Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

jb


r.i.p.

queer


~queer σημαίνει κάτι σαν ''όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι, αλλά κάποιοι δεν γουστάρουν να είναι τόσο ίδιοι και γούστο τους και καπέλο τους'', οπότε πάσο. το queer in athens festival ετοιμάζεται για τις 11 και 12 φεβρουαρίου στο nosotros, με live του άγγελου κυρίου, του larry gus και του pan pan + dj set του quentin [την παρασκευή], προβολές ταινιών και pre valentine queer sex party με t.rash, drama queen, tone twisters, blu velvet και narita [το σάββατο]. λεπτομέρειες προσεχώς.
~ο ταξιτζής που με πήρε απ΄τη μαβίλη ήταν σίγουρος ότι με ήξερε και, πραγματικά, αποδείχτηκε ότι θα μπορούσε να με ήξερε αλήθεια, τουλάχιστον φατσικά, αφού έμενε δυο στενά απ' τη βουρνάζου και πήγαινε στο ίδιο σχολείο. βέβαια πέντε χρόνια πριν πάω εγώ, αλλά μπορεί να με είχε πετύχει στο δρόμο και να με θυμόταν, γινόταν και να το αμφισβητήσω; μερικοί άνθρωποι μπορούν να περιγράψουν ακόμα και τι χρώμα κάλτσες φορούσες πριν από τριάντα χρόνια που σε προσπέρασαν την ώρα που μιλούσες στο τηλέφωνο της γωνίας [τότε ήταν ακόμα με κέρμα]. είναι να μην σου τύχει τίποτα και τους πάρουν για μάρτυρες, την έβαψες.
αυτός λοιπόν, αφού μου συστήθηκε [γιώργος τάδε, 1.96] και μου είπε ότι πέτυχε στο ταξί έναν τύπο που είχαν γεννηθεί στο ίδιο νοσοκομείο [δεν θα είχε και ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν δεν είχε γεννηθεί σε μαιευτήριο της νέας υόρκης -''κοίτα να δεις φίλε μου τι μικρός που είναι ο κόσμος''] άρχισε να μου λέει για μια 46άρα που μπήκε στο ταξί πριν από μερικές μέρες και ήταν σίγουρος ότι κάπου την ήξερε και κουβέντα στην κουβέντα αποδείχτηκε ότι, πραγματικά, ήταν πρώην γυναίκα του γνωστού ένος φίλου του και αφού ήταν κατά κάποιον τρόπο γνωστοί, τον κάλεσε στο σπίτι της και πήγε. και την ''ξεπούτσιασε''. τις λεπτομέρειες δεν τις γράφω όλες, θα συγκρατηθώ. δυστυχώς, δεν γινόταν να συνεχίσουν επειδή η κυρία είχε μια νεαρή κόρη [19] που την είδε και τρελάθηκε και τα φοβόταν τα οικογενειακά δράματα -επειδή ''τον ξέρει τον εαυτό του, δεν μπορεί να συγκρατηθεί''. τα είχε περάσει μια φορά με μια βουλγάρα και την κόρη της και δεν είχε διάθεση να τα ξαναζήσει.
μέχρι να φτάσει στην σπύρου τρικούπη έμαθα ότι η πιο ωραία γυναίκα που είχε ποτέ σχέσεις ήταν αλβανίδα, αλλά την χώρισε επειδή δεν τον ήθελε ο γιος της [22 χρονών, 1.90].
"και γιατί δεν μπορούσες να την πάρεις και να φύγετε;" ρώτησα κι εγώ ο αφελής.
''τι να την κάνω μόνη της;'', μου είπε, ''γούσταρα και το γιο, όχι μόνο τη μάνα".
~απ' τις πιο ωραίες ατάκες που έχω ακούσει ποτέ σε ταινία: στο la pointe courte της agnes varda, κι ενώ το ζευγάρι των παριζιάνων μιλάνε για ώρες ατελείωτες για να λύσουν τα συναισθηματικά τους, η χωριάτισα που τους φιλοξενεί στο σπίτι της στο ψαροχώρι λέει στο σύζυγό της -με τον οποίο στέκονται αμίλητοι, στην είσοδο του σπιτιού τους- το σοφό: ''they talk too much to be happy''.
~πάκι πάνθηρες

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

γκόσλα γκούφι


η πιο ωραία -αυτοσχεδιαστική- σκηνή στο blue valentine είναι το τραγούδι που λέει ο ντιν στην σίντι μέσα στο δρόμο με το γιουκαλίλι κι αυτή χορεύει, η σκηνή δηλαδή που παίζει και στο [παραπλανητικό] τρέιλερ της ταινίας.
you always hurt the ones you love / the ones you shouldn't hurt at all
you always take the sweetest rose / and crush it until the petals fall
you always break the kindest heart / with a hasty word you can't recall, and...
if I broke your heart last night / it's because i love you most of all...
στο ενάμιση λεπτό που διαρκεί συνοψίζεται όλη η υπόθεση μιας πολύ δυνατής ερωτικής ταινίας -παρ'όλες τις αδυναμίες της- τόσο αληθινής, που στο τέλος σε αφήνει μουδιασμένο [μπορεί και χειρότερα, εξαρτάται πόσο μπορείς να ταυτιστείς...].

