Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

trash humpers




αν με το gummo και το julian donkey boy ενόχλησε με τη ρεαλιστική καταγραφή του αμερικάνικου poor white trash και δεν κατάφερε να συγκινήσει το ευρύ κοινό [στο rotten tomatoes το gummo έχει πιάσει μόλις και μετά βίας το 34%], με τους φετινούς ''σαβουρογάμηδες'' ο harmony korine έχει πάει ακόμα παραπέρα, φτιάχνοντας μια ταινία που σε ξαφνιάζει [κυρίως επειδή με το mr. lonely επιχείρησε να γίνει λίγο πιο ''προσιτός''].
γυρισμένη σε vhs, κόντρα σε όλους τους κανόνες της σύγχρονης κινηματογραφίας και βγάζοντας τη γλώσσα στην τεχνολογία που έχει μετατρέψει τον σινεφίλ σε μανιακό της τέλειας εικόνας [ο οποίος περιγράφει τις ταινίες με τεχνικούς όρους], με ένα budget μηδενικό και εικόνες που στην αρχή σου φαίνονται αστείες, αλλά στη συνέχεια σου δημιουργούν αμηχανία, το trash humpers είναι κάτι σαν τους ηλίθιους του τρίερ, σε ακόμα πιο ακραία και ενοχλητική εκδοχή:
τρεις ηλικιωμένοι [οι δύο είναι ο χάρμονι κι η αδερφή του] γαμάνε ασταμάτητα σκουπιδοτενεκέδες, δέντρα, φράκτες, ό,τι βρεθεί μπροστά τους, σε μία από τις πιο απρόβλεπτες, προκλητικές ταινίες των τελευταίων χρόνων.
για λίγους ok, αλλά και για εκλεκτούς.
εδώ είναι το σάουντρακ [του ίδιου του χάρμονι].
για την ιστορία, έχει κερδίσει και βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στην κοπεγχάγη.
για [μια αξέχαστη] εμπειρία, ραντεβού στις νύχτες πρεμιέρας Conn-x.

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

acid baby jesus


πρώτα τους έκανε ποστ το international tapes, μετά το altered zones το έκανε repost, κι έτσι οι acid baby jesus έγιναν το πρώτο ελληνικό γκρουπ που ξεχώρισε το baby site του πίτσφορκ. και πολύ καλά έκανε.
με την ευκαιρία, αυτή είναι μια σύντομη κουβέντα με το νώντα πριν από μερικούς μήνες. [το σχέδιο είναι δικό τους].
Ποιοι είναι οι acid baby jesus?
Νώντας, Μάρκος, Όττο, Τηλέμαχος.
Πώς θα τους περιέγραφες σε κάποιον που δεν τους έχει ακουστά;
Μεσογειακό punk rock.
Για ποιο λόγο φτιάχνεις μουσική;
Για να νιώθω άντρας.
Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι;
Με τη μουσική από τα 13, με τους abj από τον Μάρτιο του 2009.
Με τι άλλο ασχολείσαι;
Κτίρια, laptops, κλωστές και το ανθρώπινο μυαλό.
Ποιος είναι ο δίσκος που σου άλλαξε τη ζωή;
Δεν μου έχει αλλάξει τη ζωή κάποιος δίσκος, απλά μου αρέσουν πολύ.
Ποια είναι τα άμεσα σχέδια σας;
Να βγάλουμε δίσκο και να κάνουμε πολύ tour.
Ποια θα ήταν η ιδανική συνέχεια των abj;
Να ταξιδέψουμε σε μέρη που δεν θα μπορούσαμε να πάμε αλλιώς, να κάνουμε φίλους που θα βλέπουμε μια φορά το χρόνο και να αναπτύξουμε ένα μικρό πρόβλημα αλκοολισμού.
Πες μου κάτι καλό που βλέπεις να βγαίνει από όλη αυτή τη μαυρίλα της κρίσης.
Λιγότερες χοντρές κοιλιές.
Πώς βγήκε το όνομά σας;
Μας το βρήκε μια τσιγγάνα
!
η κασέτα τους υπάρχει εδώ. κι αυτό είναι το hospitals.

