτια που είναι στο Μyspace μας, και μια απ’ αυτές τις μέρες θα τα ανεβάσουμε στο youtube. Συνολικά έχουμε 14 κομμάτια δικά μας, τα οποία κάποια στιγμή μέσα στους επόμενους μήνες θα τα ηχογραφήσουμε και αν όλα πάνε καλά, θα φτιάξουμε έναν δίσκο.
Πολύ μεγάλη χαρά μας δίνει η μουσική και η στιγμή που τελειώνουμε ένα καινούριο κομμάτι. Κατά τ’ άλλα, μας αρέσει να βγαίνουμε με τους φίλους μας, να γνωρίζουμε καινούριους ανθρώπους, τα video games που αρέσουν πολύ στον Ιάσονα και ό,τι άλλο μπορεί να αρέσει σε ανθρώπους της ηλικίας μας...
Θα θέλαμε να φτάσουμε στο σημείο του να μαζεύεται αρκετός κόσμος στα live μας και να τραγουδάει μαζί μας τα τραγούδια μας. Αυτός είναι ο σκοπός μας. Αν κάποια στιγμή το καταφέρουμε αυτό, θα είμαστε ευτυχισμένοι.
Η φωτο είναι του Freddie F.
Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

ooh la la la


~πέρσι τέτοια εποχή είχα περάσει μέρες ολόκληρες με ό,τι είχε διαρρεύσει από oOoOO, ψάχνοντας με τον voltnoi μέσα στον καύσωνα τα κομμάτια που είχε σαμπλάρει [δεν βρήκα ούτε ένα]. ο dreams φέτος στο ΟοοΟ κλέβει αυτούσιο το ρεφρέν από το ''ooh la la la'' της teena marie [αυτό που είχαν δανειστεί κι οι fugees], το pitch-άρει και φτιάχνει ένα κομμάτι που ακούγεται σαν να το διασκευάζει ο μπαγκς μπάνι [αν προλάβαινε να το ακούσει η συχωρεμένη η τίνα θα είχε φρικάρει]. εκεί που πας να το κοροϊδέψεις, όμως, σου κολλάει, όσο ηλίθιο κι αν σου φαίνεται στην αρχή [ως γνωστόν όσα κοροϊδεύεις τα λούζεσαι]... το ΟοοΟ δεν έχει σχέση με τον οΟοΟΟ. κι αυτό είναι το original.


~οι δύο ταινίες του όζου ''there was a father'' και ''the only son'' [απ' τις πρώτες και καλύτερές του] κυκλοφόρησαν πρόσφατα μαζί και ο eric skillman φτιάχνει ένα από τα πιο όμορφα πακέτα που έχει βγάλει ποτέ η criterion. αυτό είναι μέρος από τη διαδικασία σχεδιασμού [τα εκληκτικά σκίτσα από χαρακτηριστικές σκηνές των δυο ταινών είναι του adrian tomine].
~[july archives: big blood, kidz, γκονζάλες, τα παιδιά του ζεβεδαίου (father's children), γκρουβ/φατ κατ, just be thankful..., στο πάρκο, turistus rurisma, the set ost, baby guru-yogi sister ep 2, low land remixed ep, στο σπίτι με τον χάρι και τη μαργιωρή, κις, grime, χοτ σταφ, τσίλι τζαμ, anestie gomez, ροκα-μπίλι, sequence, h2o, καύσων και full moon, καλαματιανό, ρόλο τζιν, death grips, snapshots, meet the greeks, bombing the avenue, taf and star, amy:κεφάλαιο τελευταίο, ο τέλειος καφές και άλλες ιστορίες]

