Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

μεγάλη πέμπτη


αν εξαιρέσεις τις πατατόπιτες αντί για τυρόπιτες στη δουλειά, τίποτα δεν θυμίζει μεγάλη εβδομάδα. θα μπορούσε να είναι και παραμονή των φώτων, η πιο άχρηστη και αδιάφορη γιορτή που υπάρχει και η πιο μισητή [την επόμενη μέρα έπρεπε να ξαναπάμε σχολείο]. ευτυχώς που πέτυχα προχθές το βράδυ ένα ντοκιμαντέρ στο σκάι με τα πραγματικά σόδομα και γόμορα και την καταστροφή της μέσης ανατολής από μετωρίτες και μπήκα λίγο στο εορταστικό κλίμα. μετά είχε άλλο ένα για το μωυσή, αλλά με πήρε ο ύπνος.
η αθήνα όσο πάει θυμίζει πόλη μετά από βομβαρδισμό, όχι ότι έχω δει ποτέ πραγματικό βομβαρδισμό, κάπως έτσι τη φαντάζομαι όμως, όπως ήταν η αλεξάνδρας σήμερα το πρωί: έρημη, με ελάχιστους περαστικούς που περπατάνε δειλά και βιαστικά σαν λαγοί, αδιάφοροι για τους γύρω τους και έτοιμοι να σου επιτεθούν με την πρώτη ευκαιρία. το χειρότερο είναι ότι κάθε μέρα που περνάει, κι όσο κι αν προσπαθείς ν' αντισταθείς, συνειδητοποιείς ότι κι οι δικές σου αντοχές έχουν αρχίσει να μειώνονται, κι ότι είναι πολύ εύκολο να βάλεις τις φωνές σε οποιονδήποτε, γνωστό ή άγνωστο, για ασήμαντη αφορμή. ακόμα και χωρίς αφορμή.
ο ταξιτζής που με πήγαινε στη δουλειά χθες το πρωί μάλωνε απ' το τηλέφωνο σε ολόκληρη τη διαδρομή με έναν σπύρο, ούρλιαζε και χτυπιόταν, είχε γίνει τόσο κόκκινος που ήμουν σίγουρος ότι θα τα κακάρωνε και θα στουκάραμε σε καμιά κολώνα. έτοιμαζόμουν να του πω ''σταμάτα να κατέβω'', όταν θυμήθηκα ότι σε πέντε μέρες έχω πλακωθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, εκτός εαυτού, με τουλάχιστον τρία άτομα, μόνο που δεν τα έλεγαν σπύρο. και το βούλωσα.