Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

το oman του man




[ή αλλιώς manand goes to oman]
οι περιπέτειες των πλούσιων φίλων μας [συνέχεια].
είχαμε σταματήσει στο σημείο που ο manand επέστρεψε από την αφρική όπου υιοθέτησε καναδυό μαυράκια [μαντόνα φάε σκατά που πήρες μόνο ένα], χάλασε τα λεφτά σε δώρα και σε δίσκους του μουλάτου αστατκέ και έφαγε κακό φαγητό. σήμερα συνεχίζουμε με το πρωτοχρονιάτικο ταξίδι του στην έρημο [άλλαξε το χρόνο σε αμμόλοφους μέσα σε σκηνή πολυτελείας με συνοδεία το love supreme και χαζεύοντας πυροτεχνήματα], σίγουρα πιο ευχάριστη εμπειρία από τις μύγες και τη βρόμα της addis ababa, τους μαφιόζους και τα kaldis που σερβίρουν πατάτες τηγανητές με τον καφέ. και σίγουρα με πιο καλό φαγητό.
τις περιπέτειές του μου τις διηγήθηκε σε greeklish, οπότε ορίστε όσα κατάφερα ν’ αποκρυπτογραφήσω απ’ το κατεβατό:
εισαγωγή: «α) το oman είναι σουλτανάτο που σημαίνει ότι έχει σουλτάνο του οποίου η φωτο υπάρχει παντού. στο δρόμο, στα μαγαζιά, όπου κοιτάξεις αυτόν βλέπεις. β) το oman είναι μουσουλμανική χώρα με πολλές απαγορεύσεις, αλλά πιο γραφική από το ντουμπάι».
κυρίως θέμα: «φτάσαμε στο muscat μέσω ντουμπάι με emirates [σημ. πολυτελής αεροπορική εταιρία]. το muscat δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο [σημ. τι ιδιαίτερο περίμενες από μια πόλη που αν αντιστρέψεις τις δυο συλλαβές βγαίνει σκατό-μου;], η μόνη διασκέδαση που μπορείς να πετύχεις εκεί είναι μέσα στα καλά hotel, δηλαδή στα εστιατόρια, τα καφέ και τα μπαρ των ξενοδοχείων» [σημ. ακούγεται πολύ συναρπαστικό, πρέπει να ξεφαντώνουν οι μουσκατάδες στα καφέ και τα εστιατόρια].
τέλος πάντων, δεν πήγαν στο muscat για να μελετήσουν τον τρόπο που διασκεδάζουν οι ντόπιοι, αυτό που τους ενδιέφερε ήταν η έρημός του [από δω και πέρα η διήγηση συνεχίζει στα αγγλικά].
«ystera apo tin prwti mera loipon sto muscat ksekinisame me jeep gia to desert driving…anepanalipti empeiria διότι σε αντίθεση με τα υπόλοιπα τουριστικά οδοιπορικά στην έρημο δεν υπήρχε οδηγός για να σε κουβαλάει σαν πρόβατο, αλλά το κάθε ζευγάρι είχε το δικό του τζιπ που το οδηγούσαν μόνοι τους [σημ. μόλις πρόσεξα ότι η αποστολή στην έρημο ήταν μόνο για ζευγάρια]. ξεκινήσαμε 30 άτομα συν 10 άτομα του rescue team, μάγειρες κλπ [υπηρέτες, ευνούχοι, όλοι σε ζευγάρια λες και θα ανέβαιναν στην κιβωτό] για 3 ημέρες και 3 νύχτες. τα βράδια κατασκηνώναμε μέσα στην έρημο. ksekinisame kamposa jeep: nissan pathfinder (to diko mou), nissan patrol, nissan x-terra, toyota land cruiser, toyota tundra (amaksi teras), hammer, gmc, kai kapoia akoma pou den thymama [ευτυχώς]. prota kaname kapoies rythmiseis sta amaksia (afairesi maskas mprosta gia na mi spasei, ksefouskoma lastixwn gia na yparxei megaluteri epifaneia epafis) kai fygame gia tin erimo».
