Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

acropolis now

borderline festival


πριν από 10 χρόνια ήταν ένα από τα ονόματα που ήταν συνώνυμα με την πρωτοπορία και ήθελα πάρα πολύ να δω να παίζει live. ο pierre bastien κυκλοφορούσε άλμπουμ σαν κι αυτό και τα ''ηλεκτρονικά'' σάιτ της εποχής τον αποθέωναν. παρόλο που άργησε μια δεκαετία, εξακολουθεί να έχει μεγάλο ενδιαφέρον, κυρίως για τον τρόπο που έφτιαχνε και φτιάχνει μουσική με δικές του κατασκευές. αύριο εμφανίζεται στην αθήνα μαζί με τον phonophani, στην πρώτη μέρα του τριήμερου borderline festival που γίνεται στη στέγη γραμμάτων και τεχνών. ο bastien είναι πολύ σημαντικός σύγχρονος συνθέτης και περίμενα περισσότερες αναφορές στο όνομά του από τα ελληνικά μέσα που τον πέρασαν στα ψιλά. επίσης, μακάρι να γίνει το αδιαχώρητο σήμερα στο χώρο που παίζει.
εδώ είναι μια συνέντευξη που έδωσε λίγο πριν έρθει στην αθήνα.
ολόκληρο το πρόγραμμα του τριημέρου ακολουθεί, μαζί με το δελτίο τύπου:
''το τριήμερο επιδιώκει να θίξει καλλιτεχνικές καταστάσεις που πραγματεύονται ποικίλα όρια και προκατασκευασμένες ιδέες σε μόνιμη αναζήτηση, σύγκρουση και μετατροπή μέσα από πειραματισμούς, με μουσικά και οπτικοακουστικά μέσα που υποσκάπτουν την έννοια του διαχωρισμού.

οι τάσεις στην ηλεκτρονική μουσική παρουσιάζονται μέσα από τη συμμετοχή στο φεστιβάλ αναγνωρισμένων μουσικών του είδους διεθνώς. η ακολουθία των συμμετοχών αναδεικνύει την προσωπικότητα του κάθε καλλιτέχνη, ενώ παράλληλα επιδιώκει την αντίστιξη, την έκπληξη και την αλληλεπίδραση σε κάθε επίπεδο –χώρου, μουσικών, κοινού. αν η έννοια του πειραματισμού φέρνει στο νου αυστηρές εκφράσεις μανιφέστων ή ακαδημαϊκές προσεγγίσεις, με το τριήμερο αντιπροτείνονται προοπτικές που προκύπτουν ως κάλεσμα για συμμετοχή και προσωπική ερμηνεία, ανοιχτή, πολυδιάστατη και ποιητική.
31 μαρτίου
pierre bastien & phonophani
ο πιερ μπαστιάν έχει διαμορφώσει μια νουάρ, τζάζυ ατμόσφαιρα, βασισμένη στους ξύλινους ήχους των κρουστών και της τρομπέτας του. θα εμφανιστεί ζωντανά με τη μηχανική ορχήστρα του από meccano. o phonophani δημιουργεί λιτή, ηλεκτρονική άμπιεντ με έμφαση στα samples και στους διακριτικούς παλμούς. η συνεργασία τους μόλις ξεκίνησε και αναμένεται να εκπλήξει.
phill niblock & thomas ankersmit
δύο μουσικοί από διαφορετικές γενιές καταπιάνονται με την εις βάθος προσέγγιση του ήχου noise και της λεπτομερούς σύνθεσης που απαιτεί χρόνο και εμβρίθεια. η συναυλία τους χωρίζεται σε τρία μέρη, ενώ ένα μέρος της θα συνοδεύεται από τις ταινίες που έχει γυρίσει ο φιλ νίμπλοκ. η συνολική διάρκειά της θα είναι περίπου δύο ώρες.
1 απριλίου
family battle snake
η αισθητική του family battle snake μοιράζεται πολλά με τις σύγχρονες diy τάσεις της διεθνούς πειραματικής noise σκηνής και συχνά την διακατέχει μια σχεδόν πανκ ορμή. o τραχύς και αναλογικός ήχος από την κονσόλα του φιλτράρεται, όμως, μέσα από το προσωπικό του υπόβαθρο.
jacaszek presenting pentral
ο πολωνός γιάτσασεκ ηχογράφησε ψαλμούς και όργανο στις εκκλησίες της χώρας του και στη συνέχεια τα επεξεργάστηκε όλα αυτά ηλεκτρονικά. Το αποτέλεσμα είναι έντονο, απότομο και τραχύ, με μελωδικά ίχνη.
hildur gudnadóttir & bj nilsen
η χίλντουρ γκουντναντόττιρ μοιάζει σαν να παίζει κλασικίζοντα μοτίβα στο βιολοντσέλο, αλλά στην ουσία τα παραλλάσσει, δημιουργώντας στρώματα μελαγχολικού ήχου, ενώ ο μπι τζέυ νίλσεν ασχολείται με τη σκοτεινή πλευρά της ηχητικής τέχνης.
2 απριλίου
the skein (a.k.a. andrea parkins & jessica constable)
το ντουέτο the skein δημιουργεί ένα δυναμικό ηλεκτροακουστικό μείγμα. από το ηλεκτρονικά επεξεργασμένο ακορντεόν της αντρέα πάρκινς έως τα φωνητικά της τζέσικα κόνσταμπλ, όλα βρίσκονται σε μόνιμη αναζήτηση και αναταραχή. κυριαρχεί μια bluesy διάθεση που κινείται υπογείως αλλά ανατρέπεται συνεχώς. είναι ένα τραχύ και ζωηρό σύνολο με έντονη τάση προς τον αυτοσχεδιασμό.
alva noto
o άλβα νότο βρίσκεται σε μια μόνιμη αμφιθυμία ανάμεσα στον υπόγειο λυρισμό του και στην ψυχρότητα της αυστηρής αισθητικής του, η οποία χαρακτηρίζεται από διακριτά καθαρό ήχο. προτάσσει και χρωματίζει ένα λιτό, ρυθμικό σύνολο, προσδίδοντας εντάσεις σε λυρικά έργα, όπως είναι οι συνεργασίες του με τον ρυουίτσι σακαμότο. στην πλούσια οπτικοακουστική παράστασή του θα δημιουργήσει ψηφιακές ρυθμικές κινήσεις.
στέγη γραμμάτων και τεχνών, λ. συγγρού 107-109, μικρή σκηνή, ώρα έναρξης: 21:00
εισιτήριο ημέρας: 20 € Φοιτ. 15 €, διημέρου: 35 € Φοιτ. 25 €, τριημέρου: 50 € Φοιτ. 35 €

