Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

οι κασέτες [με ένα σ]


Μέιλ 2
Οκτώβρης - Νοέμβρης 1988: Κυριακή απόγευμα στο σαλόνι του σπιτιού και ο πατέρας έχει βάλει στο πικ-άπ ένα δίσκο με ''ξένα ακαταλαβίστικα'' -όπως τα έλεγε η μάνα- και εγώ και τα αδέρφια μου απλωμένοι στους καναπέδες περιμένουμε την μητέρα μας να μας σερβίρει ζεστές αυγοφέτες, κοκα-κόλα με παγάκια και μετά γλυκό ''παρταλόπιτα'' που ήταν και το αγαπημένο μας τότε. Τελειώνοντας το σερβίρισμα κάθεται και εκείνη μαζί μας και μετά το φαγητό, όλοι μαζί συζητούσαμε αλλά και ''υπομέναμε τις μουσικές ορέξεις'' του πατέρα μου που συνήθως δεν μας ήταν καθόλου αρεστές. Μουσικές από έναν τύπο, που όπως χάζευα τα εξώφυλλα των δίσκων του παρατηρούσα πως είχε τεράστιο κεφάλι (αργότερα έμαθα πως ήτανε ο Μίκης) και κάτι χοντρές που εμένα μου φαινότανε σαν μάγισσες ή κάτι μαύρους με τρομπέτες. Που και που για να μην χαλάσει το χατίρι της μάνας μας, ακούγαμε και ''Αθηναϊκή Κομπανία'' ή ''Τα παιδιά Της Πάτρας'', που τα είχε αγοράσει εκείνη. Αλλά για στάσου, εκείνο το απόγευμα ήταν διαφορετικό. Πέρα απο το όλο σκηνικό που δεν ήταν και συχνό παρά μονάχα όταν γιορτάζαμε κάτι, το θυμάμαι γιατί ήτανε η πρώτη φορά που μου άρεσε αυτό που άκούγα. Δεν καταλάβαινα γιατί και με την εύγλωτη απορία ενός παιδιού, τον ρώτησα τι είναι. Πήρε το εξώφυλλο,σηκώθηκε και μου το έφερε να το διαβάσω θέλοντας να τεστάρει και τα αγγλικά μου (μην τυχόν και πήγαιναν χαμένα τοοοοσα λεφτά- όπως έλεγε)...
Λίγες μέρες μετά με αφορμή οτι είχαν περάσει μαζεμένα τα γενέθλια και του αδερφού μου αλλά και της αδερφής μου σε συνδυασμό με το γεγονός πως οι δουλειές τους πήγαιναν εξαιρετικά (για τελευταία φορά τόσο καλά όπως λένε και οι ίδιοι), μας πήρανε δώρο ένα διπλό κασσετόφωνο.
Ένα philips κίτρινο (sic), με rec στο δεύτερο tape και για αντιγραφή, και με ενσωματωμένο ραδιόφωνο πάνω του ώστε να ακούμε εκεί ό,τι θέλουμε και να μην πειράζουμε και χαλάσουμε το πικάπ. Η πρώτη δική μου κασσέτα που άκουσα εκεί ήταν μια TDK 60άρα με επιλογές από τους δίσκους του πατέρα μου και η δεύτερη μια κασσέτα με επιτυχίες της εποχής που μου έφερε δώρο τα επόμενα Χριστούγεννα κάποιος γνωστός από τον Κλαουδάτο.
Ακολούθησαν πάρα πολλές, συνήθως με επιλογές που γράφαμε οι ίδιοι από δανεικές κασσέτες άλλων ή από το ραδιόφωνο (όπου συνήθως τα τραγούδια ήταν λειψά δίχως την εισαγωγή ή το τέλος πολλές φορές και στην χειρότερη με τον ραδιοφωνικό παραγωγό να ''πετάγεται'' στη μέση του κομματιού). Ακόμη και σήμερα διασώζονται δύο από αυτές με επιλογές απο New Kids On The Block, Jordi, Salt 'n' Pepa, Kriss-Kross, Madonna, Snaps, MC Hammer (που ήταν και η μουσική στο NBA Action τότε), George Michael και άλλους που δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή. Ακόμη και εκείνη η πρώτη μου κασσέτα ''ζεί''. Μουσικά, την εκτίμησα ουσιαστικά αρκετά χρόνια μετά. Δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον εκείνο το philips πια που με (μας) συντρόφευσε σε πολλές στιγμές. Ακόμη και σε μια ημερήσια με το σχολείο το είχα πάρει στα Τρίκαλα (...). Σ'αυτό έγραψα την πρώτη κασσέτα στο πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα (λέμε τώρα!!!) και εκεί άκουγα και έγραφα τραγούδια μέχρι μια ωραία μέρα που κάποιος μας (αδιευκρίνιστο ποιός) το ξέχασε πάνω σε μια σόμπα αναμμένη και έλιωσε!!! Ευτυχώς που δεν ήταν και στην πρίζα δηλαδή...
