Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

may roosevelt


Η May Roosevelt είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση στο χώρο της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής. Καθηγήτρια βιολιού με κλασικές σπουδές, γνώρισε τυχαία κι «ερωτεύτηκε» το theremin, ένα ιδιόμορφο όργανο που δημιουργεί «απόκοσμους» ήχους με ηλεκτρομαγνητικά κύματα και έγινε μέλος των Loveboat Orchestra -από τα νέα θεσσαλονικιώτικα σχήματα που ξεχώρισαν πριν από καναδυο χρόνια. Η πορεία της από τότε είναι σταθερά ανοδική. Από το 2009 που κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ της «Panda, A Story About Love And Fear», μέχρι τη νέα της δουλειά με τίτλο «Haunted», μεσολάβησαν πολλά: συμμετοχές σε σημαντικές μουσικές ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ζωντανές εμφανίσεις που κέρδισαν τις εντυπώσεις, συνεργασίες με Έλληνες μουσικούς αλλά και άπειρη δουλειά που φάνηκε στην εξέλιξή της. Ο James Pants (ένα από τα «αστέρια» της αμερικάνικης hip hop εταιρίας Stones Throw) στο workshop του στην Αθήνα μίλησε γι’ αυτή με πολύ κολακευτικά λόγια, ενώ στην Ιαπωνία είναι ιδιαίτερη αγαπητή. Στο «Haunted», που μόλις κυκλοφόρησε, επιχειρεί να δώσει μια άλλη διάσταση στην παραδοσιακή μουσική φτιάχνοντας 8 ηλεκτρονικές συνθέσεις, με το theremin να μιμείται τη χροιά παραδοσιακών οργάνων (από κλαρίνο και γκάιντα μέχρι ποντιακή λύρα) και να δημιουργεί το ρυθμό του εκάστοτε χορού: τσάμικο, κότσαρι, ζεϊμπέκικο ή καλαματιανό. Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον, μια φρέσκια ματιά στα παραδοσιακά μοτίβα και ήχος οικείος που σε κερδίζει από την πρώτη ακρόαση. H συνέντευξη της May εδώ.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

πασχαλινό δέντρο



το τέλος της λογικής. ενώ εδώ κάνει την πιο κρύα μεγάλη εβδομάδα που μπορώ να θυμηθώ [χθες στις 7 το πρωί είχε 3 βαθμούς!] το λονδίνο ζει το πιο ζεστό πάσχα από το 1949, με ρεκόρ εποχής. δηλαδή 27 βαθμούς κελσίου -που απρίλη μήνα πιάνεται για καύσωνας.
σήμερα το πρωί ξύπνησα με τον σκάι να παίζει ένα ντοκιμαντέρ για τον τάφο του ιησού, όχι τον πανάγιο, τον οικογενειακό του, που δικαίωνε τον ''τελευταίο πειρασμό'' και έκανε τον καζαντζάκη να φαίνεται σχεδόν σαν προφήτης. ο ιησούς δεν είχε πεθάνει, λέει, τον κατέβασαν ζωντανό απ' το σταυρό, έζησε και πέθανε αργότερα κανονικά και τον έθαψαν σε οικογενειακό τάφο. επίσης, ίσως τη μαρία τη μαγδαληνή να την είχε σύζυγο και να απόκτησε μαζί της ένα γιο που τον έλεγαν ιούδα. σόδομα και γόμορα. άσε που τους μισούς μαθητές τους είχε αδέρφια εξ αίματος [τώρα εξηγείται αυτό το "αδελφέ μου'' και ''αδελφή μου'' που ακούς σε κάποιες εκκλησίες].
ωραία μέρα -σκεφτόμουν- να σου ακυρώσει ολόκληρο το χριστιανισμό ένα ντοκιμαντέρ, δεν το πρόβαλλαν τουλάχιστον ένα μήνα πιο νωρίς μήπως γλιτώναμε και το κατσίκι; [το μόνο φαγώσιμο που μου αρέσει απ' το πάσχα είναι η μαγειρίτσα]. φυσικά μέχρι να φτάσει στο τέλος τα είχε αναιρέσει όλα όσα ενδιαφέροντα είχε αναφέρει στην αρχή και έτσι η απόδειξη ότι ο ιησούς δεν αναλήφθηκε αναβάλλεται μέχρι νεωτέρας.
αν εξαιρέσεις το μπεζ σιάμ γατί που έχει γεννήσει η γάτα της μάνας μου [το πιο πάράξενο χρώμα που έχω συναντήσει σε γάτα] και τη φετινή αφθονία άγριων σπαραγγιών [επειδή οι ορδές των λιμασμένων αθηναίων δεν ανηφόρισαν προς τα πάτρια εδάφη] τίποτα άξιο λόγου δεν συνέβη το τριήμερο. α, και χθες στον επιτάφιο ένας πιτσιρικάς έχασε την παλάμη του όταν του έσκασε στο χέρι το βαρελότο, αλλά με τόσα ατυχήματα που έχουν δει τα μάτια μου από τότε που θυμάμαι πάσχα στο χωριό αυτό είναι σχεδόν αμελητέο. αμέτρητα τα θύματα. έχουν χάσει χέρια, μάτια, κώλους, ακόμα και τη ζωή τους [ο υποψήφιος δήμαρχος], αλλά για κάποιον ακατανόητο λόγο το έθιμο τηρείται ευλαβικά.
επίσης, το χωριό μου είναι το μόνο ίσως μέρος του κόσμου που μέχρι πριν από μερικά χρόνια στόλιζαν πασχαλινό δέντρο. έβαζαν δηλαδή ένα κόκκινο φωτεινό αυγό αντί για αστέρι στην κορυφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου [το ίδιο που στόλιζε την πλατεία τα χριστούγεννα]. δεν ξέρω ποιος το είχε σκεφτεί, αλλά ήταν απίθανο, έκανε ακόμα πιο σουρεαλιστική την ατμόσφαιρα ''πολέμου'' της ανάστασης.
από τότε που σταμάτησαν να το στολίζουν σταμάτησα κι εγώ να πηγαίνω στην εκκλησία.

