Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

athens is crying [again]


για δεύτερη συνεχόμενη μέρα το acropolis now στο vice. η συγκεκριμένη φωτο -και οι περισσότερες από όσες επέλεξαν σήμερα- είναι της murplejane.

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

acropolis now international


το acropolis now σήμερα στην guardian και στο vice.

29.6


I creeped up on a roach today and squashed out its life,
They say that's how you make them multiply,
I hope they're right
Today I put on a full face and torched a man,
Probably some guy from a working class family,
Just like I am,
They taught us mathematics
But that's all useless now,
At this point I'm lost;
I wish I could go back to my old maths teacher and tell him to "fuck off sir,
(am I living in a city or some experimental scam?)
Cause all the stuff you taught us doesn't amount to shit,
Now I have to solve equations that don't make sense"
I'm forced to walk through empty streets,
Through trembling streams of fear
Deactivated
Dislocated
Disorientated
(designed to fade away)
(Deactivated)
I crushed a roach today and I feel my karma is off tune,
(dislocated)
Yesterday I filled a bottle full of gas,
Lit the wick and threw it at a man,
I'm so confused I don't even know where I am,
(designed to fade away)
I'm so confused I don't even know where I am,
Today I put on a full face and torched a man,
I'm so confused I don't even know where I am,
Probably some guy from a working class family,
Just like I am,
At this point need a guide to tell me where to stand,
Am I living in a city or some experimental scam?
I'm forced to walk through empty streets
Through trembling streams of fear,
Deactivated
Dislocated
Disorientated
Designed to fade away
dead roach blues

[φωτο: acropolis now]

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

δευτέρα


~στο νέο τους 7ιντσο οι my wet calvin ακούγονται πιο καλοκαιρινοί και ποπ από ποτέ, με ψιθυριστά φωνητικά, και μελωδίες σκανδιναβικές, δηλαδή αγνώριστοι]. το ''i don't want to sing these songs anymore'' είναι σαν κομμάτι απ' τη συλλογή της telle records, σαν royksopp του melody am, -κάτι τέτοιο βορειοευρωπαϊκό που μπορεί να μην είναι ακριβώς χαρούμενο, αλλά σου φτιάχνει τη διάθεση. στην β' πλευρά ο sillyboy πειράζει το ''missed flight'' και το κάνει έτσι. ένα εξαιρετικό 7ιντσο της just gazing, η οποία μόλις το κυκλοφόρησε κι ετοιμάζεται για πάρτι την κυριακή το βράδυ, στην ταράτσα του park hotel στην αλεξάνδρας. από τις 7 το απόγευμα, με 5 ευρώ. θα παίξουν ζωντανά ο silly boy και οι my wet calvin και οι lilys brothers θα βάζουν μουσική. έχει και πισίνα και κοτέιλ, αλλά πρέπει να δηλώσεις συμμετοχή άμεσα επειδή οι θέσεις είναι περιορισμένες. λεπτομέρειες εδώ.
[οι φωτογραφίες των my wet calvin είναι του γιώργου μαυρόπουλου].
~είδα το ''game of thrones'' σερί σε μια νύχτα [που ξεκίνησε απ' τις 8 το βράδυ και έφτασε μέχρι το ξημέρωμα] και παρόλο που είδα κατά λάθος το επεισόδιο 10 [το συναρπαστικό τέλος που σε κάνει να ανυπομονείς για τον δεύτερο κύκλο] στη θέση του έβδομου, όλα καλά. στην αρχή δεν μου φάνηκε τόσο εθιστικό όσο το rome, αλλά μετά είναι αδύνατο να ξεκολλήσεις. αυτή είναι όντως αστέρι, έχει όσο γυμνό χρειάζεται για να αντέξεις την ολονυχτία, μπόλικους αποκεφαλισμούς και βαρβαρότητες και σασπένς σε λογικές δόσεις για να μην σου κάτσει και το τοστ στο λαιμό [πρέπει να πω εδώ ότι η δουλειά που κάνουν οι φαν της σειράς με τους υπότιτλους είναι ασύγκριτα καλύτερη από των περισσοτέρων επίσημων μεταφραστών στις ταινίες της τηλεόρασης. εύγε!].
~"για μια πράξη το μοναδικό κριτήριο είναι η κομψότητά της. δεν αντιφάσκω όταν λέω πως η πράξη που προτιμώ είναι η προδοσία. η προδοσία μπορεί να είναι μια πράξη όμορφη και κομψή, πράξη που στοιχειοθετείται από δύναμη παλλόμενη και χάρη. ρίχνω μαύρη πέτρα οριστικά στην ιδέα μιας διαπεραστικής ευγένειας, για να στραφώ προς μια ομορφιά περισσότερο μυστική, σχεδόν αόρατη, που θα 'πρεπε να την αναζητήσει κανείς όχι στις αφορεσμένες πράξεις και στα αισχρά αντικείμενα, μα κάπου αλλού. κανείς δεν θα με παρανοήσει όταν πω ότι ''η προδοσία είναι όμορφη'', και κανείς δεν θα 'χει τη δειλία να πιστέψει -να προσποιηθεί ότι πιστεύει- πως αναφέρομαι σ' εκείνες τις περιπτώσεις όπου η προδοσία γίνεται αναγκαία και παίρνει πρόσωπο ευγενικό όταν επιτρέπει στο καλό να θριαμβεύσει. εγώ, όταν μιλούσα για προδοσία, εννοούσα την ελεεινή. εκείνη που καμιά ηρωική άφεση αμαρτιών δεν θα τη δικαιολογήσει. εκείνη που ζει κάτω από την επιφάνεια, που σέρνεται με την κοιλιά και που πυροδοτείται από τα λιγότερο ευγενικά αισθήματα, από το φθόνο, απ' το μίσος [αν και κάποιο είδος ηθικής έχει το θάρρος να βάζει το μίσος με τα ευγενικά αισθήματα], απ' την απληστία. για να γίνει αυτό, το μόνο που χρειάζεται είναι να έχει ο προδότης συνείδηση της προδοτικής του πράξης, να θέλει αυτή την πράξη και να ξέρει να κάνει κομμάτια εκείνους τους δεσμούςτης αγάπης που τον δένουν με τους ανθρώπους. για να υπάρξει ομορφιά είναι απαραίτητος ο έρωτας. και μαζί μ' αυτόν, η απονιά που τον εκμηδενίζει". [άσχετο, αλλά είναι ένα πολύ ωραίο απόσπασμα απ' ''το ημερολόγιο ενός κλέφτη'' του ζενέ].
~surface to air missile in love