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

dancehall

sound injections


~απόψε, πέμπτη 27 ιανουαρίου προβάλλεται το ντοκιμαντέρ του γιάννη μισουρίδη για τους lost bodies, στο exile room, αθηνάς 12, μοναστηράκι στον 3ο όροφο.
θα προβληθεί δύο φορές, στις 8.30 μμ. και στις 9.30 μμ. η είσοδος είναι ελεύθερη.
θα ακολουθήσει live του σχήματος στο six d.o.g.s., στην αβραμιώτου [πίσω ακριβώς απ' το χώρο προβολής]. στις 10.30. κι εκεί με ελεύθερη είσοδο.
~η πρώτη σκέψη που έκανα μόλις τέλειωσε το πρώτο επεισόδιο του 1821 είναι να μηνύσω τους δασκάλους του δημοτικού [όλους ανεξαιρέτως] γιατί μας δηλητηρίασαν τις παιδικές ψυχές με ψέματα για τους τεράστιους ήρωες της επανάστασης [ήταν 1,40, σχεδόν νάνοι]. επίσης οι τούρκοι δεν ήταν εχθροί ούτε κακοί, ήταν κάτι ήσυχα γειτονόπουλα που μπορεί να μην είχαν τρόπους, [έτρωγαν με τα χέρια], αλλά συνείσφεραν στην ευημερία της στερεάς για διακόσια τουλάχιστον χρόνια. τι έπαθαν μετά και άρχισαν τους πολέμους θα το δείξει στο δεύτερο επεισόδιο [ελπίζω]. ούτε τα σχολεία είχαν απαγορέψει, ούτε τις εκκλησίες, ακόμα και τα νεκροταφεία ήταν μικτά [χριστιανών-μουσουλμάνων, όλοι σχεδόν νάνοι] κι ο γύζης να πάει να γαμηθεί που ζωγράφιζε μαλακίες [μία απ' αυτές, το κρυφό σχολειό είχε γίνει ένα αριστουργματικό εθνικοπατριωτικό φιλμ την εποχή της χούντας: μία οικογένεια επισκεπτόταν την παλιά βουλή και ξαφνικά ο πίνακας ζωντάνευε και γινόταν η αφορμή να ακουστούν τέρατα -τα ίδια ακριβώς με αυτά που μας έλεγαν και στο σχολείο. το βίντεο δεν το πρόλαβα την εποχή του, το είδα πρόσφατα, καλύτερη κωμωδία από τα χτυποκάρδια στα θρανία.
το θέμα είναι ότι έχει πάει 150 ευρώ η μία [μήνυση].
~το καταπληκτικό νυχτερινό μιξ το έφτιαξε ο .flp για το nothing days exclusively:
01. Black Zone Myth Chant - White Voice
02. Expressway Yo Yo Dieting - Bubblethug 1
03. Hounds Of Hate - Head Anthem
04. LA Vampires & Zola Jesus - No No No
05. Forest Swords - Rattling Cage
06. Twins - The Other Side Of
07. Laurel Halo - Metal Confection
08. Holy Other - We Over
09. Terminal Twilight - The Fire Of Love (Fire Mix)
10. Hype Williams - Untitled 1
soundinjections mix

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

more



το νέο άλμπουμ του larry [on-the-way], ιταλικά σάουντρακ των 60s, το six moral tales του τριφό, το prophecy of the black widow του umberto, η νέα συλλογή της finders keepers ''thai? dai!'', το il posto και το i fidanzati του ermano olmi, το t-shirt του eastbound and down, οι hana της granny records, τα αυτοσχεδιαστικά τραγούδια των cry baby, το summerise me ep του ion, το objekt των callas, τα dj set του .flp, το venus knock ep του dro carey, o ύμνος του guardian στους keep shelly in athens, το reptiles των dr. atomik, το the year of the hare σε φτηνή έκδοση της penguin, τα οικογενειακά φωτογραφικά μπλογκ, ο κυνόδοντας στα όσκαρ.
more

ion-summerize me ep


Following the elaborate ambient adventure of last year’s Elfish Tapes album, Ion's return with Summerize Me EP finds the Athens based Giannis Papaioannou not only returning to beats and soundscapes once again, but also starting the new year with his collaboration with French label Lovezone Records. The three original tracks of Summerize Me EP lead deeper into the rhythmical and repetitive textures of Ion. With this release -mixed and produced, as he usually does, by blending analog and digital sound sources- Ion provides three new tracks originally conceived, noted, sketched and recorded in three different summer places.
~ Starting with
Summerize Me, featuring a looped classical piano persist into a bottomless ambient background, Ion builds his electronic music as a combination of sounds that seem to happily blend into each other.
~ Phantomize Me brings the sense of a fascinating summer night experience made on calmer tones with stark moods, while rhythm as a subtle bed leads into a nocturnal adventurous journey.
~
Quantize Me, filled with whoosing chords and cleaner synth stabs, and based on stronger rhythm, is not exactly a dancefloor track, but as Ion often describes his beats, this is a perfect soundtrack for sofa-dancing.
The Summerize Me EP comes to a whole with four remixes of Summerize Me by fellow producers. Nikosf., Ilias Katelanos, Christoph Kardek and Sunset Blvd. bring their own identities into Ion’s sounds, completing this release with four versions absolutely suitable for any kind of body & soul stimulation!
είναι διαθέσιμο
εδώ.