το πιο ερωτικό κομμάτι απ' το object των callas.

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

r.i.p.


~την ημέρα που πήγα στο barcode tattoo για να του πάρω τη συνέντευξη ήταν όλοι στην τσίτα. έτρεχαν, δεν περπατούσαν και αυτό μου είχε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση. μου το είπε μεταξύ αστείου και σοβαρού και ο ίδιος αργότερα, όταν με πήρε στο διπλανό δωμάτιο με τα σημειώματα και τις φωτογραφίες για να μου διηγηθεί τη ζωή του. δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω, μου τα είπε όλα με μια ανάσα, σε 15 λεπτά, επειδή δεν ήθελε να αφήσει τον κόσμο στο στούντιο να περιμένει.
δεν τον ήξερα τον λεκτικό επεξεργαστή, ούτε και τον ξανείδα από τότε. μιλήσαμε και άλλη μια φορά στο τηλέφωνο (όταν έβαλα τη συνέντευξη στο μπλογκ και με πήρε να με ευχαριστήσει που "είχα σεβαστεί τα λόγια του"), αλλά η συνάντησή μας ήταν από τις πιο αμήχανες στιγμές στη ζωή μου. όταν τον έβλεπες ήταν "ψαρωτικός'', έτσι και σε συμπαθούσε όμως, είχε έναν μοναδικό τρόπο να σε χαλαρώνει. μου είχε πει και το πιο κολακευτικό πράγμα που μου έχει πει ποτέ άνθρωπος, δεν έχει σημασία τι, πάντως με είχε συγκινήσει πιο πολύ κι απ' το συγκλονιστικό στόρι του.
ο λεκτικός επεξεργαστής ήταν ένα μικρό παιδί σε σώμα γίγαντα και το μόνο σίγουρο είναι ότι ήταν περήφανος για τα παιδιά του. τα λάτρευε τα παιδιά του. ήταν ο τέλειος πατέρας και έτσι θα τον θυμάμαι. εδώ είναι η συνέντευξη.
~To 2002 δούλευα στο Barcode Tattoo του Αντρέα Μαρνέζου. Πολλοί νομίζουν ότι το καθεστώς σε ένα tattoo studio είναι με χαβαλέ, καλοπέραση και αλλά τέτοια όμορφα. Μπορεί.
Στο μαγαζί του Αντρέα όμως τρέχαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, πολλές φόρες γκρινιάζαμε και αγανακτούσαμε για τον φόρτο. Δεν έχουν καμία σημασία όλα αυτά όταν μαθαίνεις ότι αυτός ο άνθρωπος αφήνει Παρασκευή την τελευταία του πνοή, λίγο πιο μακριά από το μαγαζί που αγάπησε. Ένας άνθρωπος που φοβούσουνα όταν τον έβλεπες από μακριά, αλλά άμα σου μιλούσε καταλάβαινες το παιδάκι που κρυβόταν εκεί μέσα στην ψυχή του. Εκκεντρικός, αληθινός, καλός, δαίμονας, αυτοδίδακτος, οικογενειάρχης. Οι καλοί φεύγουν πρώτοι και μένουν πίσω τα συντριμια. Η ευχή και κατάρα του να είσαι άνθρωπος. r.i.p [Ηλίας Αποστολάκης].

