Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

catfish


δεν ξέρω αν η ιστορία του catfish είναι πραγματική ή ένα καλοστημένο κόλπο, μέρος του σεναρίου. δεν ξέρω, επίσης, αν μπορείς να το πεις ντοκιμαντέρ ή ταινία [δεν είναι ξεκάθαρα ούτε το ένα ούτε το άλλο], αν αυτοί που εμφανίζονται είναι ηθοποιοί ή όντως μια παρέα που έπαθε όσα δείχνει. αυτό που ξέρω είναι ότι είναι μια συναρπαστική ταινία που είναι κρίμα να παραμένει για τόσο λίγους, όταν το facebook είναι τόσο huge [μόλις ανακάλυψα ότι έχει κι ο θείος μου, που μέχρι το καλοκαίρι δεν ήξερε τι σημαίνει ίντερνετ].
η πρώτη συμβουλή πριν ξεκινήσεις να δεις την ταινία είναι να μην ξέρεις πολλά γι' αυτή. μην διαβάσεις κριτικές και μην κοιτάξεις την υπόθεση, φτάνει μόνο ότι δυο αδέρφια [ο ένας σκηνοθέτης κι ο άλλος φωτογράφος] κι ένας φίλος τους μπλέκουν σε μια τρελή ιστορία που στην αρχή φαίνεται εντελώς φυσιολογική. ο nev, 24χρονος φωτογράφος στη νέα υόρκη, γνωρίζει μέσω facebook την 8χρονη abby, η οποία ζει στο μίτσιγκαν και ζωγραφίζει καταπληκτικά. του ζητάει να κάνει πίνακα μία από τις φωτογραφίες του που υπάρχουν στο facebook, της επιτρέπει, κι έτσι ξεκινάει μια φιλία που δεν έχει τίποτα το ''πονηρό'' ή το αξιόμεμπτο. της δίνει φωτογραφίες με εικόνες της πόλης κι αυτή του στέλνει ταχυδρομικά ως δώρο πίνακες. μετά από καιρό αρχίζουν να μιλάνε τηλεφωνικά, να μιλάει με τη μαμά της, με τη μεγάλη [19χρονη] αδερφή της megan. σιγά σιγά αρχίζει να γεννιέται ένα φλερτ με την megan [η οποία είναι τρελό μωρό] που καταλήγει σε έρωτα. μιλάνε όλη μέρα στο chat και στο τηλέφωνο, ανταλλάσσουν φωτογραφίες και τραγούδια, κάνουν σεξ από απόσταση. όλα καλά, μέχρι που αποφασίζει ο kev να την επισκεφτεί.
εδώ σταματάω γιατί από δω και πέρα η ταινία από love story γίνεται λίγο blair witch project, αλλά καμία σχέση, μιλάμε για κοινωνικό δράμα, βαθιά ουμανιστικό και με σκηνές΄που προκαλούν αμηχανία. αν το δεις περίμενε να πέσουν κι οι τίτλοι για να ολοκληρωθεί το σοκ.
[των ariel schulman και henry joost, 2010].