.

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

my drunken haze, απόψε στο k44


"Οι My Drunken Haze είναι μια ψυχεδελική ποπ μπάντα, την οποία αποτελούν o Spiros και η Sophie. Δύο φίλοι κι εχθροί. Αδέλφια. Αλλά κάθε μέρα κάποιος καταλήγει Κάιν. Αυτοί είμαστε μάλλον. Αυτό που κάνουμε είναι μουσική, γεννάμε νότες. Και περιγράφουμε στιγμές. Αν θέλει κάποιος να πει τι είδους είναι ο ήχος μας θα λέγαμε πως η μουσική μας κινείται ανάμεσα σε dream pop και psych-folk ήχους, με λίγη δόση από τις εμμονές του King Khan, τη μελαγχολία των Mono In Vcf και τη μουσική σκηνή της δεκαετίας του ‘60. Σαν μιλκσέικ ένα πράγμα... Ξεκινήσαμε στην Αθήνα τον Μάιο του 2010, με κοινή αγάπη για την ψυχεδελική μουσική που βασίζεται στο συναίσθημα. Μπορεί να συμβαίνουν τα πάντα γύρω μας, η χώρα να είναι σκατά, να συμβαίνει η Αποκάλυψη ή οτιδήποτε, αλλά όλα ξεκινάνε και τελειώνουν με τους ανθρώπους, και με τις σχέσεις ανάμεσά τους, με τον έρωτα, τη φιλία, την αγάπη, το σεξ, το μίσος αυτά μας τρέφουν κι αυτά μας τρώνε.
Η ύπαρξη της μπάντας βασίζεται στην ανάγκη μας για να βγάλουμε προς τα έξω συναισθήματα και αναμνήσεις που μόνο μέσα από την μουσική θα μπορούσαμε να τα περιγράψουμε. Κάνουμε μουσική για εμάς, γιατί μας λυτρώνει, μας ρίχνει και μας ανεβάζει. Και γιατί είναι ο πιο άμεσος τρόπος επικοινωνίας με τους ανθρώπους, με το κοινό. Μοιράζεσαι πολλά, δίνεις και παίρνεις. Προτιμάμε να αφήσουμε να μιλήσει η μουσική μας, γιατί στο τέλος όλα μια καύλα είναι και η δικιά μας καύλα είναι το να γράφουμε τραγούδια νοσταλγικά και αβίαστα, για να θυμόμαστε πάντα το συναίσθημα την πρώτη φορά που τα γράψαμε. Δεν είμαστε ίσως καλοί μουσικοί, δεν ήρθαμε γι' αυτό, άλλωστε. Ήρθαμε για να κάνουμε τέχνη, συναίσθημα, διασκέδαση, να περνάμε καλά και να ζούμε. Και να κάνουμε τους άλλους να περνάνε καλά. Αυτό θέλουμε".
Οι My drunken Haze εμφανίζονται απόψε με full band στο K44 μαζί με τους Man Destroys Machine Aches, στις 10 μμ., με ελεύθερη είσοδο.

Η συνέντευξή τους εδώ.
Kι αυτό είναι το losing control.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

απόψε στο bios


το live των hana ξεκινάει στις 11.30. ο oOoOO βγαίνει δεύτερος και οι keep shelly in athens τρίτοι.
ώρες καλύτερα να μην γράψω, επειδή μετά τις 12 ΑΛΛΑΖΕΙ η ώρα και θα γίνει μπάχαλο.
κάπου ανάμεσα στα dj set θα γίνει ένα live performance-έκπληξη, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς, θα το δούμε μια και καλή το βράδυ.
η είσοδος είναι 10 ευρώ. καλή αντάμωση.

knot, 25.3


παρασκευή


''άγγελος κυρίου'', το ποπ χιτ της χρονιάς.

