Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

the guilt of feeling alive και ξερό ψωμί



~η γωνία ιουστινιανού και καλλιδρομίου -φαίνεται λίγο ξώφαλτσα απ' το μπαλκόνι μου
- είναι ο δρόμος που ο συχωρεμένος ο μίλτος μαχαίρωσε τη συχωρεμένη τη στέλλα [αυτός κατέβαινε την καλλιδρομίου, αυτή ερχόταν απ' την πλατεία εξαρχείων -μόλις του είχε φορέσει το κέρατο- και τη συνάντησε μπροστά στο medusa tattoo. εκεί της φώναζε ''φύγε στέλλα, κρατάω μαχαίρι, γιατί δεν φεύγεις;'', προσπάθησε ο άνθρωπος να της δώσει μια ευκαιρία να μην τον κάνει φονιά, αυτή τίποτα]. τα εξάρχεια πριν από 55 χρόνια ήταν χωματόδρομοι και παλιόσπιτα, μόνο οι μουριές της καλλιδρομίου θυμίζουν αμυδρά την περιοχή, το πλάνο που δείχνει αστραπιαία τη σπύρου τρικούπη είναι σαν να είναι γυρισμένο στα ζαγοροχώρια.
στη φωτο [κάτω αριστερά] το πλάνο δεν καλύπτει το σημείο του φονικού, είναι λίγο πιο δεξιά, αλλά με τόσα παρκαρισμένα αυτοκίνητα έβγαιναν μόνο καπό. εκεί που είναι παρκαρισμένο το αυτοκίνητο -μέσα στη μέση του δρόμου- περπάταγε ο μίλτος λίγο πριν τραβήξει το σουγιά.
~είναι γεγονός, οι sun of nothing βγάζουν νέο δίσκο [the guilt of feeling alive] και αυτό είναι το δελτίο τύπου με την ανακοίνωση για τις εκδόσεις του άλμπουμ και τα event:
"Μετά από δύο full length-διαμάντια του ελληνικού underground, οι Sun Of Nothing, η αιχμή της εμπροσθοφυλακής του Ελληνικού ακραίου ήχου, κυκλοφορούν σε συνεργασία με την Catch The Soap Productions το τρίτο τους full length με τίτλο “The Guilt Of Feeling Alive”. Ξεπερνώντας τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, δημιουργούν την αδιαμφισβήτητα σπουδαιότερη και πλουσιότερη δουλειά τους μέχρι τώρα, προσθέτοντας την κορυφή ενός άτυπου τρίπτυχου-μνημείου στην ηχητική βία και το ενδότερο σκοτάδι.
Το “The Guilt Of Feeling Alive” θα κυκλοφορήσει σε digipack CD έκδοση, σε δύο ξεχωριστές χρωματιστές εκδόσεις βινυλίου, καθώς και σε ειδικές limited χειροποίητες εκδόσεις: μία book CD edition 68 σελίδων σε 110 αντίτυπα* και μία μαύρου βινυλίου, το καθένα με μοναδικά μεταξοτυπωμένα εξώφυλλα διαφορετικά από αυτά της κανονικής έκδοσης (die-hard limited edition, 20 αντίτυπα συνολικά με μόνο τα 12 διαθέσιμα στο κοινό).
** Το digipack CD αναμένεται να ειναι στα ράφια των καταστημάτων μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου, ενώ τα βινύλια στα μέσα του Ιανουαρίου.
*Η περιορισμένη book CD edition δε θα ειναι διαθέσιμη στα καταστήματα, παραμόνο στο online store της CTS και στο release live της μπάντας την Πέμπτη 13 Ιανουαρίου στο Αn Club. Περισσότερες λεπτομέρειες παρακάτω.
**H die-hard limited edition του βινύλιο θα ειναι αποκλειστικά διαθέσιμη σε κλήρωση που θα πραγματοποιηθεί στο 1ο Soap Party τη Τετάρτη 1/12 στο Dasein. Περισσότερες λεπτομέρειες παρακάτω.
~ακολουθούν λεπτομέρειες για το μεθαυριανό [1/12] event:
"Η Catch The Soap Productions - με αφορμή την κυκλοφορία "The Guilt Of Feeling Alive" των Sun Of Nothing - εγκαινιάζει τα "Soap Parties" στο Dasein - Coffee, Art & Spirits (Σολωμού 12, Εξάρχεια). Την Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου στις 21:30, ο frontman των Sun Of Nothing Ηλίας (aka Cocaine Death) αναλαμβάνει τα decks με ξεχωριστές προσωπικές επιλογές που απλώνονται “από την obscure 80's synth μέχρι την kvlt black metal και από την dance μουσική του '90 μέχρι τους αφανείς ήρωες του σήμερα”. Αποκλειστικά και μόνο οι παρευρισκόμενοι θα έχουν τη δυνατότητα να προπαραγγείλουν τη κανονική έκδοση βινυλίου, δηλώνοντας τη επιθυμία τους να συμμετάσχουν στην κλήρωση (που θα πραγματοποιηθεί το ίδιο βράδυ τα μεσάνυχτα) για να τους αποσταλεί η συλλεκτική die-hard limited edition αντί της κανονικής. ΠΡΟΣΟΧΗ: η die-hard limited edition θα είναι διαθέσιμη αποκλειστικά και μόνο εκείνο το βράδυ!
~αλλαγή κλίματος: μπορεί να μην έχω ακούσει ποτέ ολόκληρο δίσκο της lady gaga, απ' τα λίγα που έχουν πάρει τ' αυτιά μου από δω κι από κει όμως μπορώ να πω ότι το έργο τέχνης του alex c είναι κλάσης ανώτερο, τουλάχιστον από στίχους σκίζει. εδώ υπάρχει, μαζί με το μανιφέστο [για να το κατεβάσεις κάνεις κλικ πάνω στο εξώφυλλο].

nothing days presents... part 1


λεπτομέρειες προσεχώς. artwork by narita

sequence theory project


τα πιο πολλά τραγούδια τους θα μπορούσαν να είναι cocorosie, το άλμπουμ τους toyland υπάρχει εδώ και αν έχεις όρεξη για μπρίστολ, μελαγχολία και νύχτες με χιονιά αξίζει να τους τσεκάρεις [αμάν, πόσο θα κρατήσει αυτός ο παρατεταμένος μάιος, μας έφαγαν τα κουνούπια. τι κωλόκαιρος].
αν είχε βγει το '93, σήμερα θα ήταν classic.

