Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

μαχμούντ αχμέντ



μπορεί στην αιθιοπία ο tilahun gessesse και alemayehu eshete να ήταν πολύ πιο πετυχημένοι από τον mahmoud ahmed στα '60s και τα '70s [όταν γράφονταν κομμάτια σαν κι αυτό], μπορεί να διέθεταν και καλύτερη φωνή, να ήταν πιο μορφωμένοι και να πρόσφεραν πολύ περισσότερα στη χώρα τους με αγαθοεργίες και αγώνες. από πολλούς μπορεί να θεωρούνται και πιο μεγάλοι καλλιτέχνες από τον mahmoud ahmed. όταν ακούς όμως τον mahmoud να τραγουδάει με αυτή την απίστευτη χαλαρότητα στη φωνή ανατριχιαστικά τραγούδια όπως είναι και τα εννιά που υπάρχουν στο ''jeguol naw betwa'', το δίσκο που επανακυκλοφόρησε μόλις από τη mississipi records, δεν σε νοιάζει με ποιον μπορεί να συγκριθεί. αυτό που έχει σημασία είναι ότι είναι δύσκολο να ακούσεις τον συγκεκριμένο δίσκο και να μείνεις ασυγκίνητος. είναι αμέτρητες οι φορές που έχω ακούσει αυτό το τραγούδι [από τα πιο ωραία που έχει πει] και κάθε φορά είναι σαν την πρώτη. σοκ και δέος. ο mahmoud ahmed είναι ένας σπουδαίος τραγουδιστής, κι όταν μαθαίνεις τον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε να τραγουδάει με τις ορχήστρες της εποχής, τον εκτιμάς ακόμα πιο πολύ.
γεννημένος το 1941 σε μια από τις φυλές της addis ababa [που ξεχώριζαν -λέει- για την εξαιρετική κουζίνα τους, το επιχειρηματικό τους πνεύμα και τους εντυπωσιακούς παραδοσιακούς χορούς τους], τούς
gouragué, οι οποίοι ζούσαν στα νοτιοδυτικά της αιθιοπικής πρωτεύουσας, έδειξε από πολύ μικρός ότι δεν τα έπαιρνε τα γράμματα. τον ενδιέφερε μόνο η μουσική. όλη την ημέρα άκουγε στο ραδιόφωνο μπάντες όπως τους imperial body guard band ή τον tilahoun gessesse, κάνοντας όνειρα μια μέρα να γίνει τραγουδιστής.
το χαζολόγημα και οι ονειροπολήσεις είχαν σαν αποτέλεσμα να τα φορτώσει στον κόκορα στο σχολείο και να καταλήξει στο δρόμο, λούστρος παπουτσιών. μέχρι το 1962 περιφερόταν ανάμεσα στους άλλους φτωχούς πιτσιρικάδες με προδιαγεγραμμένη μοίρα καθαρίζοντας τα παπούτσια των περαστικών. τότε όμως η τύχη του χαμογέλασε, βρήκε δουλειά σε ένα ημιπαράνομο κλαμπ, στο arizona club, όπου εμφανίζονταν οι imperial body guard band. ήταν η εποχή που ο αυτοκτράτορας haile sellassie άρχισε να χαλαρώνει λίγο τους περιορισμούς που ίσχυαν για τις δισκογραφικές εταιρίες [από τα '30s και μέχρι τότε η μόνη εταιρία που υπήρχε ήταν ελεγχόμενη απ' το κράτος, ενώ μόνο όσες μπάντες είχαν κρατική άδεια μπορούσαν να εμφανιστούν live]. οι imperial body guard club εμφανίζονταν στο arizona club χωρίς άδεια, αλλά κάθε φορά που εμφανίζονταν ήταν γεγονός. κάποια βραδιά, όταν ο τραγουδιστής του σχήματος δεν εμφανίστηκε, ο mahmoud προσπάθησε να τους πείσει ότι μπορούσε να τραγουδήσει μερικές από τις επιτυχίες της εποχής. όταν τον δοκίμασαν, τους έπεισε. κι έμεινε στο συγκρότημα μέχρι το '74, ερμηνεύοντας μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια των συνθετών sahlé degado και girma hadgu. το πρώτο του 45άρι το ηχογράφησε το 1971.
όταν ο sellassi έφυγε απ' την εξουσία ακολούθησαν 15 χρόνια χούντας [γνωστά ως "derg time"] με ένα σωρό απαγορεύσεις και κινδύνους για όσους παρέμεναν και δημιουργούσαν στη χώρα. η νυχτερινή ζωή ήταν ανύπαρκτη, αλλά ο mahmoud ahmed συνέχισε να ηχογραφεί κασέτες και δίσκους με μερικούς από τους καλύτερους αιθίοπες μουσικούς, τραγουδώντας μερικά από τα μεγαλύτερά του χιτ. το 1980 ήταν στην ομάδα μουσικών της αιθιοπίας που έκαναν την πρώτη περιοδεία στην αμερική, γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να γίνει γνωστός στους αιθίοπες της διασποράς. αμέσως μετά άρχισε να ηχογραφεί με τους rhoda band. στο μεταξύ η χούντα επέτρεπε τη ζωντανή μουσική μόνο σε κάποια ξενοδοχεία για να διασκεδάζουν οι τουρίστες, οι επιχειρηματίες και η πολιτική 'ελίτ' της χώρας και ο mahmoud ήταν αναγκασμένος να τραγουδάει επαίνους για τους στρατιωτικούς. έτσι εξασφάλιζε την άδεια για να συνεχίζει να τραγουδάει στα ξενοδοχεία [συχνά ολόκληρα σαββατοκύριακα non stop, με κλειδωμένες τις πόρτες για να μην τους ενοχλεί κανείς].
το στόρι είναι τεράστιο, εν συντομία όμως:
ηχογράφησε στην kaifa records του ali abdella kaifa, οι δίσκοι του κυκλοφόρησαν και σε γειτονικές χώρες και έγινε κι εκεί πολύ γνωστός, ενώ το 1986 -την ώρα που η αιθιοπία γνώριζε μέρες πείνας- η βέλγικη crammed discs κυκλοφόρησε το "ere mela mela" σε ολόκληρο τον κόσμο. η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε πολύ αργότερα, λίγο πριν το τέλος των '90s, όταν κυκλοφόρησε η σειρά ethiopiques. σήμερα, στα 70 του, ζει στην addis ababa και συνεχίζει να ηχογραφεί και να περιοδεύει παντού.
αυτός είναι ένας φοβερός δίσκος [κάποιοι τίτλοι είναι λάθος, αλλά μικρό το κακό].