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

nothing days 2, σάββατο, 26.3 @ bios


Πρόλογος: Το 3 nights with Synthia είναι ένα τριήμερο μουσικό αφιέρωμα του Bios, με αφετηρία τον ηλεκτρονικό ήχο της δεκαετίας του '80, την εποχή που κυριαρχούσαν τα αναλογικά συνθεσάιζερ, τα drum machines και οι minimal μουσικές δομές, το οποίο περιλαμβάνει προβολές ταινιών, μουσική και εκλεκτούς καλεσμένους σε ένα τριήμερο-καταγραφή της εξέλιξης του πρώιμου ηλεκτρονικού ήχου τις τρεις τελευταίες δεκαετίες.
Κυρίως θέμα: Ένα βράδυ με τον πιο καινούριο, μυστηριώδη και ατμοσφαιρικό ήχο στον χάρτη της παγκόσμιας μουσικής σήμερα, οργανωμένο από το Nothing Days, παρόλο που κάποιοι σε έντυπα και σε site το ξεχνούν [ίσως τυχαία].
Το Σάββατο 26 Μαρτίου ο Αμερικανός παραγωγός oOoOO που τάραξε τα νερά της διεθνούς μουσικής κοινωνίας θα βρεθεί στο BIOS, σε μία από τις πρώτες εμφανίσεις του παγκοσμίως, για να μας μυήσει στο φρέσκο και σκοτεινό είδος του gravewave/witchouse. To ίδιο βράδυ, θα εμφανιστούν δύο από τα πιο ενδιαφέροντα και πολυσυζητημένα νέα σχήματα της ελληνικής electronica, οι Keep Shelly In Athens και οι Hana.
oOoOO
Πίσω από το αινιγματικό όνομα oOoOO (προφέρεται απλά Ο) κρύβεται ο χαρισματικός μουσικός παραγωγός Chris Dexter Greenspan. Με έδρα το Σαν Φρανσίσκο της Αμερικής είναι από τους πρωτεργάτες του Drag/Witchouse ιδιώματος (μαζί με τους Salem και τους White Ring), του πιο φρέσκου δηλαδή ήχου -και cult κινήματος- που απασχολεί τον τύπο τον τελευταίο καιρό. Με το κομμάτι του Hearts και τo ομώνυμο EP του (οΟοΟΟ) βρέθηκε στην κορυφή με τα καλύτερα του 2010 σε μουσικά περιοδικά και portals που ορίζουν το «νέο» στη μουσική όπως το Boomkat, το Pitchfork και το Wire. Ο Greenspan συνδυάζει μοναδικά hip-hop και shoegaze, με αισθαντικά γυναικεία φωνητικά και δημιουργεί ατμοσφαιρική,στοιχειωμένη χορευτική μουσική που παραπέμπει στους Depeche Mode, τους OMD και τους Chic, με στοιχεία dubstep. Με τα πετυχημένα remixes του σε κομμάτια της Lindsay Lohan, της ελληνικής καταγωγής Marina and The Diamonds και της Lady Gaga έγινε ένα από τα πιο περιζήτητα ονόματα της εποχής. Η εμφάνιση του στην Αθήνα στις 26 Μαρτίου στο Bios είναι από τις πρώτες εμφανίσεις του στην Ευρώπη. [
www.myspace.com/wkwkwkwkwkwkwkwk]
a mix for athens
Keep Shelly in Athens
Οι Keep Shelly in Athens (Κυψέλη in Athens) είναι ο RPR και η Σάρα από την Κυψέλη, μια περίπτωση μοναδική στα ελληνικά ποπ χρονικά. Εμφανίστηκαν από το πουθενά στο mySpace το περασμένο καλοκαίρι με το Fokionos Negri Street και αμέσως τους ανακάλυψε ο KEXP, o σταθμός στο Σιάτλ που ανιχνεύει καθημερινά νέα ταλέντα για το airplay του, τους έκανε θέμα το Gorilla vs Bear ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά μπλογκ του κόσμου, και μέσα σε μερικές ώρες το Pitchfork έγραψε γι’ αυτούς ότι είναι οι νέοι Air! Από τον Ιούλιο μέχρι τον Δεκέμβριο που κυκλοφόρησε το πρώτο ep τους χτίστηκε ένας αστικός μύθος γύρω από το όνομά τους που δεν έχει ξαναγίνει για ελληνικό σχήμα από την εποχή των Aphrodite’s Child! Πριν από ένα μήνα η αγγλική εφημερίδα Guardian, η οποία δεν έχει ξαναγράψει ποτέ τίποτα για ελληνικό σχήμα, τους χαρακτήρισε ως ένα από τα πιο ελπιδοφόρα σχήματα για το μέλλον της μουσικής, εκθειάζοντάς τους πριν ακόμη κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ. [
www.myspace.com/keepshellyinathens]
keep shelly mix
Hana
Οι
Hana είναι ο Θανάσης Παπαδόπουλος και ο Θανάσης Μπαντής από την Θεσσαλονίκη και είναι ένα διαφορετικό μουσικό δίδυμο. Σχηματίστηκαν το περασμένο καλοκαίρι και δεν μοιάζουν με κανένα ηλεκτρονικό ελληνικό σχήμα. Συνδυάζουν το hip hop και το techno μοναδικά, έχουν χαρακτηριστικό αναγνωρίσιμο ήχο και είναι από τα πιο αξιόλογα νέα πράγματα τα τελευταία χρόνια στην ηλεκτρονική εγχώρια μουσική. Το αγγλικό περιοδικό Wire το επιβεβαίωσε, όταν επέλεξε ένα κομμάτι τους για το CD που θα συνοδεύει το τεύχος Απριλίου. Λίγο πριν κυκλοφορήσει ο πρώτος δίσκος τους κάνουν την πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση στο Bios. [
http://soundcloud.com/hana-musik]
hana mix
Επίλογος: από τις 10 μ.μ., με 10 ευρώ.
Η βραδιά έχει κι εκπλήξεις που δεν ανακοινώνονται.