την πρώτη μέρα την περιγράφει ως «ψιλοήρεμη», οδήγηση σε ομαλά μονοπάτια, χωρίς κάτι extreme, πολύ «γρύστριμα» [«όταν οδηγείς πάνω στην έρημο είναι σαν να είσαι πάνω σε πλατφόρμα, λες και οι ρόδες δεν ρολάρουν»], 3 ώρες ταξίδι για να φτάσουν στο μέρος όπου κατασκήνωσαν.
«τα πράγματα ήταν πολύ οργανωμένα, υπήρχαν γεννήτριες οπότε είχαμε μουσική, μαγείρεμα, μπάρμπεκιου, μπίρες, ποτά, τα πάντα». άναψαν φωτιά και άραξαν, αλλά πριν προλάβουν να γδυθούν και να πέσουν στα κρεβάτια με τα πέπλα, το κρύο έγινε τσουχτερό. από τους 35 βαθμούς το μεσημέρι το βράδυ έπεφτε στους 3, οπότε φόρεσαν διπλό μπουφάν, ήπιαν μπίρες και ναργιλέ και κοιμήθηκαν στα πέπλα κουκουλωμένοι.
τη δεύτερη μέρα οδήγησαν σε αμμόλοφους, όσο να’ ναι είχε πιο μεγάλο ενδιαφέρον, ψηλοί, απότομοι, έλειπε μόνο το σκουλήκι του dune για να κάνει τη φάση συναρπαστική. τα τρία χιλιόμετρα τα διέσχισαν σε 4μιση ώρες, μιάμιση ώρα το χιλιόμετρο, μια χαρά για έρημο [«είχε δύσκολα περάσματα, μαλακή άμμο» κλπ]. «σε πολλά περάσματα κάποια από τα αμάξια άφηναν κι ένα σουβενίρ στην έρημο, έναν προφυλακτήρα, ένα μπουκάλι αναψυκτικό, ένα χαρτί από mars κλπ. η άμμος ήταν πλέον παντού. μέσα στο αμάξι, στη μύτη μας, στα αυτιά μας, στα ρούχα μας, παντού!». μετά από 4 μαρτυρικές ώρες έφτασαν εξουθενωμένοι στον χώρο κατασκηνώσεων λίγο πριν αρχίσει πάλι το κρύο. τα ζευγάρια υπηρετών έστησαν τις σκηνές. «ήταν 31 δεκέμβρη. σε λίγες ώρες θα αλλάζαμε χρόνο στο πουθενά, στη μέση της ερήμου». [τρία θαυμαστικά] «ήταν για μένα μια πολύ διαφορετική πρωτοχρονιά που θα θυμάμαι για πάντα σαν κάτι πολύ ιδιαίτερο. είχε μουσική, πολύ φαΐ και ποτό, πυροτεχνήματα» [και κρύο, πολύ κρύο].
την τρίτη μέρα ξεκίνησαν με το κεφάλι βαρύ απ’ το μεθύσι και κουρασμένοι απ’ την κραιπάλη της προηγούμενης βραδιάς για να παλέψουν με την melted sand [«έτσι την έλεγαν οι άραβες»] οδηγώντας σε δύσκολα περάσματα. «ekeini tin imera, ystera apo peripou 4 wres, kataliksame se thalassa…arabian sea…apisteuti empeiria na diasxizeis tin erimo kai na kataligeis se paralia. apo ekei pirame ton dromo gia tin epistrofi sto muscat».
εδώ τελειώνει το χρονικό της δεύτερης περιπέτειας του manand στην αφρική, έχει κι άλλα να πει, πιο προσωπικά, αλλά δεν θέλει να δημοσιοποιηθούν, τουλάχιστον μέχρι να πάρει σύνταξη. το τέλος της διήγησής του τελειώνει κάπως έτσι [πάλι στα αγγλικά]:
επίλογος: oi araves pou to diorganwnoun exoune foveri organwsi. anaferw xaraktiristika oti kapoios exase ta kleidia tou amaksiou tou stin erimo!!! kai oi typoi vgalane metal detector…kai ta vrikane!!! [συνεχίζεται].
αφιερωμένο