Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

συρφετός




~δώδεκα το μεσημέρι σε ένα από τα πιο άσχημα κομμάτια της αθήνας
, καθισμένοι στα τσιμεντένια σκαλιά που έχουν χιλιοχέσει τα περιστέρια. στο δρόμο τα αυτοκίνητα ακίνητα, μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα, οι περαστικοί στο πεζοδρόμιο προσπαθούν να αποφύγουν τα μηχανάκια και τα ποδήλατα που διασχίζουν την πλατεία.
στην ομόνοια, με την πανεπιστημίου κλειστή, περιμένουμε τη μαντώ τρώγοντας λουκουμάδες με σάλτσα... κασέρι.
την ομόνοια τη διασχίζω σχεδόν καθημερινά, αυτή είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια που κάθομαι στην πλατεία. πίσω μας τρεις μουσουλμάνες κυρίες κουκουλωμένες πατόκορφα με εμπριμέ χαζεύουν τη θέα [την ταμπέλα του χόντος και τα μακντόναλντς], μπροστά μας δυο μαυροφορεμένες ηλικιωμένες προσπαθούν να γλιτώσουν απ’ τον αέρα. όταν φτάνουν μπροστά στο έργο του κανιάρη με τα τσιμέντα τιτάν και τις ελληνικές σημαίες [το οποίο κάποιοι έχουν χαλάσει δύο φορές σε μιάμιση εβδομάδα] το installation μοιάζει ολοκληρωμένο.
ομόνοια, όνομα και πράμα, όσο κι αν ακούγεται πια σαν ειρωνεία: οι μόνοι έλληνες που συναντάς είναι κυρίως τζάνκι και βαποράκια. [αν περπατήσεις στην δεξιά πλευρά του δρόμου, από το ξεκίνημα της πειραιώς και μέχρι τα γραφεία του οαέδ, ακούς ένα συγκεκριμένο όνομα τουλάχιστον πέντε φορές, όσες κι οι αγοραπωλησίες που συναντάς. αρκεί μία βόλτα και δέκα περίπου λεπτά για να το μάθεις].
όλοι οι υπόλοιποι που περπατούν αμέριμνοι και θαρραλέοι [εν αγνοία τους] είναι ξένοι.
η μαντώ χρειάστηκε μία ώρα ακριβώς για να βρει χώρο να παρκάρει, οι λουκουμάδες ήταν σαν σκατά μελάτα [το έλεγε και η γιαγιά μου, θεός σχωρέστη, «stuck to the traditional, οι πειραματισμοί θα σε φάνε»] και απ’ τα ηχεία ακουγόταν στη διαπασών «ευτυχώς που η πατρίς δικαιώνεται, σε ταβέρνες, πλατείες αλάνες, ευτυχώς που υπάρχουν πουτάνες». [ευτυχώς].
την ώρα που εμφανίστηκε η μαντώ απ’ τα ηχεία έπαιζε το «είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» κι ένα ζευγάρι κινέζων φωτογράφιζε το ξεκίνημα της πορείας.

~σε εφτά σελίδες συνέντευξη στο τελευταίο τεύχος του wax poetics
o theophilus london λέει πολλά με ενδιαφέρον. αντιγράφω:
«i think a lot of critics do more to hurt artists than help them. like, they’ll hype you up before you really need the hype, so they rush artists’ careers and ultimately hurt them. like, there are magazines and blogs that were all over ‘the charming mixtape’ when it came out, but they aren’t covering me now, when they should be. like, look at an artist like mickey factz, who’s dope. but the blogs haven’t been covering him anymore, so now it’s like he’s old. they want to hype the next big thing but don’t stay with the artist they grow. so now, we’re just so beyond that, what the blogs and mags are saying». πόσο σωστά το τοποθετεί και πόσο δίκιο έχει. επίσης, πόσο βλάκα σε κάνει να αισθάνεσαι όταν χρειάζεται να τα ακούσεις από έναν καλλιτέχνη για να συνειδητοποιήσεις ότι –εσκεμμένα ή ασυναίσθητα, δεν έχει και τόση σημασία- είσαι μέρος του κακού συναπαντήματος.
~ο πρώτος «κανονικός» δίσκος του theophilus london λέγεται «timez are weird these days» και περιέχει συμπυκνωμένους όλους τους mainstream ήχους των ’80s που έχει αγαπήσει [κι ας μην πρόλαβε να τα ζήσει]: prince, madonna και notorious b.i.g. –κάτι σαν το δικό του purle rain [για το οποίο λέει ότι «ίσως να μην του έδινε κανείς σημασία αν έβγαινε σήμερα», σ’ αυτόν τον συρφετό].
~η διασκευή του στο “i want you” του marvin gaye είναι απ’ το ομώνυμο περσινό mixtape. κι επειδή όσο marvin gaye κι αν έχεις ακούσει δεν είναι ποτέ αρκετός, ορίστε μία από τις πιο αγαπημένες μου συλλογές ever, με τα αριστουργήματά του των’ 70s.
~οι φωτο είναι από εδώ.