Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

15.1.11 @ bios


[artwork: θάλεια ραυτοπούλου aka tarzarnita]

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

2010


η πρώτη δόση από τις λίστες των cboxers. όσοι άλλοι θέλουν να στείλουν, στο therealmhulot@gmail.com μέχρι αύριο το μεσημέρι.
.flp
01. Ela Orleans-Lost
02. Hype Williams-Untitled
03. Forest Swords-Dagger Paths
04. Caribou-Swim
05. Ariel Pink’s Haunted Graffity-Before Today
06. Family Trees-Windbreaker
07. Gonja Sufi-A Sufi And A Killer
08. Internal Tulips-Internal Tulips
09. Shabazz Palaces-ST/Of Light
10. Balam Acab-See Birds
11. oOoOO-oOoOO
12. Wild Nothin -Gemini
13. Zola Jesus-Stridulum II
14. Soft Moon-ST
15. Julian Lynch-Mare
16. Four Tet-There Is Love In You
17. Lukid-Chord
18. Black Keys-Brother
19. Keep Shelly In Athens-Running Out Of You
20. Kanye West-My Beatiful Dark Twisted Fantasy
kolk
01. larry marshall-queer and wonder
02. janelle monae-the archandroid
03. ariel pink's haunted graffitti-before today
04. hype williams-untitled
05. ela orleans-lost
06. flying lotus-cosmogramma
07. demdike stare-liberation through hearing
08. moon wiring club-a spare tabby at the cat's wedding
09. javelin-no mas
10. forest swords-dagger paths
manand
01. black keys–brothers
02. caribou-swim
03. swans-my father will guide me up a rope to the sky
04. shining-black jazz
05. lloyd miller & the heliocentrics-ost
06. big blood-dead songs
07. aloe blacc-good things
08. ariel pink-before today
09. hypnotic brass ensemble-heritage ep
10. gonja sufi-a sufi and a killer
11. flying lotus-cosmogramma
12. baba zula-gece kondu
13. sleepy sun-fever
14. the budos band III
15. roky erickson-true love cast out all evil
stargazer
01. Shining-Blackjazz
02. Umberto-Prophecy Of The Black Widow
03. Tyler The Creator -Bastard
04. Hype Williams-Untitled
05. Expo '70-Where Does Your Mind Go?
06. Electric Wizard-Black Masses
07. Cathedral-The Guessing Game
08. Furze-Reaper Subconscious Guide
09. Valentin Silvestrov-Sacred Works
10. Rose Kemp-Goden Shroud
11. Frank (Just) Frank-Brutal Wave
12. Gatekeeper-Giza
13. William Parker Organ Quartet - Uncle Joe's Spirit House
mixed goods
01. caribou-swim
02. hype Williams-untitled
03. dem hunger-caveman smack
04. demdike stare-forest of evil/liberation through hearing/voices of dust
05. oOoOO-oOoOO ep
06. moon wiring club-a spare tabby at the cat's wedding
07. shackleton-fabric 55
08. gonjasufi-a sufi and a killer
09. umberto-prophecy of the black widow
10. ratatat-lp4
11. lone-emerald fantasy tracks
12. flying lotus-cosmogramma
13. sun araw-on patrol
14. balam acab-see birds ep
15. actress-splazsh
16. forest swords-dagger paths
17. madlib-medecine shows
18. four tet-there is love in you
19. lcd soundsystem-this is happening
20. charanjit singh-10 ragas to a disco beat
deka7ta
Panda Bear-TomboySlow Motiono
OoOO-oOoOO
Lake R▲dio-The Weather
Balam Acab-See Birds
Keep Shelly In Athens-In Love With Dusk
Jon lemmon-Kindling
Laurel Halo-King Felix
Teams-We Have A Room With Everything
James Blake-Klavierwerke
Tropics - Soft Vision
The Bug-Infected
Late-Phantom Papers
Guerre-Top Girls
Kryptic Minds-Follow Me
Jacques Greene-The Look
Glass Vaults-Glass
Roman Photos-Into the Night
και kite, quietdrumming, narita, kapetank, aisaiw, boubouka

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

urban tropicalia party@the hub_29.12.10


Οι Urban Tropicalia μεγαλώνουν και το γιορτάζουν με μία μεγάλη διοργάνωση στις 29 Δεκεμβρίου στο νέο εντυπωσιακό χώρο του The Hub. Το αγαπημένο μουσικό blog κλείνει τα δύο του χρόνια και οργανώνει μια μεγάλη βραδιά για τα γενέθλιά του και τον επαναπατρισμό των νέων του, λίγο πριν μας παρουσιάσουν και τη νέα μορφή του blog τους.
Η βραδιά θα ξεκινήσει στις 22.00 με τα live των Acid Baby Jesus και των Baby Guru, δύο από τις πιο δυναμικές μπάντες της εγχώριας μουσικής σκηνής. Οι Acid Baby Jesus με το σκληρό, εκκωφαντικό garage ήχο τους (ή «μεσογειακό punk rock», όπως το χαρακτήρισαν οι ίδιοι) θα μας ταρακουνήσουν για τα καλά. Οι ABJ έχουν κάνει ήδη αρκετές εμφανίσεις σε διάφορα clubs της Αθήνας, ενώ τον περσινό Μάιο άνοιξαν το live των Chain and the Gang του μεγάλου Ian Svenonius. Οι Baby Guru έχουν έως τώρα κυκλοφορήσει ένα ep σε ψηφιακή μόνο μορφή με τίτλο Yogi Sister, ενώ το πρώτο album τους θα κυκλοφορήσει στις αρχές του 2011. Κινούνται κάπου ανάμεσα στους ήχους του garagepunk και της πρώιμης electronica, ενώ οι εμμονές τους με το krautrock και τα αφρικάνικα κρουστά αναμειγνύονται σε ένα συνεχώς εξελισσόμενο αποτέλεσμα όπου το ένστικτο και ο αυθορμητισμός παίζουν σημαντικό ρόλο.
Ο Lo-Fi, γνωστός εδώ και χρόνια στο αθηναϊκό κοινό, θα είναι ο guest dj της βραδιάς. Πέρα από τις πολυάριθμες εμφανίσεις του σε διάφορα clubs και events, ο Lo-Fi έχει συνεργαστεί με εικαστικούς καλλιτέχνες, χορογράφους και θεατρικούς σκηνοθέτες, έχει συμμετάσχει ενεργά σε πολλά μουσικά σχήματα από τον χώρο της πειραματικής μουσικής, ενώ ο ίδιος έχει κυκλοφορήσει παραγωγές του σε ανεξάρτητα κυρίως labels (Dsofa, Rubber, Side Effect, Alternative Tapes, Overdub κ.α), προωθώντας προσωπικά την αυτοσχεδιαστική διάθεση και μια open mind αντίληψη πάνω στις ηχητικές δυνατότητες της μουσικής.
Η βραδιά θα ολοκληρωθεί με τους τέσσερις U/T να εναλλάσσονται στα decks και να μας συστήνουν τους αγαπημένους τους ήχους σε ένα πάρτι που κρατήσει μέχρι το πρωί.
[καθάρματα u/t πώς τα καφέρνετε να κάνετε πάρτι ΚΑΘΕ φορά που λείπω απ' την αθήνα;]
Αλκμήνης 5, Κ. Πετράλωνα, μετρό Κεραμεικός
. Είσοδος//5€

!


λα μπερούκ. απίθανος δίσκος. απλά απίθανος.

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

fav 2010


01. hype williams-untitled.
δεν ξέρω αν είναι ο καλύτερος, σίγουρα είναι ο δίσκος που άκουσα περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο από το καλοκαίρι και μετά, ασταμάτητα, και ένας δίσκος-φετίχ που πολύ θα ήθελα να είχα προλάβει σε βινίλιο. ακόμα δεν έχω καταφέρει να τους περιγράψω, δεν θα μπορούσα με τίποτα να καταλάβω από τον ήχο τους αν είναι μαύροι ή λευκοί, ακόμα και μετά από τόσες δεκάδες ακροάσεις δεν μπορώ να ορίσω τι παίζουν. οι στιγμές ευφορίας διαδέχονταν τα βασανιστικά μπιτ, οι συριστικοί θόρυβοι και οι μεταλλικοί ήχοι διαδέχονταν τις ασιατικές μελωδίες και τον ρετρό ήχο της ghost box, οι ανατολικοί ήχοι στροβιλίζονταν σαν δερβίσηδες, σάμπλς από φωνές ευαγγελιστών χάνονται πίσω από ψυχεδελικά ξεσπάσματα, το ξεκίνημα απ’ το lady in red λουπάρεται μαζί με ένα απόκοσμο λα-λα και ένα ψεύτικο κλάμα και το hypnagogic αποκτάει υπόσταση πίσω από το φλάουτο απ’ το aftermath του τρίκι. κι αυτή ήταν μόνο η αρχή.
02. expressway yo-yo dieting-bubblethug. ο pat maherr –αγνώριστος- προσπαθεί να γίνει dj screw και δεν τα καταφέρνει καθόλου άσχημα. αργοπαιγμένα hip hop beat που μοιάζουν να διαλύονται και να ξαναδομούνται πειραγμένα, σε έναν ρυθμικό αχταρμά που γίνεται η βάση για μονότονες, υπνωτικές συνθέσεις που θυμίζουν excepter. εθιστικό. η χρήση του hip hop με ριζοσπαστικό τρόπο σε ένα δίσκο που μου δημιουργεί την ίδια ακριβώς αίσθηση με των hype williams.
03. larry marshall-queer and wonder. δύσκολα περιγράφεται. μυστηριώδης φρικ μουσικός απ’ το rhode island που μέχρι τώρα κυκλοφορούσε κομμάτια σε κασέτα [πιο χιπ δεν γίνεται] και με έκανε να πάθω τρελή νίλα εκεί που έπλενα τα πιάτα. τον άκουσα καμιά τριανταριά φορές απανωτά και κάθε φορά που έφτανα στο little fox θυμόμουν τη σκηνή απ’ την ταινία του άντερσον που η mrs fox ρωτάει τον mr fox «why did you lie to me?» κι αυτός της απαντάει «because i’m a wild animal». κάθε τραγούδι είναι διαφορετικό απ’ το επόμενο και όλα μαζί μοιάζουν περισσότερο με συλλογή διηγημάτων με το απόλυτο lo-fi σάουντρακ.
04. ela orleans-lost
05. forest swords-dagger paths
06. caribou-swim
07. oOoOO-oOoOO
08. gonjasufi-a sufi and a killer
09. actress-splazch
10. demdike stare-liberation through hearing
11. ariel pink's haunted graffiti-before today
12. flying lotus-cosmogramma
13. sun araw-on patrol
14. das racist-sit down man
15. dj nate-da track genius
16. chasing voices-acidbathory
17. balam acab-see birds ep
18. four tet-there is love in you
19. tyler the creator-bastard
20. downliners sekt-we make hits, not the public
επίσης:
~η pan στα 10 best του wire και νούμερο ένα στα άλμπουμ του boomkat, o t++, o bad karaoke, o kingdom, οι jameses, o aloe blacc, η pursuit grooves, οι black keys, o dj roc, o jar moff, o ramadanman, το marilu και το αυτοσχεδιαστικό session του yogi sister ep vol. 1 των baby guru, το retroversion: selected recordings 2001-2004 του sister overdrive, η σαχλή ανέμελη ποπ των summer camp, o deadboy, το deuces του chris brown, το 7ιντσο του eric copeland-doo doo run/fun dink death, το peace and love του dadawah, ο flight36-B, η κασέτα των acid baby jesus, το homeland των drog_a_tek, η ikonika, o knobs, o sillyboy, ο/οι pick-ra και το απόλυτο μυστήριο, το ep των keep shelly in athens.
~τα: shackleton-fabric 55, various_night slugs-night slugs allstars vol. 1, various-bangs and works [a chicago footwork compilation], kode 9-dj kicks, various-a township funk.

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

μπλέικ


τα ep του james blake τα έβρισκα όλα βαρετά [όχι κακά, μάλλον αδιάφορα μέχρι αναισθησίας] και μέχρι σήμερα τον θεωρούσα μία από τις πιο υπερεκτιμημένες περιπτώσεις του 2010. απορούσα τι στο διάολο του βρίσκουν και ξετρελαίνονται και τον κοτσάρουν σε όλες τις λίστες. ακόμα απορώ για τα ep του.
σήμερα το πρωί άκουσα το άλμπουμ του και τα παίρνω όλα πίσω, ο james blake έφτιαξε τον πρώτο σπουδαίο δίσκο του 2011 [χωρίς δόση υπερβολής, αν μπορείς να θεωρήσεις σπουδαίο ό,τι σε ανατριχιάζει όταν το ακούς και θέλεις να το μοιραστείς οπωσδήποτε με όσους εκτιμάς]. ο james blake τραγουδάει συγκινητικά, απλοϊκά γκόσπελ, φτιαγμένα με τέτοια λιτότητα που είναι αξιοθαύμαστη, σε ένα μεγάλο μέρος μόνο με τη φωνή του, γυμνή, με ελάχιστα να τη συνοδεύουν: ένα πιάνο, τα synth, χαλαρά beat που πάντα είναι σε δεύτερο ρόλο και τόσο διακριτικά που σχεδόν δεν τα προσέχεις. δεν είναι dubstep, δεν είναι σόουλ, δεν είναι r&b, είναι ένας δίσκος απίστευτης ομορφιάς που τελειώνει και θέλεις να τον ξανακούσεις. λίγοι δίσκοι με έχουν συγκινήσει τα τελευταία χρόνια και αυτός τα κατάφερε. κοίτα να δεις που δεν του το'χα...
κι αυτό το τραγούδι...shit! shit!

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

15.1.11 @ bios


[artwork: christina christoforou]

περαστικός



all those moments will be lost in time, like tears in the rain...
από όλες τις στιγμές του 2010 κρατάω μόνο την εμφάνιση του flying lotus στο bios, το ideal, το inbetweeners, το bored to death, το eastbound and down και το it's always sunny in philadelphia. όλα σίριαλ. μου άρεσαν το winter's bone, το four lions, το never let me go, το scott pilgrim vs the world, η ταινία του banksy, ο μαχαιροβγάλτης. το 2010 ήταν όμως η χρονιά που σταμάτησα να πηγαίνω σινεμά και είναι ζήτημα αν είδα 5 ταινίες στις αίθουσες [και πολλές λέω]. μάλλον γι' αυτό όσες βλέπω τις ξεχνάω σε δυο μέρες.
αν ήθελα να συνοψίσω τη χρονιά [μου] σε δυο συλλογές, θα ήταν αυτή και [κυρίως] αυτή, κι οι δύο για χορό, νομίζω ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να ξορκίσεις τους δαίμονες.
φίλοι κι εχθροί, καλά χριστούγεννα.
[οι φωτο του '40 από εδώ].

