Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

λάου λάου


Ακολουθώντας με τα πόδια κάθε πρωί τη διαδρομή Καλλιδρομίου-Σόλωνος-Ακαδημίας-Πανεπιστημίου-Σταδίου-Βασιλίσσης Σοφίας-Μέγαρο Μουσικής συναντάω [μετρημένους] 16 ζητιάνους. Με σταθερό πόστο. Χώρια τους μικροπωλητές. Χθες το βράδυ στην πλατεία Εξαρχείων, στη μία ώρα που καθίσαμε για καφέ, πέρασαν 2 Πακιστανοί-κινητά ψιλικατζίδικα και τέσσερις άλλοι που πουλούσαν λουλούδια. Λίγο νωρίτερα, στην πλατεία Συντάγματος, είχε έρθει ικετεύοντας μια καλοταϊσμένη ηλικιωμένη ντυμένη στα κόκκινα [της έδωσα τα τελευταία 8 λεπτά που είχα στην τσέπη] και ένας επίμονος πιτσιρικάς που με τράβαγε ένα τέταρτο απ’ το μανίκι για να του δώσω «ένα πενηντάλεπτο». Τα μετέφερα σήμερα το πρωί στον ταξιτζή την ώρα που είχαμε κολλήσει στην κίνηση της Αλεξάνδρας [σχολιάζοντας ότι η Αλεξάνδρας είναι η μόνη κεντρική λεωφόρος που δεν έχει ζητιάνους σε πόστα] και τον έπιασε εθνικιστικό αμόκ. Τέτοιο που τον φοβήθηκε το μάτι μου. Έχει πολλούς φοβηθεί το μάτι μου τις τελευταίες μέρες. Τη Δευτέρα μπήκα σε κάποιον που άκουγε χαράματα με την τσίμπλα στα μάτι μια εκπομπή για τη ναυμαχία του Αρτεμισίου με μουσική υπόκρουση Ζαν Μισέλ Ζαρ [μα την Παναγία] και τα μάτια του γυάλιζαν από εθνική συγκίνηση. Με κόπο συγκρατούσε το δάκρυ και έβηχε –δήθεν- για να διώξει τον κόμπο απ’ το λαιμό. Ήταν η ίδια γυαλάδα που έβλεπα μικρός στα μάτια του χειρότερου δασκάλου του κόσμου όταν μας έβγαζε πατριωτικούς λόγους ανήμερα κάθε εθνικής γιορτής -ατελείωτους λόγους που ήταν σκέτο βασανιστήριο και έπρεπε να τους υποστούμε όρθιοι και στοιχισμένοι [μετά ακολουθούσε παρέλαση]. Δεν είναι απλά ανησυχητικό, είναι τρομακτικό να διαπιστώνει κανείς ότι όλο και πληθαίνουν οι ταξιτζήδες που ακούγονται σαν οπαδοί του ΛΑΟΣ, κι εκεί που στόλιζαν πατόκορφα «τους ξεφτίλες της Βουλής», τώρα βλέπουν με μίσος τους Ινδούς στα φανάρια και τους μαύρους με τα DVD. Ταξιτζής ήταν κι αυτός που κατέβηκε απ’ το κίτρινο BMW στη μέση του δρόμου και πλάκωσε στις μπουνιές τον μικροκαμωμένο Ινδό που τόλμησε να του καθαρίσει το τζάμι χωρίς να τον ρωτήσει. Είναι ακόμα χειρότερο από τους αμέτρητους ζητιάνους και τους μικροπωλητές που έχουν κατακλύσει τις καφετέριες σε κάθε σημείο του κέντρου και σε κάνουν να βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή που τόλμησες να βγεις για καφέ.
λάου λάου