Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

ντέρτι(α)



~προσπαθώ πραγματικά να βρω έστω και ένα λόγο που θα έκανε κάποιον να σπαταλήσει το χρόνο του για ν’ ακούσει το ep των holy other. το κατέβασα και το άκουσα μετά από το παραλήρημα του μπούμκατ [που καλά κάνει, δισκάδικο είναι και θέλει να πουλήσει, τι να πει ότι είναι μάπα;] και έχω να πω ότι μου θύμισε κάτι απαράδεκτες τσόντες με δήθεν λεσβιακά, που οι γκόμενες γλύφουν τον αέρα επειδή σιχαίνονται η μία το μουνί της άλλης [δεν φταίω, δοκίμασα να το γράψω «αιδοίο» αλλά μου φαίνεται αστείο]. τόσο fake και βαρετό. ξεκινάνε τα αργόσυρτα μπιτ και πηγαινοέρχονται και μετά μπαίνουν τα βογκητά και τα synth -που είναι σαν αυτά που φτιάχνει ο 5χρονος γιος του man [και λίγο χειρότερα]- και μετά να ’τα πάλι τα βογκητά και εκεί που θες να δεις πού θα το πάει ο καλλιτέχνης, τελειώνει το πρώτο κομμάτι. και είναι σαν να μην έπαιξε ποτέ, τόσο ανούσιο και αδιάφορο. αυτές οι παραμορφωμένες φωνές σε πιο αργές στροφές που λειτουργούσαν στον james blake εδώ ακούγονται ανυπόφορες και γελοίες. μέχρι να φτάσεις στο «hit» without you [το χειρότερο κομμάτι του ep, παρεμπιπτόντως] έχεις βλαστημήσει καμιά δεκαριά φορές και έχεις ξεγράψει ολόκληρο το είδος [αυτό με τα νυχτερινά, ατμοσφαιρικά και αργόσυρτα που τελικά είναι απλά κακή μουσική, με κάπως καλύτερης αισθητικής περιτύλιγμα]. έτσι όπως το κατάντησαν, κάθε φορά που ακούω πιτσαρισμένες φωνές μου ’ρχεται αναγούλα. η απορία είναι μία: χρειάζονταν δύο άτομα για να φτιάξουν μια τόσο μεγάλη μαλακία;
~δύο άλμπουμ της προκοπής αντέχω να ακούω [και να ξανακούω], και τα δύο με ήχους παλιούς και δοκιμασμένους, που μπορεί να μ’ αρέσουν τόσο πολύ γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. ο dirty beaches δεν ήταν έκπληξη, συνεχίζει να κάνει ό,τι έκανε και στα ep και στα cd-r του μέχρι πέρσι, μουσική δηλαδή που αρέσει στους γονείς του και στο σόι του, οι οποίοι ήταν μηχανόβιοι, ροκαμπίλια και τραγούδαγαν doo-wop στην ταϊβάν απ’ όπου κατάγονται. μετά πήγαν όλοι μαζί στον καναδά. ο dirty beaches είναι ο ταϊβανέζος alan vega του 2011, βρώμικος, σέξι [για ταϊβανέζος παραείναι] και τόσο σαρωτικός στα live του που θυμίζει τον john maus. μέχρι τώρα έβγαινε μόνος του με μια κιθάρα και ξεσήκωνε τους 20 που τον παρακολουθούσαν στα υπόγεια και στις ταράτσες, από το «badlands» και μετά αλλάζει κατηγορία. μπορεί να είναι και ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει φέτος [είναι τυχερός γιατί δεν θυμάμαι άλλους αυτή τη στιγμή].
~ο άλλος είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των cults, με περισσότερα απ’ τα μισά κομμάτια ήδη γνωστά από πέρσι, αλλά είναι τόσο απίθανοι που το προσπερνάς. οι cults παίζουν αυτό που έχω στο μυαλό μου ως την «τέλεια ποπ». ακούγονται λες και διασκευάζουν επιτυχίες του phil spector με λίγο περισσότερο ηλεκτρισμό, είναι χαρούμενοι, καλοκαιρινοί, σου φτιάχνουν τη διάθεση και από τη δεύτερη κιόλας φορά σιγοτραγουδάς τα κομμάτια τους. αυτά φτάνουν και περισσεύουν. α, κι αυτός φοράει στη φωτο τα zig zag που μ' αρέσουν και παίρνει έξτρα πόντους. έχουν κι ωραία ταράτσα. [το κομμάτι μας το πέταξε η πολυεθνική λόγω βαϊολέισιον].