Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

να, πάρτα!



the first day of the rest of your life. ιστορική μέρα. με επεισοδιακές παρελάσεις, μούντζες, γιαούρτια, ροχάλες και πολιτικούς που έτρεμαν να κυκλοφορήσουν ανάμεσα στο λαό που τους έχει εκλέξει [τι να σου κάνουν κι οι μπράβοι μπροστά στην λαϊκή οργή, δεν είναι κι ο kevin costner]. σε λίγο δεν θα τολμούν να βγουν απ' το σπίτι τους και θα μιλάνε στα κανάλια με σκάιπ. μια χαρά δηλαδή, και πού είσαι ακόμα.
το γιωργάκη δεν κατάφερα να τον αντιπαθήσω ποτέ, είχε αυτό το μαραζοκαημένο ύφος, σαν να ήταν μόνιμα σε τιμωρία, που σε έπειθε ότι ήταν ειλικρινής. και μου το 'λεγε ένας σοφός παππούς [θεός σχωρέστον] "τους ανθρώπους που είναι πολύ ειλικρινείς να τους φοβάσαι πιο πολύ απ' τους ψεύτες. ο πολύ ειλικρινής, ή πολύ κακός είναι, ή πολύ βλάκας''. όσο περνούν τα χρόνια, διαπιστώνω όλο και πιο συχνά ότι ισχύει. οι ανελέητα ειλικρινείς, συνήθως θέλουν το κακό σου. σου πετάνε μια αλήθεια στα μούτρα και σε αφήνουν κάγκελο, είναι χειρότεροι από αυτούς που σε βομβαρδίζουν με αδιάκριτες ερωτήσεις, ή από αυτούς που σε γλύφουν όταν είσαι παρών και μόλις γυρίσεις την πλάτη σε θάβουν πατόκορφα. [απ' τον βλάκα, ο θεός να σε φυλάει].
βγήκα πάλι εκτός θέματος, αλλά ήθελα να πω ότι χθες το βράδυ που ο γιωργάκης εμφανίστηκε σε εθνικό δίκτυο και μας φλόμωσε στα ψέματα, σκεφτόμουν ότι είμαστε τόσο ηλίθιοι [ως λαός], που ακόμα κι όταν μας έχουν γαμηθεί τα πρέκια, υπάρχουν άνθρωποι που δηλώνουν ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσουν πασόκ. περίπου ο ένας στους πέντε. και ακόμα περισσότεροι δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν αυτόν που μοιάζει λες και μόλις του έχουν πετάξει σκατά στα μούτρα. μετά, τι ελπίδα να υπάρχει;
πριν από λίγο καιρό πίστευα ότι αυτό που ζούμε είναι το τέλος των πολιτικών και της πολιτικής [χωρίς να ξέρω τίνος αρχή είναι], αλλά μάλλον είναι το τέλος των λογικών ανθρώπων και της λογικής.
με τόσες μαλακίες που ακούς και διαβάζεις κάθε μέρα, όμως, ανάθεμα αν μπορείς να βγάλεις πια άκρη και αν καταλαβαίνεις χριστό απ' όσα παίζονται στην πλάτη σου. κι εσύ μόκο, μόνο πληρώνεις.
αν έχει πάρει κάποιος είδηση, ας σφυρίξει.
~στις φωτογραφίες η μόνη ελπίδα που μας έχει απομείνει, η "γενιά της κρίσης", που είναι και το μόνο υγιές κομμάτι της κοινωνίας. ο monday night fever είναι αστέρι, ταλαντούχος και ήρεμη δύναμη, ελπίζω να παραμείνει πάντα έτσι.
εδώ είναι η συνέντευξή του και η δουλειά του.
κάτω είναι ένας λαρισαίος λεβέντης την ώρα της σχολικής παρέλασης, ό,τι καλύτερο είδα σήμερα.
α, κι έρχονται yuria!