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

nasty

μεγάλη πέμπτη


αν εξαιρέσεις τις πατατόπιτες αντί για τυρόπιτες στη δουλειά, τίποτα δεν θυμίζει μεγάλη εβδομάδα. θα μπορούσε να είναι και παραμονή των φώτων, η πιο άχρηστη και αδιάφορη γιορτή που υπάρχει και η πιο μισητή [την επόμενη μέρα έπρεπε να ξαναπάμε σχολείο]. ευτυχώς που πέτυχα προχθές το βράδυ ένα ντοκιμαντέρ στο σκάι με τα πραγματικά σόδομα και γόμορα και την καταστροφή της μέσης ανατολής από μετωρίτες και μπήκα λίγο στο εορταστικό κλίμα. μετά είχε άλλο ένα για το μωυσή, αλλά με πήρε ο ύπνος.
η αθήνα όσο πάει θυμίζει πόλη μετά από βομβαρδισμό, όχι ότι έχω δει ποτέ πραγματικό βομβαρδισμό, κάπως έτσι τη φαντάζομαι όμως, όπως ήταν η αλεξάνδρας σήμερα το πρωί: έρημη, με ελάχιστους περαστικούς που περπατάνε δειλά και βιαστικά σαν λαγοί, αδιάφοροι για τους γύρω τους και έτοιμοι να σου επιτεθούν με την πρώτη ευκαιρία. το χειρότερο είναι ότι κάθε μέρα που περνάει, κι όσο κι αν προσπαθείς ν' αντισταθείς, συνειδητοποιείς ότι κι οι δικές σου αντοχές έχουν αρχίσει να μειώνονται, κι ότι είναι πολύ εύκολο να βάλεις τις φωνές σε οποιονδήποτε, γνωστό ή άγνωστο, για ασήμαντη αφορμή. ακόμα και χωρίς αφορμή.
ο ταξιτζής που με πήγαινε στη δουλειά χθες το πρωί μάλωνε απ' το τηλέφωνο σε ολόκληρη τη διαδρομή με έναν σπύρο, ούρλιαζε και χτυπιόταν, είχε γίνει τόσο κόκκινος που ήμουν σίγουρος ότι θα τα κακάρωνε και θα στουκάραμε σε καμιά κολώνα. έτοιμαζόμουν να του πω ''σταμάτα να κατέβω'', όταν θυμήθηκα ότι σε πέντε μέρες έχω πλακωθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, εκτός εαυτού, με τουλάχιστον τρία άτομα, μόνο που δεν τα έλεγαν σπύρο. και το βούλωσα.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

σάββατο



shabazz palaces-black up
kode9 and the spaceape-black sun
king elephant-king elephant
charles bradley-no time for dreaming
jon brooks-music for thomas carnacki
sun araw-houston abstros
cp-i've been really tryin', baby
d'eon/grimes-darkbloom
jane weaver/demdike stare/the focus group-the watchbird alluminate
gang gang dance-eye contact
prefuse 73-the only she chapters
hintermass-the open song book

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

born this way


Αυτό είναι το Born This Way του Μένη. Οι πίνακες του Μένη είναι σοκαριστικοί. Τόσο εντυπωσιακοί [και τεραστίων διαστάσεων] που δεν μπορείς να πιστέψεις ότι τους έχει φτιάξει αυτό το "παιδάκι".
Στη συνέντευξή του δηλώνει ότι του αρέσει πολύ ο Μπουκόφσκι και οι Current 93, ότι μαζεύει ηλεκτρονικούς δίσκους βινιλίου των 70s και αρχών των 80s, ότι είναι αντίθετος στην εύκολη λύση της ψηφιακής εικόνας και της ‘εύκολης’ ζωγραφικής. «Το ότι δουλεύω τόσο λεπτομερώς και για τόσο καιρό κάθε πίνακά μου είναι μια μορφή αντίδρασης σε όλο αυτό που συμβαίνει», λέει. «Οι τέσσερις πίνακες της έκθεσης χρειάστηκαν δυο χρόνια για να τελειώσουν. Δούλεψα έξι μήνες τον καθένα. Το πρώτο έργο της σειράς είναι αυτό που έχει να κάνει με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008. Ήταν και το πρώτο στο οποίο ανέπτυξα αυτή την αρκετά λεπτομερή τεχνοτροπία και κατάλαβα ότι βρήκα τον εκφραστικό δρόμο μου. Άρχισα να ασχολούμαι με ελληνικά ζητήματα, εθνικά, να ψάχνω στην ιστορία μας. Στα μετέπειτα άρχισα να βάζω στοιχεία από την αρχαία Ελλάδα, την μεταπολεμική (τα παιδιά από το αλφαβητάρι), τη βασιλεία, τη Χούντα, το κατεστημένο. Αυτό που προσπαθώ τώρα είναι να κρατήσω το ελληνικό στοιχείο, αλλά να γίνω λίγο πιο διεθνής θεματικά. Θέλω τα έργα μου να μην αφορούν μόνο τους Έλληνες. Αυτό που ήθελα αρχικά, ως ένα σημείο το πέτυχα».
Ολόκληρη η συνέντευξη και τέσσερα από τα έργα του εδώ.

απόψε

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

δεν στειρώνω


~η γάτα μου θέλει γάτο. κι έχει αρχίσει να κάνει αυτά που κάνουν οι γάτες όταν θέλουν γάτο: νιαουρίσματα, τριψίματα, κλπ. (στήνει κώλο και τέτοια). απ’ αυτή την άποψη, ευτυχώς που λείπω απ’ το σπίτι όλη μέρα. φαίνεται όμως ότι φωνάζει πολύ, γιατί η γειτόνισσα που με συνάντησε στη σκάλα με συμβούλεψε «να τη στειρώσω να ησυχάσω, δεν θα υποφέρει το κακόμοιρο το ζωντανό».
ήθελα να της πω ότι αυτό το «να μην υποφέρει το κακόμοιρο το ζωντανό» ακούγεται εντελώς ηλίθιο, όταν σχεδόν πάντα στειρώνεις τα κακόμοιρα ζωντανά για να μην υποφέρουν τα «αφεντικά» και όχι τα ίδια.

