Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

υποβρύχιο


φαντάζομαι πως όταν ανακοινώθηκε ότι ο richard ayoade [ο τρελός επιστήμονας του «the it crowd»] θα επιχειρούσε στην πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα να μεταφέρει στο σινεμά ένα από τα καλύτερα αγγλικά βιβλία των τελευταίων χρόνων, το «submarine» του joe dunthorne, κανείς δεν θα περίμενε αυτό το αποτέλεσμα. η ταινία παίχτηκε την άνοιξη στην αγγλία, πήρε καλές κριτικές, αλλά, ως «μικρή» παραγωγή, δεν ήταν απ’ αυτές που προκάλεσαν σαματά, παρόλο που το βιβλίο ήταν παγκόσμιο μπεστ σέλερ -βάζω στα συν προκαταβολικά ότι παραγωγός είναι ο ben stiller, ο οποίος κάνει –λέει- και μια cameo εμφάνιση [πρέπει να είναι πολύ cameo γιατί δεν τον πήρα καθόλου είδηση]. να σημειώσω εδώ ότι επειδή το βιβλίο είναι από τα πιο αγαπημένα μου της τελευταίας πενταετίας, κι επειδή πάντα τις φοβάμαι τις μεταφορές αγαπημένων βιβλίων στο σινεμά, δεν είχα δει ούτε καν το τρέιλερ. το θεωρούσα σχεδόν αδιανόητο να μεταφερθεί στην οθόνη με επιτυχία ο ημερολογιακός μονόλογος του όλιβερ τέιτ και να γίνουν εικόνες όσα αφηγείται ο 15χρονος πρωταγωνιστής με σπιρτόζικο, ξεκαρδιστικό τρόπο.
o ayoade είναι πολύ καλός σκηνοθέτης τελικά, πάρα πολύ, και το «submarine» είναι κινηματογραφημένο καταπληκτικά. όσο αρνητικά προκατειλημμένος κι αν είσαι, από τις πρώτες εικόνες και τις πρώτες νότες του alex turner στο «stuck on the puzzle» σε έχει κερδίσει η μελαγχολική «nouvelle vague» ατμόσφαιρα που θυμίζει λίγο γκοντάρ, αρκετά τριφό και πολύ τις ταινίες του wes anderson. κι ακόμα κι αν απ’ το βιβλίο κράτησε μόνο το βασικό στόρι με αρκετές αλλαγές και παραποιήσεις για λόγους οικονομίας [απουσιάζει ένα ολόκληρο μέρος πχ, εκείνο της δεύτερης σχέσης του όλιβερ με τη ζόι] το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό. ο ayoade έχει επικεντρωθεί στον έρωτα του όλιβερ και της τζορντάνα και την αγωνία του για τη σχέση των γονιών του που περνάει κρίση όταν εμφανίζεται ο πρώτος έρωτας της μητέρας του. όλα αυτά στο swansea των ’80s, με εμβόλιμες στιγμές «anderson» όπως τις ερωτικές σκηνές που κρατάει στη μνήμη του σε super-8 o όλιβερ και κάποιες άλλες που θυμίζουν τα μικρού μήκους εκπαιδευτικά αγγλικά φιλμάκια του central office information των ’70s και ’80s. τα 5 ακουστικά κομμάτια που έχει γράψει ο alex turner των arctic monkeys και ακούγονται σε μερικές από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας δίνουν ρετρό χρώμα και τρυφερότητα σε μια απολαυστική κομεντί που σε κάνει συχνά να χαμογελάσεις.
~το μελαγχολικό score είναι του andrew hewitt.
~η ταινία που αφήνουν στη μέση και φεύγουν απ’ το σινεμά επειδή βαριέται η τζορνάνα είναι το «ζαν ντ’ αρκ» του dreyer.