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

you're gonna hate me


~χθες το βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου ότι έτρεχα βολίδα στην εθνική κι από πίσω με κυνηγούσαν δύο μπάτσοι με μηχανές για να μου πάρουν το δίπλωμα. το κοντέρ έδειχνε 600 [!], σκεφτόμουν «κοίτα να δεις πόσα πιάνει το καημένο το σαράβαλο» και πάταγα το γκάζι για να τσεκάρω πόσο μπορεί να φτάσει. δεν πρόλαβα να δω, γιατί ξύπνησα. χτυπούσε ο συναγερμός στο δρόμο και πετάχτηκα έντρομος στο μπαλκόνι για να δω αν μου κλέβουν το αυτοκίνητο. μετά θυμήθηκα ότι δεν έχω αυτοκίνητο. εδώ και δυο χρόνια.
~οι good luck mr. gorsky με τον best before στα visuals παίζουν απόψε στο cinematheque audio visual στο bios, μαζί με τον lunar miasma, στις 9 ακριβώς, με 5 ευρώ. το cinematheque audio visual είναι «μία σειρά οπτικοακουστικών πειραματικών πρότζεκτ από καλλιτέχνες της εγχώριας ηλεκτρονικής σκηνής, με την εικόνα και τον ήχο να αλληλεπιδρούν, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη κάθε φορά συνθήκη». στον πρώτο όροφο, για περιορισμένο αριθμό θεατών.
~το νέο τραγούδι του victim of society λέγεται you're gonna hate me και είναι αυτό:
You're Gonna Hate Me by A Victim Of Society

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

κρίστα παπίστα



~από τότε που ο kapetank άκουσε την krista papista στο ''boom boom bonny'' ήταν σίγουρος ότι είναι η ελληνίδα m.i.a. [τότε δεν ήξερε ότι είναι απ' την κύπρο]. από χθες που το έμαθε, η krista papista είναι η ελληνίδα m.i.a. της λευκωσίας. η krista papista είναι ωραίο κορίτσι, ακούγεται σαν μια ακόμα πιο οργισμένη courtney love και είναι όσο τρελή χρειάζεται για να γίνει μια μέρα σταρ. δεν υπάρχει αμφιβολία περί τούτου [ότι θα γίνει σταρ]. εδώ δίνει την πρώτη της συνέντευξη.
~κάποτε η street art έκανε πιο όμορφους τους δρόμους της αθήνας. από το 2003 μέχρι το 2007 στο κέντρο μπορούσες να δεις πολύ ωραία δείγματα, τα οποία τώρα που τα ξαναβλέπω μαζεμένα σε φωτογραφίες ναι, μπορείς να τα πεις έργα τέχνης. σήμερα, σπάνια πετυχαίνεις κάποιο της προκοπής. τέλος πάντων, ήταν εισαγωγή για να πω ότι μέσα στις μουτζούρες και τη βρομιά των τοίχων των εξαρχείων αυτό το ωραίο grafitti στην εμμανουήλ μπενάκη ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα...
~το μεσημέρι, χαζεύοντας σε αυτό το πολύ χρήσιμο μπλογκ μαγειρικής, πέτυχα τα πιο εύκολα cookies του κόσμου. χρειάζονται μόνο δύο υλικά, ένα αυγό κι ένα βάζο νουτέλα [ή μερέντα], προαιρετικά και τριμμένα φουντούκια και είκοσι μόνο λεπτά απ' τη ζωή σου.
ανάβεις το φούρνο στους 200 βαθμούς, χτυπάς καλά τη νουτέλα με το αυγό μέχρι το μίγμα να γίνει μαλακό, στρώνεις λαδόκολα σε ένα ταψί, απλώνεις κουταλιές της σούπας απ' το μίγμα μέχρι να γεμίσει το ταψί και ψήνεις για 8-10 λεπτά. αν θέλεις πιο τραγανό το μπισκότο, το αφήνεις λίγο ακόμα στο φούρνο. αν σου αρέσουν οι απαίσιοι ξηροί καρποί στα γλυκά, ρίχνεις στο μίγμα το τριμμένο φουντούκι. αυτά. η διαδικασία και προτάσεις για το σερβίρισμα είναι εδώ.
~πού πάνε τα ποστ όταν χάνονται; ό,τι ρυθμίσεις κι αν κάνω, ο κάθε μήνας εμφανίζει μέχρι 24 ποστ, τα υπόλοιπα εξαφανίζονται. [victim of society, planet of zeus, η αγανάκτηση του μίκι [μάους], με την τζούλη στο μοναστηράκι, κι άλλο μοναστηράκι, king elephant, oli, oli, oli, αλεξάνδρας, karmic dream sequence mixtape, lost bodies, λιρέτα εξαρχείων, the last days of spring].
the images-dwarf spices

πάρτι άνιμαλ


o kool a.d. είναι το ένα τρίτο των das racist που αν δεν το ξέρεις δεν υπάρχει περίπτωση ούτε στον αιώνα τον άπαντα να το φανταστείς. ειδικά αν ακούσεις το νέο πανκ σχήμα του, τους party animal. το ep του ''you can't win'' είναι γεμάτο διασκευές [let's dance, when doves cry] και είναι τόσο σύντομο που μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι ακούς, έχει τελειώσει! επίσης, οι das racist έδωσαν νέο bootleg με ρεμίξ, συνεργασίες και ακυκλοφόρητα και μόλις το πήρα είδηση.
αυτό που μου κόλλησε ο .flp απόψε, πάντως, είναι αυτό το πολύ δυνατό χορευτικό κομμάτι του αυστραλού dro carey στο νέο του πρότζεκτ fab tmb. killer.

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

ionized '80s


ακούω εδώ και μέρες ένα απίθανο καινούργιο κομμάτι του ion που είναι ακουστικό [με κιθάρα] από το ''elfish tapes ii'', με τίτλο ''and then we will become a cloud 2'', στο οποίο ακούγεται σαν shriekback. τα αισθησιακά των shriekback, το ''these faded flowers'' που το άκουγα και ανατρίχιαζα όταν ήμουν μικρός -κι ακόμα με κάνει ν' ανατριχιάζω.
του ζήτησα να κάνει κι ένα mixtape και βγήκε κι αυτό κάργα εϊτίλα, πιο πολύ δεν γίνεται! το έχει ονομάσει ''n
ever mind which house, here’s the real stuff_", κι είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του. ορίστε και το τρακλιστ:
01. Virgin Prunes: Yeo
02. Illustration: Tidal flow
03. Bruce Gilbert: Eline cout II
04. P1/E: 49 second romance
05. Minny Pops: Secret story
06. Positive Noise: Hypnosis
07. Marine: Life in reverse
08. Clock DVA: 4 hours (single version)
09. 23 Skidoo: Ethics
10. Second Layer: Fixation
11. Joy Division: Interzone
12. Bauhaus: Hair of the dog
13. René Halkett / David J: Armour
14. Nyam Nyam: When we can't make laughter stay
15. Associates: The affectionate punch
16. Magazine: I want to burn again
17. Ultravox!: Hiroshima mon amour
18. No More: In a white room
19. Polyphonic Size: Mode
20. Crash Course In Science: Cardboard lamb
21. Fad Gadget: Lady shave
22. Human League: Empire State human
23. Gary Numan: Complex
έχει και σημείωση: "τo μοναδικό αμερικανικό συγκρότημα είναι οι crash course in science, όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά ;)''.
σκοτεινό, αλλά σπουδαίο.
never mind which house, here’s the real stuff