μετά θυμήθηκα μια άλλη γειτόνισσα που είχα παλιότερα (με νοημοσύνη κότας), την οποία είχε παρατήσει ο άντρας της με δύο κόρες και όταν την έπιανε ο οίστρος έπαιρνε τηλέφωνο το θείο της να την πάει με το αυτοκίνητο στο διπλανό χωριό για να γαμηθεί. με αλλοδαπούς. κι επειδή αυτός αρνιόταν, έπαιρνε ταξί.
την έδειραν, την έδεσαν, την κλείδωσαν στο σπίτι, αυτή το μυαλό στους αλλοδαπούς. ούρλιαζε τα βράδια σαν γάτα, μέχρι που παραδόθηκαν οι δικοί της και την άφησαν να γαμιέται ελεύθερα για να ηρεμήσει. στο μεταξύ, για να μην κάνει κι άλλη κόρη και κληρονομήσει και τρίτη το αϊκιού της, έκαναν οικογενειακό συμβούλιο και αποφάσισαν να τη στειρώσουν. και τη στείρωσαν και συνεχίζει να γαμιέται ανενόχλητη, κι έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
τελικά, είναι πολύ προοδευτική αυτή η επαρχία.

~ένα πολύ καλό ep.

sun of nothing


Το πιο εντυπωσιακό με τα review που μπορεί να βρει κανείς για το νέο δίσκο των Sun of Nothing «The Guilt of Feeling Alive» είναι ότι σχεδόν όλες αναφέρονται στα «μαύρα βλοσυρά συναισθήματα» που προσπαθούν να σου μεταδώσουν μέσα από τις πέντε συνθέσεις του, στη σκοτεινιά του αστικού τοπίου που υπάρχει στο εξώφυλλο και «διαχέεται στα κομμάτια», στην οδυνηρή ακρόαση που «κάποιες στιγμές γίνεται ανυπόφορη» και άλλα παρόμοια και ποιητικά, που όλα όμως καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: ότι το
The Guilt of Feeling Alive είναι ένας εξαιρετικός δίσκος. Και είναι πραγματικά. Πέρα από είδη και κατηγορίες το τρίτο άλμπουμ των «σκληρών» Sun of Nothing είναι απλά από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουν εμφανιστεί μέσα στο 2011 και μέχρι αυτή τη στιγμή δεν είναι και πολλά. Λίγο πριν ξεκινήσουν για την πρώτη περιοδεία τους εκτός Ελλάδας στην ανατολική Ευρώπη (με τη σειρά: Ρουμανία, Σερβία, Σλοβενία, Ουγγαρία, Γερμανία, Λετονία, Ρωσία Ουκρανία, Σουηδία) συναντήσαμε τους μισούς (τον Ηλία και το Γιάννη) για μια «ανεπίσημη» κουβέντα, με μπίρες και βαριά κουλτούρα που στο τέλος παρεκτράπηκε εντελώς. Και πολύ καλά έκανε, γιατί αυτά τα off the record που συνήθως πετάς είναι πάντα τα καλύτερα… Αυτό είναι ένα μικρό μέρος της συνέντευξης.
Ολόκληρη (σχεδόν) εδώ
.
Πώς έχει πάει το καινούργιο άλμπουμ, γενικά;
Η. Είναι νωρίς ακόμη, δεν ξέρουμε. Αλλά το ότι έχουν φύγει προ-παραγγελίες είναι ΟΚ. Το βινύλιο πιστεύω ότι θα κινηθεί πιο πολύ.
Στην Ελλάδα, πάντως, οι μουσικοί έχουν φοβερό πρόβλημα αυτή τη στιγμή.
Η. Πάντοτε είχαν πρόβλημα, από το ’70, το ’80. Υπάρχει μόνο ποπ στην Ελλάδα πλέον. Υπάρχει Super Idol, πως λέγονται τώρα αυτά, και γαμιέται η φάση.
Άραγε, αυτοί που κερδίζουν σ’ αυτά κάνουν τίποτα;
Η. Όχι, τι να κάνουν; Δεν κάνουνε τίποτα. Τους βάζουν μέσα στο παιχνίδι, τους ξεζουμίζουν, τους κάνουν ότι να ’ναι και τελειώνει η φάση. Είναι τα 15 λεπτά δημοσιότητας που έλεγε ο Warhol.
Γ. Μέχρι να βγει ο επόμενος. Και ο επόμενος βγαίνει κάθε 6 μήνες. Είναι δυο κανάλια που παράγουν νέους «σταρ». Ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος.
Η. Γι’ αυτό τον εξευτελισμό της Ελλάδας, αυτοί ευθύνονται. Κάτι εκδότες. Όλοι πρέπει να είναι ψηλοί, ξανθοί, με κοιλιακούς και «yeah». Έτσι τα χουν κάνει. Αλλά μόνο στην Ελλάδα γίνεται αυτό.
