Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

συκοφάγοι


το it's too soon to know των orioles μου θυμίζει δυο πράγματα: μια επεισοδιακή βάφτιση που κατέληξε σε αμόκ θρησκόληπτων [με σοβαρή μορφή ψυχασθένειας] και μια πολύωρη συζήτηση στο αυτοκίνητο για τη μουσική πριν τον ροκενρόλ που κατέληξε σε καυγά [δεν ξέρω πώς εξηγείται: όλους τους μεγάλους καυγάδες τους έχω κάνει μέσα σε αυτοκίνητα]. ο συγκεκριμένος ήταν στο δρόμο για το ναύπλιο.
ήταν ιούλιος, είχα μόλις αγοράσει το box με την ιστορία του doo-wop και έγραφα μανιωδώς κασέτες για γνωστούς και φίλους με επιλογές απ' τα τέσσερα cd. το it's too soon to know ξεκίναγε το πρώτο cd και το είχα γράψει σε όλες. μία απ' αυτές έπαιζε στο αυτοκίνητο, σε ολόκληρη τη διαδρομή.
για τον καυγά δεν θυμάμαι και πολλά, δεν έχει και σημασία, έχω πάψει πια να πλακώνομαι για μουσική, η μόνη εξαίρεση είναι ο manand με τον οποίο μπορείς να ''πλακωθείς'' ό,τι ώρα θέλεις. για μουσική.
τα βαφτίσια τα θυμάμαι πολύ καλά, παρόλο που δεν ήμουν παρών στο μυστήριο. ένα ζευγάρι γνωστών μου βάφτιζε το 12χρονο γιο τους σε μια εκκλησία στην αχαρνών, ευαγγελιστές, παντηκοστιανοί, κάτι απ' τα δύο, πάντως κάτι που δεν είχα ξαναπάει κι είχα μεγάλη περιέργεια να δω από κοντά. από μακριά είχα δει, είχε εκκλησία και στο χωριό κάποτε [πεντηκοστιανών, ευαγγελιστών; δεν θυμάμαι, τότε νόμιζα ότι ήταν το ίδιο, η γιαγιά μου πίστευε ότι ήταν απλά σατανιστές]. το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ένα καλοκαίρι, πάλι ιούλιο, άρπαξαν οι παπάδες και οι πιστοί μαρτιναίοι χριστιανοί [οι ορθόδοξοι] τα εξαπτέρυγα και μαζεύτηκε κόσμος έξω απ' το χώρο που είχαν για εκκλησία [σήμερα είναι καφετέρια] και πλάκωσαν χριστιανικά τους αιρετικούς με τα εξαπτέρυγα στην πλάτη, στο κεφάλι, όπου έβρισκαν. για όσους παρακολουθούσαμε ήταν συναρπαστικά, είχε πέσει πολύ ξύλο, επειδή ως γνωστόν το ξύλο βγήκε απ' το παράδεισο [αυτό που ρίχνεις, όχι αυτό που τρως].
στην πεντηκοστιανή/ευαγγελική εκκλησία είχα εντυπωσιαστεί από τα σελέμπριτις [τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, μία πολύ γνωστή μοντέλα] που στην αρχή νόμισα ότι είχαν πάει για τη βάφτιση, αλλά οι γνωστοί μου τους ήξεραν όσο κι εγώ, απ' τα περιοδικά και την τηλεόραση, ασχέτως αν τους ασπάζονταν και τους αποκαλούσαν ''αδελφέ' και ''αδελφή''. εκτός από επεισοδιακή, η συγκεκριμένη βάφτιση ήταν και με τα περισσότερα μαζεμένα σελέμπριτι που έχω πάει ποτέ [μόνο η συναυλία της μαντόνα είχε περισσότερα, αλλά δεν ήταν βάφτιση].
για να ξαναγυρίσω στο θέμα, την ώρα που οι πιστοί έψαλλαν ύμνους εγώ άκουγα στο γουόκμαν orioles, flamingos, ravens, penguins και άλλα συγκροτήματα με ονόματα πουλιών και περίμενα να έρθει η ώρα της βάφτισης όταν ξαφνικά πετάχτηκε μία θεια με κλαρωτό πουκάμισο κι άρχισε να κάνει σαν βεδουίνη [ή σαν ινδιάνα σιου], της γύρισαν τα μάτια ανάποδα και τρανταζόταν ολόκληρη [την κρατούσαν δύο να μην απογειωθεί κι αυτή τους πηγαινοέφερνε σαν τον κουταλιανό]. μετά πετάχτηκε άλλη, κι άλλη, ακουγόταν σαν δίσκος από χωρωδία παιγμένος ανάποδα, είχα χεστεί πάνω μου. ''να δεις που είχε δίκιο η γιαγιά μου'' σκέφτηκα, αλλά μπα, απλά είχε μπει το άγιο πνεύμα μέσα τους και μιλούσαν ξενόγλωσσα, αυτό που σε κάποιον με στοιχειώδεις δόσεις λογικής μοιάζει με σοβαρή μορφή σχιζοφρένειας, για κάποιον εξοικειωμένο με τα θεία ονομαζόταν ''γλωσσολαλιά''.
βγήκα μέσα στον καύσωνα της αχαρνών να πάρω καθαρό αέρα και έφαγα δυο μπουγάτσες για να συνέλθω.
[υ.γ. το it's soon to know κυκλοφόρησε το 1948].
the orioles