Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

ντεντικέισιον


~εντάξει, μπορεί κανείς απ' όσους ξέρω να μην αγοράζει πια περιοδικά ή εφημερίδες, ορίστε ένα όμως που έχει κάποιο ενδιαφέρον, τουλάχιστον σαν ιδέα: την πέμπτη 7.7 κυκλοφορεί το 200ό τεύχος του dazed and confused με την bjork ως guest editor, που σημαίνει ότι το έχει επιμεληθεί ολόκληρο με καλεσμένους μουσικολόγους, επιστήμονες, προγραμματιστές, σχεδιαστές και καλλιτέχνες, οι οποίοι ''δείχνουν στον κόσμο το μέλλον''. το εξώφυλλο είναι αυτό.
αγοράζουν τα πιτσιρίκια περιοδικά άραγε, κι αν ναι τι αγοράζουν; τι αγοράζει πχ. ένα 15χρονο αγόρι ή ένα 20χρονο, τι είδους περιοδικό ενδιαφέρει έναν 25χρονο; την ξέρω την απάντηση, απλά αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς σε αυτή την ηλικία που ενδιαφέρεται πια για περιοδικό σε χαρτί -εκτός κι αν φτιάχνει κολάζ [ξέρω έναν].
~το άλμπουμ του zomby το δοκίμασα τη μέρα που διέρρευσε, μου φάνηκε αδιάφορο και το έκανα delete. χθες το βράδυ άκουσα αυτό το κομμάτι [!] που μόλις βγήκε single και ήμουν σίγουρος ότι δεν υπήρχε στο dedication, τόσο όμορφο μου φάνηκε. και ξανακατέβασα το άλμπουμ του. και τώρα που το ακούω είναι λες κι ακούω άλλο, και κοίτα να δεις που είναι όντως ό,τι καλύτερο έχει κάνει. δεν είναι μόνο η διάθεση και η στιγμή, είναι και ο τρόπος που ακούς ένα άλμπουμ, η ένταση, η ποιότητα του ήχου.
κυρίως αυτά τα δύο τα τελευταία.
τα σκατοηχεία των pc έχουν γαμήσει τη μουσική.
θυμάμαι ότι κάπως έτσι είχα πετάξει και το ''los angeles'' του flying lotus σε mp3, επειδή μου είχε φανεί μαλακία. μέχρι που το αγόρασα και το άκουσα σε κανονικές συνθήκες και ήμουν σίγουρος ότι είχα κατεβάσει άλλο άλμπουμ. και για το πρώτο του burial αναρωτιόμουν τι στο καλό του βρίσκουν και τους αρέσει τόσο όσοι είχαν φαγωθεί να το ακούσω. το βαριόμουν, μέχρι που το άκουσα στη διαπασών σε ένα θηριώδες ηχοσύστημα αυτοκινήτου και έπαθα την πλάκα της ζωής μου.
τέλος πάντων, το dedication είναι δισκάρα. μόνο αυτό.