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

deep end



~εισαγωγή: δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απ' το να ανακαλύπτεις ωραία παλιά πράγματα που δεν είχες ιδέα ότι υπήρξαν.
~το ''deep end'' ήταν η πρώτη ταινία που γύρισε o σκολιμόφσκι εκτός πολωνίας το 1970 [η πρώτη του αγγλική] και μία από τις πιο ιδιαίτερες ''εφηβικές'' ταινίες των '70s. τα σεξουαλικά σκιρτήματα του 15χρονου μάικ που δουλεύει στο τοπικό κολυμβητήριο και η εμμονή του με την σέξι σούζαν [σε βαθμό ψύχωσης] είναι χοντρικά το βασικό στόρι που ο σκολιμόφσκι κινηματογραφεί εκπληκτικά, με την άψογη αισθητική του ''repulsion'' του πολάνσκι [είχε συνεργαστεί στο σενάριο του ''knife in the water'' και ήταν ''προστατευόμενός'' του], αλλά με έντονα λαμπερά χρώματα και σουρεαλιστικές σκηνές που κάποιες στιγμές σου φέρνουν στο μυαλό τον κόσμο του wes anderson. στο ''deep end'' λοιπόν το μουσικό θέμα είχε γράψει ο κατ στίβενς πριν γίνει γιουσούφ τάδε, αλλά αυτό που κλέβει την παράσταση είναι ένα από τα πιο ωραία κομμάτια που έγραψαν ποτέ οι can, το mother sky.
ο σκολιμόφσκι είχε ακούσει το ''yoo doo right'' απ' το άλμπουμ τους ''monster movie'' κι είχε ξετρελαθεί, έτσι τους ζήτησε να γράψουν το κομμάτι που συνοδεύει μία από τις πιο ωραίες σκηνές της ταινίας -η οποία είναι τόσο καλή, που απορώ πώς δεν την είχα ξανακούσει ποτέ. θα μου πεις η πρώτη είναι;

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

τίβι γκερλ


o sam smith είναι ένας απ' τους γραφίστες που έχουν σχεδιάσει μερικά από τα εξώφυλλα στις νέες κυκλοφορίες της criterion [το something wild, τη νέα έκδοση του solaris του ταρκόφσκι και το carlos]. ο sam πρέπει να σχεδιάζει ασταμάτητα και έχει τρελή όρεξη να φτιάχνει εξώφυλλα για ταινίες που του αρέσουν. στο μπλογκ του έχει όλη τη διαδικασία σχεδιασμού για το καθένα απ' οσα έχει φτιάξει για την criterion και όσες δοκιμές έχουν απορρίψει, αλλά και ένα σωρό υλικό απ' τη δουλειά του ή από καλλιτέχνες που τον έχουν επηρεάσει. ψάχνοντας σε παλιότερα ποστ βρήκα το απίθανο εναλλακτικό artwork που έχει φτιάξει για το dvd και blu-ray never ''let me go'' [και η αμερικάνικη και η αγγλική έκδοση έχουν ένα απαίσιο] και τις δικές του προτάσεις για τις δέκα αγαπημένες του ταινίες της περασμένης χρονιάς. ανάμεσα σ' αυτές είναι και ο κυνόδοντας [κάνε κλικ πάνω στην πρώτη εικόνα αριστερά]. δεν είναι και ό,τι καλύτερο έχει σχεδιάσει, αλλά ok...
~οι tv girl πάντως, είναι ό,τι καλύτερο έχει προτείνει ο .flp τελευταία.