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

war is war


Οι Erasers παρουσιάζουν το War is War, μία συλλογή από δημόσιες αποσπασματικές αφηγήσεις για την καταστροφή και την ανοικοδόμηση του κόσμου.
Το War is War είναι μία ωριαία κινηματογραφική πράξη που εκτελείται κάθε φορά σε πραγματικό χρόνο και με διαφορετικούς συνεργάτες. Η κινούμενη εικόνα, η θεατρική πράξη, η μουσική και οι οπτικές τέχνες εγκαθίστανται σε έναν κοινό χώρο συνύπαρξης, στήνοντας μία ανοιχτή διήγηση γύρω από την πιο παλιά ιστορία του κόσμου: τον πόλεμο.
Δευτέρα 20, Τρίτη 21 Δεκεμβριου >> οι Erasers με την Θεοδωρα Τζίμου.
Τετάρτη 22, Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου >> oι Erasers με τον Σύλλα Τζουμέρκα.
Δευτέρα 27, Τρίτη 28, Τετάρτη 29 Δεκεμβριου >> oι Erasers με τους Blitz, την Θεοδωρα Τζιμου και τον Φώτη Σιώτα.
No Central, Πρωτογένους 8, 3ος όροφος 20, 21, 22, 23 Δεκεμβρίου και 27, 28, 29 Δεκεμβρίου.
Ώρα έναρξης: 21:00, Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ
Λόγω περιορισμένων θέσεων κα παραστάσεων επικοινωνήστε στα τηλ. 210 5069129 και 6979 970 297 για κρατήσεις
για περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα εμφανίσεων των συντελεστών στο www.theerasers.blogspot.com

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

15.1.11 @ bios


[artwork: το όνομα σε λίγο γιατί δεν ξέρω πώς θέλει να υπογράψει]

15.1.11 @ bios


[artwork: μένης θεοδωρόπουλος]

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

ντάι-άρη


~τετάρτη. σήμερα, του αγίου ναρίτα,
ξαναείδα το borat, ξαναδιάβασα το carnet de voyage του craig thompson, προσπάθησα να ξανακούσω james blake ['βλάκε'] -δύο φορές, τη δεύτερη αυτοσιχτιρίστικα- πήγα σουπερμάρκετ και πήρα ένα σωρό άχρηστα [με λίστα], μαγείρεψα κοτόσουπα [το κοτόπουλο ελεύθερης βοσκής χρειάστηκε σχεδόν τρεις ώρες βράσιμο για να μαλακώσει -μιμίκος και πάλι μιμίκος, σε μισή ώρα μπορείς να μασήσεις και το κόκαλο], ξανάκουσα μετά από 20 χρόνια hijack [the horns of jerichο], μ' έπιασε κατάθλιψη [20 χρόνια!], έπεσα για απογευματινή σιέστα και μόλις ξάπλωσα μου χτύπησαν το κουδούνι. επίμονα. σηκώθηκα, ρώτησα ποιος είναι, μούγγα. δεν άνοιξα. μετά από δέκα λεπτά κάποιος χτύπαγε μπουνιές στην πόρτα, κοίταξα απ' το ματάκι κι ήταν δυο κοντές, χοντρές με ταγιέρ και φυλλάδια στα χέρια που μίλαγαν στη διπλανή μου για τη δευτέρα παρουσία. τους έκλεισε την πόρτα στα μούτρα. ξαναγύρισαν στη δικιά μου, χτύπησαν μερικές μπουνιές, περίμεναν, ξαναχτύπησαν [κρατούσα την αναπνοή αλλά από μέσα ακουγόταν το άλμπουμ των off!], ξαναχτύπησαν, βγήκε η διπλανή μου και τις έστειλε στο διάολο και έφυγαν σοκαρισμένες περπατώντας σαν τον e.t. [να θυμηθώ να ευχαριστήσω αύριο τη γειτόνισσα].
ναρίτα, να ένα δώρο.
~πέμπτη. του έρανου αγάπης. δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί αν η αγάπη χρειάζεται έρανο, η αγάπη θέλει δύο για να ζεσταθεί, να παλέψει με το κρύο να στεριώσει να σταθεί -για έρανο ούτε λέξη ο ποιητής, τέλος πάντων, είναι η τρίτη φορά που περνάνε για τον ίδιο έρανο σε μια βδομάδα. κι εντάξει, την πρώτη λες ας πάει στο διάλο, δώσε 5 ευρώ και σκάσε, κρατήστε και την απόδειξη, αλίμονο, τόσα έργα κάνει η αρχιεπισκοπή, παιδάκια πεινάνε, μάνες υποφέρουν, τόσοι πρόσφυγες, τι είναι 5 ευρώ, ούτε μια λάκτα στο φλοκαφέ. όταν ξαναπερνάνε [όχι οι ίδιοι, άλλοι, κοτζαμ μαντράχαλοι κακοντυμένοι με λαδωμένο μαλλί και πιτυρίδα] σε δυο μέρες για τον ίδιο έρανο, κάτι αρχίζει να σου βρομάει. λες 'εντάξει, δώσαμε' και κλείνεις την πόρτα [αλλά σου μένει κι ένα βάρος, γιατί τι αξία έχουν κι άλλα 5 ευρώ όταν μπορείς να σώσεις τον κόσμο, εδώ οι πλούσιες κυρίες δίνουν εκατομμύρια. μετά επικρατεί η λογική και λες δε γαμιέται και το βάρος...] σήμερα, -έχουν περάσει άλλες δυο μέρες- ο ίδιος ακριβώς έρανος ξαναπέρασε πρωί πρωί, αυτή τη φορά τον περιέφεραν μαντράχαλες με καρό φούστες, γυαλιά μπουκαλόπατο και μαλλί σαν της μία φάροου στο χάνα κι οι αδερφές της. τις είδα και θυμήθηκα τα '80s. τόσο old school που ήταν συμπαθητικές -παραλίγο να τους έδινα 5 ευρώ, αλλά δεν είχα, τα τελευταία τα είχα χαλάσει χθες στο σουπερμάρκετ. no cash, κάρτες δεν δέχονταν. μερικές φορές απορώ με την ψυχραιμία μου, ευχήθηκα στα κορίτσια καλές γιορτές και καλά γαμήσια -γιατί τι να την κάνεις την αγάπη χωρίς σεξ- και έφυγαν χαχανίζοντας.
τώρα ψάχνω old school μεγαλοκοπέλλες, πράου χαρακτήρος, ευχάριστες, ευπαρουσίαστες, καλοζωϊσμένες, με ευφράδεια λόγου και ελεύθερο χρόνο, για πρωινή απασχόληση στο τρίγωνο γκύζη-νεαπόλεως-εξαρχείων-μέχρι παρυφές κολωνακίου, εγγυημένες αποδοχές. πληροφορίες στο μέιλ μου. αλλοδαπές και άντρες αποκλείονται.

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

φάντασμα


~ο boy τραγουδάει τα κάλαντα. 8 ακυκλοφόρητα τραγούδια συν 5 επανεκτελέσεις -μόνο με πιάνο και φωνή- απ' το ''κουστουμάκι'', για χριστουγεννιάτικο δώρο.
το ιδανικό σάουντρακ της εποχής.
~τα 20 του wire: 01. Actress-Splazsh, 02. Oneohtrix Point Never-Returnal, 03. Swans-My Father Will Guide Me Up A Rope In The Sky, 04. Joanna Newsom-Have One On Me, 05. Catherine Christer Hennix-The Electric Harpsichord, 06. Rangers-Suburban Tours, 07. Ariel Pink's Haunted Graffiti-Before Today, 08. John Tilbury & Sebastian Lexer-Lost Daylight, 09. Keith Fullerton Whitman-Disingenuity b/w Disingenuousness, 10. Kevin Drumm-Necro Acoustic, 11. Sun City Girls-Funeral Mariachi, 12. Annette Krebs & Taku Unami-Motobuchi, 13. Sun Araw-On Patrol, 14. Gonjasufi-A Sufi And A Killer, 15. Big Boi-Sir Lucious Left Foot... The Son Of Chico Dusty, 16. Joe Colley-Disasters Of Self, 17. Richard Skelton-Landings, 18. Emeralds-Does It Look Like I'm Here?, 19. Eleh-Location Momentum, 20. Autechre-Oversteps
~ψηφίστε λεμονοστίφτη! εδώ είναι η συμμετοχή του στο διαγωνισμό βίντεο του david lynch. για να ψηφίσεις, δες πάνω στο βίντεο, κάτω δεξιά, βάζεις απλά το μέιλ. [κάν'το και κανένα τουίτ]...

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

angels


~σε τρεις μέρες: τέλειωσα τις ''εννέα ιστορίες'' του σάλιντζερ [σε πολύ καλή μετάφραση του αχιλλέα κυριακίδη], το ''σκέτη αναρχία'' του γούντι άλλεν [σε μετάφραση νεκτάριου καλαϊτζή] και το ουράνιο talkshow [δες χθες] με καναδυό πισωγυρίσματα για να το εμπεδώσω:
[''φενγκ σούι. τώρα τελευταία η γυναίκα μου έχει φάει κόλλημα με αυτές τις εκπομπές όπου βγαίνουν, να πούμε, κάτι αδελφές, και λένε βάλτε τον καθρέφτη στο σαλόνι, τη βιβλιοθήκη στο μπάνιο και το πορτατίφ στον κώλο σας για να πάρετε θετική ενέργεια από το χώρο σας, και άλλες τέτοιες αρλούμπες. γύριζα, να πούμε, στο σπίτι από τη δουλειά κουρασμένος και έψαχνα μισή ώρα τις παντόφλες μου για να κάνω ένα μπάνιο σαν άνθρωπος, γιατί την είχε πιάσει μια μανία και έπαιρνε ό,τι έβρισκε μπροστά της και το έβαζε στα πιο απίθανα μέρη για να βρει εσωτερική γαλήνη.
και πάει στο διάολο, έβρισκα τις παντόφλες. άντε μετά να βρεις πετσέτα. μα την παναγία, έχω κάνει μπάνιο και έχω σκουπιστεί με χαρτί υγείας, και να τρίβεται και να λειώνει το χαρτί, και μετά να θέλω να χέσω, μετά συγχωρήσεως, και το χαρτί να έχει τελειώσει, και να τσαντίζομαι και να φωνάζω και η γυναίκα μου να ανάβει κάτι κεριά που βρωμάγανε τηγανόλαδο αλλά τα αγόρασε 2,30 το ένα ως "αρωματικά-θεραπευτικά''. ένα δράμα ανείπωτο.
''ρε κούλα'', προσπαθούσα να τη συνεφέρω, ''δες να πούμε τίποτε άλλο στην τηλεόραση, τόσους ανάπηρους βγάζουν και τους εκμεταλλεύονται ένα σωρό καριόλες, για ποιον τα δείχνουν αυτά, για μένα; πάρε άμα θέλεις και τηλέφωνο στις μεσημεριανούδες και πες ότι σε βαράω, δεν έχω πρόβλημα. δες ειδήσεις, τσίρκο, τον αυτιά, αλλά να χαρείς, άσε το σπίτι ήσυχο, να βρίσκω τα πράγματα εκεί που τα αφήνω!''
τίποτα η κούλα...
ε, είδα και απόειδα, κατάλαβα ότι δεν γινόταν τίποτα και αποφάσισα να την πολεμήσω με τα ίδια της τα όπλα. ρώτησα γιατρούς, καφετζούδες και παπάδες, και έναν ξάδερφό μου που ήταν και τα τρία, και κατέληξα στο μόνο λογικό, μέσα στην παράνοιά του, συμπέρασμα: να μπω κι εγώ στο κόλπο, να την πολεμήσω με τα ίδια της τα όπλα, να κάνω ό,τι έκανε κι εκείνη -ειλικρινά ήταν ο μόνος τρόπος να την αντιμετωπίσω.
"δηλαδή μας λέτε ότι γι' αυτό ρίξατε την αναμμένη τηλεόραση μέσα στην μπανιέρα, την ώρα που, όλως τυχαίως, η σύζυγός σας ήταν μέσα και έκανε ντους...''
"μα την παναγία, κύριε πρόεδρε, να μη σώσω να προλάβω τα σαράντα της!''
"καλώς, καθίστε. ο κύριος εισαγγελέας έχει το λόγο''].
το βιβλίο του κωστάκη ανάν κυκλοφορεί απ' τις εκδόσεις babelart σε δικιά του μετάφραση.
~ήμουν σίγουρος ότι το cry baby cry το έλεγαν μαύρες, το ίδιο και το 'till, αλλά οι angels ήταν τρεις ξανθιές ασπρουλιάρες με κότσους που τώρα που τις ξανακούω ακούγονται έτσι ακριβώς. τι ωραία τραγούδια, χριστουγεννιάτικα, μερικές φορές νομίζω ότι θα μπορούσα ν' ακούω για πάντα τέτοια και ότι θα ήθελα να είχα ζήσει στα 20s, τα 30s, τα 40s, τα 50s και να είχα πεθάνει στα 60s. άλλες φορές πάλι όχι. αυτή εδώ είναι μια συλλογή με επιτυχίες τους [μικρές, μεγάλη μόνο μία είχαν, το my boyfriend's back...].