καμικάζι μον αμούρ

live


στη θεσσαλονίκη

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

michel is dead


~το facebook δεν το συμπάθησα ποτέ, και προφανώς τα αισθήματα ήταν αμοιβαία, μόνο που χρειάστηκαν καναδυο χρόνια για να το καταλάβω. την πρώτη φορά που έφτιαξα λογαριασμό [ως m.hulot] το βαρέθηκα πριν περάσει η πρώτη εβδομάδα, έτσι το έκρυψα [γιατί δεν ήξερα πώς να το σβήσω]. μετά από μήνες που προσπάθησα να το ξανα-εμφανίσω, δεν θυμόμουν τον κωδικό.
τη δεύτερη φορά, πρόσφατα, έφτιαξα άλλο ένα ακάουντ [ως michel hulot] που δεν ήταν γραφτό να κλείσει εβδομάδα. πάνω που άρχισα να το συνηθίζω και να γίνομαι φίλος με διασημότητες, μου το μπλόκαραν επειδή τους ενόχλησαν οι οικογενειακές μου φωτογραφίες. κάποιος έκανε report επειδή θίχτηκε από μια ανοιγμένη μύτη και ο michel hulot πήγε στον αγύριστο. καλύτερα, ακόμα απορώ γιατί το έφτιαξα.
~το άλμπουμ του woebot έχει μέχρι στι
γμής 629 downloads. μια χαρά για ένα άλμπουμ που είχα βάλει για τρία άτομα...
[η φωτο απ' το acropolice]

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

το στοίχημα


~κυκλοφορεί εδώ και μερικές μέρες στο τουίτερ και είναι από τις περιπτώσεις που είναι αδύνατο να σχολιάσεις. ούτε να καταλάβεις για ποιον ακριβώς λόγο κάνει ό,τι κάνει στην τούρτα, ειδικά μπροστά στα παιδιά [που παρακολουθούν αποσβολωμένα]. προσπάθησα να βάλω λεζάντα, αλλά δεν τα κατάφερα.
~ανέβασα όμως το νέο άλμπουμ του woebot για τους δυο τρεις που μπορεί να τους αρέσει.
~μερικές φορές αναρωτιέμαι για ποιο λόγο μπαίνει τόσος κόσμος στο μπλογκ μου, όταν μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα δεν είχα γράψει ούτε μια λέξη για τους αρκέιντ φάιαρ [δεν μου φταίνε οι δύστυχοι, είναι ένα παράδειγμα] κι όταν τους ενοχλεί τόσο η γλώσσα και οι χυδαίες εκφράσεις μου. έτσι κι αλλιώς γράφω μόνο για τους 4-5 που τους αρέσουν, τους υπόλοιπους ούτε τους κάλεσα, ούτε με νοιάζει αν θα ξαναμπούν. αν έχεις πρόβλημα και σε χαλάνε όσα γράφω, τι δουλειά έχεις εδώ μέσα;

σκουπίδια


“i won’t say too much about the movie except that maybe it’s not even a movie. the fact that it’s even playing in theaters is mindblowing for me. uh… so… i’ll come back to answer some questions if you have any afterwards but this movie was meant to be more like the kind of thing you could imagine being buried in a ditch somewhere or floating in a ziploc bag down a river or if a convict had shoved it in the ass of a horse or something. it’s just a—well anyway, you’ll see. It’s like that. I’ll see you afterwards.”
αυτά είχε πει ο harmony corine στην πρεμιέρα της τελευταίας του ταινίας trash humpers στη νέα υόρκη το μάιο. μετά έδωσε μια συνέντευξη που είναι
εδώ.
η ταινία θα προβληθεί στις φετινές νύχτες πρεμιέρας [15-26 σεπτεμβρίου] -περισσότερα αύριο που θα την έχω δει. προς το παρόν ορίστε το σάουντρακ που έχει γράψει ο ίδιος ο χάρμονι απ' το 7ιντσο που μόλις κυκλοφόρησε. είναι πιο καλό απ' ότι φαίνεται στην αρχή.

