Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

skynets


~Τρόικες, κρίσεις και κολοκύθια τούμπανα. Το πιο εξοργιστικό σε όλη αυτή την προπαγάνδα που έχουν στήσει τα media για να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο και να στρέψουν την προσοχή του μακριά από το πραγματικό πρόβλημα, δεν είναι ούτε ο κατευθυνόμενος πανικός, ούτε τα ψευτοδιλήμματα του τύπου «επιστροφή στη δραχμή ή θάνατος». Έτσι κι αλλιώς, σε ενάμιση χρόνο [18 μήνες και κάτι ψιλά] κανείς δεν θα θυμάται αν το Μάιο του 2011 πληρώναμε σε ευρώ ή σε δραχμές, απλά επειδή δεν θα έχει μείνει κανείς για να το θυμάται. Το έλεγε ο δύστυχος ο Νοστράδαμος και τον πίστευαν μόνο κάτι τρελοί και κάτι σκηνοθέτες ντοκιμαντέρ ενώ οι υπόλοιποι τον αντιμετωπίζουν ως γραφικό και ολίγο απατεώνα, τα είπε και ο προφήτης Κάμερον στον Τερμινέιτορ, αλλά σου λέει Χόλιγουντ, άρα παραμύθι. Έτσι, αντί να ξοδεύουν τα τελευταία ευρώ για υπόγεια καταφύγια, ξηρά τροφή και μπουκάλια με νερό και κοκακόλες τα βγάζουν στην Κύπρο και στα εξωτερικά για να μην είναι απένταροι όταν τους αποτεφρώνουν τα skynet. Σε μια πολύ σοβαρή συζήτηση με τη Μισιρλού λίγο πριν βαφτίσει το καινούργιο βαφτιστήρι της [μέχρι τις 21.12.12 θα έχει προλάβει να βαφτίσει άλλα 24] έμαθα ότι όλοι οι πλούσιοι που οικοδομούν τα τελευταία χρόνια σκάβουν κι ένα βήτα υπόγειο [πιο βαθιά απ’ το άλφα, για να αντέχει σε πυρηνικό όλεθρο] και έτσι όσοι επιβιώσουν θα είναι πραγματικά οι επίλεκτοι της κοινωνίας: μεγαλοδημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί, έμποροι, τέτοιοι τέλος πάντων, με λεφτά και άσχημο σουλούπι. Τέλος πάντων, αυτό που έχει σημασία είναι ότι εδώ ο κόσμος θα καεί και στις ειδήσεις μας δείχνουν την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας απ’ τα χαράματα μέχρι και τα μεσάνυχτα λες και χέστηκε κανείς. Λες και χέστηκε κανείς για οτιδήποτε, γενικά.
Ξαναδιαβάζοντας τη «Μητέρα του σκύλου» πρόσεξα ότι τελειώνει με μια πολύ σοφή κουβέντα της Ραραούς [λίγο πριν την κλείσουν στο τρελοκομείο, αλλά από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Όντως]: «πολύ που χέστηκα εγώ αν πεθαίνει η Ελλάς, μη σώσει και πεθάνει, την είδα εγώ την Ελλάδα ποτέ μου, γιατί να τη νοιαστώ; Η Ελλάδα είναι σαν την Παναγιά: δεν τη βλέπει κανείς μας ποτέ, την βλέπουν μόνο οι μουρλοί και οι απατεώνες...». ΟΚ, λεφτά μπορεί αν μην έχουμε για υπόγεια, ξηρά τροφή και προμήθειες, αλλά έχουμε πλούσιους φίλους. Και τη Μισιρλού που έχει χτίσει ένα σωρό υπόγεια. 18 μήνες και κάτι ψιλά είναι αρκετό διάστημα για προετοιμασίες, περιμένω ταχυδρομικά και το αμερικάνικο μπεστ σέλερ με οδηγίες επιβίωσης -από την πρώτη Ιουνίου θα το μεταφράζω και θα το δημοσιεύω σε συνέχειες, -αν δεν καταφέρω να σωθώ εγώ, τουλάχιστον ας σωθούν οι αναγνώστες μου.
