Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

νεκρολογίες


~στις 11 μαρτίου κυκλοφορεί από την breakdown records το 7ιντσο των dirty dubsters [το κομμάτι έχει τίτλο mr. brown] με τον bass nacho στα φωνητικά. ωραίο κομμάτι, που γίνεται δυναμίτης στη β' πλευρά με τα remix του blend mishkin.
~μετά από σοβαρή μεσημεριανή συζήτηση κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όταν πεθάνω δεν θέλω να με θάψουν, θέλω να με κάψουν. το έχω σκεφτεί πολύ καλά, προτιμάω να καταλήξω στάχτη σε ένα βαζάκι σε σκρίνιο, παρά στριμωγμένος σε ένα φέρετρο να με τρώνε τα σκουλήκια. δεν έχω κάνει έρευνα αγοράς, αλλά φαντάζομαι ότι στοιχίζει λιγότερο από ''καλή'' θέση σε νεκροταφείο [το ενοίκιο τάφου κοστίζει όσο μια μεζονέτα -να την αγοράσεις-, άσε που σε ξεθάβουν μισολιωμένο στον τρίτο χρόνο και είναι σαν να πέταξαν το κουφάρι σου στα άγρια θηρία].
η κουβέντα ξεκίνησε από τη στάχτη του παππού της φίλης μιας φίλης που έφτασε από την αμερική στο νέο ψυχικό και κατέληξε -κατά λάθος- αλυσίβα στα μελομακάρονα. νόστιμος ο παππούς και χρήσιμος, δεν πήγε χαμένος ούτε κόκκος απ' την στάχτη.
συμφωνήσαμε ότι απ' το να σε σκορπίσουν πάνω από ποτάμια και θάλασσες και να σε αρπάξει ο τρελός αέρας και να σε διαλύσει στις ερημιές, χίλιες φορές να γίνεις μελομακάρονο.
μετά η φίλη μας θυμήθηκε τις σφυρίχτρες στο τρίτο νεκροταφείο -το μεγαλύτερο της αθήνας, τόσο μεγάλο που οι υπάλληλοι χρησιμοποιούν σφυρίχτρες για να καλέσουν τους παπάδες όταν εμφανίζονται οι γριές για να διαβάσουν ευχή στους νεκρούς τους [50 ευρώ η μία]. μόλις εμφανιστεί η γριά, βγάζει ο υπάλληλος τη σφυρίχτρα και καλεί τον παπά που ακούει το σφύριγμα και τρέχει. μετά θυμήθηκα τον παπά στο χωριό που ερχόταν κάθε παρασκευή στη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου και της ζήταγε τα λεφτά για την ευχή που είχε ''πέράσει'' στον παππού -αν δεν πλήρωνε δεν πιανόταν. στο δρόμο για το σπίτι σκεφτόμουν ότι με τόση μαλακία που δέρνει τον κόσμο οι παπάδες φτιάχνουν πολυκατοικίες και ότι αν αποφάσιζα να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή μου, αυτή τη στιγμή θα γινόμουν παπάς.
μετά η κουβέντα ξέφυγε τελείως και αφού σχολιάσαμε το γραφείο κηδειών* στην οδό ...κάτω απ' τη μιχαλακοπούλου [το έχει ένας τύπος που μοιάζει σαν φιγούρα απ' την οικογένεια άνταμς] η σ. θυμήθηκε ότι ο σύζυγος μιας φίλης της ξεκίνησε να βγάζει μεροκάματο κρατώντας τα στεφάνια σε κηδείες [25 ευρώ το session] επειδή είχε όλα τα προσόντα που απαιτούνταν: ήταν ψηλός, μπρατσωμένος και ευπαρουσίαστος. δυστυχώς ατύχησε σε μια λεπτομέρεια: ήταν τούρκος και μουσουλμάνος και τον απόλυσαν για να μην υπάρξει κανα επεισόδιο με τους συγγενείς των χριστιανών νεκρών. καλά τα αδέρφια μας οι τούρκοι, αλλά δεν το ήξεραν ακόμα οι χριστιανοί γιατί δεν είχε ξεκινήσει το ''1821'' του σκάι. τώρα που το ξέρουν είναι αργά. ο κενάν αναζήτησε μια καλύτερη τύχη στην τουρκία.
anyway, να μια λύση για καλό μεροκάματο. με τέσσερις κηδείες την ημέρα έχεις εξασφαλίσει ένα 100άρικο. και μαύρο.
[*ένα απ' τα πολλά. η περιοχή έχει πολλά γραφεία κηδειών επειδή έχει και πολλά νοσοκομεία].