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

οχοχό-ο



~αυτός είναι ο christopher dexter greenspan, δηλαδή ο [πρόσεχε τη σωστή γραφή] oOoOO που προφέρεται κάπως σαν οχ-οχ-ό-ο, ο οποίος είναι της ίδιας συνομοταξίας με τον balam acab [δες εδώ]. φτιάχνει δηλαδή κάτι παλιό και απροσδιόριστο που προσπαθούν να πλασάρουν σαν νέο [το χάουζ της μάγισσας και τέτοια στοιχειωμένα -το ίδιο ασυνάρτητα με τα hypnagogic και τα συναφή]. την πιο βαρετή μουσική που μπορεί να φτιάξει κανείς, δηλαδή, χρησιμοποιώντας κακά τραγούδια που κάποτε τα άκουγες και ήθελες να ξεράσεις. είναι σαν να πάρει κάποιος αποσπάσματα απ' τη σαβούρα της ελληνικής τηλεόρασης [π.χ. το ρετιρέ] και να προσπαθεί να φτιάξει μια ταινία με γούστο κι αισθητική -δεν γίνεται.
~ο oOoOO μ' άρεσε, αυτό ειδικά που το λένε καρδιές πάρα πολύ. κι αυτό που το λένε σιγουάου. εδώ μέσα μάζεψα όλες τις φετινές κυκλοφορίες τους κι είναι αρκετά συμπαθητικές. ούτε χάουζ είναι, ούτε νέος ήχος, αλλά τέλος πάντων. υπάρχουν και χειρότερα [οι αρκέιντ φάιαρ στο νούμερο ένα της αμερικής, ας πούμε, να δεις που θα έχουμε κι άλλες καταστροφές μέχρι να βγει ο χρόνος].
~στη στάση που περίμενα σήμερα, στεκόμουν κανα εικοσάλεπτο πάνω απ' αυτό το κόκκινο. λίγο πριν ανέβω στο λεωφορείο πρόσεξα ότι το κόκκινο ήταν μια κιλότα. κάποια ανέβηκε στο λεωφορείο ξεβράκωτη. νάις.
~το φυτό με τα ροζ λουλούδια που αγόρασα στο ικέα είναι λέει κουρκουμάς. χάλια όνομα, ωραία λουλούδια. επειδή όλοι το περνάνε για ψεύτικο και το δοκιμάζουν τρίβοντας [το συγκεκριμένο λουλούδι, το αριστερό] μέχρι να βεβαιωθούν, το κάτσιασαν. το χειρότερο είναι ότι ακόμα και μαραμένο εξακολουθούν να το πειράζουν για να βεβαιωθούν ότι είναι αληθινό [και μετά λένε ''σαν ψεύτικο''!].
α, κι αν σου άρεσαν οι καρδιές πιο πάνω, άκου και σε πιο αργές στροφές την ''κανονική'' εκτέλεση.

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

φακ δε χάουζ


witch house, drag, haunted house και κολοκύθια τούμπανα. αν προσπεράσεις τους ηλίθιους όρους που του κοτσάρουν το see birds του balam acab είναι απλά από τα πιο όμορφα, εθιστικά, απίθανα ep που βγήκαν φέτος. είναι σαν να έβαλες το χιπ χοπ να παίζει σε πιο αργές στροφές μαζί με τα πειραγμένα γυναικεία φωνητικά του untrue. ο burial χωρίς το 2step, σε πιο χαλαρό τέμπο και μάλλον το ep της χρονιάς μέχρι τώρα.

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

ζωντανό σκατό [δεξιά]


