Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

peepee και μπλομπ


την ώρα που έβλεπα το ''the blob'' -κι ενώ ο πρωθυπουργός ανακοίνωνε στη θεσσαλονίκη τα νέα μέτρα ''σωτηρίας''- σκεφτόμουν ότι: α) στην παρούσα κατάσταση δεν με αφορούν, αφού δεν διαθέτω πλέον κανένα ακίνητο [κι όπως πάει σύντομα δεν θα διαθέτω ούτε κινητό] και β) ότι έχω μία θεία που ξύνει τη μύτη της και μετά τρώει τη μύξα.
όταν τέλειωσε η ταινία και υπό τους ήχους του ''escape'' [τι δισκάρα! αν δεν έχεις ιδέα τι εστί χουντίνι κατέβασ' τον και βάλε την ένταση στο τέρμα, είναι μάθημα ιστορίας] έκανα γκουγκλ αυτό και έπεσα σε ολόκληρη μελέτη για το πόσο υγειινό είναι να ξύνεις τη μύτη, να φτιάχνεις μπαλάκια και μετά να τα τρως. παρόλο που το όφελος τεκμηριώνεται επιστημονικά, η πράξη παραμένει αηδιαστική, ίσως το ίδιο αηδιαστική με το μπάνιο σε παραλία με άλλα 150 άτομα που κατουράνε στη θάλασσα και ανταλλάσσουν μεταδοτικές ασθένειες [ουρολοιμώξεις και ηπατίτιδες. δεν ξέρω κανέναν που να κόλλησε ηπατίτιδα απ' τη θάλασσα -προς το παρόν-, αλλά η ουρολοίμωξη ήταν συνηθισμένο θέμα συζήτησης το φετινό καλοκαίρι].
στο ''the blob'' του '58 λοιπόν [γιατί αυτό είναι το θέμα του ποστ] πρωταγωνιστούσε ο στιβ μακ κουίν -και μάλιστα ήταν κι ο πρώτος του ρόλος- ο οποίος στο τέλος της ταινίας [κι αφού έχουν στείλει το μπλομπ στους πάγους της αρκτικής] κάνει την αισιόδοξη δήλωση ότι όσο υπάρχουν πάγοι στην αρκτική η ανθρωπότητα δεν κινδυνεύει να την καταπιεί η μύξα. περνάει έτσι κι ένα οικολογικό μήνυμα-απειλή που ακούγεται σαν καμπάνια του σκάι: "καθίστε καλά και προσέχετε τον πλανήτη γιατί αλλιώς θα σας φάει το μπλομπ".
πόσες φορές το έχω δώσει αυτό το τραγούδι; ορίστε κι άλλη μία...

οι φωτο πάνω είναι κλεμμένες από εδώ, η κάτω είναι απ' το 50ki1.
peepee λέγεται και η πολύ ωραία performance των callas στην atopos. από αύριο μέχρι τις 30.10 [το πρόγραμμα των live υπάρχει κι εδώ]. περισσότερα σε επόμενο ποστ. αξίζει πραγματικά.