pil


ο κατεστραμμένος τύπος απέναντι ξύπνησε χαράματα κι άκουγε απ’ τις εφτά το πρωί p.i.l., τουλάχιστον μέχρι τις εννιά που έφυγα από το σπίτι [τον έχω συμπαθήσει, όσο σπαζαρχίδης κι αν είναι, γιατί ακούει καλή μουσική]. λίγο πριν βγω απ’ την πόρτα, μια δικηγόρος μου ανακοίνωσε τηλεφωνικά ότι το διαμέρισμά μου τελικά πουλήθηκε σε κάποια κυρία, ελπίζω όχι σ’ αυτή την αντιπαθητική που μου άνοιξε το ψυγείο. την τελευταία φορά που ρώτησα, η τιμή του είχε πέσει σχεδόν εκατό χιλιάδες ευρώ από την αρχική, δηλαδή το πήρε σχεδόν τσάμπα. όπως κι αν έχει, ξεκινάω να ψάχνω για σπίτι. επίσης, ψάχνω για γαμπρό για τη γάτα, αγγλικό μπλε, με χάλκινα μάτια.
τον dan leopard στην γκάρντιαν τον είχε πιάσει νοσταλγία προχθές για τα γλυκά της παιδικής του ηλικίας, έτσι έδωσε τη συνταγή για το παρακάτω με κεράσια και σοκολάτα που το βλέπεις και σου τρέχουν τα σάλια. το γλυκό της παιδικής μου ηλικίας που το θυμάμαι και μου τρέχουν τα σάλια είναι ένα ψυγείου που έφτιαχνε η μάνα μου με μπισκότα, πορτοκαλάδες με ανθρακικό και άνθος αραβοσίτου. δεν θυμάμαι και πολλά, αλλά νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει καλύτερο. μέχρι να βρω τη συνταγή, ορίστε του dan:
για τη βάση: 175 γραμμάρια αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 2 κουταλιές σούπας κακάο, 100 γραμμάρια ζάχαρη, ½ κουταλάκι γλυκού μπέικιν, 100 γραμμάρια ανάλατο βούτυρο, λιωμένο, 50 ml κρύο γάλα
για τη γέμιση: 600 γραμμάρια κεράσια γλασέ, 125 γραμμάρια ζαχαρούχο γάλα, 150 γραμμάρια τριμμένη καρύδα, 2 κουταλιές σούπας απόσταγμα βανίλιας ή δυο βανίλιες, 250 γραμμάρια σκούρα σοκολάτα σε κομμάτια
ανάβουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς. βουτυρώνουμε καλά τα τοιχώματα από ένα στρογγυλό ταψί 18 εκατοστών [ιδανικά με βάση που βγαίνει] και καλύπτουμε τη βάση με ένα στρογγυλό κομμάτι λαδόκολλας. ρίχνουμε το αλεύρι, το κακάο, τη ζάχαρη και το μπέικιν σε ένα μπολ και στο τέλος το βούτυρο, ανακατεύοντας μέχρι να ενσωματωθούν τα υλικά και να μην υπάρχουν σβώλοι. προσθέτουμε το γάλα, ανακατεύουμε μέχρι η ζύμη να γίνει μαλακή και στη συνέχεια την πατάμε να απλωθεί σε όλη τη βάση, προσέχοντας να έχει παντού το ίδιο πάχος. ψήνουμε για 15-20 λεπτά στον προθερμασμένο φούρνο, μέχρι να σταθεροποιηθεί και να πιάσει κρούστα. τη βγάζουμε από το φούρνο και την αφήνουμε να κρυώσει. δεν σβήνουμε το φούρνο.
για να φτιάξουμε τη γέμιση, λιώνουμε στο μπλέντερ 400 γραμμάρια από τα κεράσια, ανακατεύουμε με το ζαχαρούχο γάλα, την καρύδα και τη βανίλια μέχρι που να προκύψει ένα λείο ροζ μίγμα. κόβουμε στη μέση τα υπόλοιπα κεράσια και τα προσθέτουμε στο μίγμα, ανακατεύουμε και το απλώνουμε πάνω από την ψημένη ζύμη. τα ψήνουμε στην ίδια θερμοκρασία για άλλα 25 λεπτά, μέχρι η γέμιση να αρχίσει να σταθεροποιείται και να χρυσίζει. βγάζουμε από το φούρνο και το αφήνουμε να κρυώσει.
στο τέλος λιώνουμε τη σοκολάτα, την απλώνουμε στην επιφάνεια και την αφήνουμε να κρυώσει πριν κόψουμε σε κομμάτια.
tiny pizzas

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

έλα έλα


η μέρα ξεκίνησε με την έλα να τραγουδάει στα ελληνικά "ο καλύτερος φίλος είναι άγγελος" [ξαφνικά έγινε πολύ hot η ελλάδα για τους ξένους, και όχι μόνο επειδή η γκάρντιαν προβλέπει ότι σύντομα θα καεί η αθήνα] και τελειώνει με αυτό το υπέροχο ''νέβερ εντ'' απ' το νέο split ep με τον dirty beaches. ήταν ωραία μέρα σήμερα. ο άλεξ ο κωλόφαρδος βρήκε αυτό το t-shirt του forest swords δύο λίρες σε προσφορά και πήρε δύο για τον εαυτό του. ευτυχώς υπάρχει διαθέσιμο [έστω και σε πενταπλάσια τιμή] και για μας τους άτυχους.
[η φωτο από εδώ]