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

κλωτσιά στο μουνί [της άντζελας]


~ήθελα να ξεκινήσω μια φορά με το ''δόξα τω θεώ'', αλλά νομίζω ότι ακούω το μανωλάκη απ' το μάστερ σεφ και αγριεύομαι [συμπαθητικό παιδί, όταν ακούω όμως δοξολογίες και προσευχές σκέφτομαι τον αθανάσιο διάκο (στη σούβλα)]. δεν ξέρω πώς εξηγείται σημειολογικά, μάλλον θα παίζει κάποιο παιδικό τραύμα, καρούμπαλο, φουσκάλα από κάψιμο, σημασία έχει ότι οι δοξολογίες μου θυμίζουν αγάμητες γεροντοκόρες-υπαλλήλους στο υπουργείο εθνικής άμυνας που στις διακοπές πάνε εκδρομές στα ιεροσόλυμα κι όταν γυρίσουν φέρνουν για δώρο μπατονέτες βουτηγμένες στο άγιο λάδι.
στην τρίτη δημοτικού λοιπόν, είχα για δάσκαλο έναν παπά που με είχε ταράξει στο ξύλο με έναν ''σοκολατένιο'' χάρακα [κακή του ώρα εκεί που είναι] και στην τετάρτη έναν άλλο που δεν ήταν παπάς αλλά ήταν τρις χειρότερος, μας μιλούσε μόνο για το θεό, μας πήγαινε κυριακάτικα στην εκκλησία [ο προσωπικός μου εφιάλτης], και μας έγραφε με το ζόρι συνδρομητές στη ''ζωή του παιδιού'' [νομίζω ότι μας εξέταζε κιόλας για να δει αν τη διαβάζουμε, -αυτό το είχα διαγράψει απ τη μνήμη μου, δεν ξέρω πώς το θυμήθηκα τώρα, μάλλον το κρύο φταίει].
μέχρι τα χριστούγεννα είχαμε μάθει απ' εξω όλα τα τροπάρια της ορθοδοξίας, καμιά σαρανταριά προσευχές, βίους αγίων, την άγνωστη ζωή των αγωνιστών του 21, είχαμε κάνει διατριβή στο κρυφό σχολειό και ετοιμαζόμασταν να κάνουμε phd στα κατορθώματα των ηρώων της χούντας όταν έπεσε κι έσπασε το πόδι του [δόξα τω θεώ και αλληλούια, οι προσευχές που μας είχε μάθει είχαν πιάσει τόπο].
μετά μας πήρε μια κάποια άννα, ακόμα πιο μουτζαχεντίν, αν δεν πηγαίναμε κατηχητικό μας έβαζε απουσία. αυτή η καριόλα [τι στο διάλο, όλοι οι άχρηστοι δάσκαλοι σε μας είχαν τύχει;] μου είχε βάλει 7 στα θρησκευτικά επειδή το είχα σκάσει μια φορά απ' την εκκλησία. μέχρι το τέλος της χρονιάς έβαλε μέσον και πήρε απόσπαση και κατά το μάιο μας πήρε ένας άγιος άνθρωπος που δεν είχε καλή σχέση με το θεό και σωθήκαμε. τέλος πάντων, την τετάρτη την τελείωσα με 8.
~στο θεό πρέπει να έπαψα να πιστεύω στην πέμπτη ή την έκτη, δεν θυμάμαι, κάθε πρωί πριν ξεκινήσω για το σχολείο έκανα προσευχή να μην με βγάλουν να πω την προσευχή και κάθε φορά εμένα διάλεγαν [ήμουν πρώτη σειρά, οι κοντοί μπροστά, οι ψηλοί πίσω]. εντάξει, καλός λόγος, δεν μπορεί να συγκριθεί όμως με ενός φίλου [πόσο τον αγαπάω αυτόν τον άνθρωπο, έχει τους πιο έξυπνους λόγους για να δικαιολογήσει τα πάντα] που έπαψε να πιστεύει όταν τράβηξε μαλακία μεγάλη παρασκευή. [ε ρε και να με διάβαζε τώρα η μάνα μου...].
~τώρα μένει να ψάξω τους λόγους που μισώ τόσο τα καλοκαίρια και προτιμάω το χειμώνα και το κρύο [το ίδιο και όλοι οι άνθρωποι που ασυναίσθητα συμπαθώ, δεν πρέπει να είναι τυχαίο. να, διαβάζω τώρα το νέο βιβλίο του κωστάκη ανάν ''το ουράνιο talkshow'' κι έχω φτάσει σε ένα σημείο που λέει ''αυτές είναι οι αναμνήσεις μου από τα παιδικά μου καλοκαίρια. ευωδιάζουν ρατσισμό και ξερατά. φυσικό ήταν να λατρέψω με πάθος το χειμώνα'']. btw, το βιβλίο γαμεί, το απολαμβάνω λίγο λίγο σαν πάστα απ' τη μέλισσα [5 ευρώ η μία] για να μου φτάχνει το κέφι [''πορδόσφαιρο: άθλημα το οποίο οι συμμετέχοντες χώνουν μικρές μπάλες, μεγέθους των αντιστοίχων του πινγκ-πονγκ, στον κώλο τους και ύστερα κλάνουν, για να εκσφενδονίσουν το μπαλάκι όσο γίνεται πιο μακριά''].
τι ωραία κυριακή, η πιο ωραία μέρα της εβδομάδας αν δεν έχεις να κάνεις τίποτα τη δευτέρα. ακούω ~από χθες το βράδυ ακούω ασταμάτητα αυτό εδώ και τώρα αντίο, πάω να βρω ν' ανοίξω έναν αφρώδη οίνο για την επιτυχία του bad karaoke. πω πω πω πω πω [εξήντα φορές].
~αυτή η δέσποινα με τα κόκκινα τατού που ανάγκασαν να φύγει απ' το μάστερ σεφ πόσο μεγάλα αρχίδια μπορεί να έχει; [ήθελα να το πω εδώ και μέρες].

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

o σωτήρης κοματσιούλης απόψε στο bios


~Το BIOS απόψε Σάββατο 11 Δεκεμβρίου παρουσιάζει τον Σωτήρη Κοματσιούλη, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις καλλιτεχνών της μουσικής εγχώριας σκηνής της δεκαετίας του ’70 σε μία σπάνια ζωντανή εμφάνιση [στις 10.20, με 10 ευρώ].
Μετά από χρόνια απουσίας από την ελληνική πραγματικότητα, ο Σωτήρης Κοματσιούλης επιστρέφει με έναν δίσκο με ακυκλοφόρητο υλικό που συμπεριλαμβάνει τα 2 singles του ‘Επιδρομή από τον Άρη’ και ‘Σαν τον άνεμο’ που είχαν κυκλοφορήσει εκείνη την εποχή σε 7 ίντσα βινύλια και είχαν σημειώσει μεγάλη επιτυχία.
Ο Σωτήρης Κοματσιούλης άρχισε την καριέρα του από πολύ μικρός, όταν έπαιζε κιθάρα στους Lovers, soul και ροκ γκρουπ της εποχής. Το 1971 έρχεται στην Αθήνα και γνωρίζει τους Sounds, όπου δεν αργεί να υπογράψει συμβόλαιο με την Music Box και κυκλοφορεί το Επιδρομή από τον Άρη που τον κάνει γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Το 1974 μετακομίζει στο Λονδίνο όπου γνωρίζει τον Robert Wyatt ο οποίος ενθουσιάζεται με τον συνδυασμό του μπουζουκιού με την ροκ και τον ενθαρρύνει να συνεχίσει να ασχολείται με την μουσική. Ηχογραφεί κάποια καινούρια κομμάτια στην Matrix Recording Studios με αγγλικό στίχο, τα οποία πια υπογράφει ως Steve Gemos και δουλεύει εκεί για 2 χρόνια στο Diamonds, μαγαζί με ελληνικό πρόγραμμα, ως ενορχηστρωτής και κιθαρίστας. Στη συνέχεια γνωρίζει τους Third World και φεύγει μαζί τους στην Τζαμάικα όπου περνάει ένα διάστημα εκεί και ηχογραφεί κάποια κομμάτια.
Επιστρέφοντας στο Μάντσεστερ και έχοντας επηρεαστεί από τον reggae ήχο, γνωρίζει τους 10cc τους οποίους συνοδεύει τότε σε μία από τις περιοδείες τους.
Σε όλα αυτά τα χρόνια της περιπετειώδους και ενδιαφέρουσας πορείας του, ο Σωτήρης Κοματσιούλης έρχεται στην Ελλάδα λίγες φορές και οι σχέσεις του με τις δισκογραφικές εταιρείες εδώ δεν ευδοκιμούν μέχρι τον Μάιο του 2010 που κυκλοφορεί το lp Σαν τον άνεμο, που περιλαμβάνει 6 ακυκλοφόρητα τραγούδια και τις επιτυχίες του από την δεκαετία του 70, καθώς και τις ηχογραφήσεις που έκανε στην Αγγλία. Με έναν σύνθετο ήχο, που συνδυάζει πολλά διαφορετικά στοιχεία, από το ψυχεδελικό ροκ, το μπουζούκι, την disco, ο
Σωτήρης Κοματσιούλης είναι ένας πραγματικά cult καλλιτέχνης που η αγάπη για την μουσική δεν περιορίστηκε από τον χώρο και τον χρόνο, έχοντας διανύσει 3 δεκαετίες κάνοντας μουσική με την προσωπική του σφραγίδα.
~το στόρι του σωτήρη κοματσιούλη είναι πραγματικά συγκλονιστικό. σε μια μαραθώνια καλοκαιρινή συνέντευξη μου έχει διηγηθεί όλη του τη ζωή, στη συνέχεια άδειασα το μαγνητοφωνάκι στον υπολογιστή της δουλειάς και οι ηχογραφήσεις εξαφανίστηκαν! η περιπέτεια των τριών mp3 που προέκυψαν -με υλικό ωρών- είναι το ίδιο ενδιαφέρουσα με τον τρόπο που τον γνώρισα. είχα πιστέψει ότι τα έχασα, ετοιμαζόμουν να του το πω, αλλά πριν από λίγο τα ξαναβρήκα σε ένα αρχείο χωρίς τίτλο μαζί με ένα ιστορικό κομμάτι που μου είχε κάνει δώρο. στο κομμάτι τραγουδάει με τη μαρία βασιλείου [την ευδοκία της ταινίας], η οποία υπήρξε και γυναίκα του. ολόκληρο το στόρι και το κομμάτι τη δευτέρα... προς το παρόν, αυτό είναι ένα απ' τα δυο τραγούδια του πρώτου περίφημου single του:
επιδρομή από τον άρη

με τον man στην αιθιοποι-ία




μπορεί λεφτά να μην έχουμε, έχουμε όμως πλούσιους φίλους που ταξιδεύουν σε μέρη εξωτικά κι επικίνδυνα και μας κάνουν να σκάσουμε απ’ τη ζήλια [για τα λεφτά, όχι για τα ταξίδια]. στο προηγούμενο ταξίδι ο manand πήγε στις ζούγκλες της ασίας, έβγαλε φωτογραφίες αγκαλιά με τίγρεις, έφαγε διεγερτικά μυαλά πιθήκου και έκανε έκανε σεξ μέσα σε χλιδάτες καλύβες από μπαμπού. στο πιο πρόσφατο πήγε στην addis ababa, στην lalibela, την axum και την adwa, λύσσαξε της πείνας, έπαθε σοκ απ’ την αθλιότητα, έκανε άγριο σεξ [δηλαδή μέσα στους άγριους] και στο τέλος έκανε και μερικές καλές πράξεις. όταν γύρισε, εκτίμησε τον παράδεισο της αθήνας -για μερικές μέρες, τώρα την βρίσκει πάλι μπουρδέλο.
αυτά είναι τα δικά του ντους εν ντοντς ή -όπως θα λέγαμε κι εμείς οι χωριάτες- τι μπορεί να κάνει κανείς στην αιθιοπία [κατά man], σε έντεκα βήματα:
~να επισκεφτεί το εθνικό μουσείο στην addis abbaba [μπάμπα τη λένε; πάντα είχα την εντύπωση ότι τη λένε μπέμπα. θα μου πεις εσύ μέχρι πρόσφατα έλεγες την αιθιοπία «αιθιοποι-ία», το μπάμπα σε μάρανε;] και να δει τα λείψανα της ‘lucy’ που λέγεται ότι είναι ο πρόδρομος του ανθρώπινου είδους. όταν τα βρήκανε ήταν επιτυχία το ‘lucy in the sky with diamonds’ των beatles (το 1974 ήταν επιτυχία το lucy στην αιθιοπία). η lucy είναι 3,2 εκατομμυρίων ετών [περίπου].
~να επισκεφτεί το σπίτι του τεράστιου haile sellasie (αυτοκράτορα της αθιοπίας). οι αιθίοπες πίνουν νερό στο όνομά του (και οι ρασταφάριαν μπάφους).
~να φάει αιθιοπικό φαγητό με τα χέρια [εδώ ο man έχει βάλει τρία θαυμαστικά, τόσο πολύ τον παραξένεψε που δεν χρησιμοποιούν μαχαιροπίρουνα]: injera, μια πίτα που την έχουν παντού σαν βάση και πάνω της βάζουν κομματάκια κρέατος, λαχανικών, σάλτσας κλπ. «για μένα πολύ βρώμικο και κάποιες φορές μου βρωμούσε κιόλας. φάγαμε βέβαια και εξαιρετικό σπιτικό αιθιοπικό φαγητό, καλεσμένοι σε κάποιο σπίτι».
~να πάει να φάει στο castelli [δεν περίμενε με τίποτα ότι «το καλύτερο εστιατόριο στην αιθιοπία ήταν ιταλικό». στο τέλος βάζει πάλι τρία θαυμαστικά].
~να επισκεφτεί το merkato [«τεράστια υπαίθρια αγορά που βρίσκεις ό,τι γουστάρεις, αλλά ταυτόχρονα πολύ επικίνδυνη, ακόμα και για τους ντόπιους. εκεί πέτυχα τη μεγαλύτερη εξαθλίωση και μιζέρια, τις πιο επικίνδυνες φάτσες κι πολύ βρώμα. συνιστάται να τη διασχίσεις με αμάξι με οδηγό και όχι πεζός»].
~να επισκεφτεί την lalibela που θεωρείται «τα δεύτερα ιεροσόλυμα» -12 εντυπωσιακές πετρόκτιστες εκκλησίες σε έναν τόπο μαγευτικό, μυσταγωγικό, απόκοσμο [μου έδειξε φωτο από μία θαμμένη στο χώμα, ή μάλλον σκαλισμένη σε βράχο μέσα στο χώμα].
~να επισκεφτεί το axum και την adwa, από τις πιο ιστορικές πόλεις της αιθιοπίας, με φοβερά μνημεία [«στην adaw οι αιθίοπες γαμήσανε δύο φορές τους ιταλούς –ακόμα και τώρα τους μισούνε»].
~να αγοράσει ασημένιους σταυρούς σε εκπληκτική τιμή [«η κάθε πόλη έχει το δικό της και δεν είναι οι συνηθισμένοι σταυροί»].
~να πιει καφέ στα kaldis –[«που είναι φουλ αντιγραφή των starbucks, αλλά το πιο μοδάτο, το πιο ανθρώπινο μέρος στην addis ababa. καλός κόσμος, ωραίοι καφέδες, ωραίες μυρωδιές, καλή ατμόσφαιρα. α, και μαζί με τους καφέδες σερβίρουν μια μερίδα τηγανητές πατάτες (εδώ έχει άλλα τρία θαυμαστικά). συνηθίζεται στην αιθιοπία και τους έκανε εντύπωση ότι εμάς δεν μας ταίριαζε»].
~να παραστεί σε ένα coffee ceremony [ακούγεται με με αιθιοπική προφορά], δηλαδή τελετή καφέ και να πιει καφέ ύστερα από μια φοβερή διαδικασία (κόκκοι καφέ που ψήνονται εκείνη την ώρα, λιβανιστήρια καφέ, ποπ κορν (τέσσερα θαυμαστικά). Να αγοράσει οπωσδήποτε και το φημισμένο αιθιοπικό καφέ. [σημ: ελπίζω να μην είναι αυτός που τρώει τους κόκκους ένα ζώο και μετά περιμένουν να τους χέσει για να τους αλέσουν.
~να κάνει μια βόλτα στα entoto mountains για να πάρει καθαρό αέρα και να δει την πανοραμική θέα [όλη η antis abbaba στα πόδια σου].
επίσης:
~ποτέ νερό απ’ τη βρύση. πάντα εμφιαλωμένο και σφραγισμένο [αν δεν θέλεις να χεστείς πάνω σου και να γελάνε οι αιθίοπες].
~ξέχνα τον σεξοτουρισμό. το aids βασιλεύει στην αιθοπία [κι ο χάρος χαίρεται]. ένα κουτάκι με προφυλακτικά κοστίζει 1 birr [εδώ έχει προσθέσει 8 θαυμαστικά] για να μπορεί να γαμήσει κι ο φτωχός.
~ξέχνα τις ανέμελες νυχτερινές βόλτες μόνος σου [«όχι ότι είναι και επικίνδυνα –απ’ όσο μας είπαν- αλλά όσο να’ ναι δεν νιώθεις κι άνετα].
~εξαρτάται από το μέρος που θα φας, αλλά μπορεί και να πεινάσεις. [«στα περισσότερα εστιατόρια σιχαινόμουν και μου μύριζε άσχημα»]. [σημ: έτσι είναι οι καλομαθημένοι πλούσιοι, το ένα τους βρωμάει και το άλλο τους μυρίζει. και τα παιδάκια παραδίπλα τρώνε μύγες].
~αν δεν τα σκάσεις χοντρά για καλά ξενοδοχεία θα μείνεις σε δωμάτια παρεούλα με διάφορα μικρά κατοικίδια. πετούμενα και μη [δυο θαυμαστικά]. [εννοείται, για να τα σκας χοντρά τα έχεις. αλλιώς απλά σκας και δεν πας πουθενά].
~καλό είναι να αποφύγεις να οδηγήσεις. οι αιθίοπες πάνε όπου να’ ναι και όπως να’ ναι, αγελάδες και κατσίκια πετάγονται στο δρόμο από το πουθενά, δεν λειτουργούν τα φανάρια…
~καλή θα ήταν και μια βόλτα από το sheraton hotel [«παρόλο που είναι εντελώς εκτός κλίματος addis, μέσα στη χλίδα και στον πλούτο. αξίζει για φαγητό και ποτό. οι τιμές είναι λιγάκι τσιμπημένες, αλλά πολύ χαμηλότερες απ της ελλάδας»]. για να μπορείς να συγκρίνεις φυσικά πρέπει να έχεις πάει και στο sheraton ελλάδας, εμείς οι φτωχοί δεν ξέρουμε ούτε προς τα πού πέφτει.
~να επισκεφτείς μερικά ντόπια music stores [κι αυτό ακούγεται με αιθιοπική προφορά] για να αγοράσεις καλή ethio-jazz και reggae. τα περισσότερα είναι γραμμένα cd, τα original σπανίζουν. μπορείς να πετύχεις σπάνια 7” βινίλια [«βρήκα ένα του mulatu αλλά δεν το πούλαγε με τίποτα. του ζήτησα να μου πει μια τιμή και μου είπε 3000 birr και δεν το πήρα» (σημ: αυτό έλειπε!). «ένα από αυτά που αγόρασα είναι το wudasse, φοβερή αιθιοτζαζ (δώρο man>>>>εδώ).
~τέλος, μπορείς να επισκεφτείς στο axum και στην adwa τα κέντρα με τα παιδάκια (ορφανοτροφεία) που στηρίζονται αποκλειστικά από το σύλλογο παιδιών αιθιοπίας (
www.scea.gr). θα ζήσεις [εγγυημένα] πολύ έντονα φορτισμένες συναισθηματικά στιγμές. μην παραλείψεις να τους πάρεις μικρά δωράκια, τα πιο απλά πράγματα τους είναι πολύτιμα.
υ.γ. τόσο κωλόφαρδος, που τη μία και μοναδική φορά που πήγε στην αιθιοπία πέτυχε ένα γάμο, μια κηδεία, μία μαύρη νάντια κομανέτσι και δυο σκυλιά να γαμιούνται μέσα στο δρόμο. αλλά αυτά είναι στόρι για επόμενο ποστ.