νέιτ


bootleg

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

nteibint-ep 1


η επιστροφή του nteibint από τον ελληνικό στρατό με ένα ep και δυο δυναμίτες.

candies


~το άλμπουμ του το είχε προτείνει πριν από δυόμιση μήνες ο gutted αλλά δεν μου είχε γεμίσει το μάτι, άσε που με τέτοιο όνομα [dj nate] δύσκολα σπαταλάς χρόνο για να δοκιμάσεις τη μουσική του. σήμερα επέμενε ο man να τον ακούσω, με διαβεβαίωσε ότι δεν είναι τέκνο και με έπεισε.
ο dj nate λοιπόν είναι ένα τσογλανάκι απ' το σικάγο, 20 χρονών [φαίνεται πιο μικρός], που παίζει juke [τον πιο σέξι αμερικάνικο ήχο των τελευταίων χρόνων] που όταν τον βλέπεις είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι πίσω απ' το παρουσιαστικό του ανήλικου κρύβει τέτοιο δυναμικό. αυτό που τον κάνει ξεχωριστό εκτός απ' τους έντονα χορευτικούς ρυθμούς του [χιπ χοπ σε πιο γρήγορες στροφές ή jungle σε πιο αργές, διαλέγεις και παίρνεις] είναι τα πιτσαρισμένα φωνητικά που κάνουν τα κομμάτια του μελοδράματα, το ίδιο στοιχείο που έδινε δραματική χροιά στο untrue του burial. αυτός ο πιτσιρικάς, λοιπόν, έχει φτιάξει ένα άλμπουμ [da track genious, στην planet mu] που είναι ιδανικό για χορό, αλλά ταυτόχρονα κατορθώνει με τις παραμορφωμένες φωνές των samples να το κάνει να ξεχυλίζει από συναίσθημα. είναι πιο καλό απ' ό,τι ακούγεται στην περιγραφή. και ναι, έχει πολύ πιο μεγάλο ενδιαφέρον από το άλμπουμ του kanye west.
~αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του δίσκου και αυτό άλλο ένα. genius.
ολόκληρο το άλμπουμ στο σιμποξ.

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

ντάι-[ρ]α-ρι

μπέσαμε μούτσο




με τον ήλιο τα βάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφούν;

