Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

josh t. pearson


ο josh t. pearson μου θυμίζει τον συχωρεμένο το γείτονά μου το σπύρο που είχε ίδιο μαλλί και ίδιο μούσι και πέθανε πριν από μερικά χρόνια από κίρρωση του ήπατος. ο σπύρος είχε τέσσερις κόρες και η γυναίκα του τον είχε χωρίσει όπως ακριβώς και τον josh, αφού πρώτα τον έσπασε στο ξύλο. η γυναίκα του σπύρου πρόλαβε και πέθανε πρώτη, νεότατη, αμέσως μετά την ακολούθησε κι ο σπύρος. όσο ήταν ζωντανοί μόνο μάλωναν -είχαν χωρίσει και ξανασμίξει καμιά δεκαριά φορές, και σχεδόν κάθε φορά που ξανάσμιγαν η γυναίκα του έκανε κι από μία κόρη.
ο σπύρος είχε αφήσει μούσι επειδή πένθαγε τον αδερφό του και μετά τη γυναίκα του, ο josh δεν ξέρω για ποιο λόγο άφησε μούσι. στο fader λέει ότι είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να το ξυρίσει όταν θα κυκλοφορούσε το δεύτερο άλμπουμ του, αλλά μετά το μετάνιωσε γιατί δεν είναι λέει πια νέος και όμορφος όπως τότε που το πρωτοάφησε. κάθε [μα κάθε] φορά που τον βλέπω θυμάμαι τον συχωρεμένο το σπύρο και κάθε φορά που τον ακούω με πιάνει ανατριχίλα.
το last of the country gentlemen είναι γεμάτο κλάψα για τον χωρισμό με την γερμανίδα γυναίκα του [αφού πρώτα τα 'κανε σκατά, κλαίει σαν το μενούση] και αν το αφήσεις να παίξει για ώρα, αγριεύεσαι κάπως απ' τον θρήνο και τον σπαραγμό. φαντάσου να του είχε πεθάνει.
το rough trade τον θεωρεί τον καλύτερο δίσκο που βγήκε φέτος και τον έχει στο νούμερο ένα της λίστας του, είναι και η πρώτη επιλογή για δίσκο της χρονιάς που είναι μάλλον δικαιολογημένη. ο josh είναι τόσο απελπισμένος που μόνο ένα αριστούργημα θα μπορούσε να γράψει. και το the last of the country gentlemen είναι ένα αριστούργημα.
απόψε το βράδυ [σάββατο 10.12] θα μεταφέρει όλη την απελπισία και τον σπαραγμό του στην σκηνή του bios, ελπίζω να φέρει μαζί και το μούσι.
εδώ λίγη γιορτινή κλάψα.