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

κάρμα


χθες το απόγευμα, την ώρα που πίναμε καφέ στη βουκουρεστίου, ήρθε και κάθισε δίπλα μας ο μάικλ τζάκσον. τον συνόδευε ένας φίλος του με ασορτί κουστούμι. παρήγγειλαν σοκολάτες, αλλά τους κοιτούσαν όλοι τόσο επίμονα, που σηκώθηκαν πριν προλάβει να έρθει η παραγγελία και μπήκαν μέσα στο μαγαζί. εκεί άνοιξε η γη και τους κατάπιε.
σήμερα, ο σταρ έδωσε αυτό το zip με ένα σωρό κομμάτια του σε α καπέλα εκτέλεση και έχω σκάσει που δεν βρήκα το θάρρος να του ζητήσω αυτόγραφο. επίσης, έχω σκάσει που δεν μπορώ να κατεβάσω με τίποτα τα κομμάτια.
εδώ είναι τα κομμάτια.

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

μαύρη ανακύκλωση



Ωδή σ’ ένα σωρό παλιοσίδερα
Μια επίσκεψη στη μυστική παραγκούπολη των ρακοσυλλεκτών με φόντο την Ακρόπολη.
Περπατώντας με γοργό βήμα τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και ακολουθώντας τη διαδρομή των αρχαίων Παναθηναίων, δέκα μόλις λεπτά από την Ακρόπολη, βρίσκεσαι σε μία από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε οικοδομικό οργασμό. Ταύρος, πίσω από την Ιερά Οδό. Κατά μήκος κάποιου παραπόταμου του Κηφισού, με δεκάδες εκκλησάκια να ξεπροβάλλουν στις όχθες του μέσα από δέντρα και καλάμια, εκεί που κάποτε υπήρχαν μόνο ελαιώνες και αμπέλια ξεχωρίζεις το γιαπί του νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού και το σκελετό του μεγαλύτερου εμπορικού κέντρου της πόλης. Δυο βήματα πιο κει έχει χτιστεί το νέο Χρηματιστήριο. Οικονομία δίπλα στην παραοικονομία, αναγέννηση δίπλα στην παρακμή. Ανάμεσα στις βιοτεχνίες, στις μάντρες, στα εγκαταλειμμένα βυρσοδεψία, στα παραπήγματα και στα πολυτελή κέντρα λαϊκής διασκέδασης όπου κάθε βράδυ σπαταλιούνται περιουσίες, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που, αν δεν σε υποψιάσει κάποιος για την ύπαρξή του, παραμένει αθέατος και κρυφός. Κάτω από τον Παρθενώνα, το σύμβολο του δυτικού πολιτισμού, υπάρχουν παραγκουπόλεις και άνθρωποι που ζουν σε άθλιες συνθήκες, σαν ήρωες του Ουγκό, ακριβώς όπως στην εποχή του Ιαβέρη. Οι Τσιγγάνοι με τα τρίκυκλα που κυκλοφορούν καθημερινά σε κάθε σημείο της πόλης μαζεύοντας οτιδήποτε μεταλλικό απ’ τους σκουπιδοτενεκέδες, οι παρίες και οι ξένοι στα τροχόσπιτα του Ρέντη που προσπαθούν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς ως ρακοσυλλέκτες στηρίζουν σε μεγάλο βαθμό την παγκόσμια οικονομία. Χωρίς να το διανοηθούν ούτε οι ίδιοι ούτε όσοι τους προσπερνούν ως γραφική εικόνα του δρόμου και είναι αδύνατο να φανταστούν τον κόσμο που κρύβει πίσω του αυτό το σκουπιδαριό. Ο πλούτος που παράγουν δεν φαίνεται πουθενά, δεν καταγράφεται από καμία υπηρεσία, κρύβει πίσω του χοντρή εκμετάλλευση, μαύρη εργασία, τεράστια απώλεια φόρων, αλλά κυρίως κρύβει όλο το σύγχρονο κομμάτι της ανακύκλωσης, το οποίο, ενώ παρουσιάζεται από τα media ως πράσινο, στην ουσία είναι κατάμαυρο.
Αφορμή για να προσέξουμε αυτό το παράλληλο σύμπαν που υπάρχει στο κέντρο της Αθήνας είναι το ντοκιμαντέρ με τίτλο «Raw Material» που ετοιμάζει ο Χρήστος Καρακέπελης με πρωταγωνιστές ανθρώπους αγνοημένους από το κράτος και τα media. Η ταινία του, που χρειάστηκε περισσότερα από 6 χρόνια έρευνας, συλλογής στοιχείων και στενής επαφής με τους Τσιγγάνους και τους άλλους ρακοσυλλέκτες, αμέτρητες ώρες γυρισμάτων, δυσκολιών, απροόπτων και ταλαιπωρίας, αποκαλύπτει στοιχεία συγκλονιστικά.
«Το σκραπ, τα παλιοσίδερα δηλαδή, είναι χρηματιστηριακό είδος πια» λέει ο Χρήστος, «δεν συμφέρει τις βιομηχανίες να κάνουν εξορύξεις για να παίρνουν πρώτη ύλη. Τα σύγχρονα ορυχεία είναι οι πόλεις και φλέβες χρυσού έχουν γίνει οι σκουπιδοτενεκέδες και τα σκουπίδια τους. Αυτή την αναγκαία αλλά απαξιωμένη δουλειά της συγκομιδής απ’ τα σκουπίδια την κάνουν σήμερα αποκλειστικά οι Τσιγγάνοι. Από τα τρία εκατομμύρια τόνους χάλυβα που παράγονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα, πάνω από τη μισή ποσότητα μαζεύεται από τους δρόμους των πόλεων και κυρίως της Αθήνας. Οι Τσιγγάνοι παραδίνουν το υλικό σε μικρές μάντρες, αυτές το μεταπουλούν σε μεγαλύτερες και στη συνέχεια φορτηγά των μεγάλων προμηθευτών της βιομηχανίας το παίρνουν και το πηγαίνουν στα χυτήρια. Ένα μεγάλο μέρος του σκραπ που τροφοδοτεί την ελληνική βιομηχανία έρχεται από τη διάλυση μεγαλοβιομηχανιών, κυρίως από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Όλη αυτή η βαριά βιομηχανία που έχει καταστραφεί προσφέρει ένα τεράστιο τονάζ μετάλλου, το οποίο διαχειρίστηκε η μαφία κι άρχισε να προμηθεύει όλες τις μεγάλες βιομηχανίες σιδήρου της Ευρώπης. Το υπόλοιπο το μαζεύουν οι loser και οι παρίες από τα σκουπίδια, τις αποψιλώσεις βιοτεχνιών, τον πεταμένο οικιακό εξοπλισμό, τα παλιά αυτοκίνητα, όλα τα άχρηστα μέταλλα του αστικού τοπίου. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι ο Τσιγγάνος που περνάει κάτω απ’ την πόρτα του συνδέεται αλυσιδωτά με έναν κόσμο που μπορεί να φτάνει μέχρι την Κίνα, σε ένα σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον. Οι παραγκουπόλεις και όλη αυτή η στρατιά των ανθρώπων που αποτελούν το λούμπεν προλεταριάτο και ασχολούνται με την περισυλλογή μετάλλων υπάρχουν επειδή συμφέρουν το σύστημα. Στην Ελλάδα οι ρακοσυλλέκτες και οι μικροέμποροι υπολογίζονται γύρω στους 80 με 100 χιλιάδες. Είναι μια μικρή πόλη, και, αν σταματήσουν για μια εβδομάδα να μαζεύουν τα μέταλλα, θα καταρρεύσει η εθνική οικονομία. Αν ήταν κοινωνικά οργανωμένοι, δηλαδή, και μπορούσαν να σταματήσουν τη δουλειά για ένα μήνα, θα παρέλυε η βιομηχανία και θα δημιουργούνταν χρηματιστηριακή κρίση σε όλο το real estate γιατί θα ανέβαινε κατακόρυφα η τιμή της μπετόβεργας. Θα υπήρχε δραστική αλλαγή στο τοπίο».
Η δουλειά που κάνουν οι συλλέκτες του σκραπ δεν αποτιμάται σε καμιά περιβαλλοντολογική μελέτη. Παρόλο που καθαρίζουν το χώρο και κάνουν μια δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν ο δήμος και το κράτος, η αστυνομία τους κυνηγάει, δεν έχουν άδειες, κινούνται μόνο με μηχανάκια, σχεδόν όλα αυτοσχέδια, φτιαγμένα από σαραβαλιασμένα ανταλλακτικά. Το μεγαλύτερο μέρος του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού που χρησιμοποιούν το κλέβουν και τα ποντίκια τρώνε τα περιττώματά τους. Μερικές φορές και τα παιδιά τους. «Κανείς δεν πηγαίνει στους χώρους που φτάνουν αυτοί για να μαζέψουν τα σκουπίδια», προσθέτει ο Χρήστος, «κι οι χώροι που ζουν είναι άβατο, είναι αδύνατο να φτάσεις μέχρι εκεί ασυνόδευτος».
Είναι Σάββατο πρωί, βρέχει καταρρακτωδώς και οι στενοί χωματόδρομοι του Ρέντη έχουν μετατραπεί σε λασπότοπους. Τα τρίκυκλα των Τσιγγάνων, ωστόσο, συνεχίζουν να πηγαινοέρχονται ασταμάτητα στις μάντρες, φορτωμένα παλιοσίδερα. Ξεκινήσαμε από τις μάντρες της περιοχής για να δούμε με τα μάτια μας τις αγοραπωλησίες του υλικού που μπορεί να καταλήγει ως χάλυβας στην ανοικοδόμηση μεγάλων πόλεων του εξωτερικού, αλλά στους Τσιγγάνους αποφέρει ένα πολύ μικρό μεροκάματο. Ο ιδιοκτήτης της μάντρας δεν θέλει να μας μιλήσει, δεν επιτρέπει φωτογραφίες, είναι καχύποπτος κι επιφυλακτικός. Μόλις φεύγουμε, μαθαίνουμε ότι ήταν πρώην εργάτης στη συγκεκριμένη μάντρα και μόλις έγινε αφεντικό για να διαιωνίσει την κατάσταση. Το σκραπ στη μικρή μάντρα πληρώνεται μέχρι 14 λεπτά το κιλό, που σημαίνει ότι, στην καλύτερη περίπτωση, με δυο δρομολόγια που προλαβαίνει να κάνει απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ ένας Τσιγγάνος -με την καρότσα του μικρού τρίκυκλου φορτωμένη-, μπορεί να βγάλει γύρω στα 15 ευρώ την ημέρα. Συνήθως απασχολώντας και όλη του την οικογένεια.
Ο στόχος μας είναι να μπούμε στον κρυμμένο μαχαλά όπου μένουν 200 οικογένειες, με φόντο την Ακρόπολη, για να δούμε τον κόσμο αυτών των ανθρώπων που κυριολεκτικά δεν υπάρχουν για το ελληνικό κράτος. Δεν υπάρχουν καν για τις εταιρείες ανακύκλωσης που καρπώνονται όλο αυτό το καθαρό τοπίο «πράσινης» ενέργειας, η οποία κατά βάθος είναι μαύρη. «Πίσω της κουβαλάει μαύρο χρήμα, από την πρώτη συναλλαγή του Τσιγγάνου με τον μικρομαντρά που καρφώνει τρία παλούκια, κάνει μια γούβα και στήνει μια επιχείρηση με 5 εργάτες απ’ το Κουρδιστάν, μέχρι τη χαλυβουργία» εξηγεί ο Χρήστος. «Κι όλα αυτά με συναλλαγές τοις μετρητοίς, που σημαίνει ότι η χαλυβουργία είναι τεράστια δύναμη, γιατί ποιος άλλος έχει τη δυνατότητα να πληρώνει κάθε μέρα cash για 800 και 1.000 τόνους χάλυβα;».
Το χαλυβουργείο δουλεύει σε 24ωρη βάση. Κάθε 20 περίπου λεπτά λιώνουν στο καζάνι του 100 τόνοι σκραπ και από αυτούς παράγονται 85 με 90 τόνοι χάλυβα. Τα μεγέθη είναι τεράστια. Στο μεταξύ, οι Τσιγγάνοι δουλεύουν όλη μέρα για μπορούν να αγοράσουν μερικά σουβλάκια για να ταΐσουν τα παιδιά τους ή για μια επίσκεψη στο Lidl της περιοχής για να πάρουν κονσέρβες. Το πολύ.
Στην είσοδο του καταυλισμού που θυμίζει φωλιά ζώου -μια στενή είσοδος για να μπεις και μια έξοδο στο πίσω μέρος για να το σκάσουν, σε περίπτωση που συμβεί κάτι- φτάνει πρώτος ο Χρήστος, που έχει αποκτήσει μαζί τους αρκετή οικειότητα. Κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του ντοκιμαντέρ του μένουν στο μαχαλά που θυμίζει βραζιλιάνικη φαβέλα. «Για έξι χρόνια έχω πάει σε αμέτρητους γάμους και βαφτίσεις τους για να αποκτήσουν εμπιστοσύνη και να με αφήσουν κυκλοφορώ ανάμεσά τους» μας λέει. Περπατάμε πίσω του σαστισμένοι από το σκηνικό που αντικρίζουμε: αυτοσχέδιες παράγκες φτιαγμένες από παλέτες, ολόκληρες πόρτες από κατεδαφίσεις παλιών σπιτιών και πλαστικοποιημένες γιγαντοαφίσες που έχουν κλέψει απ’ τους δρόμους. Κάποιες διαφημίζουν χολιγουντιανά blockbuster, άλλες προεκλογικές εκστρατείες των κομμάτων, αφίσες σκυλάδικων, καμπάνιες των υπουργείων. «Live Your Myth In Greece», «Ελάτε να δείτε την πιο μαγική χώρα του κόσμου», «Το υπουργείο Πολιτισμού σας περιμένει». Σε μία από τις παράγκες το πάτωμα είναι στρωμένο με μια γιγαντιαία αφίσα του Καραμανλή που ατενίζει ελπιδοφόρα το μέλλον. Πριν τις εκλογές. Οι παράγκες θυμίζουν μικρά τετράγωνα κλουβιά, παραταγμένες άτακτα η μία δίπλα στην άλλη, κάποιες μάλιστα είναι διώροφες! Η πρώτη παρέα πιτσιρικάδων που συναντάμε κάτω από ένα υπόστεγο, το οποίο λειτουργεί μάλλον σαν σφαγείο, μας υποδέχεται μουδιασμένα στην αρχή, μετά αρχίζει να ξεθαρρεύει και να θαυμάζει τα ρούχα του Freddie. Τα νερά της βροχής ξεπλένουν τα αίματα του ζώου που μόλις έχει σφαχτεί.
Η οργάνωση του καταυλισμού θυμίζει κατασκήνωση, μόνο που τα πάντα εδώ είναι σαραβαλιασμένα και μαζεμένα απ’ τα σκουπίδια, ένας κόσμος ετερόκλητος από ενήλικες και παιδιά σε 200 παράγκες. Όσο περνάει η ώρα και αραιώνει η βροχή, δεκάδες γελαστά πρόσωπα εμφανίζονται στους ανοιχτούς χώρους και ζητάνε επίμονα να φωτογραφηθούν. Αυτήν τη στιγμή στον καταυλισμό υπάρχουν περίπου 800 παιδιά που ζουν σε άθλιες συνθήκες, δεν έχουν περίθαλψη και δεν πηγαίνουν σχολείο. Οι περισσότερες οικογένειες είναι πολύτεκνες, αυτός είναι και ο πιο βασικός λόγος που δεν τολμάνε να ψάξουν για σπίτι έξω από την παραγκούπολη· ποιος νοικιάζει το διαμέρισμά του σε έναν Τσιγγάνο με 10 παιδιά; «Δοκίμασα να νοικιάσω σπίτι στη Νίκαια», λέει σε σπαστά ελληνικά ένας στρουμπουλός, κατακόκκινος τύπος, με τις φλέβες στο λαιμό να πετάγονται από την αγανάκτηση, «αλλά έχω 15 παιδιά. Μετακομίσαμε και μετά από μερικές μέρες ήρθε ο ιδιοκτήτης και μας έδιωξε επειδή παραπονέθηκαν οι γείτονες». Δεν φαίνεται πάνω από 40!
Οι Αλβανοτσιγγάνοι, που αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων του καταυλισμού, έφτασαν από την Αλβανία και τα Βαλκάνια πριν από δέκα περίπου χρόνια, μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, κι έκαναν κατάληψη ακριβώς δίπλα στις όχθες του παραπόταμου. «Οι χώροι που καταλαμβάνουν ανήκουν κυρίως σε τράπεζες και δεν πρόκειται να χτιστούν σύντομα», εξηγεί ο Χρήστος, «πριν από δυο χρόνια όμως τους έδιωξαν από τον προηγούμενο καταυλισμό, επειδή άρχισε να χτίζεται το γήπεδο του ΠΑΟ και το μεγάλο εμπορικό κέντρο στον Ελαιώνα. Οι ίδιοι οι Τσιγγάνοι λένε ότι ο Βωβός πλήρωσε ένα βράδυ 1.000 ευρώ για κάθε παράγκα που υπήρχε στον καταυλισμό της Πολυκάρπου για τον εγκαταλείψουν και να αρχίσει το χτίσιμο. Κάποιοι μετακόμισαν στον άθλιο χώρο που είναι τώρα, άλλοι έφυγαν γι’ αλλού. Υπάρχουν οικογένειες που έχουν και δέκα παιδιά, αλλά δεν μπορούν να διαπραγματευτούν και να αντιδράσουν. Ζουν μέσα στην παρανομία και στην άγνοια. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν καμιά γνώση του τι συμβαίνει ερήμην τους· το μόνο που τους απασχολεί είναι να πάρουν τα 10 ευρώ μεροκάματο για να πάνε στο σουβλατζίδικο. Είναι επίτηδες απαξιωμένοι και κρατημένοι στη σκιά για να βγαίνει προς τα έξω ένα επίσημο πρόσωπο πιο καθαρό μιντιακά, που δεν “μολύνεται” από την “αθλιότητά” τους. Κι όμως, υπάρχουν παντού, σε όλες τις χώρες των Βαλκανίων υπάρχει ένα παρόμοιο άναρχο σύστημα. Το ίδιο συμβαίνει και στην Κίνα, στην Ινδία, στην Κορέα. Αυτοί οι άνθρωποι που αντιμετωπίζονται όπως εδώ οι Tσιγγάνοι είναι ένα υποτιμημένο ανθρώπινο είδος. Τέτοιες παραγκουπόλεις με διαφορετικά ονόματα για κάθε χώρα υπάρχουν παντού στον κόσμο. Υπάρχουν έξω από το Παρίσι με Tσιγγάνους ή με Άραβες στο Defence, στη Βαρκελώνη, έξω από το Μοναστήρι στα Σκόπια με ανθρώπους που μαζεύουν χαρτόκουτες. Στην Ελλάδα έχουν στηθεί εταιρείες με ευρωπαϊκά κονδύλια που λυμαίνονται το πεδίο δράσης μετά τη συγκομιδή των σκουπιδιών, αλλά τη βρόμικη δουλειά την έχουν κάνει πριν οι ρακοσυλλέκτες. Αυτοί συγκεντρώνουν την πρώτη ύλη, οι επόμενοι δεν κάνουν παρά την εύκολη επεξεργασία. Το μάζεμα των σκουπιδιών το κάνει ο Τσιγγάνος και όχι μόνο αυτός, όλοι οι παρίες. Τώρα στο επάγγελμα έχουν μπει και Τούρκοι και Κούρδοι, Ιρανοί, όλοι οι άνθρωποι που δεν έχουν άλλο τρόπο να βιοποριστούν. Με πολύ μικρό κόστος μεταφορικού μέσου -που είναι ένα τρίκυκλο, έτσι κι αλλιώς μεταχειρισμένο, αυτοσχέδιο σχεδόν- βγαίνουν στους δρόμους. Αυτό δεν υπάρχει σε καμιά οικονομική διεργασία, δεν κόβονται τιμολόγια, δεν υπάρχουν αποδείξεις, κινείται ζεστό, μαύρο χρήμα το οποίο όμως δεν κινείται μόνο στα κατώτερα στρώματα, το ίδιο γίνεται και στη συνέχεια, στη μεταπρατική διαδικασία. Από τον μικρότερο μαντρά στον μεγαλύτερο, δηλαδή, πάλι δεν κόβονται τιμολόγια, υπάρχουν τυπικά χαρτιά, ενώ στη συνέχεια υπάρχει ένας τζίρος εκατομμυρίων που φτάνει μέχρι τη χαλυβουργία. Μιλάμε για τεράστιο μέγεθος και τεράστιο άνοιγμα της ψαλίδας από την ώρα που θα βγει ο συλλέκτης στο δρόμο, στις άθλιες συνθήκες για να μαζέψει μέταλλο, μέχρι το χάλυβα που παράγεται στο χυτήριο και αυτή τη στιγμή οικοδομεί μεγάλες πόλεις σε διάφορα μέρη του κόσμου. Όλη αυτή η κατάσταση, ενώ παράγει πλούτο και υπεραξία κι ένα σωρό ενδιάμεσες εργασίες που έχουν να κάνουν με την επεξεργασία των μετάλλων -ανακυκλώνοντας ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές-, το κάνει με τρόπο που είναι εντελώς μαύρος. Μιλάμε για μαύρη ανακύκλωση κυριολεκτικά και καθόλου “πράσινη”. Υπάρχουν εταιρείες όπως η ΕΚΑΝ που έχει εργάτες μόνο μετανάστες, κι ό,τι δεν μπορεί να το επεξεργαστεί εδώ το στέλνει στον Τρίτο Κόσμο, σε πιο φτηνά χέρια, στο Πακιστάν, στην Ινδία, στη Σιγκαπούρη, κυρίως ό,τι περιέχει τοξικά: π.χ. τα πάνελ και τα φούνελ από καθοδικές λυχνίες των παλιών τηλεοράσεων που περιέχουν μόλυβδο σε ποσοστό 40%. Οι χώρες του Τρίτου Κόσμου κάνουν τη βρόμικη δουλειά για να έρθει στη συνέχεια στους Ευρωπαίους καθαρή ύλη. Αυτήν τη δουλειά την κάνουν στην Ελλάδα σε μεγάλο βαθμό οι Τσιγγάνοι, γιατί πέρα από το ότι μαζεύουν παλιοσίδερα κάνουν και κάτι άλλο: Πολλοί από τους μεγάλους οργανισμούς, όπως είναι ο ΟΤΕ και η ΔΕΗ, έχουν υπόλοιπα καλωδίων, άχρηστα, τα οποία στοιβάζονται σε αποθήκες. Με άγνωστο τρόπο, τα άχρηστα αυτά καλώδια φτάνουν στα χέρια των Τσιγγάνων. Οι ίδιοι λένε πως υπάλληλοι των υπηρεσιών “σπρώχνουν” τα καλώδια στους Τσιγγάνους. Αυτοί καίνε τα καλώδια για να πάρουν το χαλκό και τον μπρούντζο, επειδή ο χαλκός καθαρός έχει 4 ευρώ το κιλό. Καθαρός σημαίνει χωρίς πλαστικά, καουτσούκ και οτιδήποτε άλλο, γιατί διαφορετικά η τιμή του πέφτει στα 2 ευρώ. Οι Tσιγγάνοι παίρνουν τα καλώδια που τους στέλνουν οι υπάλληλοι στη ζούλα και λιώνουν το πλαστικό στη φωτιά. Μάλιστα, θεωρώντας τη δουλειά ελαφριά, βάζουν τα παιδιά τους και τα καίνε, που σημαίνει ότι σε λίγα χρόνια κινδυνεύουν να πεθάνουν από καρκίνο».
Νούμερα δεν υπάρχουν, δεν συμμετέχουν σε καμία μελέτη, δεν υφίστανται για το ελληνικό κράτος, παρόλο που είναι απαραίτητοι στο σύστημα και όλα γίνονται με την ανοχή των αρχών. Ακόμα κι όταν αρρωσταίνουν και πεθαίνουν είναι αόρατοι, όπως κι όταν κινούνται ανάμεσά μας καθημερινά ψάχνοντας τα σκουπίδια, ακόμα κι αν ένα παιδί που καίει πλαστικά στα 7 του χρόνια δεν προλαβαίνει συνήθως να περάσει τα 15. Φεύγοντας απ’ τον καταυλισμό, πίσω από τα σχοινιά με τις απλωμένες μπουγάδες που βάραινε η βροχή, κάποια πιτσιρίκια μας χαιρετούσαν με φόντο μια παράγκα σκεπασμένη με ένα τεράστιο πανό: «Ελλάδα, η χώρα των Θεών».
[για το vice, φωτο: freddie f.]