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

_off beat


τρίτη 25 ιανουαρίου, στις 5 το απόγευμα, o pitsirikos επιστρέφει στο ραδιόφωνο.
λεπτομέρειες εδώ.

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

κυριακή



~10 και μισή, καθοδόν για τον high wolf. o ταξιτζής σχολιάζει τους έρημους δρόμους και την μειωμένη κίνηση, από το απόγευμα, ''ερημιά σήμερα, ευτυχώς που δούλεψα λίγο με τα θέατρα''.
''οι 9 στους 10 που μπαίνουν μέσα στο ταξί γκρινιάζουν'' μου λέει, ''σπάνια χαμογελάνε πια οι άνθρωποι, κι ακόμα κι όταν χαμογελάσουν το κάνουν ειρωνικά''. μιλάει για παγωμένα χαμόγελα και καχυποψία. στο πίσω κάθισμα έχει μια κοπέλα που πάει πίσω απ' την κάνιγγος, κατεβαίνουμε τη σόλωνος και σταματάει έξω απ' το ίκα. ωραία κοπέλα -απ' τη φιγούρα που πρόλαβα να δω, κατέβηκε και χάθηκε τρέχοντας μέσα στο νοσοκομείο. ''διασκέδαση;'' τη ρώτησε ο ταξιτζής. ''μπα, όχι, δουλειά, στις 10 ξεκίνησε η βάρδια κι έχω αργήσει''. μόλις έβαλε μπρος το ταξί μου είπε ''φίλε αισθάνομαι ντροπή, μόλις άκουσα ότι πάει πίσω απ' την κάνιγγος τέτοια ώρα σκέφτηκα ότι είναι πουτάνα''. [...]
~το mondo cane δεν το έχω δει, ούτε έχω καμιά διάθεση να το ψάξω, το σάουντρακ όμως μου φάνηκε οικείο από την πρώτη φορά, ίσως επειδή μου θυμίζει ελληνικές κωμωδίες των '60s.
ωραίος δίσκος.

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

watch the moon



~από τότε που έκλεισε και το τελευταίο dunkin' donuts, το μόνο αξιοπρεπές donut που είχα πετύχει στην αθήνα ήταν στο dennis donuts, κοντά στο σταθμό της πανόρμου. χθες, στο μολ της βουλιαγμένης, στον άγιο δημήτριο, πρόσεξα ότι έχει ανοίξει το πρώτο [;] cinnabon στην ελλάδα, rolls κανέλλας δηλαδή, τα οποία μπορεί να μην είναι και ό,τι καλύτερο μπορείς να πετύχεις στο είδος [δεν είναι], αλλά τα φτιάχνουν και τα ψήνουν μπροστά στα μάτια σου και μετά ρίχνουν πάνω τους ένα ποτάμι από σιρόπια και ρευστές καραμέλες, οπότε η ουρά με τους πεινασμένους που περίμενε να τα δοκιμάσει μου φάνηκε λογική. δεν ξέρω πόσες γεύσεις υπάρχουν στην αθήνα, γενικά, πάντως, δεν είναι και μεγάλη η ποικιλία των γεύσεων, κι αυτά που υπάρχουν προς το παρόν είναι: το classic [2,90 ευρώ], το chocobon [3,50] και το pecanbon [3,50] -σε μεγάλο μέγεθος- και τα ίδια σε μίνι [από 2 μέχρι 2,40 ευρώ το ένα].
και τα τρία είναι μέτρια, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα: η ζύμη σαν λάστιχο και όλα όσα τη συνοδεύουν με δόσεις υπερβολής: η κανέλλα σκεπάζει όλες τις γεύσεις, τα σιρόπια κάνουν τη ζύμη νιανιά, η ζάχαρη σε λιγώνει. τα τρως και σε πιάνει πονοκέφαλος απ' την κανέλλα.
~υπάρχουν κάποιοι δίσκοι [4; 5;] που μπορείς να βάλεις στην κατηγορία ''δίσκοι της ζωής σου''. κι όσους και ν' ακούσεις, εκεί ξαναγυρνάς. ορίστε ένας.

the wizzard of ωχ


01. ARP & Anthony Moore - Piano Waves
02. Brian Eno - Emeralds and Stone
03. Flying Lotus - Computer Face (String arrangement by Miguel Atwood-Ferguson)
04. Dimlite - Gone - O - Tron
05. Fonogram - Nubes
06. Vladislav Delay as Sistol - Funseeker (Oneohtrix Point Never's Rainbro Remix)
07. Sail a Whale - A Sea Inside
08. Epstein -13 Seite campanas de la Serenidad (Prefuse 73 rmx)
09. Stereolab - 13 neon beanbag (atlas sound mix])
10. Stellar Om Source - Red Green Blue
11. Rucyl - Heart Awake
12. Mordant Music - Inn Ohm the Lake
13. Grouper - Hold
14. 3:33 - 333EP1
15. Ras G - Discipline09-4
16. Broadcast and the Focus Group - Inside Out
πρόσεξα τον τίτλο του μιξ που ετοίμασε και έστειλε ο gizmo, λίγο πριν πατήσω να ανέβει το ποστ: ήταν ακριβώς η φρικτή είδηση που είχα ακούσει λίγα λεπτά πριν για ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο [ο τίτλος είναι ''kidney failure''].
εύχομαι να πάνε όλα καλά.
εδώ