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

inverz mix


~τι είναι πιο pervert; το site με τις γυμνές ακρωτηριασμένες που έλαβα με μέιλ [και στην αρχή νόμισα ότι ήταν photoshop], ή το να βρίσκεις σέξι τον jamie woon; ο δίσκος του είναι αυτό ακριβώς που αναμενόταν: λευκή, φλώρικη σόουλ που δεν σε κερδίζει απ' την πρώτη φορά, αλλά έτσι και την αφήσεις να παίξει σου κολλάει σαν σκατά. μετά την 5η φορά μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ναι, μ' αρέσει πολύ.
~γενικά, όταν ακούω άντρα να μιλάει με υποκοριστικά ανακατεύομαι. δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. το ήξερα απ' την πρώτη στιγμή που μπήκα στο ταξί σήμερα το πρωί και με ρώτησε ''σε ενοχλεί το τσιγαράκι;'' ότι με τον ταξιτζή δεν θα είχαμε καλά ξεμπερδέματα. μέχρι να φτάσουμε στη μιχαλακοπούλου έτρεμε απ' την τσαντίλα επειδή όταν του είπα ότι πρέπει να στρίψουμε στην πρώτη στροφή δεξιά αυτός επέμενε ότι έχει φανάρι [κι έπρεπε να του πω ''στρίψε στο φανάρι'']. δεν είχε φανάρι. κι έβρασε στο ζουμί του με συνοδεία μητροπάνο και βοσκόπουλο. [εγώ τέρας ψυχραιμίας].
~αυτό είναι ένα ambient mix που ετοίμασε ο inverz λίγο πριν κατέβουν [granny και hana] στην αθήνα για το live των hana το σάββατο το βράδυ:
Giuseppe Ielasi-untitled 6 (third stunt) / Morgan Packard-unveil / John Mueller-hands / Rene Hell-prize mischief hold / Mokira-valla torg kraut / Mika Vainio-heijastuva / Stephen Mathieu-minuet/secret song / Machinefabriek-Ringoya, Tokyo / Deaf Center-fiction dawn / Inverz-field recordings
αυτό είναι το μιξ.

προίκα κυρίου


Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια η μάνα ενός φίλου δούλευε ως μαγείρισσα-τραπεζοκόμος στο χώρο που παραθέριζε μια ομάδα από καλόγριες έξω από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Δεν θυμάμαι από πού είχαν έρθει, πάντως ήταν φιλοξενούμενες και οι περισσότερες νεαρές. Αυτές οι καλόγριες, λοιπόν, έκαναν μπάνιο κανονικά με μαγιό [το πρώτο σοκ της μάνας φίλου] και τις παρασκευές έτρωγαν σαλάμι μαζί με τα όσπρια [έτερο σοκ και μεγαλύτερο, γιατί με το μαγιό κάτι πάει κι έρχεται, πώς στο καλό να μπεις στη θάλασσα, με τα ράσα;]. Το σαλάμι όμως [εκτός του συμβολικού σχήματος και μεγέθους] ήταν θέμα, δεν μπορείς κυρά μου να είσαι παντρεμένη με τον Κύριο και τις Παρασκευές να τρως κρέας, δηλαδή το σώμα Του, κανίβαλη είσαι;
Τέλος πάντων, τα κορίτσια έβγαιναν αργά το απόγευμα όλα μαζί, πήγαιναν στη θάλασσα, μπανιαρίζονταν για κανα μισάωρο και μετά ντύνονταν γρήγορα γρήγορα με τα ράσα και γύριζαν στη "μονή" κουκουλωμένα, για να μην χαλάσει το λευκό του κρίνου της επιδερμίδας τους. Κινδύνευαν ν' αρπάξουν χρώμα.
Η μάνα φίλου τις συμπαθούσε, ήταν καλά κορίτσια και σεβαστά, προσευχή, μπιρίμπα, βίντεο στην τηλεόραση [ελληνικές ταινίες] και διάβασμα περιοδικών, όλα ωραία και καλά, μέχρι την ημέρα που τις ρώτησε αν θέλουν κάτι από τη Λαμία, -πήγαινε με τον άντρα της για ψώνια. Όλες ήθελαν κάτι. Η μία μια κρέμα ημέρας, η άλλη ένα βρακάκι στρινγκ, η τρίτη ένα κοκκαλάκι για τα μαλλιά, όλες ήθελαν κάτι που για μια νέα κοπέλα ήταν επιτρεπτό, αλλά για τις νύφες του Κυρίου ήταν απαράδεκτα [αστεία αστεία, έχει σκεφτεί κανείς πόσο μεγάλο είναι το χαρέμι Του;]
Η μάνα φίλου αισθάνθηκε ότι το ποτήρι ξεχείλισε και το ίδιο απόγευμα σταμάτησε τη δουλειά. Τα κορίτσια δεν έμαθα τι απέγιναν χωρίς μαγείρισσα-τραπεζοκόμο. Φαντάζομαι επέζησαν.
Τις θυμήθηκα χθες το βράδυ που άκουσα την είδηση ότι οι πλούσιες καλόγριες έβγαλαν τα λεφτά τους απ' τις τράπεζες και τα έστειλαν στο εξωτερικό για να μην καταστραφούν οικονομικά.
Λογικό, διότι χωρίς προίκα πώς θα τις θέλει ο Κύριος;