Γ. Παντού γίνεται.
Η. Όχι, αυτή που είχαν βγάλει στην Αγγλία, η Suzan Boyle, ξέρεις τι είχε πουλήσει στο Metropolis;
Στήθηκε όμως ολόκληρη βιομηχανία πάνω της. Αυτή πούλαγε συναίσθημα, πούλαγε reality με όλο το στόρι πίσω. Εδώ στην Ελλάδα δεν παίζει αυτό το πράγμα.
Γ. Είναι σαν το Sex and the city που έχουν πρωταγωνίστρια την ωραία η γυναίκα και έχουν βάλει την Sarah Jessica Parker δίπλα της.
Δεν είναι όμορφη η Sarah Jessica Parker;
Γ. Όχι ρε, είναι αλογομούρα. Η. Χάλια είναι. Η πιο ωραία είναι η άλλη, η παρτουζιάρα, πώς λέγεται; Είναι η καλύτερη. Η Samantha. H Kim Katrall. Τη θυμάσαι που έπαιζε;
Πού;
Γ. Στο Porky’s, είναι αυτή που τη γάμαγε όλη η ομάδα. Είναι η cheerleader που φωνάζει.
Οι πατεράδες σας τι λένε που παίζετε τέτοια μουσική;
Η. Καλά, εμένα ο πατέρας μου γενικά δεν λέει τίποτα. Δεν καταλαβαίνουν. Είναι άλλη περίπτωση ανθρώπου. Τριάντα χρόνια είναι σε ένα τιμόνι πάνω και ακούει τα ηπειρώτικά του.
Θα ’ρχόταν ποτέ να σας δει σε συναυλία;
Η. Όχι. Εγώ δεν θέλω. Ούτε ο πατέρας μου, ούτε η μάνα μου. Του ντραμίστα μας έρχονται και τον βλέπουν που παίζει ντραμς. Γενικά, δεν ξέρω αν παίζει παντού ή μόνο στην Ελλάδα ότι κανείς δεν θέλει να ’ρθει ο πατέρας του να τον δει να παίζει μουσική. Ίσως αν έπαιζα κάτι πιο βατό. Η μάνα μου λέει σταματήστε καμιά φορά. Πες στο Γιάννη να βγάλετε καμιά μπαλάντα. Εννοώ, ακούνε πιο παλιά, του 40, ξέρω ’γω. Αττίκ, ελαφρολαϊκά. Εντάξει, είναι και στη συνείδηση του ανθρώπου, στο πως έχει μεγαλώσει. Ο πατέρας μου θα ήθελε να παίζω Καζαντζίδη. Υπάρχει μεγάλο χάσμα στο θέμα μουσικής, στάνταρ με τους πιο παλιούς. Μα είναι και το θέμα του Έλληνα, ότι έχει μεγαλώσει με τη μιζέρια. Δηλαδή πας να φας κάπου ρε παιδί μου, χαλαρά, yeah, να περάσεις καλά, να πιεις τα κρασάκια σου και είναι ο πάτος στο ηχείο και ακούς Σάββατο βράδυ να κλαίει ο ένας, να κλαίει ο άλλος και άσε μας ρε φίλε να πούμε. Άντε γαμήσου ρε φίλε. Λες και το κάνουνε επίτηδες.
Γ. Και ντρίγκι, ντρίγκι. Η. Και δώσε να πούμε και αγάπη μου γλυκιά… Αυτά έχει μάθει ο Έλληνας. Θα μπορούσες να πας να φας, να πιεις και να ακούσεις μια πιο χαλαρή μουσική.
Η βιομηχανία της μιζέριας και του κλάματος.
Γ. Ναι, Μάρθα Βούρτση.
Και ο Ξανθόπουλος.
Η. Και ο Βασίλης Καΐλας. Ο Βασιλάκης. Πού να πάει ο άλλος μπροστά;
Γ. Έτσι, με σκυμμένο το κεφάλι, κάτω. Εγώ είμαι αυτός που καθαρίζει τα παπούτσια.
Η. Αυτό είναι το θέμα. Ο Έλληνας είναι εκεί στο μίζερο. Στο «κάνω κεφάλι». Σαν τη Βουγιουκλάκη στο Δόλωμα σε κείνη τη σκηνή που κουνάει μια διαλυμένη κούκλα ξυπόλητη.
Γ. Η Βουγιουκλάκη κατέστρεψε τη νοοτροπία της Ελληνίδας γυναίκας και το συνεχίζει το Sex and the City.
H. Ελπίζω να μη βλέπεις.
Γιατί, εσύ βλέπεις;
Η. Φυσικά! Γ. Και εγώ προσπαθώ να πετάω τα αρνητικά κύματα. Λέω ψόφα, ψόφα, ψόφα συνέχεια. Συνεχίζουν το καταστρεπτικό έργο της Αλίκης Βουγιουκλάκη.
Ποιο καταστρεπτικό ρε συ; Η Αλίκη ήταν αντιστασιακή, δεν έχεις δει τη Δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά;
Γ. Άμα θέλω να δω αντιστασιακό και Έλληνα ήρωα, θα δω τον Κώστα Πρέκα. Γαμάει! Τους σκότωνε όλους. Και την ίδια ώρα που σκότωνε στο Ρούβεν, ήταν και καπετάνιος στο Παπανικολή. Ποιος το κάνει αυτά; Και μετά πήγε και έγινε και αεροπόρος στο Ελ Αλαμέιν.