σιντ & νάνσι & μικ


ROCK SHOW

By Thurston Moore
The fact that the Sex Pistols blew off New York City on their ’78 tour to focus on the Deep South and beyond was a remarkable move by Malcolm McLaren, but it really bummed us starving, 20-year-old, New Wave, no-wave punkoids. When the Pistols died a crummy death at San Francisco’s Winterland, it was seemingly all over. Almost within a day of hearing about it, there was an ad in the Voice for Sid Vicious and His Crew at Max’s Kansas City. There was no question, we were going. The place was jammed, drunk, and smoked out. Sid, with the New York Dolls’ Walter Lure and Jerry Nolan (holding Nancy Spungen’s hand, yow!), a drummer named Steve Dior, and on guitar, the amazing Mick Jones from the Clash! And the Clash hadn’t even played that first mind-blowing Palladium gig yet. They assembled behind the curtain, and Sid stuck his head through it and gave us the almighty Sid wink, and we knew it was gonna be fun! The curtain opened and Mick Jones led the band through primal Dolls and Pistols originals, as well as fifties juvenile-delinquent punk-rock classics (“C’mon Everybody,” “Somethin’ Else”). Nancy was playing (kinda) tambourine. The audience went ballistic. Every chair and table got crushed, with people spitting and throwing drinks. Just pure mania. French guys were pointing their fingers to the stage: “Seed Veeshus! Seed!” After the first song, some girl yelled “I love you,” to which Sid retorted, “Shut your fucking mouth, you stupid fucking cunt!” I’d seen bands get spit on, and the bands would usually scowl or, worse, complain. Sid spit back! You could see his goobers spelunking in French punks’ eyeballs! This had to be waaay better than any ol’ Sex Pistols gig, this was the flower and the poison in one glorious crash and burn. We left on fire, knowing we had witnessed punk-rock history. We were singed by it.
από
εδώ. [Photo: Ebet Roberts/Getty Images]