σήμερα, ανήμερα του αγίου στυλιανού, αποφασίσαμε να πάμε στο αρχαιολογικό μουσείο, γιατί δεν επιτρέπεται να είναι η heather στην ελλάδα τρία σχεδόν χρόνια και να μην έχει δει την αρχαία τέχνη.
το αποφασίσαμε στη μία το μεσημέρι [είναι η ώρα που ξυπνάνε οι άνεργοι] και φτάσαμε στο μουσείο κατά τις δύο, περπατώντας μέσα από τζάνκι που απλώνουν την ντάγκλα τους στην πατησίων και μαύρους που πουλάνε τη πραμάτεια τους [σιντί, ντιβιντί, τσάντες και κάλτσες, όλα χρήσιμα και φτηνά].
δεν μου φταίνε οι άνθρωποι, αλλά αυτή είναι η πρώτη εικόνα που αντικρίζει κάποιος ξένος που θέλει να επισκεφτεί το μουσείο: ναρκωμανείς σε στάση προσκυνήματος ντάλα μεσημέρι και πλανόδιους που κινούν μαύρο χρήμα -θα μου πεις αυτή δεν είναι η αθήνα, τι θέλεις να βλέπουν καλλιτέχνες με πουλόβερ ριχτά στους ώμους και ζευγαράκια που σπρώχνουν καροτσάκια με μωρά; το τι θέλω εγώ δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, γι' αυτό το προσπερνάω.
φτάσαμε λοιπόν στο ταμείο κατά τις δύο και κάτι, πληρώσαμε 7 ευρώ [η υπάλληλος μας μίλαγε αγγλικά, σου λέει ποιος έλληνας τρελάθηκε να έρθει στο αρχαιολογικό παρασκευή μεσημέρι] και ξεκινήσαμε να βλέπουμε τα εκθέματα από τα κυκλαδικά [ωραία μάρμαρα].
πριν μπούμε, ανακάλυψα ότι τις κυριακές το μουσείο είναι δωρεάν και αισθανθήκαμε λίγο μαλάκες, όχι για τα 7 ευρώ, αλλά γιατί θα μπορούσαμε να το ξέραμε και να ερχόμασταν σε δυο μέρες [έτσι κι αλλιώς, ελεύθερο χρόνο έχουμε μπόλικο].
αφού είδαμε προϊστορία, μινωικά ευρήματα κλπ και φτάσαμε στα αγάλματα, έρχεται μία υπάλληλος έντρομη και μας λέει ''γρήγορα, η ώρα πλησιάζει τρεις, ελάτε προς την κύρια είσοδο γιατί το μουσείο κλείνει''! [''κλείνει για πάντα;'', ''όχι, κλείνει για σήμερα'']. είχαμε μόλις και μετά βίας φτάσει στο άγαλμα του δία και η κυρία σχεδόν μας έσπρωξε προς την έξοδο, γιατί ήταν ώρα να σχολάσει.
η κατάσταση στο μουσείο λίγο πριν τις 3, καθημερινή και με μπόλικους τουρίστες ήταν πανικού, όλοι έτρεχαν να προλάβουν να δουν και λίγο το παιδί πάνω στο άλογο [στο τσακ προλάβαμενα το δείξουμε στη heather πριν μας πετάξουν κυριολεκτικά έξω], δυο γιαπωνέζοι έβγαζαν βιαστικά φωτογραφίες από ό,τι έβλεπαν μπροστά τους -τουλάχιστον να πάνε εικόνες στη χώρα τους από αυτά που δεν προλάβαιναν να μελετήσουν.
βγαίνοντας απ' το μουσείο θυμηθήκαμε ότι μπαίνοντας είχαμε και μια τσάντα που την είχαμε αφήσει στην γκαρνταρόμπα και γυρίσαμε πίσω. στο τσακ πριν κλείσει.
στην γκαρνταρόμπα, λοιπόν, μία ταμπέλα λέει ότι δεν έχουν καμία ευθύνη για ό,τι χαθεί απ' την τσάντα σου, γι' αυτό ταυτότητες, διαβατήρια, κλειδιά, κάρτες και λεφτά πρέπει να τα κουβαλάς πάνω σου. φυσικά μπορείς να αφήσεις εκεί την τσάντα γιατί δεν επιτρέπεται μέσα στο μουσείο. αντιθέτως, μαχαίρια, ψαλίδια, όπλα, ναρκωτικά μπορείς να τα περάσεις ελεύθερα, αν χρειαστεί, μπορείς να βγάλεις ένα ψαλίδι και να κόψεις τα νύχια των ποδιών ή να σουτάρεις τη δόση σου μπροστά από μια βιτρίνα. έτσι κι αλλιώς, στην αίθουσα που είναι ο τύμβος με το ανάγλυφο των αρχαίων που παίζουν χόκεϊ [δες φωτο κάτω δεξιά], ο υπάλληλος κοιμόταν του καλού καιρού. ίσως επειδή πλησίαζε το τέλος της βάρδιας κι είχε κουραστεί απ' το καθισιό.