ο τέλειος καφές και άλλες ιστορίες








~βλέποντας τις σκηνές από το μακελειό στο όσλο,
το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν το funny games, σε λίγο πιο άγρια εκδοχή [διότι ως γνωστόν, η πραγματικότητα πάντα ξεπερνάει και την πιο τρελή φαντασία]. στην ουσία, ακόμα περισσότερες ομοιότητες έχει με την ταινία του bruno dumont «la vie de jesus», όπου ο 20χρονος φρέντι κι οι φίλοι του σκοτώνουν για πλάκα το νεαρό άραβα που φλερτάρει την γκόμενά του. με τη διαφορά ότι αυτοί ήταν αστοιχείωτοι, αργόσχολοι πιτσιρικάδες, ενώ ο νορβηγός άρειος μακελάρης ήταν σε θέση να συντάσσει μανιφέστα των 1500 σελίδων.
τελικά, όσα πιο πολλές γνώσεις συσσωρεύεις μεγαλώνοντας, τόσο πιο απόλυτες απόψεις αποκτάς -για τα πάντα [ενώ λογικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο]. κι οι πολλές και άχρηστες γνώσεις δεν μορφώνουν, παραμορφώνουν. ειδικά αν τα φίλτρα έχουν μπουκώσει από το λίγο μυαλό που κουβαλάς, το περιβάλλον που ζεις, ή από τις συναναστροφές σου. ειδικά από αυτές τις τελευταίες. οι άχρηστες γνώσεις δεν παραμορφώνουν μόνο, μπορούν να γίνουν επικίνδυνες. έβλεπα σήμερα το πρωί τους παρουσιαστές των ενημερωτικών εκπομπών να παρακολουθούν με το στόμα ανοιχτό το μακελειό στη νορβηγία και να απορούν πώς ένας κάτοικος τόσο πολιτισμένης χώρας έφτασε σ’ αυτό το σημείο. ξεχνούν ότι τα πιο μεγάλα εγκλήματα της ιστορίας έχουν γίνει σε «πολιτισμένες» χώρες [κανόνας: όσο πιο πολιτισμένη η χώρα, τόσο πιο μεγάλο το έγκλημα], ή ότι την πιο μεγάλη παραμόρφωση την έχουν υποστεί τα παιδιά των χωρών που ευημερούν [και δεν ξέρουν πώς να διασκεδάσουν την πλήξη τους]. οι αγράμματοι «πολιτισμένοι» που βαριούνται, είναι το ίδιο επικίνδυνοι και τρομακτικοί με τους αστοιχείωτους και «τριτοκοσμικούς» μαφιόζους στις φαβέλες. ίσως και λίγο πιο επικίνδυνοι, γιατί ο «αστοιχείωτος τριτοκοσμικός» μπορεί να αισθάνεται κι ένα φόβο για το θεό, ενώ ο «πολιτισμένος» φτιάχνει στο μυαλό του τη δική του ηθική που του επιτρέπει τα πάντα. ο νορβηγός δολοφόνος εκτός από φασίστας, μουσουλμανομάχος και ξενοφοβικός ήταν ΚΑΙ πιστός χριστιανός, ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός που μπορείς να πετύχεις σε άνθρωπο. τώρα που το σκέφτομαι, ξέρω κόσμο που έχει ακριβώς ίδιες απόψεις, μόνο που δεν είναι τόσο ανισόρροποι για να γίνουν μαζικοί δολοφόνοι. ελπίζω δηλαδή. θα μου πεις, θέλει πολύ ο άνθρωπος για να ξεφύγει;
~είχα ψάξει πριν από χρόνια που είχα κολλήσει με το παλιό ιταλικό σινεμά να βρω σε dvd «το κορίτσι με τη βαλίτσα» του valerio zurlini, αλλά δεν υπήρχε πουθενά. χθες το μεσημέρι το πέτυχα τυχαία στη νετ, στις 12.30 το μεσημέρι! η κλαούντια καρντινάλε στις δόξες στο ρόλο της αΐντα που εγκαταλείπει ο πλούσιος εραστής της και πάει στην πόλη για να τον βρει. εκεί γνωρίζει τον 16χρονο αδερφό του και δημιουργείται ανάμεσά τους μια σχέση καταδικασμένη σε άδοξο τέλος. ωραίο δράμα του ’61 που θυμίζει αρκετά δαλιανίδη, με μια καρντινάλε όνειρο που στις κάνες είχε να ανταγωνιστεί μεταξύ άλλων την «μανταλένα» της βουγιουκλάκη και την «βιριδιάνα» του μπουνιουέλ.
~για τον μυστηριώδη sir stephen που κυκλοφόρησε μόλις το 12ιντσο στην 100% silk, τη θυγατρική της not not fun, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο. πουθενά. ο sir stephen ήταν ο χαρακτήρας που έπαιζε ο anthony steel στην «ιστορία της ο» και μάλλον από εκεί έχει δανειστεί το όνομα. στη μεγάλη φωτογραφία πάνω-πάνω ο steel ετοιμάζεται να πλακώσει τους παπαράτσι για να μην φωτογραφίσουν την τότε σύζυγό του ανίτα έκμπεργκ. παρ’ όλους τους τσαμπουκάδες, η ανίτα τον χώρισε. αυτό είναι το ep.
~ποιος είναι ο τέλειος παγωμένος καφές; αυτή είναι η συνταγή-υπερπαραγωγή μιας τρελαμένης που τον πίνει σε βάζο και όχι σε ποτήρι και θέλει οχτώ ώρες και κάτι λεπτά για να τον παρασκευάσει. όσο κι αν φαίνεται τέλειος, μπορεί να γίνει πολύ πιο εύκολα και πιο γρήγορα με ένα δυνατό εσπρέσο με όσο ζαχαρούχο γάλα αντέχεις. και παγάκια.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