~σήμερα στη θάλασσα βρήκα έναν ιππόκαμπο και ...ένα ζωντανό σκατό. δεν ήταν μόνο ένα, ήταν πολλά, αλλά φωτογράφισα το πιο μικρό [καμιά δεκαπενταριά εκατοστά, μην σε παραπλανάει το μέγεθος στη φωτο που μοιάζει με χουρμά, είναι τραβηγμένο από ψηλά]. αυτά τα ζωντανά σκατά λοιπόν, που στην περιοχή μας τα χρησιμοποιούν μόνο για δόλωμα, υπάρχουν μέρη που τα τρώνε ψητά, και μάλιστα είναι κι ακριβός μεζές, όχι ό,τι κι ό,τι, διότι όσο πιο ακριβά τα σκατά τόσο πιο νόστιμα. εδώ έχει κάτι λίγα στοιχεία. πρόσεχε την παράγραφο που λέει ότι τα τρώνε [την αντιγράφω για σιγουριά: "Τα θαλάσσια αγγούρια [ψωλιάγκες] είναι εδώδιμα σε ορισμένες χώρες της Ασίας και στην Κίνα εκτρέφονται σε ειδικά εκτροφεία. Σε χώρες, όπως η Μαλαισία και η Ινδονησία χρησιμοποιούνται για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Από αυτά φτιάχνουν επίσης λάδια, κρέμες και καλλυντικά. Πιστεύεται μάλιστα ότι τα ζώα περιέχουν όλα τα λιπαρά οξέα που είναι απαραίτητα στην επανόρθωση των ιστών. Ερευνάται η χρήση των ολοθουροειδών και στη θεραπεία της ελονοσίας''].
για ακόμα πιο αηδιαστικά, μπες εδώ. καλή όρεξη.
~σήμερα επίσης μου πρότεινε ο φανταστικός ήχος το νέο δίσκο του matthew dear [black city] που τον έχω ακούσει καμιά δεκαριά φορές και είναι αλήθεια καλύτερος κάθε φορά που παίζει. λίγο bowie/eno της εποχής του βερολίνου, πολύ prince, είναι ένας δίσκος που θέλεις να μοιραστείς. επειδή όμως έχουν αρχίσει και κλείνουν αβέρτα όλα τα μουσικά μπλογκ που δίνουν ολόκληρα άλμπουμ, ορίστε ένα κομμάτι [το υπόλοιπο υπάρχει στο slsk].
~τα ζώα που χρησιμοποιήθηκαν στη φωτογράφιση δεν κακοποιήθηκαν και δεν υπόφεραν με κανέναν τρόπο και μετά το τέλος του σέσιον επιστράφηκαν στο βυθό. ζωντανά.

πλακομούνες


ετοιμαζόμουν να γράψω ότι το φωτορεπορτάζ [που κάποιος σκαρφαλώνει απ' το μπαλκόνι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου των βίβιαν γκερλς για να τους προσφέρει ένα μπαφο και σεξ] έχει πιο μεγάλο ενδιαφέρον απ' τη μουσική τους, αλλά:
α) δεν καταλαβαίνω χριστό από μεξικάνικα και
β) μπορεί να μην με τρελαίνουν, μια χαρά είναι όμως οι κακομοίρες...

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

σούφι


gonja εις διπλούν. στις 18 σεπτεμβρίου στην αθήνα, στο bios, μαζί με τον gaslamp killer, σε ένα διήμερο που έχει ακόμα ikonika, onra και autechre, byetone, rob hall και moderat [οι 4 τελευταίοι στις 17/9], ενώ οι περισσότεροι εμφανίζονται και στη θεσσαλονίκη, στο reworks. στο μεταξύ, το remix άλμπουμ του gonjasufi κυκλοφορεί στις 4 οκτωβρίου με τίτλο the caliph's tea party και τα παρακάτω κομμάτια ξαναδουλεμένα απ' τους:
01 - Ancestors ((Dreamtime) Mark Pritchard Rmx)
02 - Candylane (Bibio Remix)
03 - Ageing (Dam Mantle Remix)
04 - The Caliph's Tea Party (Broadcast & The Focus Group Remix)
05 - Kobwebz (Jeremiah Jae Remix)
06 - Love Of Reign (Bear In Heaven Remix)
07 - She's Gone (Oneohtrix Point Never Remix)
08 - Holidays (MRR Remix)
09 - Change (Shlohmo Remix)
10 - My Only Friend (Hezus Remix)
11 - DedNd (agdm Remix)
12 - SuzieQ (Dem Hunger Bowel Blood Remix)
Do you feel like you’re at the point where you’re completely fearless?
No, not at all. Not even close. There’s a lot of stuff I fear. I still fear the stage. I fear the ocean a lot. A fear of flying. Those are the things that I have to do.
I hear you’re recording new material.
Well, I’m still recording. I don’t want to redo what I already did, first of all. So the new stuff is pretty out there. It took a while to record without thinking about Warp Records, and my second album, and what everybody wants. The only thing I have to do is stay true to my heart and what I feel. What I’m going through. So everything I’m going through now, with the record coming out and the pressures and shit, once again it’s creating something else, so I’m creating new sounds. I wanna do a lot of live stuff eventually. Find a guitar player. Finally, I got a drummer, I got a key player, we’re just gonna lock ourselves in a room one of these days and see what we come up with.
A new set of pressures?
Yeah. It’s become more intense now, which is forcing me to stay even looser than I was before. But it’s a good thing, ’cause the pressure turns charcoal into diamond. So the more pressure that comes at me, you just gotta soften even more and become water and yield to it. And eventually it will yield, and manifest, and lead me to where I need to go. I’m happy with where I’m at, and I look forward to what the future holds.
[
απ' τη συνέντευξή του στο wax poetics]
+ένα δείγμα απ' το ρεμίξ άλμπουμ.

