Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

egg hell



Ο Jef είναι πολύ νεαρός, μόλις 21 χρονών, αλλά πρόσφατα συμπλήρωσε μια πενταετία (!) στη μουσική πραγματικότητα της Αθήνας. Όταν ήταν 17 είχε εμφανιστεί στο μουσικό φεστιβάλ που είχε κάνει το περιοδικό Centro στο Gagarin και είχε κλέψει την παράσταση –ένας πιτσιρικάς που τραγουδούσε αμερικάνικες μελωδίες με την κιθάρα του και η χροιά του θύμιζε Curt Cobain. Από τότε πέρασαν τέσσερα χρόνια και από μαθητής έγινε φοιτητής, μπήκε στη δραματική σχολή, εμφανίστηκε στο θέατρο, έκανε το άγαλμα στον Δον Ζουάν του Εθνικού, έφτιαξε το μουσικό πρότζεκτ Egg Hell, κυκλοφόρησε ένα δίσκο το 2009 και έκανε ένα σωρό ζωντανές εμφανίσεις. Δεν άλλαξαν, δηλαδή, απλά… αρκετά, άλλαξαν τα πάντα. Μέσα του, γύρω του, τα μουσικά του ακούσματα. Το μόνο που έχει μείνει το ίδιο είναι η αγάπη του για τη μουσική και η «αγωνιστική» του διάθεση να τα βγάλει πέρα και να πετύχει. «Ο Jef Marawi γεννήθηκε το 1990 από μπαμπά Σύριο, μαμά Βραζιλιάνα και παππού Έλληνα» αναφέρει ο ίδιος, και το μουσικό του αποτύπωμα «έχει την καταγωγή του στην τραγουδοποιία του Thom York, του Elliott Smith και του Chico Buarque και ανακατευθύνεται σε bossa nova, freak folk και βαλκανικά μονοπάτια». Οι στίχοι του αφηγούνται «μικρές ιστορίες καθημερινού φαντασιακού με σαρκαστικές διαθέσεις» και όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και πιο ώριμοι. Ο νέος του δίσκος [που είναι ένα πολύ προσεγμένο «πακέτο» φτιαγμένο στο χέρι, με κουτί μπουμπουνιέρας, τέσσερα brownie και «λιγδιασμένα» ριζόχαρτα να συνοδεύουν το CD] έχει μια ιδιαιτερότητα: απαιτεί να συνοδέψεις το κάθε ένα από τα τέσσερα κομμάτια με τα ισάριθμα brownie που περιέχει η συσκευασία, γι’ αυτό και ο τίτλος είναι «Brownie Crumbs». «Επιχειρεί να διευρύνει την εμπειρία ακοής, όρασης και αφής που παραδοσιακά προσέφερε η συμβατική συσκευασία ενός δίσκου», εξηγεί. «Με διανομή αποκλειστικά στα live που ξεκινάω αυτήν την εποχή, τα 4 νέα κομμάτια κάθε συσκευασίας αντιστοιχούν σε 4 φρεσκοψημένα brownies που θα συνοδεύουν την πρώτη ακρόαση ως γεύση και τις επόμενες ως ανάμνηση»…
Ποιος είναι ο Jeff; Πώς θα συστηνόσουν σε κάποιον άγνωστο;
Σίγουρα με έναν υπερβολικά awkward τρόπο. Θα ήθελα να ρίξουν μια ματιά στην δουλειά μου, αλλά από εκεί και πέρα το θέμα είναι το τι θα ήθελαν αυτοί να μάθουν για μένα. Και εγώ για αυτούς.
Πώς είναι να μεγαλώνεις σε μια πολυεθνική οικογένεια;
Είχε πολλές θετικές πλευρές, κυρίως τις προφανείς, αλλά όμως και μια περίεργη έλλειψη συνοχής όσο αφορά την σχέση μου με τις χώρες των γονιών μου, τη Βραζιλία και τη Συρία. Πάντα τις αγαπούσα όλες και πάντα δυσκολευόμουν να εξηγήσω από που είμαι.
Ποια ήταν τα πρώτα σου ακούσματα;
Τα πρώτα μου ακούσματα έρχονται κυρίως από το συρτάρι με CD που είχε ο θείος μου στο δωμάτιο του στην Βραζιλία. Nirvana, Radiohead, Propagandhi, Peppers, Rage, τέτοια πράγματα. Εκεί μέσα ήταν και ο πρώτος δίσκος που θυμάμαι να πιάνω στα χέρια μου, το self-titled των Mr. Bungle (έκανα δέκα χρόνια για να το ακούσω). Απίστευτο εξώφυλλο, το φοβόμουν πάρα πολύ. Παλαιότερα άκουγα και Spice Girls, αλλά μάλλον δεν είχα ακόμα συνειδητοποιήσει πως άκουγα μουσική τότε. Μου λείπει αυτό. Επίσης είχα μεγάλο κόλλημα μικρός με παραμύθια σε κασέτες και CD. Ο αγαπημένος μου ήταν ο Σπύρος Μπιμπίλας. Τρομερός παραμυθάς. Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν το soundtrack του Batman & Robin όταν ήμουν 7 χρονών.
Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.
Το Napoleon είναι ένα από τα τέσσερα τραγούδια του EP Brownie Crumbs. Τη Δευτέρα το βράδυ, στις 9.30, εμφανίζεται ζωντανά στο Six d.o.g.s. με ελεύθερη είσοδο.