~Κατά τ’ άλλα, Tyler the Creator και μόνο. Το Goblin είναι σίγουρα από τους δίσκους της χρονιάς και αυτός που θα τον κάνει Έμινεμ [εμπορικά], με τη διαφορά ότι ο Tyler είναι ακριβώς το αντίθετο: ένας 20χρονος μαύρος που θα ήθελε να είναι ο Sid Vicious και όχι ο Dre, ο Snoop ή οι Public Enemy. «Οι παραπονιάρικες ατμόσφαιρες και τα πένθιμα βιολιά προέρχονται από παλιά τζαζ γαλλικά σάουντρακ», λέει στην Γκάρντιαν, «από μουσική library, από συγχορδίες που εξελίσσονται και αλλάζουν συνεχώς». Δηλώνει επίσης ότι του αρέσουν οι Joy Division, ο Roy Ayers, o Toro Y Moi, οι Washed Out, Beach House και οι Broadcast. «Απ’ αυτούς έχω επηρεαστεί, γι’ αυτό η μουσική μου είναι αυτό το μίγμα από ευχάριστες συγχορδίες, hardcore ντραμς και δυνατές μπασογραμμές».
«Από πού προέρχεται όλη αυτή η οργή στους στίχους;», τον ρωτάει ο δημοσιογράφος, «δεν ξέρω», του απαντάει αυτός, «από αυτό το σκοτεινό μέρος που πάω όταν είμαι μόνος μου. Όλοι το κάνουμε». Ο Tyler μεγάλωσε με τη μάνα του, ο πατέρας του τους εγκατέλειψε όταν ήταν μικρός, η οργή του στρέφεται σ’ αυτόν -πέρσι του έγραψε ολόκληρο δίσκο με τίτλο «Bastard».
«Σκέφτεσαι τις αντιδράσεις που θα προκαλέσει η μουσική σου;»
«Ποτέ δεν το σκέφτομαι αυτό, κάνω απλά αυτό που θα ήθελα ν’ ακούσω. Δεν χρειάζεται να αρέσει σε όλους».
Ο Tyler ζει ακόμα με τη μάνα του, η οποία –ισχυρίζεται ο ίδιος- δεν ακούει τους στίχους του, παρόλο που πηγαίνει στα live των Odd Future και της αρέσει η μουσική τους. «Υποστηρίζει απλά το γιο της που κάνει αυτό που ήθελε πάντα να κάνει, να είναι στα εξώφυλλα των περιοδικών για να μπορεί να τα δείχνει στις φίλες της», λέει γελώντας. «Ξέρω ότι αν ήμουν γονέας και το παιδί μου ήταν στην γαμημένη την τηλεόραση θα παρέβλεπα όλα τα αρνητικά και απλά θα το στήριζα».
«Είμαι ωραίος τύπος», λέει. «Κάνω πλάκα κι οι άνθρωποι το παρεξηγούν. Ακόμα κι όταν αρχίζω να τους κοροϊδεύω και να κάνω αστεία μαζί τους το κάνω απλά για να γελάσω».
Μπορεί στους στίχους του Goblin να το παρακάνει στις βωμολοχίες και να του βγαίνει περισσότερη οργή απ’ όσο αντέχει το politically correctness των mainstream media, ο δίσκος όμως ξανακάνει πραγματικά το hip hop ενδιαφέρον, ακόμα κι όταν μέσα από τις απίθανες μουσικές ξεπετάγονται ρίμες του τύπου «ο πούτσος μου είναι πρησμένος και με τρώει…». Στην τελική είναι αλήθεια.
~Πόσες αράχνες καταπίνει στον ύπνο του ένας άνθρωπος -ζωντανές- στη διάρκεια της ζωής του; Έξι; Σήμερα ξύπνησα με μια μικροσκοπική αράχνη στη γλώσσα και πρόλαβα και την έφτυσα. Ελπίζω να ήταν η πρώτη.
μπουρκίνα φάσο