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

σαντανς γουίνερ 2012

της ευαγγελιστρίας ανήμερα


Την 25η Μαρτίου, και μισή ώρα μετά την έναρξη των δελτίων ειδήσεων των 8, ο Larry Gus θα ξεκινήσει το live στην knot gallery με πρόγραμμα σπέσιαλ για να ταιριάζει με την ημέρα [θα ακουστούν ύμνοι, απολυτίκια, πατριωτικά τραγούδια και δημοτικά σε cut and paste και τροπικάλια εκτελέσεις]. Θα τον συνοδεύουν φίλοι του σε ντουέτα με κλαρίνο, τσαμπούνες και κρητική λύρα. Λεπτομέρειες στο δελτίο τύπου που ακολουθεί.
Ο Παναγιώτης Μελίδης (Βέροια, Ημαθία) ξεκίνησε να γράφει μουσική σαν Larry Gus το 2006. Οι πρώιμες επιρροές του ήταν οι Creedence Clearwater Revival και οι Minor Threat και υπήρξε μέλος του bass and drums ντουέτου Ginger, συνδυάζοντας hardcore punk αισθητική με hip hop beats. Αφού διαλύθηκαν οι Ginger, ξεκίνησε να γράφει μουσική για διαφημίσεις, συγκροτώντας έτσι τις πρώτες προσωπικές δουλειές του. Αργότερα, απέκτησε «όνομα» στους «ίντι κύκλους» λόγω των αγχωτικών live εμφανίσεων του, όπου live looping τεχνικές ενσωματώνονταν σε ένα αυτοσχεδιαστικό ποπ πλαίσιο.
Ο πρώτος του δίσκος «Stitches» κυκλοφόρησε με την ετικέτα της Cast-a-Blast το Δεκέμβριο του 2009, έχοντας ως αναφορές τους Avalanches, την Stones Throw και τον Caribou. Μεταξύ άλλων ήταν ο ελληνικός δίσκος της χρονιάς για το MiC.gr.
Αυτό τον καιρό ετοιμάζει τον δεύτερο του δίσκο.
Η οικογένεια:-
Οι φίλοι: Άγγελος Κυρίου, Baby Guru, Κτίρια τη νύχτα, Ku, Sister Overdrive. [Μετό το σόλο σετ του Larry, θα του αποδοθεί ταπεινός φόρος τιμής από τους φίλους του με μια σειρά απο μικρά ντούο].
Οι λοιποί συγγενείς:-
Η είσοδος είναι μόνο 5 ευρώ και η διεύθυνση:
Mιχαλακοπούλου 206 & Πύρρου (εις. από Πύρρου)πλησιέστερος σταθμός Μετρό: Αμπελόκηποι - Λεωφορεία: Α5, Β5 (στάση ΖΑΓΟΡΑ)

το λόουερ της βλάχας


ξημερώματα, με τον πορτογάλο σε κέφια στο τσατ μετά από αρκετούς μήνες [η καινούργια χημειοθεραπεία πήγε καλά] και ξεκαρδιστικά σχόλια για το μουνάκι της νατάσας που εμφανίζεται σε όλη την υφήλιο. με ρώτησε ποια είναι η νατάσα, του είπα υποθέτω είναι κάτι σαν το ''μουνάκι της χίλαρι'', για τους αμερικάνους, ή το ''μουνάκι της μισέλ'', από πορτογαλική πολιτική δεν έχω ιδέα.
μετά του έδειξα το μπλογκ που μου φτιάχνει το κέφι ακόμα κι όταν είμαι στα όρια της απελπισίας, - κάτι σαν ημερολόγιο ανοησίας μιας ελληνίδας κάρι μπράντσο -αυτή τη στιγμή ίσως το πιο αστείο μπλογκ του κόσμου. ζει σε ένα δεντρόσπιτο στο πίσω μέρος μιας έπαυλης στα βόρεια προάστια, ονειρεύεται μονόπετρα και μανόλο μπλάνικ και δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα, μια χαρά δηλαδή, έτσι κι αλλιώς βαδίζουμε προς το 2012 [το τέλος του κόσμου]. φυσικά είναι γραμμένο στα αγγλικά, δεν γίνεται να είναι η γλώσσα εμπόδιο για διεθνή αναγνώριση, κι επίσης όλα τα φάσιον μπλογκ του κόσμου είναι γραμμένα στα αγγλικά. λινκ δεν δίνω δημόσια.
τι ωραίο τραγούδι...

τι μένει;