[. . .]


hold the line

berimbau


~νομίζω ότι ήταν σε ένα σετ του κατ κέμιστ που το είχα ακούσει σ' αυτή την εκτέλεση. το είχε παίξει λίγο πριν τελειώσει [μαζί με το ιλέκτρικ μπουγκαλού και το i wonder if i take you home] και είχε γίνει χαμός [οι πιο πολλοί το χόρευαν μπρέικ ντανς].
~a good capoerista never falls, but if one day he falls, he falls well. σύμπτωση; το πρώτο μήνυμα που άνοιξα σήμερα το πρωί είχε το βίντεο απ' το the garden του κατ κέμιστ, ίσως το πιο ωραίο τραγούδι που έχει φτιάξει ποτέ, με σαμπλαρισμένο ολόκληρο το berimbau της astrud gilberto.
~''υποθέτω ότι η ιδιοσυγκρασία του καθαρόαιμου ταξιδιώτη αποτελεί μια σύνθεση των στοιχείων που οι κρανιολόγοι αποκαλούν 'νοσταλγία της μόνιμης διαμονής' και 'τοπογραφική μνήμη', αμφότερα ανεπτυγμένα σε υψηλό βαθμό. έπειτα από μια μακριά και κοπιαστική πορεία, ο ταξιδιώτης εξουθενωμένος από το δρόμο, καταρρέει στο πρώτο σημείο ανάπαυσης που βρίσκει και μεταμορφώνεται στο μεγαλύτερο σπιτόγατο. καπνίζει με μεγάλο ζήλο για κάποιο διάστημα την 'πίπα της μονιμότητας', λαγοκοιμάται συχνά στη διάρκεια της ημέρα, ενώ όταν πέφτει το σκοτάδι παραδίνεται και πάλι στον ύπνο. του αρέσει να δειπνεί σε προκαθορισμένη ώρα, και εκπλήσσεται με την εξαχρείωση του νου που τον κάνει να μην μπορεί να βρει ικανοποίηση στο κουτσομπολιό, στην κουβέντα, σε μια νουβέλα ή σε μια εφημερίδα. όμως, σύντομα αυτή η κρίση απάθειας γίνεται παρελθόν, αργά και σταθερά, ο ταξιδευτής οδεύει ξανά προς έναν παροξυσμό πλήξης, χάνει την όρεξή του, κόβει βόλτες στο δωμάτιό του όλη μέρα, χασμουριέται την ώρα των συζητήσεων και τα βιβλία λειτουργούν επάνω του σαν ναρκωτικό. ο άνθρωπός μας θέλει να πάρει ξανά τους δρόμους και πρέπει οπωσδήποτε να το κάνει, αλλιώς θα πεθάνει...''
[sir richard f. burton, ταξίδι στα ιερά τεμένη, εκδόσεις ασβός].