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

το oman του man




[ή αλλιώς manand goes to oman]
οι περιπέτειες των πλούσιων φίλων μας [συνέχεια].
είχαμε σταματήσει στο σημείο που ο manand επέστρεψε από την αφρική όπου υιοθέτησε καναδυό μαυράκια [μαντόνα φάε σκατά που πήρες μόνο ένα], χάλασε τα λεφτά σε δώρα και σε δίσκους του μουλάτου αστατκέ και έφαγε κακό φαγητό. σήμερα συνεχίζουμε με το πρωτοχρονιάτικο ταξίδι του στην έρημο [άλλαξε το χρόνο σε αμμόλοφους μέσα σε σκηνή πολυτελείας με συνοδεία το love supreme και χαζεύοντας πυροτεχνήματα], σίγουρα πιο ευχάριστη εμπειρία από τις μύγες και τη βρόμα της addis ababa, τους μαφιόζους και τα kaldis που σερβίρουν πατάτες τηγανητές με τον καφέ. και σίγουρα με πιο καλό φαγητό.
τις περιπέτειές του μου τις διηγήθηκε σε greeklish, οπότε ορίστε όσα κατάφερα ν’ αποκρυπτογραφήσω απ’ το κατεβατό:
εισαγωγή: «α) το oman είναι σουλτανάτο που σημαίνει ότι έχει σουλτάνο του οποίου η φωτο υπάρχει παντού. στο δρόμο, στα μαγαζιά, όπου κοιτάξεις αυτόν βλέπεις. β) το oman είναι μουσουλμανική χώρα με πολλές απαγορεύσεις, αλλά πιο γραφική από το ντουμπάι».
κυρίως θέμα: «φτάσαμε στο muscat μέσω ντουμπάι με emirates [σημ. πολυτελής αεροπορική εταιρία]. το muscat δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο [σημ. τι ιδιαίτερο περίμενες από μια πόλη που αν αντιστρέψεις τις δυο συλλαβές βγαίνει σκατό-μου;], η μόνη διασκέδαση που μπορείς να πετύχεις εκεί είναι μέσα στα καλά hotel, δηλαδή στα εστιατόρια, τα καφέ και τα μπαρ των ξενοδοχείων» [σημ. ακούγεται πολύ συναρπαστικό, πρέπει να ξεφαντώνουν οι μουσκατάδες στα καφέ και τα εστιατόρια].
τέλος πάντων, δεν πήγαν στο muscat για να μελετήσουν τον τρόπο που διασκεδάζουν οι ντόπιοι, αυτό που τους ενδιέφερε ήταν η έρημός του [από δω και πέρα η διήγηση συνεχίζει στα αγγλικά].
«ystera apo tin prwti mera loipon sto muscat ksekinisame me jeep gia to desert driving…anepanalipti empeiria διότι σε αντίθεση με τα υπόλοιπα τουριστικά οδοιπορικά στην έρημο δεν υπήρχε οδηγός για να σε κουβαλάει σαν πρόβατο, αλλά το κάθε ζευγάρι είχε το δικό του τζιπ που το οδηγούσαν μόνοι τους [σημ. μόλις πρόσεξα ότι η αποστολή στην έρημο ήταν μόνο για ζευγάρια]. ξεκινήσαμε 30 άτομα συν 10 άτομα του rescue team, μάγειρες κλπ [υπηρέτες, ευνούχοι, όλοι σε ζευγάρια λες και θα ανέβαιναν στην κιβωτό] για 3 ημέρες και 3 νύχτες. τα βράδια κατασκηνώναμε μέσα στην έρημο. ksekinisame kamposa jeep: nissan pathfinder (to diko mou), nissan patrol, nissan x-terra, toyota land cruiser, toyota tundra (amaksi teras), hammer, gmc, kai kapoia akoma pou den thymama [ευτυχώς]. prota kaname kapoies rythmiseis sta amaksia (afairesi maskas mprosta gia na mi spasei, ksefouskoma lastixwn gia na yparxei megaluteri epifaneia epafis) kai fygame gia tin erimo».
την πρώτη μέρα την περιγράφει ως «ψιλοήρεμη», οδήγηση σε ομαλά μονοπάτια, χωρίς κάτι extreme, πολύ «γρύστριμα» [«όταν οδηγείς πάνω στην έρημο είναι σαν να είσαι πάνω σε πλατφόρμα, λες και οι ρόδες δεν ρολάρουν»], 3 ώρες ταξίδι για να φτάσουν στο μέρος όπου κατασκήνωσαν.
«τα πράγματα ήταν πολύ οργανωμένα, υπήρχαν γεννήτριες οπότε είχαμε μουσική, μαγείρεμα, μπάρμπεκιου, μπίρες, ποτά, τα πάντα». άναψαν φωτιά και άραξαν, αλλά πριν προλάβουν να γδυθούν και να πέσουν στα κρεβάτια με τα πέπλα, το κρύο έγινε τσουχτερό. από τους 35 βαθμούς το μεσημέρι το βράδυ έπεφτε στους 3, οπότε φόρεσαν διπλό μπουφάν, ήπιαν μπίρες και ναργιλέ και κοιμήθηκαν στα πέπλα κουκουλωμένοι.
τη δεύτερη μέρα οδήγησαν σε αμμόλοφους, όσο να’ ναι είχε πιο μεγάλο ενδιαφέρον, ψηλοί, απότομοι, έλειπε μόνο το σκουλήκι του dune για να κάνει τη φάση συναρπαστική. τα τρία χιλιόμετρα τα διέσχισαν σε 4μιση ώρες, μιάμιση ώρα το χιλιόμετρο, μια χαρά για έρημο [«είχε δύσκολα περάσματα, μαλακή άμμο» κλπ]. «σε πολλά περάσματα κάποια από τα αμάξια άφηναν κι ένα σουβενίρ στην έρημο, έναν προφυλακτήρα, ένα μπουκάλι αναψυκτικό, ένα χαρτί από mars κλπ. η άμμος ήταν πλέον παντού. μέσα στο αμάξι, στη μύτη μας, στα αυτιά μας, στα ρούχα μας, παντού!». μετά από 4 μαρτυρικές ώρες έφτασαν εξουθενωμένοι στον χώρο κατασκηνώσεων λίγο πριν αρχίσει πάλι το κρύο. τα ζευγάρια υπηρετών έστησαν τις σκηνές. «ήταν 31 δεκέμβρη. σε λίγες ώρες θα αλλάζαμε χρόνο στο πουθενά, στη μέση της ερήμου». [τρία θαυμαστικά] «ήταν για μένα μια πολύ διαφορετική πρωτοχρονιά που θα θυμάμαι για πάντα σαν κάτι πολύ ιδιαίτερο. είχε μουσική, πολύ φαΐ και ποτό, πυροτεχνήματα» [και κρύο, πολύ κρύο].
την τρίτη μέρα ξεκίνησαν με το κεφάλι βαρύ απ’ το μεθύσι και κουρασμένοι απ’ την κραιπάλη της προηγούμενης βραδιάς για να παλέψουν με την melted sand [«έτσι την έλεγαν οι άραβες»] οδηγώντας σε δύσκολα περάσματα. «ekeini tin imera, ystera apo peripou 4 wres, kataliksame se thalassa…arabian sea…apisteuti empeiria na diasxizeis tin erimo kai na kataligeis se paralia. apo ekei pirame ton dromo gia tin epistrofi sto muscat».
εδώ τελειώνει το χρονικό της δεύτερης περιπέτειας του manand στην αφρική, έχει κι άλλα να πει, πιο προσωπικά, αλλά δεν θέλει να δημοσιοποιηθούν, τουλάχιστον μέχρι να πάρει σύνταξη. το τέλος της διήγησής του τελειώνει κάπως έτσι [πάλι στα αγγλικά]:
επίλογος: oi araves pou to diorganwnoun exoune foveri organwsi. anaferw xaraktiristika oti kapoios exase ta kleidia tou amaksiou tou stin erimo!!! kai oi typoi vgalane metal detector…kai ta vrikane!!! [συνεχίζεται].
αφιερωμένο