όπως είναι λογικό, αρχίσαμε να βρίζουμε ''τη χειρότερη χώρα του κόσμου'', την ανοργανωσιά, το ''κωλοκράτος'' κι άλλα πολλά, τουλάχιστον όταν το μουσείο κλείνει σε μισή ώρα κάποιος οφείλει να σε ενημερώνει πριν μπεις ή πριν κόψεις εισιτήριο [στην αγγλία το τελευταίο μισάωρο πριν κλείσουν τα πιο πολλά μουσεία είναι δωρεάν]. φαντάσου να είσαι ξένος, να έχεις τζετ λανγκ, να προσπαθείς να συνέλθεις μεσημεριάτικα και να ελπίζεις να δεις το αρχαιολογικό. την έβαψες.
μετά πήγαμε στην ''κρήτη'' για φαΐ και αποζημιωθήκαμε. ήρθε κι ένας χοντρός μουστακαλής και μας τραγούδησε το μπέσαμε μούτσο με κιθάρα, σε mashup με τον ξυλούρη.
εκνευριστικός, αλλά ήταν τέλεια.

yogi sister ep [vol.1]


~το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ των baby guru είναι έτοιμο και κυκλοφορεί στις αρχές του 2011 απ' την cast-a-blast. επειδή όμως ηχογραφούν με ρυθμούς prince στα 80s κι ετοιμάζουν ένα άλμπουμ την εβδομάδα, ορίστε ένα προχθεσινό τζαμάρισμα που κατέληξε στο πρώτο yogi ep -το όνομα του οποίου είναι ένα τρίμπιουτ στο yogi tea [και συγκεκριμένα στο choco aztec spice yogi tea (φανταστικό τσάι που σερβίρεται με μπόλικο γάλα και δυο κουταλάκια ζάχαρη)]. το sister δεν θέλω να το σχολιάσω.
αυτά είναι τα σχόλιά τους για το ep:

~''Το yogi sister ep (vol. 1)
είναι το 1ο μέρος από μια σειρά πρωτόγονων-πειραματικών ηχογραφήσεων που θα διατίθενται δωρεάν (είτε μέσω downloading, είτε με μοίρασμα cd ή κασσέτας σε συναυλίες) και αποτελεί τον φόρο τιμής των baby guru στον διαλυμένο ήχο παλιάς κασσέτας που σημάδεψε τα παιδικά τους χρόνια. Τα basic tracks ηχογραφήθηκαν χρησιμοποιώντας μοναχά ένα μικρόφωνο στην άκρη του δωματίου, και στη συνέχεια προστέθηκαν samples (παιγμένα όμως σε real time), πνευστά, μπαγλαμάς, απόκοσμες φωνές μπλεγμένες με κρουστά κλπ. Τίποτα δεν προσχεδιάστηκε ή προβαρίστηκε (επί της ουσίας πρόκειται για ένα freaked-out jam) και η όλη διαδικασία χρειάστηκε ένα βράδυ για να ολοκληρωθεί.
Επιρροές για αυτό το ep: τα minimal grooves των Neu!, το Tago Mago των Can, η αποδομημένη ψυχεδέλεια των Broadcast, οι πρώιμες δουλειές του Ariel Pink, τα 2 τελευταία lps των Doors καθώς και το Sudden Death του Blend aka Mishkin''.
και για τους αγγλόφωνους [να μην μείνει παραπονεμένο το ιντερνάσιοναλ]:
~yogi sister ep (vol.1) is the first installment in a series of experimental-primitive recordings that will be given to the public for free. It is Baby Guru's tribute to the lo-fi sound of an old cassette that marked their childhood years. The basic tracks were recorded live, using only one microphone in the middle of the room and then the band added horns, baglamas, samples (played in real time), fender rhodes etc. Nothing was rehearsed -it started out as a jam and the whole thing was finished a few hours later.
Influences for this EP: the minimal grooves of Neu!, Can's Tago Mago, the psychedelic sounds of Broadcast, Ariel Pink's first recordings, the last two LPs from the Doors and Blend aka Mishkin's Sudden Death.
~όποιος το ακούσει κι έχει όρεξη να γράψει review, ευχαρίστως θα το δημοσιεύσω [το πρώτο εδώ].
~yogi sister ep vol.1 [εξκλούσιβλι].
[η φωτο είναι του freddie f.].