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

χάιπ γουίλιαμς


είναι άγγλοι, κάπου διάβασα ότι είναι και αντρόγυνο που ζουν σε διαφορετικές πόλεις [λονδίνο-βερολίνο, μακριά κι αγαπημένοι], και παρόλο που δεν είναι καινούργιοι κι έχουν ένα σωρό project με διάφορα ονόματα, μάλλον ήρθε η ώρα τους ως hype williams να γνωρίσουν τα 15 λεπτά δημοσιότητας που τους αναλογούν.
μετά από κάμποσα single τα τελευταία δυο χρόνια, κυκλοφόρησαν μόλις το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο untitled και ήχο που φαίνεται ότι αρέσει σε όλους, γιατί διαβάζω μόνο καλά σχόλια. παντού. το άλμπουμ εξαντλήθηκε μόλις κυκλοφόρησε και δεν μπορείς να το αγοράσεις, οπότε, μέχρι να βρεθεί κάποιος καλός άνθρωπος να το ανεβάσει,
ορίστε το προτελευταίο ep τους που είναι αρκετό για να καταλάβεις τι σε περιμένει.

είμαι εδώ


η συγκινητική μικρού μήκους ταινία του spike jonze που είχε βγει στην αρχή της χρονιάς αποκτάει και σάουντρακ στις 5 οκτωβρίου, με ακυκλοφόρητα κομμάτια των animal collective, girls, sleigh bells και gui boratto. το ερωτικό μουσικό θέμα της aska που ανοίγει το δίσκο είναι και το μόνο απ' τα τραγούδια που ακούγεται στην ταινία, ενώ το [σουπερ]γκρουπ που τη συνοδεύει, οι lost trees, είναι ο nick zinner των yeah yeah yeahs και ο flea. αυτά λέει το δελτίο τύπου.
στην ταινία πρωταγωνιστούν δυο ερωτευμένα ρομπότ [μια χαρά δηλαδή], αυτός ο χαζός όμως την ερωτεύεται τόσο πολύ, που στο τέλος της τα δίνει όλα [κυριολεκτικά] και μένει μόνο ένα κουτί με μάτια. ας πρόσεχε.
there are many of us

πανηγύρι


~τι είναι φολκ; και πόσο φολκ είναι οι talk talk, η kate bush και οι δίσκοι της ghost box; πότε ακούστηκε για πρώτη φορά η λέξη [φολκ] και ποια είναι η ιστορία της αγγλικής φολκ; κυκλοφόρησε την προηγούμενη εβδομάδα η βίβλος του rob young ο οποίος εκτός απ' το wire γράφει κι εδώ [για φολκ φυσικά].
~το ep δεν λέει και πολλά πράγματα, αυτό το τραγούδι όμως θυμίζει κάτι από '80s [αυτή τη στιγμή μου θυμίζει spandau ballet] και είναι χίλιες φορές προτιμότερο από το γκρουπ που παίζει λάιβ στην πλατεία [κακό γκρουπ, ωραία τραγουδίστρια, χάλια τραγούδια]. υπάρχουν και χειρότερα: αύριο έχει πανταζή μέχρι τα ξημερώματα.

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

καφέ καπούτ


ο jon brooks [δηλαδή ο advisory circle] μόλις έφτιαξε τη δικιά του εταιρία που την ονομάζει cafe kaput. η πρώτη κυκλοφορία του [που θα είναι διαθέσιμη από τις 6/9 μόνο ψηφιακά] είναι ένα θαυμάσιο ηλεκτρονικό άλμπουμ στο ίδιο ακριβώς κλίμα που βρίσκονται κι οι κυκλοφορίες του brooks. το λένε electronic music in the classroom και παρουσιάζει 16 συνθέσεις του d.d.denham [ο οποίος προφανώς ήταν δάσκαλος μουσικής]. εδώ μπορείς να πάρεις μια γεύση απ' το δίσκο.

