Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

ένα μάτσο λίμπρε


~με αφορμή τη βεβήλωση ενός έργου τέχνης φτιαγμένου από φιστικοβούτυρο και τα τρεχάματα του φουκαρά που πάτησε πάνω του κατά λάθος, θυμήθηκα μια περιπέτεια που είχα στην τέιτ γκάλερι του λονδίνου όταν είχα πάει να δω την αναδρομική του jackson pollock πριν από χρόνια. κάνω μια παρένθεση εδώ να πω ότι είχα για παρέα τον τότε γκόμενο της ξαδέρφης μου, -μια χαρά παιδί (φανατικό οπαδό της μάντσεστερ γιουνάιτεντ) που έκανε φιλότιμες προσπάθειες να μην σχολιάσει τις πιτσιλιές στους τοίχους και είχε υπομείνει καρτερικά όλη την ταλαιπωρία στην οποία τον είχα υποβάλλει. αφού είδαμε όλα τα εκθέματα ΚΑΙ το βίντεο που εξηγούσε τον τρόπο που ζωγράφιζε ο pollock, τον κουβάλησα και στις διπλανές αίθουσες για να δούμε τα υπόλοιπα εκθέματα. αυτό φαίνεται ότι τον ξεπερνούσε, γιατί μετά από κανά δεκάλεπτο μου είπε "εγώ θα βγω να πάρω αέρα και θα σε περιμένω στα σκαλάκια".
τον χαιρέτησα, συνέχισα μόνος μου και μπήκα σε κάποια αίθουσα με χιλιάδες χαρτάκια κομμένα σε σχήμα ανθρώπου με τα χέρια και τα πόδια ανοιχτά, ίσως και εκατομμύρια. πάρα πολλά. γεμάτη η αίθουσα από το ταβάνι μέχρι το πάτωμα, κάθε ποιότητας και χρώματος, έμπαινες, πατούσες πάνω τους, κοίταζες γύρω, ζαλιζόσουν κι έβγαινες. λίγο πριν βγω, θεώρησα σωστό να πάρω μερικά για ενθύμιο. απλώνω το χέρι μου σε καναδυό που κρέμονταν καρφιτσωμένα σε ένα σχοινί, τα ξεκολλάω και τα βάζω στο moleskin. τρία. τα δύο χάρτινα από τηλεφωνικό κατάλογο, το ένα από ασημί πλαστικό. την ώρα που έβγαινα από την εξώπορτα είδα να τρέχουν πάνω μου πανικόβλητοι δυο υπάλληλοι και ένας σεκιουριτάς και να με γραπώνουν λες και ήμουν ο γιαγκούλας. με πήγαν σε ένα γραφείο και μου ανακοίνωσαν ότι είχα διαπράξει αδίκημα [βανδαλισμό έργου τέχνης] και ότι είχαν καλέσει την αστυνομία. δεν θυμάμαι τι τους είχα πει, το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι ήμουν τέρας ψυχραιμίας και ότι γέλαγα συνέχεια, τόσο αστείο μου είχε φανεί να με μπαγλαρώνουν για τρία χαρτάκια ίδια με αυτά που είχαν ποδοπατηθεί στο πάτωμα και το φιλότεχνο κοινό έσερνε με τα πόδια του μέχρι έξω. αν είχα πατήσει τσίχλα θα είχα με το ζόρι σουβενίρ και δεν θα ενοχλούσε και κανέναν. τέλος πάντων, η αστυνομία δεν έσωσε να έρθει, επέστρεψα το σουβενίρ και με άφησαν να φύγω [στο χαρτί έγραψα ψεύτικο όνομα]. το ένα χάρτινο, τα άλλα δύο τα κράτησα στο moleskin και τα έχω ακόμα.
λίγες μέρες μετά η ξαδέρφη μου χώρισε με τον ταλαίπωρο -που αποκλείεται να με πίστεψε όταν του εξήγησα ότι αργήσα τόσο πολύ να βγω επειδή με είχαν συλλάβει...
~οι planet of zeus έχουν κυκλοφορήσει μόλις έναν πολύ καλό δίσκο που λέγεται macho libre, εδώ είναι η συνέντευξή τους.