taf and star




~τα εξώφυλλα [και πολλές απ' τις συσκευασίες] στα dvd και τα blu-ray της criterion είναι τόσο ωραία, που δύσκολα μπορούν να σταθούν δίπλα τους artwork οποιασδήποτε άλλης εταιρίας. fact. το fake criterions είναι ένα μπλογκ που ανεβάζουν εξώφυλλα ''τύπου criterion'' για ταινίες που θα ήθελαν να τις δουν να κυκλοφορούν απ' την συγκεκριμένη εταιρία, ή που δεν υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορήσει. με τίποτα. κι αυτό είναι το μπλογκ του πάτρικ σάλιβαν που σχεδίασε ολόκληρη τη σειρά του χάρι πότερ. επίσης fake, αλλά καταπληκτική.
~star speaking: ''το 2004 ο 16χρονος τοτε taf απο το l.a rissa για να ζήσει το hip-hop όνειρό του αποφάσισε να βγάλει ενα demo με ''δικά'' του τραγούδια. το κακό ήταν ότι δεν είχε ιδέα από μουσική και απευθύνθηκε στο γείτονά του g. rassa t., μεγάλο οπαδό του nate dogg και παλιό death metaller [μάλιστα το συγκρότημά του, οι mortal's dream, λίγο έλειψε να βγάλει δίσκο στην ''μεγάλη'' τότε holy records, αλλά, κλασσικά, διαλύθηκαν πριν προλάβει να συμβεί ]. ο g. rassa t. τού έγραψε 5 τραγούδια και τού έκανε και την παραγωγή στο studio του, και επειδή ήθελε και κάποιον να ''τραγουδήσει'' στα refrain φωναξε εμένα, όντας γνώριμός του από το παλιό, αμαρτωλό metal παρελθόν του. ο πιτσιρικας taf ανέλαβε να γράψει τους στίχους, ενα αμάλγαμα κοινωνικού προβληματισμού, sex, διασκέδασης και ανεμελιάς, που φέρνει στα σίγουρα γέλιο, αλλά τι στο διάλο να περιμένεις από εναν 16χρονο; όσο για τη μουσική, ήταν αγνό λαρισαίικο g-funk [???!!!!].
το demo δεν κυκλοφόρησε ποτέ, αλλά εγώ τσάκωσα 100 euro για τα refrains [τα πρώτα και τελευταία λεφτά που έβγαλα ever από τη μουσική] και o taf -τον οποίο δεν ξαναείδα από τότε αλλά εκ των υστέρων έμαθα ότι ζει στο παρίσι και ότι ήταν γόνος πάμπλουτης οικογένειας] βάλθηκε να ζήσει τις ιστορίες που περιέγραφε στους στίχους του, ''μουνί, ποτό ως το πρωί, έτσι είναι του taf η ζωή, μη ζηλεύεις έλα και συ...''.
δύο απ' τα κομμάτια των ιστορικών αυτών ηχογραφήσεων υπάρχουν εδώ. spread the world.