3 & 4

43 και μισό



~επεισοδιακή μέρα. αναμενόμενο, οι αρκέιντ φάιαρ συνεχίζουν να μαζεύουν διθυραμβικές κριτικές κι έτσι συνεχίζονται και οι φωτιές και οι πλημμύρες και οι καύσωνες. επίσης, παίζουν σολντ άουτ παντού, που σημαίνει ότι η ανθρωπότητα οδεύει ολοταχώς προς την καταστροφή -και καλά να πάθει με τέτοια που ακούει και που τρέχει να δει.
~ο οδηγός πού ήταν ακριβώς μπροστά μας στα διόδια αρνιόταν κατηγορηματικά ναι πληρώσει το ''γαμησιάτικο'' 1 ευρώ και 90 λεπτά και απαιτούσε απ' την υπάλληλο να τους ανοίξει την μπάρα για να περάσουν. αυτή, πολύ ψύχραιμη, του έλεγε ''υπογράψτε τη δήλωση και μετά θα σας αφήσω'', αυτός ανένδοτος. ξαφνικά, κατέβηκε η γυναίκα που τον συνόδευε, σήκωσε την μπάρα, και μόλις πέρασε το αυτοκίνητο μπήκε μέσα κι έφυγαν τρέχοντας. δεν ξέρω αν πρόλαβαν να του σημειώσουν τον αριθμό, αλλά θα ήθελα πολύ να μάθω αν ο οδηγός κατάφερε να τη γλιτώσει.
εμείς πληρώσαμε, επειδή: α) είχαμε τα 1,90 πρόχειρα και β) επειδή η υπάλληλος ήταν ήδη υποψιασμένη [έχω χάσει μια φορά το δίπλωμα επειδή έτρεχε κάποιος που με προσπέρασε με 170 -τον έπιασε το ραντάρ-, ενώ εγώ ο νομοταγής σταμάτησα στο μπλόκο].
~μου ήρθε με μέιλ και το δημοσιεύω με κάθε επιφύλαξη και ελαφρά "πειραγμένο":
"και κάτι σεξιστικό, χρήσιμο και τσεκαρισμένο: δύο στάνταρ σημεία στο κέντρο για να ''χτυπήσεις'' γκόμενα (και μάλιστα όχι ό,τι να 'ναι) είναι ο πρώτος και ο δεύτερος όροφος του ζάρα στην κοραή και ο πρώτος όροφος στο h&m στην κολοκοτρώνη (πίσω απ' την παλιά βουλή). οι καλύτερες ώρες: από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 4.30 το απόγευμα. οι γυναίκες που βγαίνουν μόνες τους για ψώνια αυτές τις ώρες είναι κυρίως ελεύθερες και έγκυρες πληροφορίες λένε ότι στα 10 χαρτάκια με τηλέφωνα που θα μοιράσεις ανταποκρίνονται οι 3 (που είναι πάρα πολύ καλό νούμερο). αν συνοδέυεσαι κι από γυναίκα, οι πιθανότητες ανταπόκρισης αυξάνονται ακόμα περισσότερο".
καλό βόλι.