swerve

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

liza


το +justments του bill withers το έχω αγοράσει μεταχειρισμένο σε ένα υπόγειο δισκάδικο πριν από χρόνια, επειδή μου άρεσε το εξώφυλλο. 50 πένες, κάπου τόσο. μέσα είχε [έχει ακόμα] ένα γαλάζιο χαρτί από σημειωματάριο πάνω στο οποίο κάποιος harry είχε γράψει ''nothing heals a broken heart but time'' -πέρασαν χρόνια για να ανακαλύψω ότι ήταν στίχοι απ΄το ''liza'' και φυσικά δεν θα μάθω ποτέ αν τους προόριζε για κάποια που τον χώρισε [ή την χώρισε], ή είχε απλά σημειώσει τα λόγια. το ''liza'' είναι το τραγούδι που έχω ακούσει πιο πολύ απ' το δίσκο, γενικά τη δεύτερη πλευρά που είναι κι η πιο αγαπησιάρικη και μόλις απόψε συνειδητοποίησα ότι το τελευταίο τραγούδι, το ''railroad man'', είναι τόσο μακάβριο: ''he was a railroad man'', λέει, ''till he stopped in front of the railroad train''.

κυριακή



~σαββατοκύριακο με δυο παλιές ιταλικές ταινίες
, το άλμπουμ του king elephant κι ένα σωρό καινούργια singles. και άνοιξη. τι ανάδρομοι ερμήδες και τι κρίσεις, ο απρίλιος ήταν -από μικρό παιδί- ο αγαπημένος μου μήνας και θα είναι για πάντα, ακόμα κι όταν νιώθω ότι είναι έτοιμος να πέσει ο ουρανός να με πλακώσει.

ήταν φοβεροί αυτοί οι ιταλοί, και το σινεμά τους μέχρι τα μέσα του 70 ήταν ανεπανάληπτο. το «βίαιοι, βρώμικοι και κακοί» το είχα δει πριν από μερικά χρόνια, αλλά χθες ήταν σαν την πρώτη φορά, δεν θυμόμουν σχεδόν τίποτα, μόνο ότι δηλητηρίασαν με ποντικοφάρμακο τον πάτερ-φαμίλια και –κάπως- το τέλος που είναι απίθανο.

η ταινία του ετόρε σκόλα είναι μια κωμωδία που είναι αδύνατο να την περιγράψει κανείς, γιατί σε κάθε σκηνή έχει και κάτι εξωφρενικό, κυριολεκτικά εξωφρενικό, με ωμό χιούμορ που σοκάρει. ίσως όχι τόσο πολύ τώρα που μπορείς να τα δεις όλα, αλλά τότε που πρωτοπαίχτηκε στις αίθουσες θα πρέπει να έβγαιναν πολλοί απ’ το σινεμά βρίζοντας τον σκηνοθέτη.
από το πρώτο πλάνο που η κάμερα περιφέρεται μέσα στο σπίτι [σαν την παράγκα του καραγκιόζη, ή σαν τα παραπήγματα των ρακοσυλλεκτών πίσω απ’ την ιερά οδό] και βλέπεις ότι κοιμάται μέσα στο κοτέτσι ολόκληρος μαχαλάς [γονείς, παιδιά, γιαγιά, θείοι, θείες, βρέφη] μέχρι το τελευταίο, πάλι με την κάμερα να περιφέρεται στο ίδιο κοτέτσι, μόνο που αυτή τη φορά κοιμούνται δυο μαχαλάδες [διότι, ως γνωστόν, όλοι οι καλοί χωράνε] μεσολαβούν 111 λεπτά καταστάσεων που σίγουρα έχουν κάνει τον γουότερς να ζηλέψει. τι ντιβάιν και τι αμερικάνικο σκουπίδι της βαλτιμόρης, εδώ το ιταλικό ταμπεραμέντο μεταφέρεται στα τσαντίρια και η λούμπεν οικογένεια γίνεται το υπόδειγμα για το pink flamingos και dirty shame.

οι ήρωες της ταινίας ζουν σε μια παραγκούπολη λίγο έξω απ’ τη ρώμη, όπου «βασιλεύει» η ανηθικότητα, η παλιανθρωπιά και η αναρχία και όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν πατώντας στο πτώμα του διπλανού τους. η βία, οι ξυλοδαρμοί και τα μαχαιρώματα δεν λείπουν απ’ το background, ακόμα και σαν λεπτομέρειες του σκηνικού που θυμίζει κόμικ.
η οικογένεια που πρωταγωνιστεί έχει απ’ όλα: έναν τυφλό πατέρα από ατύχημα που κρύβει τα λεφτά της ασφάλειας από τους συγγενείς και μια μέρα φέρνει την γκόμενα στο σπίτι, μια μάνα που έχει γκόμενο τον πλασιέ και θέλει να εξοντώσει τον άντρα της για να του πάρουν τα λεφτά, ένα γιο τραβεστί που πηδάει κρυφά τη νύφη του, μια γιαγιά που βλέπει όλη μέρα τηλεόραση και μαθαίνει αγγλικά απ’ τα σίριαλ και γύρω τους ένα τσίρκο από χαρακτήρες-καρικατούρες που δεν περιγράφονται.