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

wasted youth


~κοντεύουν σχεδόν δυο εβδομάδες που ο ίδιος μεγαλόσωμος κοκκινοτρίχης ''βίκινγκ'' με τη μύτη που είχαν οι μεθύστακες του λονδίνου [μελιτζανί και πρησμένη λες και την έχουν τσιμπήσει σφήκες] κάθεται κουκουλωμένος με μια κουβέρτα στην είσοδο της πολυκατοικίας. έχει μονίμως γυμνά πρησμένα πόδια και δεν μιλάει γρι ελληνικά. προχθες το βράδυ έψαχνε στα σκουπίδια έξω απ' το μίνι μάρκετ κι απόψε κοιμόταν στην σπύρου τρικούπη, έξω απ' την τράπεζα πειραιώς, αγκαλιά με έναν σκύλο.
την ώρα που γύριζα στο σπίτι από το wasted youth η ηλικιωμένη κυρία που καθαρίζει την πολυκατοικία μου είπε με παράπονο ότι του είχε πάει φαγητό και δεν το δέχτηκε. ούτε για το σκύλο. ''είναι ιρλανδός μουσικός, πολύ διάσημος κάποτε'', μου είπε ''και κανείς δεν ξέρει πώς ξέπεσε στην ελλάδα''. το όνομά του άγνωστο.
~η αίθουσα στην απογευματινή προβολή του wasted youth ήταν γεμάτη και μακάρι να συνεχίσει να έχει τόσο κόσμο για καιρό, γιατί είναι μία πολύ καλή ταινία. στο πρώτο μέρος και μέχρι το διάλειμμα είναι αδύνατο να μην την συγκρίνεις με τις ταινίες του λάρι κλαρκ, κυρίως λόγω των νεαρών πρωταγωνιστών και των σκηνών με το σκέιτ, αλλά πριν σου τελειώσουν τα nachos με τυρί κι η κοκακόλα έχεις μπει στο κλίμα της και σε έχει κερδίσει. κυρίως οι πρωταγωνιστές της που είναι όλοι καλοί [ο ''σπόρος'' ιάσωνας είναι όλα τα λεφτά], σε μικρούς και μεγάλους ρόλους [και ωραίες φάτσες], και κάποιες έξυπνες ατάκες στους διαλόγους. λίγο το τέλος σε χαλάει, αλλά ξέρεις ότι δεν γινόταν κι αλλιώς.
στην σκηνή του σκέιτ στην πλατεία συντάγματος ακούγεται ολόκληρο αυτό το κομμάτι του larry gus [ακούγεται κι άλλο ένα δικό του στην τελευταία σοκαριστική σκηνή, που εύχεσαι να μην έρθει ποτέ], ακούγονται και callas και ''electroware'', αυτοί που θα παίξουν ζωντανά δηλαδή την πέμπτη το βράδυ στο k44 στο πάρτι της ταινίας.
~ένα ''χαμένο'' ep του gary higgins με τραγούδια του 1970 και του '71 είναι ο μόνος δίσκος που θα πρότεινα απ' όσα άκουσα τις τελευταίες μέρες. και το essential mix του kode 9 δεν μ άρεσε καθόλου. ελπίζω το άλμπουμ να είναι όπως το περιγράφουν στο wire [τόσο καλό].

kode 9


essential. κι εδώ το τρακλιστ.

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

baby guru_release party


η πρώτη φορά που άκουσα δείγματα απ' το δίσκο τους ήταν 2010, αρχές φεβρουαρίου, έκαναν πρόβες στο υπόγειο του king elephant με πίτσες, τούρκικα στραγάλια και σταφίδες και ηχογραφούσαν κρουστά για το bounce με κολοκύθες και ταμπούρλα. το άλμπουμ τους μπορεί να ήταν ακόμα σε ''πρωτόγονη'' μορφή, ήταν φανερό όμως από τα πρώτα δείγματα ότι ήταν κάτι ξεχωριστό. πολύ ξεχωριστό. κάτι σαν can με τα φωνητικά του jim morisson και ποπ που θύμιζε λίγο το μάντσεστερ στις αρχές των 90s και αρκετά τον beck. κάποια στιγμή θυμάμαι είχα πει ότι μου θυμίζουν blur και ο obi το είχε πάρει βαρέως, δεν ξέρω γιατί, οι blur μου άρεσαν και μου αρέσουν ακόμα και κάθε φορά που ακούω το rainy day έχω την αίσθηση ότι είναι κομμάτι απ' το ''13''.
αφού έπαιξαν ολόκληρο σχεδόν το άλμπουμ και επέλεξαν τα δύο κομμάτια του πρώτου άτυπου single τους [το ''holy grail'' και το ''secondary angle and shades of infinity'', τα πρώτα κομμάτια που ανέβασαν στο myspace τους], έβαλαν ν' ακούσουμε κι ένα κομμάτι που δεν θεωρούσαν άξιο λόγου και δεν είχαν σκοπό να συμπεριλάβουν στο lp. αυτό το κομμάτι ήταν το marilu!
το marilu έχει στόρι που δεν ξέρω αν επιτρέπεται να το γράψω, πάντως ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς, μαζί με την απίθανη πίτσα και το αφρικάνικο άγαλμα που ήταν ο λόγος για το ''baby guru''. ήταν ''χιτ'' απ' την πρώτη φορά που το άκουγες και νομίζω ότι είναι και το πιο αγαπημένο μου απ' το δίσκο τους. δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, μάλλον όχι, μετά από τόσες φορές που τον έχω ακούσει -όμως- σε όλες του τις μορφές, είναι δύσκολο να διαλέξω το καλύτερο. δεν είμαι ο κατάλληλος να μιλήσω για το δίσκο τους επειδή δεν γίνεται να είμαι αντικειμενικός. μετά το stitches είναι ο ελληνικός δίσκος που έχω ακούσει περισσότερο εδώ και... πολλά χρόνια, τον θεωρώ τον καλύτερο ποπ που μπορείς να πετύχεις στην ελλάδα σήμερα και live είναι ακόμα καλύτερος.
o δίσκος [που λέγεται επίσης baby guru] βρίσκεται -επιτέλους- στα δισκάδικα και την παρασκευή το βράδυ [18.3] θα τον παρουσιάσουν ζωντανά στο bios. με ελεύθερη είσοδο. θα γίνει τσερνομπίλ.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