έλα

ELA ORLEANS "Neverend" from la station radar on Vimeo.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

schnitt



~Τον Mikael Kennedy τον ανακάλυψα σήμερα το πρωί από ένα μήνυμα του eraser
στο cbox. Αυτές είναι μερικές από τις polaroid που τράβαγε εδώ και χρόνια στις περιπλανήσεις του στην αμερικάνικη ήπειρο. Είναι εντελώς αμερικάνα, σαν εικονογράφηση σε τραγούδια του Bonnie Prince Billy και με το μοναδικό ξεθωριασμένο χρώμα που μόνο οι polaroid μπορούν να έχουν. Βρήκα και μια συνέντευξή του που πάνω κάτω έλεγε τα παρακάτω [είναι του 2008 και στα τελευταία έχω κάνει update μόνος μου. Φαντάζομαι ότι αν την έδινε τώρα, θα έλεγε αυτά ακριβώς]:
"Τα ταξίδια ήταν πάντα το κεντρικό θέμα στη δουλειά μου. Είναι δύσκολο να πω πότε ξεκίνησε η μανία, ίσως από τα γράμματα που έστελνε στο σπίτι ο αδερφός μου όταν ήμουν στο γυμνάσιο και περιέγραφε πώς πήδαγε από τρένο σε τρένο, γυρίζοντας όλη τη χώρα. Άρχισα να κάνω ωτοστόπ στα 17 μου, έπειτα πέρασα 5 μήνες στο αυτοκίνητο, οδηγώντας παντού στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που καθόρισε και το θέμα της διπλωματικής μου στο σχολείο, η οποία είχε τίτλο «η ζωή των παιδιών είναι χάλια». Μετά το σχολείο πέρασα χρόνια τριγυρνώντας από άκρη σε άκρη στην Αμερική, έμενα σε σπίτια καλλιτεχνών και δούλευα σε ένα νησί που ονομαζόταν Star Island, κοντά στην παραλία του New Hampshire. Οι φωτογραφίες που μάζευα όλα αυτά τα χρόνια έγιναν το υλικό για το πρώτο μου βιβλίο «Still, Not Dead». Εκείνη την περίοδο παθιάστηκα με τα φιλμ Polaroid κι άρχισα να κουβαλάω μαζί μου παντού την Polaroid SX70, τραβώντας ασταμάτητα φωτογραφίες, παράλληλα με ό,τι άλλο πρότζεκτ δούλευα. Η φίλη μου η Mandy Lamb [μια εκπληκτική φωτογράφος] κι εγώ αγοράζαμε φιλμ απ’ το ebay, ακόμα κι όταν ήμασταν τόσο απένταροι που πουλάγαμε το αίμα μας για να βρούμε τα λεφτά.
Το πρότζεκτ μου με τις Polaroid είναι το πιο μακροχρόνιο, τραβάω εδώ και δεκατρία χρόνια ασταμάτητα. Τα τελευταία 6 χρόνια τις Polaroid των ταξιδιών μου τις δημοσίευα σε ένα blog που ονομάζεται 'Passport To Trespass'. Περιπλανιόμουν και τράβαγα φωτογραφίες όπου κι αν ήμουν, κι έχτιζα φράσεις μέσα σ’ αυτές, τις οποίες επαναλάμβανα ξανά και ξανά μέχρι να τις ποστάρω στο blog. Περίπου κάθε 6 μήνες μάζευα όλες αυτές τις εικόνες και κυκλοφορούσα καλλιτεχνικά βιβλία σε περιορισμένα αντίτυπα".
Το φωτο-blog του με τις polaroid του ταξιδιού [όπου πουλάει και όσα art books έχουν απομείνει] ο Mikael Kennedy σταμάτησε να το λειτουργεί στις 26 Μαΐου 2011.
~Ξεκίνησαν με το Low Land και συνεχίζουν ακάθεκτοι και όλο και πιο δυναμικοί. Ο ΙΟΝ και ο Freddie F. σε μεγάλα κέφια. Δύο κομμάτια απ' το ep που έρχεται [το πάνω το λένε "Schnitt" και το κάτω "Dead Roach Blues". Λεπτομέρειες σύντομα]:
Schnitt (ft. Freddie F.) by ION_ Dead Roach Blues (ft. Freddie F.) by ION_

στο repeat


libet's delay [η φωτο από εδώ]

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

kamikaZZZi mon amour


~η amy πάπαλα. δεν θα παίξει στην αθήνα [γιατί άραγε δεν έπεσε κανείς απ' τα σύννεφα απόψε;]. η κατάστασή της δεν διαφέρει και πολύ από αυτή που βρίσκονται τα τελειωμένα πρεζάκια που σου ζητάνε ψιλά και τσιγάρα στο δρόμο. εντάξει, είναι πιο πλούσια και μπορεί να αντέξει λίγο περισσότερο, επειδή το δικό της σταφ είναι καλύτερης ποιότητας. εξακολουθεί όμως να είναι μία τελειωμένη. αν θυμηθεί κανείς με τι βαρβάτες προοπτικές ξεκίνησε με το frank και τον θρίαμβο του back to black, μόνο θλίψη μπορεί να νιώσει για την πορεία της από το 2006 [τα προβλήματα με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά είχαν ξεκινήσει δυο χρόνια νωρίτερα]. πέρασαν 6 χρόνια και ακόμα να ετοιμάσει δίσκο, στα πιο πολλά λάιβ της δεν μπορούσε ν' αρθρώσει λέξη, τα πρωτοσέλιδα στα αγγλικά ταμπλόιντ αφορούσαν πάντα επιθέσεις σε παπαράτσι, μεθύσια, καυγάδες και γελοίες εμφανίσεις. κατάφερε από μια "ζουμερή", όμορφη πιτσιρίκα να γίνει μια καρικατούρα του παλιού εαυτού της, κι όσο περνάει ο καιρός να γίνεται όλο και χειρότερη. χθες το βράδυ στο βελιγράδι βγήκε τύφλα μπροστά σε ένα κοινό που τη γιουχάισε και καλά έκανε, 40 ευρώ έδωσε για αυτό το φιάσκο. το ζήτημα δεν είναι αν η amy θα είναι sober για να βγει να τραγουδήσει, το ζήτημα είναι πώς ρισκάρεις να την κλείσεις για live και να στηρίξεις ένα ολόκληρο φεστιβάλ πάνω της, όταν ξέρεις ότι ακόμα και sober να βγει, δεν έχει καμία σχέση πια με την amy των δίσκων. θα μου πεις, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...
~το ημερολόγιο του kamikaZZZi απ' την κίνα [απ' όπου κι οι απίθανες φωτογραφίες] σε δυο μέρες συμπληρώνει ένα χρόνο, το διάβαζα σήμερα συνολικά και είναι ένα εξαιρετικό ταξιδιωτικό memoir που πρέπει επειγόντως να το κάνει βιβλίο.
~αυτό το τραγούδι είναι από ένα πολύ καλό άλμπουμ που μου έδωσε το απόγευμα ο gsus:
rimar-don't say. έχει πειράξει και το clouds across the moon. πιο καλοκαιρινό δεν γίνεται.
~kamikazzi mon amour.