στο [επίσης σοκαριστικό στην εποχή του] fists in the pocket πρωταγωνιστεί πάλι μια οικογένεια, μόνο που αυτή τη φορά ο μεσαίος γιος ξεπαστρεύει τη μάνα και τον καθυστερημένο αδερφό του και έχει «πονηρές» σχέσεις με την αδερφή του. «το μεγάλο πλεονέκτημα με τις πρώτες ταινίες» λέει στο βιβλιαράκι που συνοδεύει το dvd o marco bellocchio –o σκηνοθέτης-
«είναι ότι δεν είσαι κανείς και δεν έχεις καμία ιστορία. έτσι, έχεις την ελευθερία να ρισκάρεις τα πάντα». σοφή κουβέντα. η ταινία που έχει για πρωταγωνιστές τον άγνωστο τότε λου καστέλ και την [κούκλα] πάολα πιταγκόρα είναι από τα διαμάντια του ιταλικού σινεμά των ’60s που με τρελαίνουν, όσες φορές κι αν το δω.
~δεν ξέρω σε ποια ακριβώς κατηγορία απ’ το λεξικό μπορεί να καταχωρηθεί η μουσική που παίζει ο oneohtrix [ουάν-ο-τριξ] point never, δεν έχει και τόση σημασία. αυτό που έχει σημασία είναι ότι χθες το βράδυ στο σάουθμπανκ του λονδίνου έγινε σκοτωμός, με τίγκα χιψτεροκόσμο και τη μαντόνα μεταμφιεσμένη σε little edie beale να παρακολουθεί από μία γωνία, σιωπηλή, το πιο καυτό όνομα της εποχής. πραγματικά καυτό, όμως.
παραδίπλα ήταν κι άλλα σελέμπριτις, που στη συνέχεια πήγαν για ποτό στη συγκεκριμένη παμπ της μπρικ λέιν -για να έρθουν στα ίσια τους απ’ αυτό που παρακολούθησαν.

απ’ την πρώτη στιγμή οι δίσκοι του oneohtrix μου φαίνονταν αδιάφοροι. δεν κατάφερα ποτέ να ακούσω κάποιον ολόκληρο, κι εξακολουθούν να μου φαίνονται το ίδιο βαρετοί, παρ’ όλες τις προσπάθειες που έκανα να εκτιμήσω αυτό που παίζει. δεν μ’ αρέσει, τέλος.
και το κομμάτι με τον
antony το θεωρώ ό,τι χειρότερο.

τα live του όμως είναι καταπληκτικά. το τρελό hype ξεκίνησε από τις ζωντανές εμφανίσεις του, εξαιτίας των οποίων τρεις πολύ αξιόλογες αγγλικές δισκογραφικές «πάλεψαν» για να τον αποκτήσουν. ok, έβαλαν και λίγο το «χεράκι» τους το wire, το boomkat και τα συναφή site, αλλά τελικά δεν ήταν και χωρίς λόγο. «νικήτρια» ήταν αυτή που του έδωσε τα πιο πολλά λεφτά, νομίζω η warp. λογικό.

ξαφνικά ο oneohtrix έγινε σταρ και το κασέ του για τις ζωντανές εμφανίσεις του εκτοξεύθηκε σε αστρονομικό ποσό -αστρονομικό σε σχέση με τους άλλους παρόμοιους. και ανεβαίνει συνεχώς.
ελπίζω να μην φτάσει ποτέ στην ασυδοσία του panda bear που ζητάει εικοσιέξι [!] χιλιάδες ευρώ για να εμφανιστεί μόνος του με ένα σάμπλερ. καλός ο panda bear, αλλά για τόσα λεφτά, τι είσαι ρε φίλε; μη σώσει κι έρθει και αν δεν τον έχεις δει ποτέ live, σιγά την απώλεια.
αυτό που ξεκίνησα να πω ήταν ότι μάλλον είναι η μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσει κανείς τον oneohtrix να παίζει σε μικρό χώρο, καθιστός, και με το συγκεκριμένο εισιτήριο [την πέμπτη το βράδυ στο bios] και έχω μεγάλη περιέργεια να δω αν όντως αξίζει τόση φασαρία.
η χθεσινή, πάντως, ανταπόκριση απ’ το λονδίνο ήταν ενθουσιώδης.
α, και για να μην ζηλεύουμε τους ξένους, η παπαρίζου έγινε witch house. βοήθειά μας.
~ένα πολύ ωραίο μιξ του ναρίτα για την κυριακή, που κρατάει όσο η απόσταση μεταξύ τριών στάσεων του μετρό: 17 λεπτά.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