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

scientist


~σε μια συνέντευξη 6 σελίδων στο τελευταίο wire λέει μεταξύ άλλων:
''there are criminals in music. what happens is that i began to associate different crimes with different kinds of music, so in los angeles a white collar crime guy might be listening to frank sinatra or something like that, but the people who do a drive-by shooting, they're not listening to no frank sinatra, you know that for certainty! someone listening to bob marley acts in one way, but someone listening to dancehall reggae, with its call to action and its musical message, they act in a very different way. so i start with how different types of music affect our brains. and the chemicals the different sounds set up in our brains, and the chemicals the people use to set up in their brains when they hear the music, from getting drunk or smoking marijuana and all of those things, those chemical begin to programme their brain in particular way, because the chemical is what transmit information in the brain. and through that, everyone's minds are plugged into the music, like they are plugged into all the other technology. the music part of their minds. not that the music causes a thing, but that everything's chemically connected. we are all chemically connected, and must be conscious of how this transmits the programmes that are in our minds''.
~ο scientist είναι κορυφαίος ''dub master'' με ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς: [scientist launches dubstep into outer space-dubstep originals]. το άλμπουμ [με απίθανες συμμετοχές] υπάρχει στο σιμπόξ.
αύριο το βράδυ ο scientist εμφανίζεται με το group του lee scratch perry, τους upsetters, στο bios σε μια πραγματικά σπάνια ευκαιρία να τον δεις live.

λίζι


το νέο 15λεπτο σίνγκλ των γκανγκ γκανκ ντανς [και δείγμα από το επόμενο άλμπουμ τους που θα βγει την άνοιξη] ξεκινάει με χιπ χοπ και μετά οι ρυθμοί επιταχύνονται λες και βάζεις το 33άρι στις 45 στροφές για να καταλήξει σε έναν γκράιμ χαμό και διακεκομένο ραπ, μετά οι ρυθμοί ξαναπέφτουν και ακούγονται τα α-χα-χα-χά της λίζι πάνω από σαξόφωνα και πιτσαρισμένους θορύβους. τα φωνητικά της [στο βάθος] εμφανίζονται μετά το 12ο λεπτό. το άλμπουμ θα λέγεται καμακούρα και δεν θα βγει απ' την warp. πρόλαβαν κι έφυγαν.
στο μεταξύ, εμφανίστηκε κι αυτό το κομμάτι των win win [απ' το άλμπουμ τους που θα κυκλοφορήσει από τη vice records] με τη λίζι να ακούγεται σαν κάτι ανάμεσα στη μίνι μάους και τη σίντι λόπερ απ' τη σαγκάη ή την κέιτ μπους της χιροσίμας. ωραίο κομμάτι.

για το στράτο


αφιερωμένο εξαιρετικά, απ' το μιλάνο με αγάπη.

κραπ

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

from dub to dubstep


λοιπόοον: "Το BIOS και οι Fresh Things First παρουσιάζουν την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου το project From Dub to Dubstep, ένα ολοήμερο αφιέρωμα στην μουσική και την κουλτούρα του πιο underground κινήματος του 21ου αιώνα. Ολόκληρο το κτίριο του BIOS θα φιλοξενήσει προβολές, live και dj sets μερικών από τα πιο επιδραστικά ονόματα του είδους από τη δημιουργία του μέχρι και σήμερα".
μόνο και μόνο για το project του scientist με τους upsetters αξίζει τα 15 ευρώ [προπώληση, στην πόρτα κάνει 18], συν την απαρτεία των digital mystikz [mala, loefah, sgt. pokes] συν τον pinch, συν τους mensah και mc crazy d, συν την πρώτη προβολή στην ελλάδα του bassweight...
την παρασκευή το βράδυ [26.11], από τις 9.30 μ.μ., στο bios.
περισσότερα αύριο.

try again


~αν ψάχνεις για την τέλεια παραγωγή και καλοφτιαγμένη σημερινή ποπ για ν' ακούς τέρμα στο αυτοκίνητο ή να τεστάρεις πανάκριβο ηχοσύστημα, ο δίσκος του kanye είναι η ιδανική επιλογή. κι είναι πολύ καλός δίσκος. όσο κι αν έχεις διάθεση για κανιβαλισμούς [και τα πρώτα 3-4 τραγούδια προσφέρονται είναι η αλήθεια], από το 8 και κάτω οι συνθέσεις είναι μια χαρά και δεν προσφέρονται για κακά σχόλια. απ' την άλλη, αν δεν σου λένε τίποτα οι άψογες παραγωγές και ακούς μουσική απ' τα ηχεία του laptop, χέσε και τον kanye west και τα τέλεια κομμάτια του. θα βαρεθείς.
από όλη την τελειότητα, δυο κομμάτια κρατάω: το hell of a life και το lost in a world -αυτό το δεύτερο θα το ακούς σε λίγο διασκευασμένο σε όλες τις ελληνικές πίστες.
~υπάρχει ένα τραγούδι που με κάνει να θέλω να κλάψω ΚΑΘΕ φορά που το ακούω, απ' την πρώτη φορά, πριν ακόμα σκοτωθεί η τραγουδίστρια [και αποκτήσει ακόμα πιο δραματική διάσταση]. εκεί που λέει ''and if at first you don't succeed, dust yourself off and try again'' ανατριχιάζω, θα έπρεπε να είναι ο εθνικός ύμνος αυτή τη στιγμή [τι να σου πει πια το ''σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή''...]. μεγάλο τραγούδι.
~aaliya διασκευάζει κι ο forest swords στο άλμπουμ του, ήθελα εδώ και μήνες να βρω ευκαιρία να βάλω τα δυο κομμάτια, αυτό είναι το ορίτζιναλ κι αυτή η αγνώριστη διασκευή, -πού να σου πάει το μυαλό...
[στη φωτο ο άκτρες σκοτώνει τον ζόμπι και ο μάνατζερ της 4ad το απολαμβάνει].
~α, κι αυτή είναι μια ελεύθερη διασκευή του try again, πολύ ελεύθερη.