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

πυρετός


~οι έρωτες μιας ξανθιάς. στις 6 το πρωί, με 39 πυρετό και σε κατάσταση ''ονειρική'' [ανατριχίλες και μουδιασμένες αισθήσεις, κάτι μεταξύ νύστας και ζαλάδας] οι ερωτικές περιπέτειες της andula μου φάνηκαν απολαυστικές μέσα στο παραλήρημα. ακόμα και η τελική απογοήτευση και η ''προσγείωση'' στο θάλαμο με τις άλλες νεαρές εργάτριες ήταν διαφορετική με θολωμένο μυαλό, λιγότερο πικρή [οι καθαρές σκέψεις οδηγούν πάντα στα χειρότερα].
το loves of a blonde [ή a blonde in love όπως κυκλοφορεί τη δευτέρα σε dvd στην αγγλία] ξεκινάει με ένα ποπ μπιτλικό κομμάτι που τραγουδάει μία από τις νεαρές εργάτριες που συγκατοικούν με την andula στο ''στρατώνα'' του εργοστασίου παπουτσιών και τελειώνει με ένα υπέροχο νανούρισμα, το οποίο θα μπορούσε να λέγεται και how can you fix a broken heart [σάουντρακ δυστυχώς δεν υπάρχει, κι αν υπήρξε ποτέ δεν είναι διαθέσιμο πουθενά].
fact: στην τσεχοσλοβακία του 1965 αντιστοιχούσαν 16 γυναίκες σε κάθε άντρα, οπότε για τις πιτσιρίκες της μικρής επαρχιακής πόλης zruc που δεν είχαν πρόσβαση στον αντρικό πληθυσμό, ο χορός που κανονισε ο επιστάτης του εργοστασίου ήταν μοναδική ευκαιρία για να ζευγαρώσουν. κανονίζουν να έρθουν φαντάροι από το γειτονικό στρατόπεδο για να τις συνοδέψουν, αλλά τελικά αυτοί που εμφανίστηκαν δεν ήταν συνομήλικά τους αγόρια, αλλά άντρες μέσης ηλικίας που είχαν κληθεί για μετεκπαίδευση. το πρώτο μέρος με τα περιστατικά στο χορό είναι κωμωδία, απ' αυτές όμως που σου φτιάχνουν τη διάθεση και χαμογελάς, ακόμα κι όταν οι καταστάσεις γίνονται άβολες -σε κάποια σκηνή οι τρεις φαντάροι που φλερτάρουν την andula και τις δυο κοπέλες που κάθονται μαζί της στέλνουν δώρο ένα μπουκάλι κρασί, ο σερβιτόρος κάνει λάθος και το πάει στο πίσω τραπέζι, οι τρεις καημένες ασχημούλες χαίρονται που επιτέλους κάποιος τις πρόσεξε και μόλις επιχειρούν να βάλουν κρασί στα ποτήρια για να τους χαιρετήσουν εμφανίζεται ο σερβιτόρος και τους αρπάζει το μπουκάλι απ' τα χέρια! η μία απ' αυτές φεύγει στο τέλος της βραδιάς μόνη, κλαίγοντας επειδή δεν τη χόρεψε κανείς, και ο επιστάτης φροντίζει να της βρει παρέα, έστω και για λίγο [το φαντάρο που έχει παρατήσει η andula για να φύγει με τον milda, το νεαρό πιανίστα].
η andula ακολουθεί τον milda στο δωμάτιό του κι αυτός την αποπλανεί, αφού πρώτα της υποσχεθεί ότι θα την πάρει μαζί του στην πράγα. η μικρή ανόητη τον πιστεύει, χωρίζει κακήν κακώς με τον πιτσιρικά που την αγαπάει [στο ξεκίνημα της ταινίας δείχνει στις φίλες της με περηφάνια το δαχτυλίδι που της έχει χαρίσει] και φεύγει με ωτοστόπ για την πράγα για να βρει τον πιανίστα.
το τρίτο και τελευταίο μέρος της ταινίας είναι και το πιο πικρό. η andula βλέπει τα όνειρά της να γκρεμίζονται και επιστρέφει στην βαρετή καθημερινότητά της. ο νεανικός ενθουσιασμός και η αφέλεια της ευκολόπιστης έφηβης καταλήγουν στην απογοήτευση τη στιγμή που κρυφακούει όσα λένε γι' αυτή οι γονείς του milda και τον ίδιο να αρνείται ότι την κάλεσε. μόλις τέλειωσε η ταινία έψαξα να βρω το σάουντρακ, κυρίως για το νανούρισμα του τέλους που μοιάζει λίγο με αυτό που ακουγόταν στο ''μωρό της ρόζμαρι'' [και πολύ με τη μελωδία που τραγουδάει η trish στο λεπτό 7.30 εδώ], αλλά το μόνο που βρήκα ήταν το τραγούδι της αρχής. κι αυτό από dvd rip.
~η επιστροφή των in trance 95: με καινούργιο άλμπουμ, μια συλλογή με τα πρώιμα tapes τους αλλά κυρίως με την εμφάνισή τους απόψε στις 10 στο bios, με την αρχική σύνθεση. ένα live που πολύ θα ήθελα να δω αν δεν ήμουν ακόμα τέζα απ' την ίωση. μαζί τους οι parallel worlds. με 5 ευρώ.

