Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

κυριακή



~σαββατοκύριακο με δυο παλιές ιταλικές ταινίες
, το άλμπουμ του king elephant κι ένα σωρό καινούργια singles. και άνοιξη. τι ανάδρομοι ερμήδες και τι κρίσεις, ο απρίλιος ήταν -από μικρό παιδί- ο αγαπημένος μου μήνας και θα είναι για πάντα, ακόμα κι όταν νιώθω ότι είναι έτοιμος να πέσει ο ουρανός να με πλακώσει.

ήταν φοβεροί αυτοί οι ιταλοί, και το σινεμά τους μέχρι τα μέσα του 70 ήταν ανεπανάληπτο. το «βίαιοι, βρώμικοι και κακοί» το είχα δει πριν από μερικά χρόνια, αλλά χθες ήταν σαν την πρώτη φορά, δεν θυμόμουν σχεδόν τίποτα, μόνο ότι δηλητηρίασαν με ποντικοφάρμακο τον πάτερ-φαμίλια και –κάπως- το τέλος που είναι απίθανο.

η ταινία του ετόρε σκόλα είναι μια κωμωδία που είναι αδύνατο να την περιγράψει κανείς, γιατί σε κάθε σκηνή έχει και κάτι εξωφρενικό, κυριολεκτικά εξωφρενικό, με ωμό χιούμορ που σοκάρει. ίσως όχι τόσο πολύ τώρα που μπορείς να τα δεις όλα, αλλά τότε που πρωτοπαίχτηκε στις αίθουσες θα πρέπει να έβγαιναν πολλοί απ’ το σινεμά βρίζοντας τον σκηνοθέτη.
από το πρώτο πλάνο που η κάμερα περιφέρεται μέσα στο σπίτι [σαν την παράγκα του καραγκιόζη, ή σαν τα παραπήγματα των ρακοσυλλεκτών πίσω απ’ την ιερά οδό] και βλέπεις ότι κοιμάται μέσα στο κοτέτσι ολόκληρος μαχαλάς [γονείς, παιδιά, γιαγιά, θείοι, θείες, βρέφη] μέχρι το τελευταίο, πάλι με την κάμερα να περιφέρεται στο ίδιο κοτέτσι, μόνο που αυτή τη φορά κοιμούνται δυο μαχαλάδες [διότι, ως γνωστόν, όλοι οι καλοί χωράνε] μεσολαβούν 111 λεπτά καταστάσεων που σίγουρα έχουν κάνει τον γουότερς να ζηλέψει. τι ντιβάιν και τι αμερικάνικο σκουπίδι της βαλτιμόρης, εδώ το ιταλικό ταμπεραμέντο μεταφέρεται στα τσαντίρια και η λούμπεν οικογένεια γίνεται το υπόδειγμα για το pink flamingos και dirty shame.

οι ήρωες της ταινίας ζουν σε μια παραγκούπολη λίγο έξω απ’ τη ρώμη, όπου «βασιλεύει» η ανηθικότητα, η παλιανθρωπιά και η αναρχία και όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν πατώντας στο πτώμα του διπλανού τους. η βία, οι ξυλοδαρμοί και τα μαχαιρώματα δεν λείπουν απ’ το background, ακόμα και σαν λεπτομέρειες του σκηνικού που θυμίζει κόμικ.
η οικογένεια που πρωταγωνιστεί έχει απ’ όλα: έναν τυφλό πατέρα από ατύχημα που κρύβει τα λεφτά της ασφάλειας από τους συγγενείς και μια μέρα φέρνει την γκόμενα στο σπίτι, μια μάνα που έχει γκόμενο τον πλασιέ και θέλει να εξοντώσει τον άντρα της για να του πάρουν τα λεφτά, ένα γιο τραβεστί που πηδάει κρυφά τη νύφη του, μια γιαγιά που βλέπει όλη μέρα τηλεόραση και μαθαίνει αγγλικά απ’ τα σίριαλ και γύρω τους ένα τσίρκο από χαρακτήρες-καρικατούρες που δεν περιγράφονται.

