Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

οι φύλακες στη σίκαλη


Την πρώτη φορά που ο Μάριος συνάντησε τη Λυδία είχαν ανταλλάξει σουρεαλιστικούς διαλόγους του τύπου «ωραία παπούτσια», «είσαι φετιχιστής;» και συμπαθήθηκαν αμοιβαία. Τη δεύτερη συναντήθηκαν μέσα στη φασαρία από εξατμίσεις μηχανών και φωνές περαστικών -που ρωτούσαν πληροφορίες για θέατρα- έξω απ’ το Booze, της έδειξε τα σχέδιά του και διάβασαν τα διηγήματα που γράφει, πίνοντας σοκολάτα με γεύση κανέλας. Στη συνέχεια, μίλησαν κυρίως για αυτά. Ο Μάριος Περράκης είναι ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη. Τα σκίτσα του είναι μοναδικά, μοντέρνα και βιωματικά με έναν σαρκαστικό τρόπο που χάνει στην περιγραφή, θα μπορούσε κανείς να παραθέσει ονόματα όπως ο Robert Crumb, o Chris Ware, o Charles Burns αν έπρεπε σώνει και καλά να τα τοποθετήσει κάπου. Τα διηγήματά του κουβαλούν την ίδια αθωότητα, μαζί με έναν παράλληλο κυνισμό και ένα μαύρο χιούμορ που θυμίζουν το έργο ανθρώπων που εμφανώς τον έχουν επηρεάσει: του J.D. Sallinger και του Wes Anderson. Η έκθεση που ετοιμάζει με τα νέα σκίτσα του, ήταν μια καλή ευκαιρία να ξανασυναντήσει τη Λυδία και να τις λύσει όλες τις απορίες. Ή σχεδόν.
Όσα είπαν είναι εδώ.