κορύβαντες


Τους Κορύβαντες τους ανακάλυψα από μια πολύ εντυπωσιακή φωτογραφία που εμφανίστηκε στο Google αναπάντεχα, ψάχνοντας κάτι άσχετο. Ήταν ένα οπλιτικό άγημα οχτώ αρχαίων πολεμιστών που θα μπορούσαν να έχουν κάνει βουτιά στο χρόνο, με θώρακες, ασπίδες, πολύχρωμες περικεφαλαίες, σπαθιά και δόρατα και έμοιαζαν με κομπάρσους από χολιγουντιανή ταινία που περπατούσαν τρομακτικοί μέσα στην χειμωνιάτικη εξοχή. Μπαίνοντας στο σάιτ τους, αυτό που σου προκαλεί το μεγαλύτερο ενδιαφέρον –εκτός από τις αμέτρητες «ψαρωτικές» φωτογραφίες- είναι η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν αυτό που αρχικά φαίνεται ότι είναι το χόμπι τους. Οι Κορύβαντες δεν μελετούν απλά αρχαία όπλα και πανοπλίες, ή τον τρόπο που πολεμούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, ερευνούν, παρουσιάζουν μελέτες για τα πολεμικά ήθη και κατασκευάζουν μόνοι τους όλα τα αντικείμενα που εμφανίζονται στις φωτογραφίες τους. Από το 2009 που ο σύλλογος λειτουργεί επίσημα, έχουν δημοσιεύσει στο σάιτ τους και σε ειδικά περιοδικά ολοκληρωμένες μελέτες για πολεμικές τεχνικές, εξοπλισμό και σύμβολα του αρχαίου ελληνικού κόσμου – στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Στρατοί & Τακτικές» υπάρχει μια 16σέλιδη μελέτη του Δημήτρη Κατσίκη για τα πλεονεκτήματα του κωδωνόσχημου θώρακα και του λινοθώρακα στο πεδίο της μάχης, με ένα σωρό παραπομπές σε ιστορικά στοιχεία. Συναντήσαμε τον Αντώνη Αλιάδη λίγες μέρες αφού είχαν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα για το ντοκιμαντέρ του ITV στο οποίο εμφανίζονται και μας μίλησε για τη δράση του συλλογου και τις δυσκολίες του εγχειρήματος που τα ελληνικά μέσα και η πολιτεία αντιμετωπίζουν με αδιαφορία. Οι Κορύβαντες έχουν ήδη εμφανιστεί σε δύο παραγωγές του History Channel, σε ένα καναδέζικο ντοκιμαντέρ και, μετά τα τέσσερα επεισόδια του ITV, ετοιμάζονται για τη συμμετοχή τους σε ένα βιντεοκλίπ που θα γυριστεί σύντομα.
Εδώ είναι η συνέντευξη.

παγωτό καθίκι


μετά την pepsi με γεύση αγγουριού και κόκκινου φασολιού, την πράσινη persi που θυμίζει πυρηνικό απόβλητο και την ''blue hawaii'' pepsi [που είναι -φυσικά- γαλάζια], μετά το σνακ από αποξηραμένη ουρά αγελάδας [που μπορείς να μασάς μέχρι να σου διαλυθεί ο κυνόδοντας] και το παστεριωμένο ανθρώπινο γάλα, οι γιαπωνέζοι παρουσιάζουν τη νέα κολεξιόν παγωτών που ''παίζει'' με γεύσεις στα όρια της αηδίας. κάποια τα ξεπερνούν.
πάνω, από αριστερά: παγωτό κοτόπουλο, παγωτό χέλι, παγωτό χταπόδι. κάτω: παγωτό στρείδι, παγωτό σκόρδο [witch house], παγωτό καλαμάρι.
η συνέχεια είναι ακόμα πιο τρομακτική: παγωτό από γλώσσα βοδινή, παγωτό φύκι, παγωτό μελιτζάνα τηγανητή, παγωτό από πτερύγιο καρχαρία, παγωτό γαρίδα, παγωτό καβούρι, παγωτό σπανάκι, παγωτό γουασάμπι [αυτό θα το δοκίμαζα ευχαρίστως], παγωτό από κρέας φάλαινας, παγωτό από κρέας αλόγου, παγωτό από σάρκα ψαριού, παγωτό από κρέας γίδας, παγωτό τουλίπα, παγωτό από ίνες μεταξιού [οι οποίες βγαίνουν απ' το στόμα ή τον κώλο του μεταξοσκώληκα, δεν είμαι σίγουρος, αλλά το ίδιο είναι] κι άλλα πολλά. ολόκληρος ο κατάλογος εδώ.