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

bad karaoke



~απ' όλες τις ''κουφές'' ειδήσεις που μας βομβαρδίζει ο kapetank στο cbox, αυτές που με εντυπωσίασαν περισσότερο -τώρα που το ξανασκέφτομαι- είναι οι δύο ληστείες με διαφορά μερικών ωρών [προσοχή, την ίδια ημέρα!] σε διαφορετικούς delivery men, για να τους κλέψουν το φαγητό! και οι δύο στη θεσσαλονίκη, η οποία ξανα-αποκτάει δικαιώματα στον παλιό και ξεχασμένο για κάποιες δεκαετίες τίτλο: ''φτωχομάνα''.
δεν τους επιτέθηκαν για να τους πάρουν λεφτά ή το μηχανάκι [κάτι που θα έκανε τις ειδήσεις αδιάφορες ακόμα και για τοπικό κανάλι], αλλά τα πακέτα με τις παραγγελίες, new era muggings δηλαδή, με έμφαση στο ''new era''. η κατάσταση που δημιουργείται αρχίζει να θυμίζει σκηνές αφρικανικής χώρας σε εποχές μεγαλής πείνας [κάπου διάβαζα πριν από χρόνια για μια καθηγήτρια που είχε πάει να επισκεφτεί έναν καταυλισμό με πεινασμένα παιδάκια και εξιστορούσε αυτό που την είχε σοκάρει: όταν άπλωσε το λευκό, τρυφερό της χέρι να τα χαϊδέψει αυτά ετοιμάζονταν να το δαγκώσουν!].
~το σάββατο το βράδυ, την ώρα που πήγαινα στην ομόνοια για να πάρω το love and death του γούντι άλλεν, πετάχτηκε μπροστά μου ένας ταλαιπωρημένος πιτσιρικάς και μου ζήτησε να του αγοράω ένα σουβλάκι. δεν ζήτησε 50 λεπτά ή ένα ευρώ, αλλά ένα σουβλάκι, κάτι που κάνει αυτομάτως τη δήλωση πείνας αναμφισβήτητη και διαχωρίζει και τη μορφή επαιτίας από των υπόλοιπων ζητιάνων της θεμιστοκλέους [κυρίως πρεζάκια]. την ώρα που γύρναγα φορτωμένος με την εφημερίδα ήταν ακόμα εκεί, πεινασμένος και έτοιμος να επιτεθεί στον πρώτο delivery man που θα είχε την ατυχία να περάσει ανυποψίαστος. για να τους προστατέψω και τους δύο, του αγόρασα ένα σουβλάκι.
~κι ενώ η πείνα γίνεται η νέα μεγάλη μάστιγα των ελληνικών μεγαλουπόλεων, ο bad karaoke αποφάσισε να κυκλοφορήσει το πρώτο του επίσημο ep, με τον ευφάνταστο τίτλο bad karaoke [εμπνευσμένο από τον gonja sufi]. είναι λίγο τολμηρό [όχι λίγο, πολύ] να κυκλοφορείς δίσκο την 8η δεκεμβρίου, επειδή οι λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς έχουν ήδη προλάβει να φτιαχτούν και χάνει και το 2011 ημερολογιακά, γιατί μέχρι τον ιανουάριο θα είναι παλιό. παρόλο το bad timing, είναι ο πρώτος γνήσιος cboxer που φτιάχνει ep, άρα για το συγκεκριμένο blog είναι το ep της χρονιάς.
εδώ περιγράφει ο ίδιος την διαδικασία δημιουργίας του, χωρίς τόνους: ''...μια μερα ο Bad Karaoke ξαναακουσε το soundtrack της ταινιας Risky Business που επαιζε ο οχι και τοσο διασημος τοτε Tom Cruise και το score υπεγραφαν οι Tangerine Dream και αποφασισε οτι θελει να γραψει τετοια μουσικη. Ξεκινωντας, του ηρθε στο μυαλο ενα riff απο Manowar που, παραδοξως, του θυμιζε King Crimson που παραδοξως του θυμιζαν Gap Band! Aφου λοιπον αρχισε να γραφει, παρατηρησε οτι τιποτα απ' αυτα που εγραφε δε θυμιζε κατι απο τα παραπανω και ομως ηταν σιγουρος οτι απο καπου τα ειχε ''δανειστει''. Bad Karaoke Indeed!''.
πέρα από τη διάθεση να τον κανιβαλίζω, ο bad karaoke έχει καταφέρει έναν άθλο, ο narita έχει φτιάξει ένα απίθανο artwork και ολόκληρο το ep είναι αυτό: [καλή ακρόαση]
bad karaoke