9.4

ο iasos, η nasa και οι εξωγήινοι


Για κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί μαζί του ο Iasos -προφέρεται Γιάσος-, ο ελληνικής καταγωγής μουσικός που ισχυρίζεται ότι είναι ο πατέρας της new age μπορεί να είναι ένας εκκεντρικός -ακόμα και γραφικός- τύπος που ασχολείται με το μεταφυσικό. Ο Iasos έχει μια δικιά του λογική, στηρίζει αυτά που πιστεύει με τέτοια πίστη και επιμονή που καταφέρνει σχεδόν να σε πείσει ότι όντως συνομιλεί με εξωγήινους. Όταν πριν από μερικούς μήνες πρωτοπαρουσιάστηκε στο μικρόκοσμο της ελληνικής μπλογκόσφαιρας μέσα από κιτς εικόνες και περίεργους ambient ήχους, δεν μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι όντως είναι πρωτοπόρος μουσικός που η μουσική του έχει χρησιμοποιηθεί από τη NASA! Το πιο εντυπωσιακό απ΄ όλα είναι ότι, ξαφνικά, θεωρείται σημείο αναφοράς για ένα σωρό ξένους μουσικούς, και μάλιστα από διαφορετικούς χώρους: από τον hip hop James Pants μέχρι τον “hypnagogic pop” Dolphins Into The Future που πρόσφατα μάλιστα έκανε μια μίνι περιοδεία μαζί του στην Ευρώπη.
Το στόρι του Γιάσου που ζει κοντά στο Σαν Φρανσίσκο και μιλάει με τα ελάφια,
εδώ.

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

λάου λάου


Ακολουθώντας με τα πόδια κάθε πρωί τη διαδρομή Καλλιδρομίου-Σόλωνος-Ακαδημίας-Πανεπιστημίου-Σταδίου-Βασιλίσσης Σοφίας-Μέγαρο Μουσικής συναντάω [μετρημένους] 16 ζητιάνους. Με σταθερό πόστο. Χώρια τους μικροπωλητές. Χθες το βράδυ στην πλατεία Εξαρχείων, στη μία ώρα που καθίσαμε για καφέ, πέρασαν 2 Πακιστανοί-κινητά ψιλικατζίδικα και τέσσερις άλλοι που πουλούσαν λουλούδια. Λίγο νωρίτερα, στην πλατεία Συντάγματος, είχε έρθει ικετεύοντας μια καλοταϊσμένη ηλικιωμένη ντυμένη στα κόκκινα [της έδωσα τα τελευταία 8 λεπτά που είχα στην τσέπη] και ένας επίμονος πιτσιρικάς που με τράβαγε ένα τέταρτο απ’ το μανίκι για να του δώσω «ένα πενηντάλεπτο». Τα μετέφερα σήμερα το πρωί στον ταξιτζή την ώρα που είχαμε κολλήσει στην κίνηση της Αλεξάνδρας [σχολιάζοντας ότι η Αλεξάνδρας είναι η μόνη κεντρική λεωφόρος που δεν έχει ζητιάνους σε πόστα] και τον έπιασε εθνικιστικό αμόκ. Τέτοιο που τον φοβήθηκε το μάτι μου. Έχει πολλούς φοβηθεί το μάτι μου τις τελευταίες μέρες. Τη Δευτέρα μπήκα σε κάποιον που άκουγε χαράματα με την τσίμπλα στα μάτι μια εκπομπή για τη ναυμαχία του Αρτεμισίου με μουσική υπόκρουση Ζαν Μισέλ Ζαρ [μα την Παναγία] και τα μάτια του γυάλιζαν από εθνική συγκίνηση. Με κόπο συγκρατούσε το δάκρυ και έβηχε –δήθεν- για να διώξει τον κόμπο απ’ το λαιμό. Ήταν η ίδια γυαλάδα που έβλεπα μικρός στα μάτια του χειρότερου δασκάλου του κόσμου όταν μας έβγαζε πατριωτικούς λόγους ανήμερα κάθε εθνικής γιορτής -ατελείωτους λόγους που ήταν σκέτο βασανιστήριο και έπρεπε να τους υποστούμε όρθιοι και στοιχισμένοι [μετά ακολουθούσε παρέλαση]. Δεν είναι απλά ανησυχητικό, είναι τρομακτικό να διαπιστώνει κανείς ότι όλο και πληθαίνουν οι ταξιτζήδες που ακούγονται σαν οπαδοί του ΛΑΟΣ, κι εκεί που στόλιζαν πατόκορφα «τους ξεφτίλες της Βουλής», τώρα βλέπουν με μίσος τους Ινδούς στα φανάρια και τους μαύρους με τα DVD. Ταξιτζής ήταν κι αυτός που κατέβηκε απ’ το κίτρινο BMW στη μέση του δρόμου και πλάκωσε στις μπουνιές τον μικροκαμωμένο Ινδό που τόλμησε να του καθαρίσει το τζάμι χωρίς να τον ρωτήσει. Είναι ακόμα χειρότερο από τους αμέτρητους ζητιάνους και τους μικροπωλητές που έχουν κατακλύσει τις καφετέριες σε κάθε σημείο του κέντρου και σε κάνουν να βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή που τόλμησες να βγεις για καφέ.
λάου λάου

[. . .]

jump