together we ate them


~το περιοδικό του jamie oliver δεν το είχα ξεφυλλίσει ποτέ. και δεν υπήρχε περίπτωση να το είχα ξεφυλλίσει αν δεν είχαν κάνει ολόκληρο αφιέρωμα [12 σελίδες!] στο acropolis now. μας το έστειλαν με κούριερ [με αφιέρωση απ' τον ίδιο τον jamie, αυτοπροσώπως] μαζί με μια ετήσια συνδρομή και ευχαριστίες για τον τίτλο [τον οποίο ''δανείστηκαν'', αλλά κύριοι -τι σου είναι αυτοί οι ξένοι...].
ωραίο περιοδικό, ωραίες φωτογραφίες [έχει και τον μπαρμπα μήτσο του δίπορτου ολοσέλιδη], αν δεν ήταν τίγκα στις συνταγές θα ήταν ακόμα καλύτερο.
~ποιος τον χέζει όμως τον jamie, σήμερα το πρωί από ένα twit των last drive ανακάλυψα αυτό το μπλογκ που έχει συνταγές που τις βλέπεις και σου τρέχουν τα σάλια και οδηγίες για αρχάριους [με εικόνες] για να τις φτιάξεις [του jamie απλά τις κοιτάς]. δοκίμασα το πιο εύκολο κέικ που υπάρχει και μάλλον μου πέτυχε, γιατί από τα 8 κεϊκάκια έφαγα τα 6 με τη μία και θα τα έτρωγα ευχαρίστως και τα άλλα δύο, αλλά είναι σαρακοστή. το φτιάχνεις σε 5 λεπτά, με τρία μόνο υλικά και το ψήνεις για 20, οπότε σε ένα μισάωρο έχεις κέικ άλφα άλφα που δεν πιστεύει κανείς ότι το έχεις φτιάξει εσύ [για μένα το λέω]. θα χρειαστείς:
ένα κουτί μερέντα ή νουτέλα των 250 γραμμαρίων [η μικρή νουτέλα είναι 200, η μερέντα είναι ok, 250]
δύο μεγάλα αυγά
10 κοφτές κουταλιές αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
8 αλουμινένιες μικρές φόρμες [5,5 εκατοστών, υπάρχουν σε 10άδες στα σουπερμάρκετ]
ανάβεις το φούρνο στο 180, χτυπάς τα αυγά με τη μερέντα καλά, προσθέτεις το αλεύρι, ξαναχτυπάς, μοιράζεις το μίγμα στις φόρμες [δυο κουταλιές στην κάθε μία] και ψήνεις για 20 λεπτά.
το αποτέλεσμα εγγυημένο.
~εκεί που καθόμουν και χάζευα τις συνταγές μου ήρθε με μέιλ αυτό το λινκ και μετά το παρακάτω τραγούδι. δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω, είναι κάτι σαν ντουμ μέταλ διασκευή σε παιδικό τραγούδι που ξεκινάει με τον φρέντι κρούγκερ να φωνάζει lollipop:
together we ate them

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

χθεσινό


~απόκριες. σκατά. το μόνο πράγμα που θυμάμαι απ' τις καθαρές δευτέρες όταν ήμουν μικρός είναι μια εκδρομή στη θάλασσα με πτυσσόμενες καρέκλες και τραπέζια, -απ' αυτά που τα μάζευες και τα έκανες βαλίτσα και στα έφερναν οι θείοι απ' το εξωτερικό. στο μαγνητόφωνο έπαιζε μαρινέλλα και τρίο μπελκάντο.
μόλις φτάσαμε στην παραλία [σόι, γείτονες και κουμπάροι], ξεφόρτωσαν τα πράγματα, έστησαν τα τραπέζια και τις καρέκλες δίπλα στη θάλασσα και ετοιμάζονταν να απλώσουν και τα νηστίσιμα, όταν μου έπεσε στο νερό ο χαρταετός. από πίσω του εγώ, τρέχοντας, βούτηξα να τον πιάσω. με τα ρούχα. μπορεί να μην βούτηξα επί τούτου, μπορεί να γλίστρησα και να έπεσα, πού να θυμάμαι, σημασία έχει ότι χρειάστηκε να πέσουν κι οι άλλοι μέσα για να με βγάλουν.
η μάνα μου με άρπαξε, με ξεγύμνωσε, με μάδησε και μετά με τύλιξε με ένα τραπεζομάντιλο και ένα γυναικείο παλτό για να μην πάθω πνευμονία. μεγάλο ρεζιλίκι, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί γιατί ήμουν και κοτζάμ 6χρονος.
ο πατέρας μου είπε μερικές χριστοπαναγίες, μάζεψε το τραπέζι και τις καρέκλες, μας φόρτωσε στο αυτοκίνητο κι επιστρέψαμε στο σπίτι. θυμάμαι κι άλλη μία με βούλγαρους που έτρωγαν μήλα ψητά πασπαλισμένα με ζαχαρούχο γάλα, αλλά μπορεί να ήταν και πρωτομαγιά, οπότε ας μην μπω σε λεπτομέρειες.
η φετινή είναι η πρώτη καθαρή δευτέρα που θυμάμαι να χιονίζει [όχι εδώ, αλλού] αλλά μου φάνηκε σαν κακή κυριακή [και λίγο χειρότερη]. ίσως επειδή όλα πάνε κατά διαόλου.
~σήμερα το πρωί είδα επιτέλους το grave of the fireflies [火垂るの墓!] -παρόλο που δεν τα συμπαθώ καθόλου τα anime- και μετά ξαναείδα το illusionist που μου άρεσε ακόμα πιο πολύ, κι ας είναι ψιλοαπελπισία. το grave of the fireflies είναι παλιό, απ' το '87, και σε όποιον δεν το έχει δει κι έχει διάθεση να πλαντάξει το προτείνω θερμά. κλασικό δράμα με πρωταγωνιστές δυο παιδιά, δοκιμασμένο και αξεπέραστο. προσοχή, το original cartoon και όχι τα δυο πρόσφατα remake με ηθοποιούς. μαζί με αυτό είναι από τα πιο ωραία αντιπολεμικά φιλμ των '80s.
~έχει παίξει ήδη παντού, αλλά είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι...

