Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

όλα καλά


~είχα σκοπό να γράψω για το ''μπούλιτ'', αλλά...
το γεγονός ότι κάποιοι Άνθρωποι στο κέντρο έχουν αρχίσει να βγάζουν σε μπολ φαγητό στο δρόμο για συνανθρώπους τους που πεινάνε είναι ενθαρρυντικό. το ότι φτάσαμε ήδη στο σημείο να πεινάει τόσος κόσμος, σε κάνει να τρελαίνεσαι.
~σε κανονικές συνθήκες το σημερινό θέμα συζήτησης του μικρόκοσμου που περιφέρομαι θα ήταν το πόσο καταπληκτική ταινία είναι το «drive», οι εκδηλώσεις του remap3 και οι υποσχέσεις που άφησαν χθες το βράδυ οι victim of society με το πρώτο δυνατό live τους. οι συνθήκες όμως δεν είναι κανονικές, όλοι [μα όλοι] ανησυχούν για την επόμενη μέρα [έχοντας κενό για όσα συνέβησαν την «προηγούμενη»], μιλούν για λεφτά, μετανάστευση, καναδά και αυστραλία και κάνουν forward ο ένας στο άλλο mail καταστροφολογίας. τα 6 στα 10 mail που λαβαίνω τις τελευταίες μέρες είναι με αποσπάσματα ελληνικών και ξένων εφημερίδων/site/blog, από σενάρια καταστροφής. το ένα χειρότερο απ’ το άλλο, με αποκορύφωμα ένα που έλαβα έξι φορές απ’ το πρωί με τίτλο «γιατί πρέπει να είσαι προετοιμασμένος!» -το διαβάζεις και θέλεις να φουντάρεις.
η «επιστημονική φαντασία» [που δεν είναι και τόσο επιστημονική και γεμάτη ορθογραφικά λάθη] προχώρησε ακόμα παραπέρα, δεν ασχολείται πια με το τέλος της ελληνικής οικονομίας, αλλά προβλέπει το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας που θυμίζει τα χρόνια της κατοχής. ακραίο και πέρα από λογική, αλλά αν σκεφτείς ότι όλα τα «ακραία» σενάρια της τελευταίας διετίας έχουν επαληθευτεί, συνειδητοποιείς ότι, τελικά, μπορεί να μην είναι και τόσο φαντασία. δυστυχώς.
με το να αποστρέφεσαι το κακό δεν το ξορκίζεις, το βρίσκεις μπροστά σου ακόμα χειρότερο. είναι σαν να σου λένε ότι έχεις καρκίνο κι εσύ να μην πας στο γιατρό, ελπίζοντας να ξυπνήσεις ένα πρωί και να έχεις γίνει καλά. κι όταν βρεθεί κάποιος να σου θυμίσει ότι πολύ σύντομα θα πεθάνεις, σκέφτεσαι ότι είναι βλάκας και κινδυνολόγος και του κόβεις την καλημέρα. απ’ την άλλη, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί δεν είναι να αρρωστήσεις, το χειρότερο είναι να μην κάνεις καμία προσπάθεια να θεραπευτείς και να δέχεσαι μοιρολατρικά το τέλος, να πέφτεις τέζα και να περιμένεις να πεθάνεις. αυτό που έχουμε πάθει ομαδικά αυτή τη στιγμή.
φαίνεται ότι η παρατεταμένη περίοδος αβεβαιότητας για το τι θα μας ξημερώσει και η διαπίστωση ότι πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο μας έχει μετατρέψει σ’ αυτό το μαλθακό και αδιάφορο πλάσμα που παρακολουθεί απορημένο τις εξελίξεις και απλά ελπίζει να μην γίνουν τα πράγματα ανυπόφορα.
κατά τ’ άλλα, όλα καλά.