ποτέ δεν θα'ναι το ίδιο



ήταν η καλύτερη φετινή εμφάνιση στα yuria μέχρι τώρα. και ναι, η διασκευή του σ' αυτό είναι καλύτερη απ' το original [το οποίο είναι ένα από τα ελάχιστα ελληνικά ποπ τραγούδια των 90s που μου άρεσαν και μου αρέσουν ακόμα].

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

έλα


~Το Lost της Ela Orleans είναι ένα «μικρό» άλμπουμ που δύσκολα το προσέχεις. Δεν έχει εντυπωσιακό εξώφυλλο, δεν του δίνεις σημασία [την πρώτη φορά που δοκίμασα να το ακούσω σε mp3 το έκανα delete!], όταν κάνεις google για να βρεις στοιχεία για τη δημιουργό του βρίσκεις ελάχιστα, δεν έχει «παίξει» καθόλου στα μεγάλα site και δεν υπάρχει παρά μία μόνο συνέντευξή της στο impose magazine. Η Ela Orleans είναι Πολωνέζα που μετακόμισε στη Γλασκόβη κι από εκεί στο Μπρούκλιν, όπου ζει πλέον μόνιμα και δημιουργεί. Η πρώτη φράση που διάβασα από όσα με μεγάλη ειλικρίνεια λέει για τη ζωή της είναι «δεν την φοβάμαι την ‘πτώχευση’, αλλά εύχομαι να μπορούσαμε έστω και για λίγο να ζούσαμε με ευημερία. Την έχω βαρεθεί την κρίση». Ό,τι ακριβώς σκέφτεται, δηλαδή, αυτή τη στιγμή όλη η Ελλάδα, αναθεματίζοντας και βρίζοντας ο,τιδήποτε έχει σχέση με πολιτική.
~Ακούω το Lost [δεν θα μπορούσε να βρει πιο ταιριαστό τίτλο να περιγράψει την κατάσταση των ημερών] και χαίρομαι με τα τραγουδάκια που η Ela έχει φτιάξει μόνη της στο σπίτι. Θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί στα ’60s και σήμερα να θεωρούνταν αγνοημένα διαμάντια. Μόλις αγόρασα και το πρώτο άλμπουμ της, το High Moon Low Sun που είχε κυκλοφορήσει το 2008, ακόμα πιο απλό και μελαγχολικό, ''like the first kiss from a new lover at a rain swept funeral'' όπως είχε γράψει κάποιος στο Setola di Maiale. Χαρακτηρίζει επίσης τον ήχο της ''Moondogmatic in her intransigent commitment to producing compositions of subtlety and incongruent beauty''.
~Λέει, λοιπόν, η Ela: «Μεγάλωσα στο Oswiecim, στο Άουσβιτς, μια αρκετά όμορφη, παλιά πόλη με φρικτή ιστορία, που κατά κάποιον περίπλοκο τρόπο με βοήθησε να μορφωθώ καλλιτεχνικά. Έβλεπες μαζεμένους ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο. Εκεί είδα για πρώτη φορά ανθρώπους που δεν ήταν λευκοί, ανθρώπους που έμοιαζαν πιο υγιείς, πιο χαρούμενοι, πιο πολύχρωμοι και διαφορετικοί. Και παραδόξως, παρόλο που μεγάλωνα δίπλα στο πιο αποτρόπαιο μουσείο του κόσμου, γέμιζα με ελπίδα και επιθυμία να ανακαλύψω νέα μέρη και κουλτούρες. Το να μεγαλώνεις στον κομουνισμό ήταν βαρετό και καταθλιπτικό, αλλά τελικά αυτή είναι η φύση του να μεγαλώνεις όπου κι αν βρίσκεσαι. Απ’ το σχολείο με απέβαλλαν επειδή ήμουν αντικοινωνική, μισούσα τα αθλήματα, τις παρελάσεις, να συμμετέχω σε δεντροφυτεύσεις και κάθε είδους ομαδική δραστηριότητα. Όταν ήμουν 10 χρονών μου άρεσε να δουλεύω μια φορά την εβδομάδα σε ένα εργοστάσιο, το έβρισκα διασκεδαστικό. Οι γονείς μου έκαναν πολλά πάρτι εκείνη την περίοδο. Οι άνθρωποι έπιναν και κάπνιζαν πολύ στη δουλειά όπως στο Mad Men, αλλά με εντελώς διαφορετικό life style, καθόλου λαμπερό. Ήμουν μικρό παιδί κι αισθανόμουν προστατευμένη. Θυμάμαι ανθρώπους να περνάνε ώρες στημένοι σε ουρές, προσπαθώντας να πάρουν από χαρτί υγείας μέχρι αθλητικά παπούτσια. Το ζαμπόν ή τα πορτοκάλια ήταν πολυτέλεια. Όλα τα έπαιρνες με δελτίο και κάθε αγορά ήταν ένα τρόπαιο. Μάζευα χάρτινα περιτυλίγματα από σοκολάτες και αυτοκόλλητα από μπανάνες. Τα φύλαγα σε ένα κουτί και κάθε τόσο έχωνα τη μύτη μου για να πάρω μυρωδιά από «Δύση» που ήταν απαγορευμένη κατά τη διάρκεια του κομμουνισμού».
«Από οχτώ χρονών έκανα μαθήματα βιολιού, πήγαινα σε μουσικό σχολείο, αλλά έπαθα σοβαρή διάσειση κάποια φορά και το σταμάτησα. Αμέσως μόλις τέλειωσα τη σχολή (σπούδασα σε σχολή τέχνης) ήθελα να πάω στη Νέα Υόρκη. Ήθελα να γίνω ζωγράφος. Δεν κατάφερα όμως να πάρω τη βίζα. Το Λονδίνο ήταν άπιαστο όνειρο επειδή ήταν πάρα πολύ ακριβό, έτσι πήγα στη Γλασκόβη. Είχα φίλους εκεί και η Σκοτία ήταν μια ρομαντική ιδέα για μένα. Η Γλασκόβη είναι μια σπουδαία πόλη. Αν έχεις σταθερή δουλειά μπορείς να ζεις σε έπαυλη. Είναι επίσης πολύ εύκολο εκεί να κάνεις φίλους. Και πήγα για να γίνω μουσικός, ήθελα να γίνω σκηνοθέτης του θεάτρου. Εγκατέλειψα την ιδέα αμέσως μετά την πρεμιέρα του δεύτερου έργου και δεν ένιωσα ποτέ την παραμικρή επιθυμία να επιστρέψω στο θέατρο. Μια μέρα είδα ένα φτηνό βιολί σε ένα μαγαζί με μουσικά όργανα. Το αγόρασα με καρδιοχτύπι. Όταν κάποιος φίλος μου ανακάλυψε ότι ήξερα να παίζω βιολί, μου ζήτησε να παίξω μερικές νότες σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Εκεί γνώρισα τα μέλη του συγκροτήματός μου, των Hassle Hound. Έτσι ακριβώς άρχισα να ξαναπαίζω μουσική…».
Αυτός είναι ο πρώτος δίσκος της. το lost υπάρχει στο sound injections, στα αρχεία του Αυγούστου.
~Τον Μάρτιο κυκλοφορεί ο νέος δίσκος της, ενώ τον Απρίλιο θα παίξει σε ένα από τα επόμενα Nothing Days events.

