Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

grime






~το 2002 ο simon wheatley σκέφτηκε να καταγράψει φωτογραφικά την καθημερινότητα στις πιο φτωχές περιοχές του λονδίνου, έτσι βρέθηκε στα μπλοκ διαμερισμάτων του lambeth walk [στο νότιο λονδίνο] και κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των νεαρών της περιοχής. τον άφησαν να μπει στα σπίτια τους, να κυκλοφορήσει ανάμεσά τους και να φωτογραφίζει αβέρτα κάθε πλευρά της ζωής τους, τη φτώχια, τα νταραβέρια τους με τα ναρκωτικά, τον τρόπο που διασκέδαζαν. την ίδια εποχή, το grime είχε ήδη αρχίσει να γίνεται ο βασικός ήχος της αστικής κουλτούρας, κυρίως στις συγκεκριμένες περιοχές, που είχαν μετατραπεί σε γκέτο, θυμίζοντας αρκετά τον τρόπο που γεννήθηκε το αμερικάνικο χιπ χοπ δυο δεκαετίες πιο πίσω. από τις πρώτες μέρες του grime έχουν πέρασει σχεδόν 12 χρόνια, ας πούμε ότι είναι χοντρικά 10 από τη μέρα που ξέφυγε από το γκέτο και έγινε γνωστό και παραέξω, οπότε είναι ώρα για επέτειο. γι' αυτό ο wheatley κυκλοφόρησε τον περασμένο οκτώβριο σε βιβλίο όσα κατέγραψε τα 12 αυτά χρόνια από το inner city, τα οποία λειτουργούν και σαν grime χρονολόγιο, ένα ντοκουμέντο του πιο άγριου μουσικού είδους που βγήκε από την αγγλία μετά το πανκ.
ο ίδιος εξηγεί για ποιο λόγο τίτλος του βιβλίου είναι 'don't call me urban!': "many black youths reject the 'urban' label that has been imposed on them by commerce and the media. there is a significant discrepancy between perceptions of black culture as 'cool' and the often-harsh reality of being born black on a london council estate. 'don't call me urban!' takes us through the raw environment from which the new stars of british popular music, such as dizzee rascal and tinchy stryder emerged, and introduces us to many other hopefuls who remain stranded in bedroom studios, hidden amongst concrete blocks glamorized in countless music videos. 'the time of grime' is an era when 'clashing' and postcode warfare have emerged, when young lives have fallen victim to absurdly trivial disputes, when rampant material aspiration collides with grim social reality. the book is a unique and penetrating document of an era in which london's inner-city youth has veered out of control".
περισσότερα στο site του.
~άσχετο, αλλά ωραίο κομμάτι: thinking