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

snapshots





~i got to go before you tell me so / the pain, the whip,
the story of my soul / the floor, the wall, the window upstairs / the light, my mind is crawling in your hole...
got a flight on my dick / is it death or it it sweet?
μπορεί να είναι και το καλύτερο άλμπουμ που έχω ακούσει τελευταία. ο νέος δίσκος των callas λέγεται objekt και ξεκινάει με το against the day, ένα τραγούδι που είναι σαν οι moldy peaches να διασκευάζουν κομμάτι απ' το χριστουγεννιάτικο εφιάλτη. και εκεί που πιστεύεις ότι είναι το highlight του δίσκου, ξεκινάει μια παρέλαση από απανωτά ''χιτς'' που κάνουν το δίσκο εθιστικό από την πρώτη φορά που τον ακούς -11 κομμάτια που τo ένα είναι καλύτερο απ' το άλλο, κάτι σαν το περσινό άλμπουμ των horrors ή το please make me dance του boy [είναι τόσο καλό].
το objekt κυκλοφορεί μόνο σε βινίλιο, με χειροποίητο artwork στο εξώφυλλο [κυριολεκτικά μοναδικό] και θα υπάρχει στα live που θα κάνουν στο τέλος του μήνα στο στούντιό τους. λεπτομέρειες προσεχώς.
~είχα χρόνια να μπω μέσα, θυμάμαι ότι παλιά ήταν φούρνος που πουλούσε κυρίως... ψωμί. τώρα πουλάει κυρίως πεϊνιρλί, πίτσες, πίτες και ψωμάκια, όλα φτιαγμένα μπροστά στα μάτια σου και ψημένα σε φούρνο με ξύλα. στη γωνία της πανόρμου [κατεβαίνοντας] ακριβώς πριν βγεις στην αλεξάνδρας μπορείς να βρεις απ΄τα καλύτερα πεϊνιρλί της αθήνας. αυτά με το σουτζούκι και τον κιμά [αλειμμένα με βούτυρο] είναι ''αρρώστια'' [κι ακόμα χειρότερα].
~το 8ο 7ιντσο απ' τα περιορισμένης κυκλοφορίας του wax poetics [μόνο για συνδρομητές στην αμερική] περιέχει αυτά τα δύο τραγούδια.

παραπληροφόρηση



~"the cordial gentlemen of the bfi led me blindfolded onto the roof at the bfi hq stephen street and left me propped against an obsolete steenbeck with instructions to sniff my way to the nearest nitrate room, ruMMage through the vhs mountain and not leave until i'd misinformed at least onne reel of usage dvd in earnest... in the midst of ruptured telecine transfers and squealing reels a selection of coi films, redolent of my youth, unearthed me and i duly smeared them with my detritus... i managed sounds & characters leaving one film & cropping up in another and that's the way it eventually spooled... a narrative manifested itself and a 'return to the sea' would appear to be the iMMediate answer for future spores..."
αυτά γράφει ο baron mordant [mordant music] στο συνοδευτικό βιβλιαράκι για το dvd που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από το bfi . από τα δεκάδες μικρού μήκους φιλμ του central office of information [ταινίες με ''κοινωνικά μηνύματα'' φτιαγμένες για την κυβέρνηση της αγγλίας επί παραγγελία] επέλεξε 14 που του δίνουν την ευκαιρία να γράψει ένα ιδιόμορφο σάουντρακ [ακούγεται μόνο η μουσική του]. ταυτόχρονα είναι και η νέα του κυκλοφορία, μόνο σε dvd. από τα βίντεο [που βρωμάνε βρετανίλα από χιλιόμετρα] ξεχωρίζει το illusions του 1983, με εφήβους που σνιφάρουν νέφτι. υπάρχει κι ένα φιλμάκι του greenaway, πάλι του 1983 με τίτλο the sea in their blood, για τη σχέση των βρετανών με τη θάλασσα και το aids-iceberg του 1986 [που χρησιμοποιήθηκε τότε στην καμπάνια ενημέρωσης για το aids], μια συνεργασία του john hurt και του brian eno.
το dvd ονομάζεται misinformation.
~ολόκληρη η τελευταία [κυριολεκτικά] εμφάνιση των broadcast είναι εδώ [κι ελπίζω να μην ξανασβήσουν το λινκ]. υπέροχο λάιβ που είναι αδύνατο να σε αφήσει ασυγκίνητο.
το τράκλιστ: winter sun wavelengths / corporealin here the world begins / black cat (w/ spoken word part at the end) / valerie / lunch hour pops / royal chant / the be colony-dashing home... / a seancing song / (children) / (eyes open) / encore: you and me in time -->

°

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

πάρτι τάιμ


το σοκ είναι μεγάλο. δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι την ώρα που όλα ήταν έτοιμα για το πάρτι μου θα πέθαινε η αγαπημένη μου τραγουδίστρια.
σήμερα τα ξημερώματα έβαλα ν' ακούσω το τελευταίο ανατριχιαστικό λάιβ των broadcast στην αυστραλία που ήταν κυριολεκτικά το τελευταίο που θα έκαναν ποτέ [η trish είχε ήδη ίωση, γύρισαν στην αγγλία κι έγινε πνευμονία] και έχω αρρωστήσει. δεν είναι καλή η ποιότητα της ηχογράφησης, αλλά όλο το σετ είναι συγκλονιστικό, κι αν υπήρχε τρόπος να βαθμολογήσεις την αισθητική η trish παίρνει άριστα. λίγο πριν το λεπτό 57, που ακούγονται σαν συγκρότημα απ' το σαν φρανσίσκο του 67, ετοιμάζεσαι να απογειωθείς. δεν θα μπορούσε να κάνει πιο μεγαλειώδες φινάλε. δεν γίνεται.
μία φορά πρόλαβα να τους δω στο an εκείνη την υπέροχη βραδιά -σίγουρα από τις πιο ωραίες συναυλίες που έχω δει ποτέ. εκεί, μέσα στους καπνούς και την '60s ατμόσφαιρα είχε γίνει η αγαπημένη μου τραγουδίστρια.
τραγική ειρωνεία; σχεδιάζαμε να τους φέρουμε στο δεύτερο event του nothing days, την ώρα που θα κυκλοφορούσε ο νέος δίσκος τους.
στις 6 το πρωί έβαλα να δω ένα από τα σπέσιαλ επεισόδια του royle family με τίτλο the queen of sheeba για να μου φτιάξει λίγο η διάθεση, ένα από τα τρία που δεν είχα δει, και έπεσα πάνω σ' αυτό που πεθαίνει η γιαγιά [το οποίο είναι και το καλύτερο της σειράς με διαφορά, παρόλο που δεν είναι καθόλου αστείο].
έχω πλαντάξει στο κλάμα.