στο [επίσης σοκαριστικό στην εποχή του] fists in the pocket πρωταγωνιστεί πάλι μια οικογένεια, μόνο που αυτή τη φορά ο μεσαίος γιος ξεπαστρεύει τη μάνα και τον καθυστερημένο αδερφό του και έχει «πονηρές» σχέσεις με την αδερφή του. «το μεγάλο πλεονέκτημα με τις πρώτες ταινίες» λέει στο βιβλιαράκι που συνοδεύει το dvd o marco bellocchio –o σκηνοθέτης-
«είναι ότι δεν είσαι κανείς και δεν έχεις καμία ιστορία. έτσι, έχεις την ελευθερία να ρισκάρεις τα πάντα». σοφή κουβέντα. η ταινία που έχει για πρωταγωνιστές τον άγνωστο τότε λου καστέλ και την [κούκλα] πάολα πιταγκόρα είναι από τα διαμάντια του ιταλικού σινεμά των ’60s που με τρελαίνουν, όσες φορές κι αν το δω.
~δεν ξέρω σε ποια ακριβώς κατηγορία απ’ το λεξικό μπορεί να καταχωρηθεί η μουσική που παίζει ο oneohtrix [ουάν-ο-τριξ] point never, δεν έχει και τόση σημασία. αυτό που έχει σημασία είναι ότι χθες το βράδυ στο σάουθμπανκ του λονδίνου έγινε σκοτωμός, με τίγκα χιψτεροκόσμο και τη μαντόνα μεταμφιεσμένη σε little edie beale να παρακολουθεί από μία γωνία, σιωπηλή, το πιο καυτό όνομα της εποχής. πραγματικά καυτό, όμως.
παραδίπλα ήταν κι άλλα σελέμπριτις, που στη συνέχεια πήγαν για ποτό στη συγκεκριμένη παμπ της μπρικ λέιν -για να έρθουν στα ίσια τους απ’ αυτό που παρακολούθησαν.

απ’ την πρώτη στιγμή οι δίσκοι του oneohtrix μου φαίνονταν αδιάφοροι. δεν κατάφερα ποτέ να ακούσω κάποιον ολόκληρο, κι εξακολουθούν να μου φαίνονται το ίδιο βαρετοί, παρ’ όλες τις προσπάθειες που έκανα να εκτιμήσω αυτό που παίζει. δεν μ’ αρέσει, τέλος.
και το κομμάτι με τον
antony το θεωρώ ό,τι χειρότερο.

τα live του όμως είναι καταπληκτικά. το τρελό hype ξεκίνησε από τις ζωντανές εμφανίσεις του, εξαιτίας των οποίων τρεις πολύ αξιόλογες αγγλικές δισκογραφικές «πάλεψαν» για να τον αποκτήσουν. ok, έβαλαν και λίγο το «χεράκι» τους το wire, το boomkat και τα συναφή site, αλλά τελικά δεν ήταν και χωρίς λόγο. «νικήτρια» ήταν αυτή που του έδωσε τα πιο πολλά λεφτά, νομίζω η warp. λογικό.

ξαφνικά ο oneohtrix έγινε σταρ και το κασέ του για τις ζωντανές εμφανίσεις του εκτοξεύθηκε σε αστρονομικό ποσό -αστρονομικό σε σχέση με τους άλλους παρόμοιους. και ανεβαίνει συνεχώς.
ελπίζω να μην φτάσει ποτέ στην ασυδοσία του panda bear που ζητάει εικοσιέξι [!] χιλιάδες ευρώ για να εμφανιστεί μόνος του με ένα σάμπλερ. καλός ο panda bear, αλλά για τόσα λεφτά, τι είσαι ρε φίλε; μη σώσει κι έρθει και αν δεν τον έχεις δει ποτέ live, σιγά την απώλεια.
αυτό που ξεκίνησα να πω ήταν ότι μάλλον είναι η μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσει κανείς τον oneohtrix να παίζει σε μικρό χώρο, καθιστός, και με το συγκεκριμένο εισιτήριο [την πέμπτη το βράδυ στο bios] και έχω μεγάλη περιέργεια να δω αν όντως αξίζει τόση φασαρία.
η χθεσινή, πάντως, ανταπόκριση απ’ το λονδίνο ήταν ενθουσιώδης.
α, και για να μην ζηλεύουμε τους ξένους, η παπαρίζου έγινε witch house. βοήθειά μας.
~ένα πολύ ωραίο μιξ του ναρίτα για την κυριακή, που κρατάει όσο η απόσταση μεταξύ τριών στάσεων του μετρό: 17 λεπτά.