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

ο γιάζρα στο lyrikline.org


~τα yuria 2010 συνεχίζονται ακάθεκτα και δυναμικά με την αυριανή εμφάνιση του flight36-B και -επιτέλους- την παραλαβή των φετινών αφισών σε διάφορα παλ χρώματα. είναι μεταξοτυπίες και πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας, προς 10 ευρώ η μία. όποιος πρόλαβε.
~ο jazra, o τσετσένιος ποιητής, εμφανίστηκε φιλοξενούμενος κι εδώ, στο lyrikline.org και μάλιστα τρίγλωσσος [και μεταφρασμένος]. τη φάτσα του εξακολουθεί να την κρατάει κρυφή, μπορείς να ακούσεις όμως τη φωνή του να απαγέλλει το ρεφραίν.
σήμερα πρόσεξα ότι προφέρεται γιάζρα και όχι τζάζρα.

adelheid


~έχω ένα φίλο που μέχρι να τελειώσουμε το σχολείο, κάθε φορά που έβλεπε μαγειρεμένες φακές τον έπιανε πονοκέφαλος. όσες απόπειρες κι αν είχε κάνει η δύστυχη η μάνα του για να τις καμουφλάρει μέσα σε περίεργες συνταγές ήταν μάταιες, με το που έβλεπε το πιάτο τον έπιανε αναγούλα. και πονοκέφαλος. δεν θυμάμαι αν η σειρά ήταν αναγούλα-πονοκέφαλος ή πονοκέφαλος-αναγούλα, μάλλον το δεύτερο, είναι και το μόνο λογικό μέσα στην παράνοια του πράγματος.
κι επειδή τον θυμόμουν πάντα να υποφέρει από τις φακές, τις είχα μισήσει κι εγώ για συμπαράσταση. μόνο μία φορά στη ζωή μου έχω επιχειρήσει να μαγειρέψω φακές, στο λονδίνο προ εικοσαετίας. μας είχε πιάσει νοσταλγία για όσπρια και επιχειρήσαμε να φτιάξουμε μια σούπα με τις τρισκατάρατες. τις βάλαμε στην κατσαρόλα, ανάψαμε το μάτι, το χαμηλώσαμε και πήγαμε στο σουπερμάρκετ να ψωνίσουμε. δεν θυμάμαι πια τι είχε γίνει, κάποιον πρέπει να είχαμε βρει, κάπου χαζέψαμε, πάντως τις θυμηθήκαμε την ώρα που φτάναμε στο σπίτι μετά από μερικές ώρες και ανοίγοντας την πόρτα δεν βλέπαμε μπροστά μας απ' τον καπνό. ευτυχώς είχε καεί μόνο η κατσαρόλα.
αφού κάηκαν στον πάτο και φούσκωσαν, χύθηκαν έξω από το σκεύος και έσβησαν τη φωτιά και έτσι δεν κάηκε ολόκληρο το σπίτι. βρόμαγε πάντως κάτι ανάμεσα σε σκατά και καμένο πλαστικό, σε συνδυασμό με υγραέριο και κάρβουνο. η μπόχα είχε ποτίσει μοκέτες, κουρτίνες, ταπετσαρίες, καναπέδες, τα πάντα, μείναμε άλλον έναν χρόνο σε αυτό το σπίτι και δεν ξεβρόμισε ποτέ. εννοείται ότι δεν ξαναμαγείρεψα ποτέ φακές από τότε. επίσης, δεν έχω ζηλέψει ποτέ πιάτο με φακές, είναι οι μόνες συνταγές που προσπερνάω στα γαστρονομικά περιοδικά, μόνο μια φορά που είχαν φτιάξει οι πακιστανοί ένα πορτοκαλί πολτό από φακές και έτρωγαν μέσα στη βάρκα παραλίγο να δοκιμάσω [οι πακιστανοί που ήξερα τρέφονταν αποκλειστικά με φακές: έτρωγαν 7 φορές την εβδομάδα, μεσημέρι και βράδυ. το πρωί έπιναν ένα ζουμί από μαύρο τσάι, γάλα και ένα τόνο ζάχαρη που σέρβιραν σε ανοιχτή κατσαρόλα και διακοσμούσαν με μύγες, δηλαδή οι μύγες έπεφταν μέσα μόνες τους και αυτοί απλά τις παραμέριζαν με την κουτάλα και γέμιζαν τις κούπες. αν δεν είχα δει αυτό να συμβαίνει ένα εκατομμύριο φορές, μπορεί και να είχα δοκιμάσει απ' τις φακές τους].
~με την ευκαιρία, ας το αναφέρω: οι βούλγαροι εργάτες πριν από αυτούς, έτρωγαν χελώνες. τις έβαζαν ζωντανές πάνω στη σχάρα και μόλις καρβουνιαζόταν το καβούκι τους το έσπαγαν και έβγαζαν κομμάτια κρέατος για να το μαγειρέψουν. αυτοί έτρωγαν για πρωινό μακαρόνια με ζαχαρούχο γάλα, το οποίο μου φαινόταν μια χαρά, αλλά επίσης δεν δοκίμασα ποτέ.
~όλα αυτά -και πολλά άλλα- μου έρχονταν στο μυαλό την ώρα που έβλεπα την adelheid, το ερωτικό δράμα του frantisek vlacil, την τρίτη ταινία του που κυκλοφόρησε η second run dvd πρόσφατα. πιο απελπίσμένο love story δεν έχω δει, ούτε και θέλω, τώρα που το σκέφτομαι. σκέτο ψυχοπλάκωμα. ο vlacil είναι αυτός ο μέγας τσέχος σκηνοθέτης που γύρισε τη marketa lazarova και το valley of the bees, ταινιάρες και οι δύο, αλλά καμία σχέση με το adelheid. adelheid είναι το όνομα της πρωταγωνίστριας, της γερμανίδας κόρης ενός ναζί εργοστασιάρχη που μετά τή λήξη του πολέμου μένει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. τη νύχτα, γιατί τη μέρα τρίβει τα πατώματα της ξεπεσμένης τους έπαυλης, κόβει ξύλα για το τζάκι και κάνει όλες τις βαριές δουλειές του σπιτιού. ξαφνικά, εμφανίζεται ένας τσέχος ήρωας πολέμου, πρώην πιλότος, που του παραχωρούν την έπαυλη για να ζήσει και όταν τη βλέπει κάτι παθαίνει, οπότε την παίρνει για υπηρέτρια. αυτός δεν ξέρει γρι γερμανικά, αυτή δεν ξέρει ούτε λέξη τσέχικα, μιλούν έτσι μόνο με τα μάτια και μεταξύ τους πλανάται ένα βουβό μίσος που μπορεί να είναι και έρωτας, αλλά αυτή είναι τόσο ψυχρή που είναι το ίδιο και το αυτό. ο βίκτορ λοιπόν, ο οποίος είναι μόνος στον κόσμο σαν καλαμιά, την αγαπάει, αλλά για να δείξει την αγάπη του την αναγκάζει να κοιμηθεί μαζί του [δεν κάνουν μόνο ύπνο, κάνουν κι άλλα] και μέχρι το τέλος της ταινίας [που αυτή κρεμιέται από μια ζώνη] δεν είναι ξεκάθαρο αν κι αυτή τον αγαπάει, ή αν προσπαθεί απλώς να επιβιώσει. μόνο σε μια σκηνή που παθαίνει αυτός κρίση έλκους, δείχνει κάποιο ενδιαφέρον [του φτιάχνει ένα τσάι, τρυφερότητα μηδέν].
αυτός ο κακομοίρης κάνει ό,τι μπορεί να τη σώσει, αλλά μόλις το πράγμα πάει να στρώσει, εμφανίζεται ο αδερφός της ο ναζί και τα κάνει όλα σκατά. στο τέλος ο βίκτορ μένει πάλι μόνος και φεύγει κι απ' την έπαυλη.
ωραία ταινία, έγχρωμη, πολύ καλές ερμηνείες, αλλά μεγάλη απελπισία.
~περνώντας απ' το μετρόπολις για να δω τον .flp πέτυχα το where the wild things are με 4.99 ευρώ. αυτά.

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

nothing days live 15.1.11 @ bios

voices of dust


το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας με τα άλμπουμ των demdike stare [ντοντ φοργκέτ, παίζουν στο bios στο πρώτο nothing days event στις 15.1.11] έχει τίτλο voices of dust και κυκλοφορεί με αυτό το πολύ ωραίο εξώφυλλο. εδώ είναι ολόκληρο το άλμπουμ για ακρόαση.

φολαρόιντ


αγόρασα τις νέες έγχρωμες ''πολαρόιντ'' [που τις λένε milk x 4th] και είναι μια μπούρδα και μισή. βγαίνει μόνο μια σκιά [ακολούθησα τις οδηγίες χρήσης και όλες τις συμβουλές κατά γράμμα]. από όλες τις απόψεις, χίλιες φορές προτιμότερες οι φολαρόιντ. είναι και τσάμπα.