Υ.Γ.1: O δίσκος που αναφέρω πιο πάνω είναι μυστικό επτασφράγιστο...(γέλια)
Y.Γ.2: Κάθε φορά που γιορτάζαμε σπίτι κάτι (πλην των κλασσικών γιορτών) το μενού περιλάμβανε ζεστές αυγοφέτες, κοκα-κόλα με παγάκια και γλυκό παρταλόπιτα -γι αυτό και το θυμάμαι. Τον υπόλοιπο καιρό το μενού μας ήταν καθαρά αυστηρό!!!!
Υ.Γ.3: Δεν έχω κάποιον ιδιαίτερο λόγο που θα ήθελα την κασσέτα των K.S.I.A πέρα από αυτόν που μου αρέσουν οι μουσικές τους, αλλά και από το οτι θα ήθελα να την κάνω δώρο κάπου που λατρεύονται πολύ. Με όλο αυτό αφορμή θυμήθηκα τα παραπάνω και τα έγραψα. [Igor]
Μέιλ 3
…τώρα, δηλαδή θα πρέπει να εξηγήσω τον λόγο που θέλω την κασέτα των Keep Shelly In Athens και σε ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 100 λέξεις – που θα τις μετρήσουν κιόλας; Άκου τι σκαρφίζεται ο άνθρωπος για να περνάει την ώρα του. Να μετράει λέξεις; Σηκώνω ψηλά τον γιακά του πόλο μου.
Ε! ναι κυρ Ιλό την θέλω την κασέτα για ένα απλούστατο λόγο. ΜΟΛΙΣ την λάβω να πάρω ένα σφυρί και να την σπάσω με μια ανείπωτη μανία, έτσι για να μου βγει το άχτι . Και μάλιστα να τραβήξω και βίντεο το όλο σκηνικό και να το στείλω πεσκέσι-αφιέρωμα στους KeepShelly In Athens. Για να τους δείξω ότι πράγματι πέτυχαν το σκοπό τους. Με έβαλαν στο τριπάκι -παιχνίδι τους και έτρεχα σαν τρελός Πιερό – όχι αυτό είναι από άλλη ταινία, δεν κολλάει εδώ – να ΠΡΟπαραγγείλω την περί ου ο λόγος κασέτα. Που στο τέλος αποδείχθηκε ΕΝΑ από τα ίδια. Καλό το single, αλλά μέχρι εκεί.
Δεν καταλαβαίνω Κυρ Ιλό γιατί με καθησυχάζεις να περιμένω τα live τους σώνει και καλά και ότι από κει θα βγάλω συμπέρασμα. Το ’χω βγάλει το συμπέρασμα μια και καλή. Φτάνει! Νισάφι. Για αυτό θέλω να κάνω αυτό το «καλλιτεχνικό» Happening με το σφυρί. Πως κάθεται η άλλη η τρελή σ’ ένα δωμάτιο στην γκαλερί της Νέας Γιόρκης και περνάνε όλοι οι αργόσχολοι και εκστασιάζονται ενόσω αυτή ρίχνει και καμιά πορδή, έτσι στα κλεφτά; Ε! κάτι τέτοιο.
Και να στείλω και μερικές Polaroid φωτό στον Κυρ Ιλό για τα τις δημοσιεύσει στο Nothing Days για την αλήθεια του γεγονός… Α!!!! όλα κι όλα, κρατάω πάντα τις υποσχέσεις μου. Και δεν θα κάτσω να γράφω για τα πετσετάκια της μάνας μου – ευτυχώς η δικιά μου δεν γνώριζε γρι από βελονάκι και το γλιτώσαμε το άσπρο βαμβακερό τρίγωνο που ξεπηδούσε στα πιο απίθανα αντικείμενα. Φυσικά, όλες οι θειές μου είχαν πετσετάκια, όχι σαν την ανεπρόκοπη την μάνα μου – που της άρεσε και η Μοσχολιού, άσχετο.
Παρεμπιπτόντως, την συλλογή με την άλλη που της φαινόταν το μουνί της, την είχα αγοράσει κι εγώ. Αλλά δεν της φαινόταν το μουνί αλλά το βρακί της – άσπρο κιλοτάκι ήταν, νομίζω… θα κοιτάξω στο σωρό με τα βινύλια, με τις ’80’ς συλλογές που αραχνιάζουν στοιβαγμένες. Άραγε για ποιο κομμάτι την είχα αγοράσει εκείνη την συλλογή; Oύτε που θυμάμαι!
Το ίδιο, μάλλον, θα συμβεί μετά από χρόνια και για την κασετοσυλλογή των Keep Shelly In Athens. Ούτε που θα θυμάμαι γιατί την αγόρασα. Πώς το τραγούδησε η κυρία Χάρις Αλεξίου; «Μας φάγαν ΟΛΑ τα λεφτά, ΑΛΛΑ μας έμεινε η ροκιά» Κυρ Ιλό μου. Μας έμεινε η ροκιά. Υγιαίνετε. [Godomite]
[Όλοι οι συμμετέχοντες θα έχουν δώρο-κασέτα. Μόνο λιγάκι υπομονή].