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

χαλεποί καιροί


είναι η δεύτερη φορά που τον πετυχαίνω ξαπλωμένο φαρδύ πλατύ στη μέση του δρόμου. την πρώτη φορά είχε πέσει στην σπυρίδωνος τρικούπη, μπροστά στις ρόδες του λεωφορείου, κι αρνιόταν να σηκωθεί αν δεν του έδινε κάποιος 20 ευρώ. ο οδηγός ήταν τέρας ψυχραιμίας και συγκρατήθηκε, οι επιβάτες φώναζαν «πάτα τον, πάτα τον τον πούστη», η ουρά των αυτοκινήτων είχε φτάσει μέχρι την αλεξάνδρας.
ήμουν βιαστικός και δεν είδα τι έγινε τελικά, το σίγουρο είναι ότι τη γλίτωσε, γιατί χθες το πρωί τον πέτυχα πάλι ξάπλα στην δεληγιάννη να μαλώνει με μια γριά. αυτή τον ρώταγε τι έχει, αν αισθάνεται καλά κι αν θέλει βοήθεια να τον σηκώσει, κι αυτός της έλεγε «άι παράτα μας κωλόγρια, δώσε μου είκοσι ευρώ ή ξεκουμπίσου». αυτή του έδωσε μια κλωτσιά.
στο μεταξύ, το κλίμα εκτός από βαρύ κι ασήκωτο [με δακρυγόνα και καπνούς] έχει γίνει και τροπικό: ζέστη, υγρασία, κουνούπια, μπόρες που σε πιάνουν και δεν ξέρεις πού να κρυφτείς. χθες το απόγευμα την ώρα που χαζεύαμε τον άγγελο-σκέιτερ στο πρώτο νεκροταφείο, τα έργα του χαλεπά και το μίνιμαλ αριστούργημα «κούλα-γιάννης», άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. η βροχή μας πέτυχε έξω ακριβώς από τον τάφο της οικογένειας μπακάλα που έγινε καταφύγιο αναγκαστικά –δυο πιτσιρίκες που άναβαν το καντήλι μερικούς τάφους πιο πέρα έγιναν μουσκίδι κι έφυγαν τρέχοντας, πατώντας όπου είχε πιο πολλά νερά. εμείς σωθήκαμε.
η ζωή μέσα απ’ τον τάφο φαίνεται ακριβώς όπως κι απ’ έξω, μόνο η βροχή φαίνεται πιο ενοχλητική. κάποτε μου άρεσε πολύ να κάνω βόλτες στα νεκροταφεία των ξένων πόλεων, είναι ήσυχα και δείχνουν την αισθητική των ζωντανών [και σίγουρα η αισθητική των ζωντανών αθηναίων ήταν ασύγκριτα καλύτερη όσο πιο πίσω πάει κανείς, τουλάχιστον από άποψης τάφων]. θυμήθηκα αυτά που μου είχε πει η θάλεια για το γκόθικ και τα κοιμητήρια:
«είναι πολύ ήρεμα και γαλήνια μέρη και μου επιτρέπουν να γνωρίσω τον εσωτερικό μου κόσμο. οι πιο πολλοί το θεωρούν νοσηρό να πηγαίνεις στα νεκροταφεία, αλλά στην πραγματικότητα είναι περισσότερο σιωπηλά συναρπαστικό. υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από όλο αυτό, μία αλληλουχία ζωής και θανάτου σε ένα μέρος που δεν θα έπρεπε να βρίσκεσαι. και υπάρχει μια ενέργεια στο κοιμητήριο που δεν είναι τρομακτική ή σκοτεινή. μου δημιουργείται μια θετική αίσθηση, μου θυμίζει πόσο σπουδαίο είναι να είσαι ζωντανός».
η θέα από το παράθυρο του υπνοδωματίου μου σε ένα από τα πιο ωραία σπίτια που έχω μείνει ποτέ, ήταν ένα παλιό βικτοριανό νεκροταφείο. καταπράσινο και εγκαταλειμμένο. κάθε απογεύματα αποκτούσε ζωή, γιατί οι θαμώνες της γειτονικής παμπ άραζαν ανάμεσα στους τάφους. εντυπωσιακά ήσυχοι, μιλούσαν χαμηλόφωνα και συνήθως ακουγόταν μόνο ένα μουρμουρητό και η μουσική [το wonderful life και το wishing well, αιώνια παμπ κλάσικ].
διάβαζα για εξετάσεις, κοίταζα τους τάφους και φανταζόμουν την κηδεία μου. διάφορα σενάρια, τη μουσική που θα ήθελα ν’ ακούγεται, πώς θα αντιδρούσαν συγγενείς και φίλοι κλπ. κλπ. όταν έφτανα στη μάνα μου να κλαίει άλλαζα αυτομάτως σκέψεις –γιατί κανείς δεν αντέχει να βλέπει τη μάνα του να κλαίει.
μου αρέσει ο .cp, πιο πολύ απ’ όλους τους ομοίους του. έχει κάτι που μ’ αρέσει πολύ, παρόλο που δεν κάνει κάτι διαφορετικό απ’ τους άλλους του συρμού, παρόλο που κι αυτός παίζει με σαμπλαρισμένες παραμορφωμένες φωνές σε πιο αργές στροφές. δεν μπορώ ακόμα να προσδιορίσω τι, ίσως επειδή μου ακούγεται σε κάθε νέο κομμάτι του και καλύτερος. το so emotional ήταν κάποτε επιτυχία της whitney houston, δεν ξέρω ποιος το τραγουδάει εδώ, αν έχει πειράξει τη φωνή της ή αν είναι ξανατραγουδισμένο, αλλά είναι πολύ πιο παθιασμένο και το έχω στο repeat από χθες.
can't get you out off my head

το acropolis now στο vice


eek, it's the greeks!

[η καταπληκτική φώτο που ανέβηκε χθες στο βράδυ στο acropolis now μαζί με 17 άλλες δικές του είναι του γιώργου μουτάφη].

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

leon


Από την ώρα που σχημάτισε τη μουσική κολεκτίβα από άλλους νεαρούς πολυοργανίστες το 2009, ο Leon έχει κάνει ένα σωρό ζωντανές εμφανίσεις και έχει καταφέρει να γίνει από τις πιο συμπαθείς παρουσίες στην ελληνική σκηνή. Από κοντά είναι ακόμα πιο συμπαθής. Και απίστευτα φωτογενής.
Ο Leon είναι αυτός ο νεαρός τραγουδοποιός που έχει γράψει τους όμορφους στίχους «throw the colors of your rainbow on this black and white»
και στο βίντεο που υπάρχει στο YouTube περιφέρεται μαζί το γκρουπ του στο Πεδίο του Άρεως, σαν τον Ryan Gosling και τους Dead Man’s Bones. Θα μπορούσε να είναι τόσο μεγάλος σταρ. Ο δίσκος του «Futrue» που κυκλοφόρησε πέρσι και ήταν γεμάτος νοσταλγικές μελωδίες και ρεφρέν που μπορούσες να σιγοψιθυρίσεις, έτυχε μιας πολύ θερμής υποδοχής και ακούστηκε πολύ.
Ο Freddie είχε σκοπό να τον φωτογραφήσει πάνω στο κόκκινο αεροπλάνο ενός εγκαταλειμμένου λουναπάρκ, αλλά ο σεκιουριτάς ήταν ανένδοτος, δεν μας επέτρεψε την είσοδο. Έτσι, φωτογραφήθηκε πάνω στα βράχια. Την ώρα της φωτογράφησης, στο λιμανάκι πίσω απ’ τη μαρίνα της Γλυφάδας, ένα «παράνομο» νεαρό ζευγάρι φιλιόταν ασταμάτητα μέσα στο αυτοκίνητο, ανενόχλητο από την παρουσία μας, πιο πέρα ψαράδες ψάρευαν ανάμεσα στα σκάφη, ακριβώς κάτω από την πινακίδα που έλεγε «απαγορεύεται το ψάρεμα».
Την Πέμπτη [16.6] το βράδυ o Leon παίζει λάιβ στην Τεχνόπολη μαζί με τον Κωστή Μαραβέγια.
Κι εδώ είναι όσα είπε στη συνέντευξη.