ted bafaloukos




Love and Rockers
Ο Έλληνας που έφτιαξε το Rockers, την καλύτερη ταινία που έχει γίνει ποτέ για την Τζαμάικα
Το διήμερο ταξίδι για να συναντήσουμε τον Ted Bafaloukos στο χωριό της Άνδρου όπου ζει μόνιμα πια, δίπλα στη Χώρα, ήταν μια σουρεαλιστική περιπέτεια που περιλαμβάνει ταλαιπωρία, μπόλικο περπάτημα, ακόμα περισσότερο αέρα απ’ τα μελτέμια του Αιγαίου και κακό φαγητό. Επίσης περιλαμβάνει μια αλλοδαπή εισπράκτορα λεωφορείου που εκτελούσε και χρέη οδηγού, η οποία έτρεχε με το μίνι βαν σαν παλαβή, μιλούσε στο κινητό και κάπνιζε ακούγοντας σκυλάδικα στη διαπασών, τον ρεσεψιονίστ ενός άθλιου ξενοδοχείου στο λιμάνι που προσπάθησε να μας διπλοχρεώσει τα δωμάτια, την παντελή έλλειψη οχημάτων για να μετακινηθούμε - είχε φτάσει το ΣΔΟΕ στο νησί και μέχρι να φύγει δεν μας νοίκιαζε κανείς. Ο ταξιτζής που μας μετέφερε στο πατρικό του Θοδωρή Μπαφαλούκου τον ήξερε σαν τον «αδερφό του γιατρού», αγνοώντας ότι είναι ο άνθρωπος που έχει φτιάξει την πιο σπουδαία ταινία για την Τζαμάικα που έχει γίνει ποτέ. Όταν του το είπαμε, δεν φάνηκε να του καίγεται καρφί. «Είναι πολύ καλοί άνθρωποι», μας είπε, «κι αυτός και η γυναίκα του, μόνο που τους έχουν συμβεί όλες οι ατυχίες του κόσμου». Ο Ted Bafaloukos, εκτός από δημιουργός της «πιο σημαντικής ταινίας για τη ρέγκε» -φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την πρώτη προβολή της στις αίθουσες (κυκλοφορεί σε DVD και Blu-Ray)-, είναι ο άνθρωπος που σχεδίασε την καρέκλα και το χώρο του Steven Hawking για το ντοκιμαντέρ «Το Χρονικό του Χρόνου», έχει συνεργαστεί ως production designer με τρεις βραβευμένους με Όσκαρ σκηνοθέτες (Barry Levinson, Errol Morris, Jonathan Demme), έχει δουλέψει σε ένα σωρό βιντεοκλίπ και διαφημιστικά -το βίντεο για αυτό το τραγούδι των Aerosmith με την Alicia Silverstone-, έχει φτιάξει τις κατασκευές στο βίντεο των Talking Heads που τους επιτρέπει να αιωρούνται ανεβοκατεβαίνοντας, συνεργάστηκε στο The Fog of War και το S.O.P., έχει συνεργαστεί σε βίντεο των Nine Inch Nails και των Bon Jovi. Λίγο πριν ξεκινήσει να μας μιλάει με ενθουσιασμό για το Rockers, βγάζει μια στοίβα άλμπουμ με φωτογραφίες και την ιστορία μιας ζωής συναρπαστικής. Μας τις δείχνει για ώρες και δεν ξέρουμε τι να πρωτοθαυμάσουμε. Μας μιλάει για το νέο του πάθος (τη μαγειρική) και μας ξεναγεί στο σπίτι του - γεμάτο οικογενειακά κειμήλια, σχέδια του πατέρα του και πίνακες που έχει ζωγραφίσει ο ίδιος. Ένας τοίχος είναι γεμάτος με λεπτομέρειες φιδιών σε μεγάλο μέγεθος, σε κάποιον άλλο υπάρχει μια μαύρη τρύπα που έχει σχεδιάσει για το «Το Χρονικό του Χρόνου». Μας λέει ανατριχιαστικές ιστορίες με περιστατικά κρυογονικής -για έναν τύπο που κατάψυξε το κεφάλι της μάνας του για να γίνουν στο μέλλον εραστές- και δηλώνει πως «ό,τι έκανα το έκανα με χαρά και το απόλαυσα. Θα επέστρεφα στην Τζαμάικα οποιαδήποτε στιγμή και με οποιοδήποτε τίμημα».
Πώς βρέθηκες για πρώτη φορά στην Τζαμάικα;
Πήγα το 1975 μαζί με κάποιο φίλο μου, ένα νεαρό που είχε σχέσεις με τη ρέγκε σκηνή, ως freelance φωτογράφος για την Island Records. Φωτογραφίζαμε πρόσωπα στο νησί. Ήταν ενδιαφέρον, συναρπαστικό. Κι αστείο, γιατί με συνέλαβαν σαν πράκτορα της CIA.
Τι έκανες και σε συνέλαβαν;
Είχα πάει σε κάποιον ραδιοτηλεοπτικό σταθμό για να μιλήσω με ένα νεαρό της κοινότητας. Ήθελα να του ζητήσω εξοπλισμό και βοήθεια για να φτιάξω ένα ντοκιμαντέρ. Αρχικά αυτό σκόπευα. Ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο με το φίλο μου που οδηγούσε και ξαφνικά, απ’ το πουθενά, ένας τύπος βάζει το χέρι του μέσα από το παράθυρο, αρπάζει απ’ την τσέπη του πουκάμισού μου ένα μικρό σημειωματάριο και τρέχει μέσα στο κτίριο, φωνάζοντας: «CIA, CIA»! Κατέβηκα και προσπάθησα να τρέξω πίσω του, αλλά πριν προλάβω να γυρίσω, ο φίλος μου και το αυτοκίνητο είχαν εξαφανιστεί! Είχε τρομάξει. Έτσι, έμεινα εντελώς μόνος, περιτριγυρισμένος από αγνώστους. Οι δικοί μου είχαν τρομοκρατηθεί. Μιλάμε για μια εποχή με πολύ φόβο, όλοι ήταν τρομαγμένοι.
Τι έγινε μετά;
Αστραπιαία εμφανίστηκαν δυο τζιπ με μια ολόκληρη ομάδα από μπάτσους - άλλοι με στολές, άλλοι φουσκωτοί. Οι πιο σκληροπυρηνικοί με τα ούζι πήδησαν απ’ το όχημα και με συνέλαβαν. Με έβαλαν πάνω στο πρώτο ανοιχτό τζιπ και με παρέλασαν στους δρόμους οδηγώντας αργά, για να δουν όλοι ότι συνέλαβαν τη CIA! Με πήγαν στο αστυνομικό τμήμα και ήταν προφανές ότι δεν είχαν ιδέα τι να με κάνουν. Έτσι, με πήγαν στον πρώτο τύπο που μου πήρε συνέντευξη.
Συνέντευξη;
Ανάκριση. Όταν μπήκα στο δωμάτιο, ο «ανακριτής» καθόταν πίσω απ’ το γραφείο του με το μικρό μου σημειωματάριο ακουμπισμένο δίπλα του. Πλησίασα, το πήρα πάνω απ’ το γραφείο και το έβαλα στην τσέπη μου.
Τι περιείχε το σημειωματάριο;
Διευθύνσεις όλων των ανθρώπων που είχα γνωρίσει στο νησί. Κυρίως μουσικών. Είχα υποσχεθεί να τους στείλω τις φωτογραφίες μόλις γύριζα στην Αμερική και πραγματικά το έκανα. Έτσι γνώρισα όλους αυτούς τους ανθρώπους. Ξέρεις, όλοι ήθελαν να γίνουν σταρ. Κάποιος έρχεται και σε φωτογραφίζει και σε θεωρεί πραγματικά ξεχωριστό, είναι ένα σπουδαίο δώρο. Βάζω λοιπόν το μπλοκάκι στην τσέπη μου και δεν αντέδρασε καθόλου, δεν είπε τίποτα για αποδεικτικά στοιχεία και τέτοια. Απαντούσα στις ερωτήσεις του, αλλά δεν ήξερε ούτε τι να με ρωτήσει. Μάλλον είχε κάνει κάποια τηλέφωνα και είχε καταλάβει ότι είχε γίνει λάθος.
Περισσότερο έμοιαζες με Ζαμπατίστα πορνοστάρ παρά με πράκτορα της CIA.
Γιατί, πώς μοιάζει ένας πράκτορας της CIA (γέλια); Είχα ελληνικό διαβατήριο, το οποίο με έκανε ακόμα πιο ύποπτο. Μου το πήραν και με κράτησαν εκεί αμέτρητες ώρες. Ήρθε κι άλλος να με ανακρίνει, αλλά πάλι δεν βγήκε τίποτα. Ήταν 10 ή 11 το βράδυ όταν ξαφνικά εμφανίζεται ένας λευκός, μου λέει «έλα μαζί μου», με βγάζει απ’ την πόρτα, με βάζει σε ένα ταξί και μου λέει «φύγε. Απλά φύγε»… Δεν ήξερα τι να πω, τον ρώτησα «το διαβατήριό μου;» Και μου λέει «σήκω φύγε, άνθρωπέ μου». Κι έφυγα. Πήγα στο σπίτι που έμενα με το φίλο μου, ένα άδειο, πανέμορφο σπίτι της θείας του στη Larissa Rue, και τους βρήκα όλους εκεί μαζεμένους. Το φίλο μου, τον Augusto Pablo, όλη την παρέα. Ήταν όλοι νεότεροι από μένα, τρομαγμένοι και με κοίταζαν λες και ήμουν νεκρός. Πριν καταλάβω τι γίνεται, σηκώθηκαν ένας ένας κι έφυγαν. Βασικά μου είπαν «Sorry, αλλά θα έρθουν να σε σκοτώσουν απόψε και δεν θέλουμε να είμαστε τριγύρω».
Σου έκαναν πλάκα;
Όχι, δεν μου έκαναν πλάκα. Τέτοια συνέβαιναν συνέχεια.
Περιγράφεις μια εντελώς διαφορετική εικόνα της Τζαμάικα από αυτή που δείχνεις στην ταινία…
Υπήρχε μια αντίληψη ότι όλα πήγαιναν καλά, λόγω της επιτυχίας του Bob Marley. Ακόμα και για τη ρέγκε δεν ήταν έτσι όπως φαίνονταν τα πράγματα. Ήταν πολύ πιο δύσκολα. Κι ακόμα πιο δύσκολο για έναν λευκό να βρεθεί στο κέντρο της εκείνη την εποχή. Έζησα δυο χρόνια εκεί πριν αρχίσουμε τα γυρίσματα. Οι Τζαμαϊκανοί που ζούσαν στα γκέτο του Kingston, αθόρυβα και μακριά από την άνετη ζωή, ήταν αθώοι στην προσωπική τους ζωή και αυτό ακριβώς ήθελα να υπάρχει στην ταινία, μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση αυτού που πραγματικά ήταν, ή που ήθελαν στ’ αλήθεια να είναι. Κάτι σαν Ρομπέν των Δασών. Ήθελα να δείξω αυτή την πλευρά τους. Η Τζαμάικα ήταν ένας ονειρικός κόσμος, όπου η πραγματικότητα όπως την ξέρουμε δεν μπορούσε να ισχύει. Ζούσαν μια κατάσταση που τους απομόνωνε απ’ τον πραγματικό κόσμο. Δεν είχες πουθενά να πας, σπάνια υπήρχε κάποιος που μπορούσες να αποκαλέσεις «μπαμπά», υπήρχαν απλά άντρες που είχαν σχέσεις με γυναίκες. Δεν υπήρχε κανονική δομή στην οικογένεια. Στις πιο πολλές περιπτώσεις δεν υπήρχε αναγνώριση των παιδιών και ενώ μεγάλωνες με μητέρα, δεν υπήρχε υποδομή να σε στηρίξει με οποιονδήποτε τρόπο, επειδή ήταν πολύ δύσκολο. Ήταν πρακτικά αδύνατο εκείνες τις μέρες να προκύψει οτιδήποτε άλλο πέρα από την ανοχή στη βία και τη νοοτροπία της συμμορίας μεταξύ των πιτσιρικάδων, ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα στοιχειωδώς. Το σπουδαίο είναι ότι πάρα πολλοί άνθρωποι κατάφερναν να ζουν κάτω από αυτές τις φρικτές συνθήκες ειρηνικά και με παραγωγικό τρόπο. Αυτό ήταν κάτι.
Πώς φαινόταν η Τζαμάικα σε κάποιον που ερχόταν από την Άνδρο και τη Νέα Υόρκη;
Πραγματικά εξωτική. Ήταν μια ασυνήθιστη εμπειρία.
Πιο ασυνήθιστη και από τη Νέα Υόρκη; Είχες φύγει από ένα μικρό χωριό της Ελλάδας.