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

trish.


δεν ξέρω τι να πω. :(

hype williams


οι hype williams είναι τελικά ζευγάρι. αυτή απ' την εσθονία κι αυτός απ' το λονδίνο. ζουν κι οι δυο μαζί στο βερολίνο τους τελευταίους οχτώ μήνες και έχουν ένα σωρό ιστορίες να διηγηθούν από τις εμπειρίες τους με τα μίντια [μία δημοσιογράφος των νιου γιορκ τάιμς τους πήρε τηλέφωνο και τους ρώταγε για το νέο βίντεο που σκηνοθέτησαν για την κριστίνα αγκιλέρα, νόμιζε ότι μίλαγε με τον αμερικάνο σκηνοθέτη hype williams, απ' τον οποίο έχουν δανειστεί το όνομα. κάπου αλλού τους χαρακτήρισαν ''το περίεργο σαϊντπρότζεκτ του'', άσε που όταν τους κάνεις γκούγκλ βγαίνει πάντα ο άλλος. στο ίντερνετ σχεδόν δεν υπάρχουν, κάτι που δεν είναι και τόσο καλό για ένα νέο γκρουπ. νέο που λέει ο λόγος, υπάρχουν εδώ κι ενάμιση χρόνο, δεν μπορούν ακόμα να εξηγήσουν γιατί έγινε το καλοκαίρι αυτό το μπαμ. για όλα φταίει το wire και το boomkat]. μισούν τα cd γι' αυτό κυκλοφορούν μόνο βινίλιο. αυτός έχει να αγοράσει δίσκο δέκα χρόνια.
παρόλο που μου επανέλαβαν τα ονόματά τους τρεις φορές, όταν έπρεπε να τους συστήσω στο φρέντι πάλι δεν τα θυμόμουν, έτσι απλά τους έδειξα εκατέρωθεν και συστήθηκαν μόνοι τους. και πάλι δεν άκουσα πώς τους λένε.
είναι πολύ βολικά παιδιά, περπάτησαν σε όλο σχεδόν το κέντρο αδιαμαρτύρητα και τους άρεσε πάρα πολύ η αθήνα. κι ενθουσιάστηκαν με το υπόγειο του bios. για αύριο έχουν ετοιμάσει σπέσιαλ πρόγραμμα με διασκευές από το odyssey του vangelis -όταν τους έδειξα το σπίτι του δίπλα στο μουσείο ακρόπολης -ένα που νομίζω ότι είναι δικό του- σοκαρίστηκαν επειδή το θεώρησαν καλό οιωνό [δεν ήξερα τίποτα για τη διασκευή].
η συνέντευξη που τους πήραν ο .flp και ο tzomborgha αύριο το πρωί.

τέκνο δωματίου


~το πρώτο που σε εντυπωσιάζει με το space is only noise του αμερικάνου πιτσιρικά nicolas jaar [μόλις έγινε 20, κυκλοφορεί δίσκους απ' τα 14] είναι η απουσία οποιουδήποτε κομματιού από τα τρία πολύ καλά περσινά ep του. μετά βάζεις να παίξει το άλμπουμ και εντυπωσιάζεσαι ακόμα πιο πολύ. το space is only noise είναι ένα τέκνο άλμπουμ για ''σπίτι'', ''ευρωπαϊκό", όμορφο, που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που σου φέρνει στο μυαλό η λέξη τέκνο. ο ήρωας του jaar είναι ο satie και οι μελωδίες του παραείναι ''ώριμες'' και μελαγχολικές για έναν 20χρονο, το τέμπο αργόσυρτο, δεν υπάρχουν εντάσεις, μοιάζει περισσότερο με σάουντρακ από γαλλική ταινία με σέξι φωνές και διαλόγους με χιούμορ. παρόμοια περίπτωση με του james blake που έφτιαξε αυτό το εξαιρετικό, εσωστρεφές άλμπουμ όταν όλοι περίμεναν μουσική για πίστα. ο jaar είναι λίγο πιο χαρούμενος.
[αυτά είναι μαζεμένα όλα τα κομμάτια από τα περσινά ep του].
~''μπαφοκουλτουριάρης'' [η λέξη που χρησιμοποίησαν τρία το-πολύ-16χρονα κορίτσια στην ερμού για να περιγράψουν το φίλο τους].