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

diary


~τι μέρα κι αυτή! 6 το πρωί με το fabric 55 του shackleton στη διαπασών και το σύμπαν γύρω μου να διαλύεται: ο πατέρας μου τράκαρε στο ίσιωμα με έναν 88χρονο που του έκλεισε κάθετα το δρόμο [και τα δυο αυτοκίνητα διαλύθηκαν, ευτυχώς οι τραυματισμοί δεν ήταν σοβαροί], κι όταν πήγε για αναφορά στο τμήμα τον συνέλαβαν για οφειλές προς το ικα και πέρασε τη νύχτα συντροφιά με τον αξιωματικό υπηρεσίας! ο 88χρονος πήγε στο σπίτι του, η γυναίκα του για ράμματα στο νοσοκομείο [αυτή τη στιγμή χαίρει άκρας υγείας, ευχαριστεί]. και για να τριτώσει το κακό, η γιαγιά μου [84] κλειδώθηκε έξω απ' το σπίτι κι έψαχνε η γειτονιά να μας βρει οικογενειακώς, γιατί ήθελε να μπει στο σπίτι απ' την καμινάδα!
[την προηγούμενη φορά που είχε κλειστεί έξω, δεν δεχόταν με τίποτα να σπάσουν το τζάμι της εξώπορτας ή την κλειδαριά, είχε βάλει μια γειτόνισα να κατέβει με το κεφάλι προς τα κάτω απ' την καμινάδα για να της ανοίξει, η οποία σφήνωσε μέσα στο φουγάρο και ήρθε η πυροσβεστική να τη βγάλει. φυσικά, για να τη βγάλουν γκρέμισαν τον τοίχο της γιαγιάς και το τζάκι και τα ξανάχτισε από την αρχή, της κόστισε δηλαδή όσο 40 κλειδαριές, μπορεί και πιο πολύ. άσε που παραλίγο να έσκαγε η γειτόνισα, ευτυχώς που ήταν λιάρδα και δεν πολυκαταλάβαινε -όταν την έβγαλαν αναίσθητη βρώμαγε ούζο-, αν ήταν νορμάλ θα είχε σκάσει σίγουρα].
τώρα που τα διαβάζω είναι αστεία, αλλά το πρωί ήταν για εγκεφαλικό. anyway, τέλος καλό, όλα καλά [ας πούμε δηλαδή, γιατί τίποτα δεν πάει καλά, όλα πάνε κατά διαόλου].
~το fabric 55 δεν είναι μόνο η καλύτερη δουλειά του shackleton [ψάξε, κάπου υπάρχει στο σιμποξ] -περιέχει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του, παλιά κλασικά και καινούργια, κάτι σαν best of- είναι και το πρώτο καινούργιο μιξ που ακούω εδώ και πάρα πολύ καιρό και μου αρέσει. αν μπορείς να το θεωρήσεις ολοκληρωμένο άλμπουμ [νομίζω ότι μπορείς, περιέχει μόνο δικά του κομμάτια και το ότι είναι μιξαρισμένο μάλλον το κάνει πιο ενδιαφέρον και απολαυστικό] είναι από τα δύο τρία χορευτικά άλμπουμ του 2010 που αξίζει να χάσει κανείς το χρόνο του για να τα ακούσει. [πρέπει να ομολογήσω εδώ ότι τον james blake τον βαριέμαι φρικτά, όσες προσπάθειες κι αν έκανα για να τον αντέξω].
~τα σχέδια πάνω είναι του zeke clough [κάνε κλικ πάνω τους για να τα δεις σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια]. είχα αγοράσει κι ένα t-shirt με ένα σχέδιό του για skull disco κάποτε, αλλά τώρα που το ψάχνω έχει εξαφανιστεί...

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

μπακ του δε φιούτσερ


~the eighties syndrome, ή 13 μήνες και κάτι ψιλά πριν το τέλος του κόσμου. μελετώντας τα σχεδιαγράμματα για το πού πρέπει να σταθείς όταν έρθει η αποφράδα ημέρα, διαπιστώνω ότι αν ζεις σε πολυκατοικία την έβαψες. επίσης, πρέπει να έχεις κάποιον που θα πρέπει να θυσιαστεί για να σε θάψει ζωντανό και μετά να βρεις τρόπο να ξεθαφτείς πίσω απ' τις ντουλάπες και τα στρώματα [που αν σε γλιτώσουν σφύρα μου].
τα απαισιόδοξα σενάρια ξεκίνησαν διαβάζοντας το ποστ του jon στο cafe kaput για το μιξ που είχε ετοιμάσει το 2004 [μπορείς να το κατεβάσεις εδώ], αλλά γίνεται όλο και πιο επίκαιρο όσο περνάει ο καιρός. περιέχει ''μουσική που θα έπρεπε να παρέχει η κυβέρνηση για την περίπτωση πυρηνικής καταστροφής'', δηλαδή φθινοπωρινή ''comforting'' library music που ακούγεται μια χαρά και χωρίς τα καταστροφικά σενάρια.
~το νέο άλμπουμ του moon wiring club με τον πολύ ωραίο γατίσιο τίτλο ''a spare tabby at the cat's wedding'' κυκλοφορεί σε δυο εκδόσεις εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους: ένα cd με 22 κομμάτια και ένα δίσκο βινιλίου με 14 αλλιώτικα [η έκδοση του cd, το βράδυ στο cbox]. στο μεταξύ, το σάββατο των επαναληπτικών βρήκα στην αποθήκη της μάνας μου ένα παλιό φορητό κασετόφωνο και παλιές εκπομπές του peel σε κασέτες γραμμένες απ' το bbc των αρχών των 90s και όλα τα άλμπουμ των sonic youth και ξαναζώ μέρες daydream nation. ανάμεσα στους σωρούς βρήκα και μια εκπομπή με τραγούδια των 60s για όνειρα απ' το αγγλικό ραδιόφωνο. όποιος έχει τρόπο να την κάνει mp3 ας στείλει ένα μήνυμα.
~15 ιανουαρίου 2011 στο bios το πρώτο nothing days event, με hype williams, demdike stare και larry gus, live κι οι τρεις. λεπτομέρειες προσεχώς.

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

slumberwick dreams

the world according to vice


μόλις κυκλοφόρησε. παντού στον κόσμο.