Κοίταξε, απ’ την Άνδρο έφυγα 17 χρονών, για την Αθήνα, από αυτό ακριβώς το σπίτι, από το ίδιο τραπέζι που καθόμαστε τώρα. Είχα την κωλοφαρδία να έχω έναν πατέρα πολύ ανοιχτόμυαλο, ναυτικό, που με έστειλε στην Αμερική στα 18 για σπουδές. Όλη μου η οικογένεια ήταν ναυτικοί, και οι δύο παππούδες μου, έτσι στο γυμνάσιο ετοίμασα το ναυτικό φυλλάδιο και το διαβατήριο για να μπαρκάρω. Όλα τα αγόρια στο νησί αυτό έκαναν. Στην Άνδρο δεν υπήρχε τίποτα. Ο πατέρας μου με συμβούλεψε -χωρίς να με προστάξει- να πάω στο Rhode Island School of Design, μία από τις καλύτερες σχολές design στον κόσμο, που δεχόταν 250 άτομα από 4.000 υποψήφιους. Δεν ξέρω πώς έγινε και μπήκα, γιατί αγγλικά δεν ήξερα και πολύ καλά, αλλά μου ζήτησαν κάτι σχέδια και αυτό ήταν νομίζω που τους έπεισε. Η επιλογή τους είναι πολύ εκλεκτική. Ακαδημαϊκά ήμουν πάτος, στο γυμνάσιο της Άνδρου έβγαζα με το ζόρι 14, αλλά αυτό δεν τους ενδιέφερε. Εδώ ήμουν αληταράς, εκεί όμως θριάμβευσα. Τελείωσα ζωγράφος χωρίς να ξέρει κανείς τι κάνω, γιατί στην αρχή έλεγα ότι σπουδάζω αρχιτεκτονική. Ήταν απ’ το ‘64 ως το ‘68, εποχή sex, drugs and rock ‘n’ roll, με μποέμικη ζωή στο Rhode Island και πολλή δουλειά. Μετά το σχολείο γύρισα εδώ λόγω χούντας, για να πάω φαντάρος. Ήταν και το Βιετνάμ, αν έμενα εκεί και παντρευόμουν ήμουν από τους πρώτους που θα έφευγαν. Έπαιρναν πρώτα όσους ήθελαν να γίνουν Αμερικάνοι. Είχα και την οικογένειά μου εδώ, οπότε τι να κάνω, ήρθα και πήγα φαντάρος δύο χρόνια. Στο μεταξύ παντρεύτηκα την Eugenie - φέτος κλείνουμε μαζί 39 χρόνια. Στο γάμο ήμασταν μόνο οι δυο μας και ο αδερφός μου, κανένας άλλος συγγενής ή φίλος, δεν θέλαμε να βάλουμε την οικογένεια στη μέση. Μόλις απολύθηκα πήγαμε στη Μινεσότα και έπιασα δουλειά σε διαφημιστικό γραφείο για ενάμιση χρόνο. Ήταν η πρώτη κι η τελευταία φορά που δούλεψα σε γραφείο. Μετά μαζέψαμε τα πράγματά μας από κει και πήγαμε στη Νέα Υόρκη. Γίναμε μποέμηδες. Ζούσαμε σε ένα εγκαταλειμμένο κτίριο στην Τραϊμπέκα. Το βράδυ έβγαινες έξω και δεν έβλεπες φως πουθενά τριγύρω, όλα μαύρα κι άραχλα.
Άφησες τη δουλειά γραφείου και πήγατε στη Νέα Υόρκη. Πώς ζούσατε;
Έκανα freelance δουλειές. Η Eugenie δούλευε στην υφαντουργική βιομηχανία, σχεδίαζε υφάσματα. Βασικά έχτιζα και επισκεύαζα το κτίριο που μέναμε κι έβρισκα δουλειές εδώ κι εκεί. Δούλευα σαν φωτογράφος, μέχρι που μου ζήτησαν απ’ το «New York Magazine» να φωτογραφίσω έναν νεαρό Τζαμαϊκανό στο κλαμπ Tropical, ένα άθλιο κλαμπ στο Μπρούκλιν. Πήγα εκεί και αυτός που εμφανίστηκε ήταν ο Augusto Pablo, παίζοντας μελόντικα. Έμεινα άναυδος. Αυτός ήταν κι ο πρώτος που γνώρισα.
Με τη ρέγκε είχες ασχοληθεί;
Πρωτάκουσα Bob Marley μέσω των Wailers γύρω στο ‘74, εντελώς τυχαία. Πηγαίναμε με την Eugene στη Μινεσότα και σταματήσαμε για λίγες μέρες να δούμε μια φίλη μας στο Σικάγο. Κάποια νύχτα είπε «πάμε σε ένα κλαμπ που έχει ενδιαφέρουσα μουσική», κι έπαιζε ο Bob Marley. Ήταν μια εκπληκτική εμφάνιση. Βεβαίως τη ρέγκε την ήξερα, υπήρχε έξαρση της μουσικής της Καραϊβικής πολύ νωρίτερα.
Τι μουσική άκουγες μέχρι τότε;
Πολλά πράγματα. Κυρίως ροκ και R&B∙ η γυναίκα μου είχε δυο αδέρφια που έπαιζαν κιθάρα. Και πολύ blues φυσικά. Αν υπήρχε χώρος στην καρδιά μου μόνο για ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, θα ήταν τα blues. Όλα άρχισαν κατά κάποιον ανεξήγητο τρόπο απ’ την αγάπη μου για τα ρεμπέτικα. Ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, παρόλο που κανείς δεν την καλλιέργησε από την οικογένειά μου. Ούτε ο πατέρας μου ούτε κανείς άλλος στην Άνδρο ενδιαφερόταν γι’ αυτά. Στην Άνδρο έπαιζαν και άκουγαν τη δικιά τους μουσική, δημοτικά, νησιώτικα. Είναι ένα πολύ συντηρητικό μέρος. Τέλος πάντων, το ίδιο που μου συνέβαινε με τα ρεμπέτικα και τα blues μου συνέβη και με τον Bob Marley. Υπήρχε ήδη το rock-steady και η ska, αλλά όταν άκουσα τον Augusto Pablo κατάλαβα ότι ήταν κάτι πολύ βαθύ, δεν ήταν απλά αυτό που άκουγες. Η ρέγκε ήταν μουσική με εύρος και μεγάλη ποικιλία σε ήχους και αν ψάξεις τι έγινε σ’ αυτή από το τέλος των ‘60s μέχρι τις αρχές των ‘70s, είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι όλα τα έκαναν οι ίδιοι είκοσι-είκοσι πέντε άνθρωποι στα στούντιο του Kingston. Κυριολεκτικά. Όλα τα είδη ξεκίνησαν ταυτόχρονα και από τους ίδιους μουσικούς (ska, rock-steady, reggae, rocker, the dubs). Οι ίδιοι που ξεκίνησαν τη ska ξεκίνησαν και τη ρέγκε: δυο τρεις ντράμερ, δυο τρεις κιθαρίστες, δυο τρεις μπασίστες, κι αυτό ήταν όλο. Η ποιότητα των τραγουδιστών έπαιξε σημαντικό ρόλο, η έμπνευση που προκαλούσαν στους μουσικούς. Ο ήχος υπήρχε, το μόνο που χρειαζόταν ήταν να μπορεί βγει ένα 45άρι δισκάκι στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα: Σε δύο ώρες, ακόμα και σε μισή, για να στοιχίσει όσο φτηνότερα γίνεται. Ήταν μουσική για άμεση κατανάλωση. Οι ηχογραφήσεις γίνονταν σε υποτυπώδη στούντιο και τα νέα κομμάτια παίζονταν τα Σαββατοκύριακα σε μεγάλες υπαίθριες χορευτικές συγκεντρώσεις. Υπήρχαν φορτηγάκια με ενισχυτές και τεράστια ηχεία που έφταναν παντού. Αργότερα άρχισαν να ηχογραφούν δισκάκια επιτόπου και να τα πουλάνε σε δυο τρεις καλύβες ή μαγαζιά. Έτσι συνέβαινε. Και τα πουλούσαν περισσότερο στην Αγγλία και λιγότερο στην Αμερική.
Η Αγγλία ήταν πάντα πιο ανοιχτή στη ρέγκε.
Ναι, έπαιξε ρόλο και το ότι η Τζαμάικα ήταν αγγλική αποικία. Ήταν πιο εύκολο για έναν Τζαμαϊκανό να πάει στην Αγγλία απ’ ό,τι να πάει στην Αμερική, εξαιτίας του διαβατηρίου και της πράσινης κάρτας. Επίσης, είχαν αποδεχτεί τη ρέγκε περισσότερο. Οι μπάντες της 2 Tone, οι Selecter, π.χ., ήταν όλοι σπουδαίοι. Να προσθέσω ότι το πανκ οφείλει πολλά στη ρέγκε, είχαν το ίδιο attitude. Αυτός ήταν κι ο λόγος που έκαναν πανκ διασκευές σε ρέγκε κομμάτια. Οι Clash, για παράδειγμα.
Πόσο τοπικό ήταν όλο αυτό που συνέβαινε στην Τζαμάικα; Ήταν κάποιου είδους γκέτο;
Πάρα πολύ τοπικό. Μπορείς να το αποκαλέσεις γκέτο, αλλά δεν ήταν πραγματικά. Τα γκέτο στην Τζαμάικα ήταν γειτονιές που αποτελούνταν από κατοικίες γύρω από αυλές, όπως στην Αθήνα του ‘20 και του ‘30, ή όπως τα αφρικάνικα χωριά. Μέσα σ’ αυτές υπήρχαν κοινωνικοί μηχανισμοί που λειτουργούσαν αυτόνομα και ξεχωριστά από το γενικό σχήμα, που ήταν η κυβέρνηση, η αστυνομία, ο στρατός και η δικαιοσύνη. Και το τοπικό ραδιόφωνο δεν έπαιζε σχεδόν ποτέ ρέγκε. Έπαιζε σόουλ και ντίσκο, όπως και τα κλαμπ.
Δεν στήριζαν τη δικιά τους σκηνή;
Δεν ήταν η δικιά τους σκηνή, επειδή κανείς δεν έβγαζε λεφτά από αυτή. Τα λεφτά τα έβγαζαν μόνο δυο τρία άτομα που είχαν τα sound system. Στην πραγματικότητα μόνο δύο άνθρωποι ήταν υπεύθυνοι για το πιο μεγάλο μέρος των πρώτων κυκλοφοριών, ο Coxton και ο Duke Reid. Όταν άρχισε να γίνεται γνωστό το είδος στον κόσμο, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν και μέχρι τα μέσα των ‘70s αυτό που ξέρουμε ως ρέγκε είχε χαθεί. Δεν γινόταν τα ίδια άτομα να συμμετέχουν σε τόσα σχήματα, δεν υπήρχαν αρκετοί μουσικοί για να φτιάξουν περισσότερες από 5-6 μπάντες. Ο Bob Marley πήρε μερικούς απ’ τους καλύτερους και οι υπόλοιποι άρχισαν να μετακομίζουν στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, μέχρι που στο τέλος των ‘70s δεν υπήρχε τίποτα. Ας πούμε ότι όλα τέλειωσαν με τη συναυλία για την ειρήνη το 1978.
Να γυρίσουμε πίσω στην ταινία; Γιατί λείπουν βασικά στοιχεία της Τζαμάικα; Οι φοίνικες, οι παραλίες; Αποφεύγεις να τα δείξεις.
Το έκανα σκόπιμα. Ο στόχος μου στην ταινία ήταν πολύ απλός. Απ’ την αρχή τη σκέφτηκα σαν ένα τραγούδι, και το ζήτημα δεν ήταν τι θα έβαζα σε αυτή, αλλά τι θα άφηνα απ’ έξω. Έπρεπε να κάνω επιλογή. Δεν γίνεται να χωρέσεις τα πάντα σε μια ταινία. Η γιαγιά μου, που δεν είχε πάει ποτέ σχολείο και ήταν μια θαυμάσια γυναίκα, με κοίταζε να ζωγραφίζω όταν ήμουν μικρός και μου έλεγε «αυτό είναι πολύ φορτωμένο», αν του έβαζα πάρα πολλά στοιχεία. Στη δικιά μου περίπτωση προσπάθησα να κρατηθώ σε ένα πλαίσιο και δεν είδα τον εαυτό μου σαν κινηματογραφιστή, αλλά γενικά σαν καλλιτέχνη.
Γνώριζες όμως ότι έκανες μια ξεχωριστή ταινία;
Σκεφτόμουν ότι η ταινία επρόκειτο να είναι ξεχωριστή, αλλά ταυτόχρονα δεν με απασχολούσε τίποτα πέρα από το να την ολοκληρώσω. Μπορούσε να γίνει οτιδήποτε στη διάρκεια των γυρισμάτων και να τα τίναζε όλα στον αέρα. Κάποια μέρα ένα παιδί θα μπορούσε να τραβήξει τη σκανδάλη και να σκοτώσει κάποιον -μιλάμε για το Kingston, ένα μέρος όπου σκοτώθηκαν 600 παιδιά εκείνη τη χρονιά- κι αυτό θα ήταν πλήρης καταστροφή. Θα ήταν το τέλος. Μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού σκοτωνόταν και μάλιστα τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο. Ήταν πόλεμος μεταξύ των συμμοριών, αλλά, είτε το πιστεύεις είτε όχι, η νομοθεσία δεν τους απέτρεπε, γιατί τα όπλα κυκλοφορούσαν παντού. Υπήρχε λαγνεία για τα όπλα, ήταν πολύ cool να έχεις ένα πάνω σου και υπήρχαν και οι πολιτικοί που κυκλοφορούσαν με ολόκληρες στρατιές οπλισμένων τύπων. Ο πιο μεγάλος μου φόβος ήταν αυτά τα παιδιά, 11, 12 χρονών, που δεν μπορούσες ποτέ να προβλέψεις τις αντιδράσεις τους και μπορούσαν να σκοτώσουν για το τίποτα. Νομίζω ότι ήμουν πολύ τυχερός που κατάφερα να ολοκληρώσω την ταινία. Κάθε μέρα έτρεμα μήπως σκοτωθεί κάποιος από το συνεργείο ή τους ηθοποιούς.
Θυμίζει λίγο την πιο σύγχρονη κατάσταση στο hip hop.
Όχι τόσο, γιατί οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί και έφτιαχναν μουσική τα έτρεμαν τα όπλα. Δεν τα χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι. Δεν ήταν ανόητοι, ξέρεις. Δεινοπαθούσαν απ’ αυτά. Αυτό που με κάνει να βλέπω τον Bob Marley σαν ήρωα ήταν που επέστρεψε και προσπάθησε να βάλει μερικά πράγματα σε τάξη. Φυσικά δεν τα κατάφερε σε όλα, και υπήρξαν πολλές αντιδράσεις από τους ανθρώπους στους δρόμους, αλλά αυτή η προσπάθεια ανακωχής και ειρήνης σταμάτησε τη βία για ένα χρόνο. Ξανάρχισε όμως, και πριν κλείσει χρόνος και οι δυο αρχηγοί των εχθροπραξιών ήταν νεκροί. Και μετά ήρθε η κοκαΐνη.
