Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

dear oh dear


προσπαθώ να γράψω δυο λόγια για την τσίσα και δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω.
προχθές το βράδυ που την είδα μέσα στο κλουβί του γιατρού με την ''πεταλούδα'' του ορού, εξαντλημένη και με τα μάτια κλειστά να αναπνέει με δυσκολία, σκέφτηκα ότι είχε έρθει η ώρα να πάρω την απόφαση και να τη βοηθήσω να ηρεμήσει.
δεν τα κατάφερα.
όταν άρχισα να της χαϊδεύω το κεφάλι μάζεψε κουράγιο, σηκώθηκε όρθια και με κοίταξε στα μάτια όπως έκανε πάντα, κάθε φορά που ξυριζόμουν, κάθε φορά που με έβλεπε να κάθομαι στην τουαλέτα, κάθε φορά που άρχιζα να γράφω στο πληκτρολόγιο, κάθε φορά που προσπαθούσα να διαβάσω κι εμφανιζόταν μπροστά στο βιβλίο, κάθε φορά που έμπαινα στο σπίτι και στεκόταν στο 'μπράτσο' του καναπέ περιμένοντας χάδια και αγκαλιές.
την αγάπησα πολύ την τσίσα, πιο πολύ από κάθε γάτα που είχα στο παρελθόν, την είχα αγαπήσει από την πρώτη φορά που την είδα και την έπιασα στα χέρια μου. και μ' αγάπησε κι αυτή. σίγουρα με αγάπησε. ενώ ξενύχτησα προσπαθώντας να σκεφτώ πιο ψύχραιμα και να αποφασίσω αυτό που μου φαινόταν αδιανόητο [για να μην υποφέρει], μου έκανε τη χάρη κι έφυγε μόνη της σήμερα το μεσημέρι. κουλουριάστηκε, έκλεισε τα μάτια και έφυγε.
ήταν το πιο καλό ζώο που μου έτυχε ποτέ. και το πιο όμορφο. μάλλον πρέπει να είμαι τυχερός που πέρασε απ' τη ζωή μου, έστω και για τόσο λίγο.
μου έμεινε αυτό να το βλέπω και να αρρωσταίνω. είχε ίδιο χρώμα με τα μάτια της.