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

τσίσα


κιουριόσιτι

τρίπστεπ


απ' όλα τα ονόματα που εμφανίστηκαν μέσα στην περσινή χρονιά, αυτό που θα μου θυμίζει το 2010 περισσότερο απ' όλα είναι οι chasing voices. όταν εμφανίστηκε το ''acidbathory'' δεν είχα ιδέα ποιοι ήταν, από πού, αν ήταν νέο κομμάτι ή κάποιο ξεχασμένο κλαμπ άνθεμ απ' το τέλος των '80s. το ''acidbathory'' είναι ακριβώς το κομμάτι που θα έπαιζε ένας dj σε μια acid house βραδιά την ώρα που θα έκλεινε το σετ του, ή για να χαλαρώσει λίγο το κοινό του, τη στιγμή που ήταν έτοιμοι να καταρρεύσουν. και είναι acid, καθαρό acid, ούτε dubstep ούτε τούστεπ, ούτε τρίστεπ [είναι αδιανόητα τα όσα έχουν γραφτεί για να το περιγράψουν και να βρουν συγγένειες με το σήμερα. σώνει και καλά]. το ''acidbathory'' είναι τόσο αριστοτεχνικά δομημένο που μπορείς να το ακούς στο repeat για ώρες και να μην το βαρεθείς ποτέ, δεν εμφανίζονται συχνά πια τέτοια κομμάτια.
δεν ξέρω ποιοι είναι οι chasing voices. αν υπάρχει σχήμα ή δανείζονται το όνομα αρκετοί για να κυκλοφορήσουν τα 12ιντσα στην preserved instincts. αυτό που έχει σημασία είναι ότι και το δεύτερο single της νεοϋορκέζικης εταιρίας των francis englehardt και paul nickerson, το ''ex nihilo nihil fit'', είναι το ίδιο εντυπωσιακό. πάλι θα μπορούσε να ήταν ένα σκοτεινό ντανς άνθεμ απ' το χασιέντα, εντελώς '89, θα μπορούσε να το είχε γράψει ο a guy called gerald ή οι 808 state. αυτό ακριβώς θυμίζει η εισαγωγή με τα σαμπλαρισμένα λόγια, ο τρόπος που οι μελωδίες εμφανίζονται μέσα στους τέκνο ρυθμούς και το μπάσο που σκάει χαλαρά και όσο περνάνε τα λεπτά όλο και δυναμώνει.
στο δελτίο που συνοδεύει το single γράφουν: 'this is self-preservation music forming from the black waters of isolation and loss, the same endless well of unbearable pressure that calls on the hand of creation with a dagger to the throat and demands that the impossibility of living in this truly unreal world be reversed with one miraculous act of materialization. there is no “artist” in this equation, no ordained or predestined genius operating behind the mystified veil of divined talent, imminent fate or blind luck'.
όποιοι κι αν είναι, ένας ή πολλοί, ελπίζω να ετοιμάζεται άλμπουμ. και σύντομα.
εδώ.

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

άριελ μάους


στο μπλογκ του ο martin newell [μουσικός, συγγραφέας, ποιητής, αρθρογράφος σε αγγλικά έντυπα κλπ] γράφει σε συνέχειες για τότε [το 1976] που είχε έρθει στην ελλάδα με το magic bus:
''I unpacked my travelling bag. It was still full of sand from sleeping on the beach for two weeks on the island of Chios. I changed my guitar strings. My harmonica stank of cheap cologne. In Greece it had got clogged with sand. I'd read that the Feelgoods' Lee Brilleaux used to soak his harmonicas in vodka, to resuscitate them after gigs. In Greece, I'd taken the thing apart, and not having vodka, put it into a glass of dirt-cheap duty free cologne. It had done the trick okay, but now, everytime I played the thing, it left a horrible taste in my mouth...''
για τις ελληνικές αρχές ήταν ένας ακόμα λιγδιάρης άγγλος που θα την έβγαζε για τρεις μήνες με 25 λίρες και μάλλον δεν θα πρέπει να είχαν και μεγάλο άδικο [για το πρώτο δεν ξέρω, το δεύτερο ισχύει, το αναφέρει ο ίδιος στις διηγήσεις του].
τέλος πάντων, ο martin newell έχει βγάλει ένα σωρό δίσκους, αν κάνεις γκουγλ θα βρεις και το μουσικό στόρι του που έχει ενδιαφέρον, η αφορμή όμως γι' αυτό το ποστ είναι η επανακυκλοφορία σε βινίλιο ενός [πολύ καλού] άλμπουμ του που είχε βγάλει το 1985 μόνο σε κασέτα, του songs for a fallow land.
αν το ακούσεις χωρίς να ξέρεις τι είναι και πότε ηχογραφήθηκε, είσαι σίγουρος ότι είναι πρόσφατος, της παρέας του ariel pink [john maus, gary war, rangers και τα συναφή]. στο εξώφυλλο φαίνεται ότι είναι κοσμογυρισμένος, αλλά σε σύγχιση [η ελληνική μυθολογία συναντάει την βρετανική φολκ και ο πάνας είναι μάλλον κέλτης]. τόσο 2011 όσο '80s είναι η ''παρέα'' [δεν πάει άλλο].
εδώ.