Στη θέση του ganja;
Το χόρτο ήταν ακόμα εκεί, αλλά η κοκαΐνη ήταν αυτή που σκότωνε και κατέστρεφε. Εμπλέκονταν πάρα πολλά χρήματα, οι άνθρωποι έγιναν πιο επιθετικοί και άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Ταυτόχρονα μπορούσες να συναντήσεις τους πιο γλυκούς ανθρώπους και τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις, ένα εργοστάσιο εκφράσεων σε ένα μέρος τόσο μικρό. Δεν μιλάω για το Kingston, οι μικρές ομαδικές φτωχικές κατοικίες ήταν περισσότερο σαν φαβέλες και λιγότερο σαν γκέτο. Σε αυτά τα 2-3 μέρη εδώ κι εκεί έμεναν όλοι οι ράστα μουσικοί.
Τι ακριβώς είναι οι ράστα;
Η ρέγκε και οι ράστα πάνε μαζί, έγιναν ένα πράγμα. Έγιναν ο λόγος που ο κάθε νέος στο Kingston μπορεί να πει «ναι, τώρα έχω σημαία, έχω έθνος, έχω θεό και τώρα άντε γαμήσου, λευκέ, κι εσύ, επίσης, ‘καραφλέ’».
Ποια η διαφορά μεταξύ rasta και jah;
Είναι το ίδιο πράγμα. Jah Ras Tafari, τίτλος του Haile Selassie, αυτοκράτορα της Αιθιοπίας, Οι Rastafarians ήταν ακόλουθοι του Marcus Garvey που ήταν το πρόσωπο-κλειδί σε όλα αυτά. Προσπάθησε να οργανώσει τους μαύρους και να τους πείσει να επιστρέψουν στην Αφρική. Αυτό που έλεγε ήταν: «Ο μαύρος δεν είναι λευκός, ο μαύρος ανήκει στην Αφρική».
Ρατσιστικό ακούγεται.
Εντελώς. Μου έλεγαν «από σένα, Έλληνα, δεν θέλουμε τίποτα, επειδή οτιδήποτε μας δίνεις δεν είναι δικό σου για να μπορείς να το δώσεις. Είναι η δικιά μου ζωή και η δικιά μου ζωή είναι μαύρη και δεν θα μπορέσει ποτέ να βελτιωθεί με τη δικιά σου φροντίδα. Θέλω να φροντίζω για τη ζωή μου, να την ελέγχω, έτσι θα πάω στην Αφρική που είναι γεμάτη μαύρους και θα γίνω μέρος αυτού του άλλου κόσμου, της μαύρης ζωής». Υπήρχε ρατσισμός και ανάμεσά τους, ανάμεσα στους ανοιχτόχρωμους και στους πιο σκούρους μαύρους, ανάμεσα στους πιο μορφωμένους και στους αμόρφωτους.
Πώς έπεισες τους μουσικούς να παίξουν ρόλους στην ταινία σου; Δεν έκανες ντοκιμαντέρ τελικά.
Έζησα πάνω από δύο χρόνια μαζί τους και μου πήρε αρκετό καιρό για να τους πείσω. Δεν ήταν κάτι που μπορούσες να επιβάλεις. Το ενδιαφέρον με την ταινία ήταν ότι όλα έγιναν αντεστραμμένα: πρώτα έκανα το κάστινγκ, έπειτα επέλεξα τους χώρους και τελευταίο έγραψα το σενάριο. Κι όλοι παίζουν τον εαυτό τους, αυτό ακριβώς που είναι. Αυτά που λένε είναι πολύ απλά, ακόμα και η πλοκή είναι πολύ «φτωχή». Αφού έζησα για καιρό στο νησί, δεν ήθελα να γυρίσω ντοκιμαντέρ, όλοι μπορούσαν να πάνε να το κάνουν αυτό. Ήθελα να φτιάξω μια ταινία για τη μουσική της Τζαμάικα και να συμπεριλάβω όλους τους ανθρώπους που ήταν εκεί, με εξαίρεση τον Bob Marley.
Γιατί δεν τον ήθελες στην ταινία;
Επειδή ήταν πολύ μεγάλος σταρ και θα γινόταν μια ταινία για τον Marley.
Μπορούσες να τον έχεις όμως;
Σίγουρα. Εκείνη την εποχή μόλις τον είχαν πυροβολήσει και δεν ήταν στην Τζαμάικα. Θα επισκίαζε σίγουρα τους άλλους μουσικούς, που ήταν το ίδιο ή ακόμα καλύτεροι, και δεν ήθελα. Δεν έχω τίποτα εναντίον του Marley, αλλά πιστεύω πραγματικά ότι ο Burning Spear είναι σπουδαίος, το ίδιο και οι περισσότεροι μουσικοί που συμμετέχουν. Για διάφορους λόγους. Κατάφερα να συμμετέχουν όλοι οι καλοί μουσικοί και νομίζω ότι κατέγραψα τη μουσική της εποχής στο καλύτερο σημείο της.
Πώς ήταν η υποδοχή της ταινίας;
Τρομερή. Στο film festival στο Λος Άντζελες πρωτοπαίχτηκε σε ένα μεγάλο θέατρο 800 ατόμων, γεμάτο, και την ξανάπαιξαν μετά το τέλος του φεστιβάλ, γιατί ήθελαν πάρα πολλοί να τη δουν. Προβλήθηκε πρώτη φορά Κυριακή, ξαναπαίχτηκε Δευτέρα και τα εισιτήρια πουλήθηκαν μέσα σε μισή ώρα. Το βράδυ ήταν τίγκα και απ’ έξω άνθρωποι να περιμένουν. Στις Κάννες προβλήθηκε το ίδιο βράδυ που παιζόταν το «Αποκάλυψη τώρα» του Κόπολα και δημιουργήθηκε ένα επεισόδιο με χιλιάδες ανθρώπους, έφιππους μπάτσους και ΜΑΤ. Έγινε παρεξήγηση. Ήταν πολλοί αυτοί που ήθελαν να μπουν, είχαν πουληθεί τα εισιτήρια κι έγινε ένας χαμός. Την άλλη μέρα ήταν πρωτοσέλιδο παντού. Μου έκαναν εντύπωση οι κριτικές στη Γαλλία, ακόμα κι από συντηρητικές εφημερίδες. Η πρώτη φράση που έγραψε η «Monde» ήταν «το “Rockers” δεν είναι ταινία, είναι έργο τέχνης. Τόσο καλό που είναι δύσκολο να το πιστέψεις, κι όμως είναι αλήθεια». Οι «Financial Times» είχαν γράψει «πρέπει να είσαι τρελός αν χάσεις το “Rockers”». Η ρέγκε είχε γίνει διεθνής μουσική, όπως η σάμπα, η ρούμπα, η κουβανέζικη μουσική. Είχε προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα και είχε περάσει σε όλο τον κόσμο για πρώτη φορά. Αμέσως μετά την προβολή της ταινίας, με αντιμετώπισαν σαν κάτι αξιοπερίεργο, είχα προτάσεις απ’ το Χόλιγουντ, αλλά ήθελα να κάνω άλλα πράγματα.
Λεφτά έβγαλες από την ταινία;
Το απίθανο είναι πως όχι. Τίποτα. Κάποιοι έβγαλαν τρομερά λεφτά. Απ’ τη μουσική και μόνο. Στη Γαλλία η ταινία παιζόταν για έξι μήνες σε τρεις αίθουσες, στην Αγγλία τα ίδια, ένας φίλος μου με είχε πάρει τηλέφωνο από την Ισπανία επειδή έκαναν ουρές για να τη δουν. Κι εγώ ούτε καν ανακατεύτηκα καθόλου. Υπήρξαν μεγάλα προβλήματα μετά, όταν τελείωσε το φιλμ.
Δηλαδή;
Μπλέξαμε. Δεν είχε κανένας την εμπειρία, από εμένα μέχρι τον παραγωγό και τους ανθρώπους του, δεν είχαν κάνει ποτέ τους τέτοιο πράγμα και δεν ήξεραν τι έπρεπε να γίνει. Αυτοί είχανε μια ιδέα ότι θα βγει ένα φιλμάκι και δεν μπορούσε κανείς να μπει σε αυτήν τη διαδικασία…
Να την προωθήσει;
Την προώθησαν, αλλά τους τα πήραν όλα. Δεν ήξεραν πώς να το εκμεταλλευτούν. Από την άλλη, και να ήξεραν νομίζω ότι πάλι τα ίδια θα έκαναν. Πίστεψέ το, τώρα, μετά από σχεδόν 30 χρόνια, άρχισα να βγάζω λεφτά από αυτό. Με το DVD. Μετά από τόσα χρόνια, μόλις μου ήρθε ένα τσεκ με μικρό νούμερο… Πολύ μικρό. Είναι γελοίο. Είχε σπάσει ρεκόρ, παιζόταν σε τέσσερα σινεμά στην Αμερική για μήνες, και από μια μικρή ταινία σαν κι αυτή θα έπρεπε να είχαμε βγάλει κάτι. Ούτε από τη μουσική έβγαλα τίποτα. Έμπαινα στο Tower Records στη Νέα Υόρκη και έβλεπα στοίβες τα CD, και σκεφτόμουν ότι άλλοι έπαιρναν τα λεφτά που μου ανήκαν. Είμαι ο παραγωγός του soundtrack.
Πόσο είχε στοιχίσει η ταινία;
Περίπου 500 χιλιάδες δολάρια. Γνώρισα τον παραγωγό, που ήταν νεαρός και είχε το μικρόβιο να φτιάξει ταινίες, πίστεψε σε μένα και συνεργαστήκαμε. Έκανα μερικά πρόχειρα γυρίσματα, του έδειξα το υλικό και μου είπε «κάνε ό,τι θέλεις». Μου έδωσε το πράσινο φως. Δυστυχώς δεν ζει σήμερα.
Διατήρησες επαφή με τους ανθρώπους που παίζουν στην ταινία;
Οι περισσότεροι σήμερα έχουν πεθάνει. Οι μισοί έχουν δολοφονηθεί. Τον Dirty Harry, π.χ., τον σκότωσαν στη Νέα Υόρκη. Μπήκε φυλακή δυο χρόνια, μάλλον για ναρκωτικά ή για μια παρεξήγηση - κάποιον είχε χτυπήσει, δεν είμαι σίγουρος, ούτε ρώτησα, και μετά από 6 μήνες αφότου βγήκε, τον σκότωσαν. Τον Natty Garfield το ίδιο. Αντίθετα, ένας φίλος μου που τον είχα ξεγραμμένο ζει, τηλεφωνηθήκαμε τελευταία. Ρωτάω συνέχεια ποιος ζει, ποιος πεθαίνει. Οι περισσότεροι πια δεν είναι στην Τζαμάικα.
Φιλίες έκανες;
Ήμουν τόσα χρόνια εκεί και με ήξεραν, ήταν κάτι απαραίτητο για μένα το να κάνω φιλίες. Να ανοίξω όλα τα χαρτιά μου. Δεν είχα πολλά, αλλά ήθελα να ξέρει ο καθένας ποιος είμαι. Υπήρξε εποχή που στο σπίτι μας στη Νέα Υόρκη ερχόταν κόσμος απ’ την Τζαμάικα κάθε μέρα. Ήταν και κοντά στο Μπρούκλιν, όπου έμεναν Τζαμαϊκανοί, αλλά και όποιος ερχόταν να παίξει στην πόλη πέρναγε απ’ το σπίτι.
Σεβάστηκαν αυτό που έκανες;
Νομίζουν όλοι ότι έχω βγάλει τα πολλά λεφτά∙ όχι όλοι, αλλά είναι δύσκολο να πείσεις κάποιον ότι δεν έβγαλα μία.
Αν ακούσει κάποιος τον τίτλο σήμερα θα νομίσει ότι είναι μια ταινία για ρόκερς, όχι για Τζαμαϊκανούς.
Η λέξη ρόκερς ήταν δημοφιλής στην περίοδο αιχμής της ρέγκε, υπήρξε ένας νέος ήχος που ήταν πολύ εκλεπτυσμένος, με καινούργια drumming συστήματα∙ ο Sly Dunbar έβγαλε τον δικό του ρυθμό κατά κάποιον τρόπο. Πιο σκληρό. Είναι μια λέξη που έπαιζε τότε: ροκ στέντι, ρόκερς. Ο παραγωγός διάλεξε τον τίτλο. Το γραφικό είναι δικό μου και η αφίσα το ίδιο, τα είχα κάνει όλα μόνος μου γιατί δεν είχαμε κανέναν άλλο. Ο ίδιος είχα γράψει και το σενάριο.
Πόσο σε είχε επηρεάσει ο «Κλέφτης Ποδηλάτων» του Ντε Σίκα;
Η αλήθεια είναι πως όταν κατέληξα στον πρωταγωνιστή, τον Horsemouth, και επέλεξα τα τραγούδια, τους χώρους και τις τοποθεσίες που θα το γύριζα, ήθελα κάτι στο σενάριο που να μας επέτρεπε να περιπλανηθούμε παντού στο νησί. Μια νύχτα συζητάγαμε για ταινίες με κάποιον φίλο μου, ανέφερα το μηχανάκι, και αυτό ήταν! Ενθουσιάστηκε.
Κάπνιζες χόρτο εκείνη την εποχή;
Βεβαίως. Δεν υπήρχε κανείς που να μην κάπνιζε χόρτο τότε, ακόμα και ο Πρόεδρος Κλίντον και ο Ομπάμα κάπνιζαν.
Δεν το κατάπιναν, όμως, λένε.
Ο Ομπάμα δεν είπε τέτοιο πράγμα.
Και πώς ήταν το χόρτο της Τζαμάικα;
Άθλιο. Χειρότερο κι απ’ της Νέας Υόρκης.
[αυτή ήταν η πρωτη συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε ποτέ, για το vice. το σημερινό του πορτρέτο κάτω δεξιά είναι του freddie f., οι υπόλοιπες φωτο είναι από το προσωπικό αρχείο του ted bafaloukos].