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

ντέρτι(α)



~προσπαθώ πραγματικά να βρω έστω και ένα λόγο που θα έκανε κάποιον να σπαταλήσει το χρόνο του για ν’ ακούσει το ep των holy other. το κατέβασα και το άκουσα μετά από το παραλήρημα του μπούμκατ [που καλά κάνει, δισκάδικο είναι και θέλει να πουλήσει, τι να πει ότι είναι μάπα;] και έχω να πω ότι μου θύμισε κάτι απαράδεκτες τσόντες με δήθεν λεσβιακά, που οι γκόμενες γλύφουν τον αέρα επειδή σιχαίνονται η μία το μουνί της άλλης [δεν φταίω, δοκίμασα να το γράψω «αιδοίο» αλλά μου φαίνεται αστείο]. τόσο fake και βαρετό. ξεκινάνε τα αργόσυρτα μπιτ και πηγαινοέρχονται και μετά μπαίνουν τα βογκητά και τα synth -που είναι σαν αυτά που φτιάχνει ο 5χρονος γιος του man [και λίγο χειρότερα]- και μετά να ’τα πάλι τα βογκητά και εκεί που θες να δεις πού θα το πάει ο καλλιτέχνης, τελειώνει το πρώτο κομμάτι. και είναι σαν να μην έπαιξε ποτέ, τόσο ανούσιο και αδιάφορο. αυτές οι παραμορφωμένες φωνές σε πιο αργές στροφές που λειτουργούσαν στον james blake εδώ ακούγονται ανυπόφορες και γελοίες. μέχρι να φτάσεις στο «hit» without you [το χειρότερο κομμάτι του ep, παρεμπιπτόντως] έχεις βλαστημήσει καμιά δεκαριά φορές και έχεις ξεγράψει ολόκληρο το είδος [αυτό με τα νυχτερινά, ατμοσφαιρικά και αργόσυρτα που τελικά είναι απλά κακή μουσική, με κάπως καλύτερης αισθητικής περιτύλιγμα]. έτσι όπως το κατάντησαν, κάθε φορά που ακούω πιτσαρισμένες φωνές μου ’ρχεται αναγούλα. η απορία είναι μία: χρειάζονταν δύο άτομα για να φτιάξουν μια τόσο μεγάλη μαλακία;
~δύο άλμπουμ της προκοπής αντέχω να ακούω [και να ξανακούω], και τα δύο με ήχους παλιούς και δοκιμασμένους, που μπορεί να μ’ αρέσουν τόσο πολύ γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. ο dirty beaches δεν ήταν έκπληξη, συνεχίζει να κάνει ό,τι έκανε και στα ep και στα cd-r του μέχρι πέρσι, μουσική δηλαδή που αρέσει στους γονείς του και στο σόι του, οι οποίοι ήταν μηχανόβιοι, ροκαμπίλια και τραγούδαγαν doo-wop στην ταϊβάν απ’ όπου κατάγονται. μετά πήγαν όλοι μαζί στον καναδά. ο dirty beaches είναι ο ταϊβανέζος alan vega του 2011, βρώμικος, σέξι [για ταϊβανέζος παραείναι] και τόσο σαρωτικός στα live του που θυμίζει τον john maus. μέχρι τώρα έβγαινε μόνος του με μια κιθάρα και ξεσήκωνε τους 20 που τον παρακολουθούσαν στα υπόγεια και στις ταράτσες, από το «badlands» και μετά αλλάζει κατηγορία. μπορεί να είναι και ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει φέτος [είναι τυχερός γιατί δεν θυμάμαι άλλους αυτή τη στιγμή].
~ο άλλος είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των cults, με περισσότερα απ’ τα μισά κομμάτια ήδη γνωστά από πέρσι, αλλά είναι τόσο απίθανοι που το προσπερνάς. οι cults παίζουν αυτό που έχω στο μυαλό μου ως την «τέλεια ποπ». ακούγονται λες και διασκευάζουν επιτυχίες του phil spector με λίγο περισσότερο ηλεκτρισμό, είναι χαρούμενοι, καλοκαιρινοί, σου φτιάχνουν τη διάθεση και από τη δεύτερη κιόλας φορά σιγοτραγουδάς τα κομμάτια τους. αυτά φτάνουν και περισσεύουν. α, κι αυτός φοράει στη φωτο τα zig zag που μ' αρέσουν και παίρνει έξτρα πόντους. έχουν κι ωραία ταράτσα. [το κομμάτι μας το πέταξε η πολυεθνική λόγω βαϊολέισιον].

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

πυρκαγιά


στο ''πυρκαγιά'' μπορεί να στείλει οποιοσδήποτε τα πρώτα πράγματα που θα έσωζε αν έπιανε φωτιά το σπίτι του -δηλαδή αυτά που είναι τα πιο πολύτιμα ή αγαπημένα του, αυτό είναι και το point, μην στέλνετε άλλα ''δεν θα έσωζα τίποτα'' ή σπίρτα και αναπτήρες, έχω ήδη αρκετά. επίσης, στη φωτο δεν βάζουμε ανθρώπους, εννοείται ότι πρώτα θα σώσεις τον δικό σου άνθρωπο και τα παιδιά σου. τα κατοικίδια εξαιρούνται, μπαίνουν δηλαδή στη φωτογραφία.
τα στέλνεις στο therealmhulot@gmail.com
[φωτο, λίστα με αντικείμενα που περιέχει η φωτο και ινφο: όνομα, ιδιότητα, προαιρετικά ηλικία, λινκ με μπλογκ ή ο,τιδήποτε]. κάπως έτσι:
m.hulot
blogger
http://pyrkagia.tumblr.com
~την τσίσα.
~δίσκους μεγάλης συναισθηματικής αξίας: το "a summer she has never been, a winter she fears" του theodore, το "stitches" του larry gus, το άλμπουμ των baby guru.
~το ''superfly'' του curtis mayfield γιατί είναι μάλλον το πιο αγαπημένο μου άλμπουμ.
~τα βιβλία του andrian mole γιατί τα έχω αγοράσει τόσες πολλές φορές που δεν αντέχω να τα ξαναγοράσω. και τη ''μητέρα του σκύλου'' του μάτεσι επειδή την έχω με αφιέρωση.
~το ρολόι του παππού μου.
~το royal tenenbaums.
~το μόλεσκιν με όλα τα τηλέφωνα φίλων και γνωστών. κι ένα συλλεκτικό, με μοναδικό εξώφυλλο.
~τον μιλού και τον λευκό ''μίκυ'', δώρα και τα δύο.
~το κουτί με τις πολαρόιντ.
η συνέχεια εδώ.

πορνοστάρ


πρωί μεσημέρι βράδυ ο κατεστραμμένος τύπος απέναντι ακούει μπάρκλεϊ τζέιμς χάρβεστ, μπόμπ μάρλεϊ και κάτι μπρέικ ντανς χιτ των ’80s που τελικά είναι πιο ωραία απ’ ό,τι τα θυμόμουν. ασταμάτητα. πότε το χαμηλώνει και πότε το βάζει τέρμα, η γειτονιά του φωνάζει, αυτός αλαφιάζεται και βρίζει. σήμερα ακούει απ’ το πρωί το «μη μου μιλάτε, αφήστε με μόνο μου, θέλω να μείνω παρέα με τον πόνο μου, έχω μαράζι στην καρδιάαααα»…
ανεβαίνοντας φορτωμένος με τις σακούλες του σούπερ μάρκετ πέτυχα στη σκάλα τη διαχειρίστρια έξαλλη: δεν μπορεί να ανοίξει τις μπαλκονόπορτες λόγω ηχορύπανσης και την έχει φάει η ζέστη. σε λιγότερο από 35 σκαλιά έμαθα ότι δεν ήξερε μέχρι τα 18 ότι η μάνα του ήταν πουτάνα, μετά που το έμαθε του σάλεψε. από τότε είναι έτσι.
[«αν δεν είναι μαράζι να έχεις μάνα πουτάνα, τι είναι;» τη ρώτησε ο άντρας της, προφανώς για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα].
πριν από καναδυο χρόνια είχα γνωρίσει μια πολύ καλοσυντηρημένη γριά που δήλωνε γυμνάστρια. μπορεί και να ήταν.
γυμνάστρια στα 70τόσο, όχι στα νιάτα της, στα νιάτα της ήταν πορνοστάρ στο γιοχάνεσμπουργκ. φυσικά δεν το έλεγε, είχε αποποιηθεί το παρελθόν λόγω τέκνων και εγγονιών και καλά έκανε, φαντάσου τα καημένα τα παιδιά της τι θα μπορούσαν να έχουν ακούσει. δηλαδή φαντάσου να έχεις μάνα πορνοστάρ, όχι τη συγκεκριμένη, φαντάσου να είχες μάνα μια απ’ αυτές που κάνουν γκανγκ μπανγκ με 800 άτομα σε μια μέρα και σπάνε τα ρεκόρ -δηλαδή σιγά μην το φανταστείς κιόλας, παναγία μου.
φαντάσου όμως να είσαι 13χρονος και να πετύχεις σε μια απ’ τις τσόντες που κατεβάζεις τη μάνα σου. δεν πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερο σοκ.
ok, θα μπορούσες να πετύχεις γκέι γκανγκ μπανγκ με τον πατέρα σου, αλλά όσο να ’ναι είναι κάπως πιο σπάνιο. και στις δύο περιπτώσεις δεν συνέρχεσαι ποτέ. είναι δυνατόν να συνέλθει δηλαδή το παιδί της τζούλιας όταν οι φίλοι του τού δείξουν στο μέλλον τη μάνα του να πηδιέται με δυο μαύρους [και μάλιστα τρισδιάστατη]; καλύτερα να κάνει στείρωση.
συμπέρασμα: νομίζω ότι είναι χειρότερο να έχεις μάνα πορνοστάρ απ’ το να έχεις μάνα πουτάνα, τουλάχιστον δεν υπάρχει περίπτωση να την πετύχεις ποτέ να κάνει σεξ φόρα παρτίδα.
the secret passion of chris sfetas

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

a recipe for alex


~δεν θυμάμαι ποτέ να είχα την επιθυμία να φάω μπρόκολο. ούτε και φακές, σε καμιά μορφή, όπως κι αν είναι μαγειρεμένες. μία φορά είχα ζηλέψει τις φακές που μαγείρευαν οι ινδοί στο ιχθυοτροφείο, αλλά δεν τόλμησα να δοκιμάσω, θυμήθηκα το τσάι με γάλα που έφτιαχναν σε μια μεγάλη κατσαρόλα με εκατόμβες πνιγμένων μυγών να επιπλέουν [τις παραμέριζαν, γέμιζαν την κουτάλα και σερβίρονταν κανονικά]. οι φακές τους, πάντως, μύριζαν ωραία. anyway, η πρώτη φορά που ζήλεψα συνταγή με μπρόκολο ήταν αυτή παρακάτω. στην ορίτζιναλ είχε δύο αντζούγιες και φιλέ αμυγδάλου, αλλά το κουκουνάρι του πάει του μπρόκολου, όπως επίσης και το βούτυρο -αν και με τόσα λίπη που το φορτώνει, καλύτερα να φας μπριζόλα. έβαλα μόνο ελαιόλαδο και βγήκε μια χαρά. δηλαδή, παραπάνω από καλό, αν σκεφτείς ότι τρως μπρόκολο, μπορείς να το πεις και «τέλειο». γι’ αυτό και το μοιράζομαι:
1 μπρόκολο, χωρισμένο σε μικρά μπουκετάκια, βρασμένο ελαφρά και στραγγισμένο
3 κουτ. σούπας βούτυρο
ελαιόλαδο [για να ραντίσεις το μπρόκολο στο ψήσιμο και για τη σάλτσα]
2-3 σκελίδες σκόρδο, λιωμένες
φιλέτα αντζούγιας [η συνταγή λέει 2, αλλά χρειάζεται τουλάχιστον 4 για να έχει γεύση και να είναι νόστιμη η σάλτσα, δοκιμασμένο]
λίγο άσπρο κρασί
χυμό από ένα λεμόνι
τριμμένη παρμεζάνα
1/4 φλιτζάνι κουκουνάρια, καβουρντισμένα
αλάτι και πιπέρι κατά βούληση [αν βάλεις περισσότερες από δύο αντζούγιες, δεν χρειάζεται αλάτι]
προθερμάνουμε το φούρνο στους 220ο. απλώνουμε το μπρόκολο σε ένα ρηχό ταψί, ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο και το ψήνουμε για 20-25 λεπτά. το βγάζουμε και το αφήνουμε λίγο να κρυώσει.
ζεσταίνουμε το βούτυρο και το ελαιόλαδο σε ένα μικρό τηγάνι [το βούτυρο μπορούμε να το παραλείψουμε, πολλά λίπη, δεν πάει να γαμηθεί], προσθέτουμε το σκόρδο και τις αντζούγιες και τσιγαρίζουμε ελάχιστα, σε μέτρια φωτιά, πιέζοντας τις αντζούγιες να λιώσουν. ρίχνουμε μέσα το κρασί και το λεμόνι και τα αφήνουμε να βράσουν για μερικά λεπτά, μέχρι να μειωθεί ο όγκος τους. προσθέτουμε όσο πιπέρι θέλουμε.
εντωμεταξύ, καβουρντίζουμε τα κουκουνάρια στο φούρνο για λίγο, μέχρι να χρυσίσουν. προσοχή γιατί καίγονται πολύ εύκολα.
περιχύνουμε το μπρόκολο με τη σάλτσα και τους ξηρούς καρπούς, ρίχνουμε μπόλικη τριμμένη παρμεζάνα, ανακατεύουμε και καλή όρεξη.
~θα μπορούσα να πω ότι είναι το καλύτερο μιλκ σέικ σοκολάτας που έχω πιεί στην αθήνα, δεν έχω δοκιμάσει όμως και πολλά: το μιλκ σέικ σοκολάτα με κομμάτια σοκολάτας valrhona του bluefield burger company.
το rain ghostep mixtape του narita