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

summer void


One day, the internet showed up and changed everything. All of our yardsticks are in flux. A band like Dirty Projectors can be called big on the Pitchfork scale—but it maybe doesn’t translate to physical copies sold. Things are different now. The posters are hung in other places. We are still figuring out how to define ‘success’ in this day and age. When the last Animal Collective album was released, they were on the covers of all the magazines in New York, and they won ‘record of the year’ everywhere. Isn’t that success? I don´t know ...
I think these are exciting times; we are inventing our own definitions of success. Both in terms of record sales, but also these... these Lady GaGa moments that keep popping up. She is the first superstar of our time. She maybe isn’t doing anything new or interesting musically, but she still is a very interesting character. She has individual style.
I’m no musicologist or specialist in pop matters, but it seems to me that everything was perfectly aligned for her to make her appearance. And I feel that a similar thing happened—albeit in an entirely different way, with a different outcome—for me when I released ‘Post’. All these different factors lined up to make it as big as it could get.
I can’t judge how it happened, though—I am too involved with it to do that. There are probably several reasons. Instrumental electronic music had been around for a while then, all these introverted electronic scenes, like Acid House, were dominant and upcoming, but it lacked all narrative and all lyrics. There was a big hunger for that when I lived in London. People would say: "This is great music, but where are the songs?" Songs, not as in techno songs, but songs with stories and refrains and choruses. They were missing. That was one of the hoops we passed through...
This populism that has followed globalisation and the internet, it is so crazy. People are gagging on it. Like how they treat Britney Spears. She can’t exit a cab without panties without close-up shots of her crotch being spread all over the internet five minutes later. This is vulgar. People do not want to participate in this. I can imagine people that are in their early twenties now and maybe releasing their first records not wanting any part in this atmosphere.
I think people are more and more starting to bypass these places, this sphere that has been created by the tabloid newspapers and gossip websites. Media gossip has changed so much since I was young. It’s so pervasive and dominant. Amy Winehouse leaves a club, five minutes later there are clips of her throwing up on YouTube.
When... [makes an old woman voice] when I was young, being a ‘celebrity’ really only consisted of one thing. You got invited to these premieres or charity events, and if you were interested or curious you went along and got photographed on the red carpet. You maybe gave an interview, posed for some photos and then you were done.Now, we’re facing quite a different situation. A whole new league has been created, this Paris Hilton league, with her and Lindsay Lohan and others. I was actually pretty grateful when this new media culture appeared. It meant people like myself and Radiohead—people that would rather focus on making the music and didn’t want to participate in the whole celebrity package—could leave the stage to these new people. Sheesh! What a relief! I experienced it when a bit when I was living on Warwick Avenue in England, with forty photographers camping in my backyard, stocked with zoom lenses and stuff. I cannot thrive in that environment, and that’s why I backed out of it. And I was lucky, as soon as I got totally sick of it, the internet and this new league of celebrity fascination came along, these people like Paris that were really craving the attention.
They saved us.
[η bjork σε στιγμές λογικής και ευαισθησίας. ολόκληρη η συνέντευξη εδώ].
summer void [ο richard youngs σχεδόν ποπ].

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

φάιαρ και ξερό ψωμί [κόρα]


όταν ένας δίσκος σαν των arcade fire [καλός, ok, αλλά σχεδόν τόσο βαρετός όσο και οι δίσκοι του ryan adams ή των σημερινών u2] προκαλεί τέτοιο χαμό σε όλα τα έντυπα του κόσμου [αναλύσεις και κόντρα αναλύσεις επειδή θωρείται κατόρθωμα να βγάζεις έναν τρίτο δίσκο που αντέχεται και να αποκτάς mainstream κοινό όντας "εναλλακτικός" -λες και είναι πρωτοφανές, κάποιος μάλιστα είπε ότι είναι κάτι σαν το ok computer του 2010, μόνο καλύτερο(!)] είναι πολύ λογικό να πέφτει φωτιά να μας κάψει, να ανοίγουν οι ουρανοί και να μας πνίγει η βροχή και να διαλύεται ο πλανήτης [μόνο σεισμοί λείπουν, αλλά αν συνεχίσει να μαζεύει το suburbs διθυράμβους, έννοια σου, δεν τους γλιτώνουμε].
αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που άκουσα τελευταία από έναν πολύ καλό δίσκο που κυκλοφόρησε σήμερα. οι pvt [pivot] επιστρέφουν με το church with no magic

εννιά έχει ο μήνας


~το δεύτερο μίνι άλμπουμ του woebot [που διαρκεί μόνο 20 λεπτά] ήρθε επιτέλους σήμερα το πρωί, με δώρο μέσα στο φάκελο το περσινό του ομώνυμο [και μάλιστα σε dvd που ακόμα δεν έχω τσεκάρει τι περιέχει]. είναι περίεργο που δεν μπορείς πετύχεις το moanad πουθενά σε mp3, ενώ το πρώτο υπάρχει σε αφθονία στο slsk, μάλλον όσοι το αγοράζουν δεν το μοιράζονται. βεβαίως, υπάρχει κι η πιθανότητα να μην το έχει αγοράσει κανείς, οπότε πώς να το μοιραστεί;
το moanad είναι καλύτερο ακόμα απ' το περσινό, καλοδουλεμένο, με κιθάρα και μπάσο και σύντομα μπιτ που δεν αφήνει να εξελιχθούν από άποψη, αλλά αν είχε πιο μεγάλες συνθέσεις και δεν αισθανόσουν ότι τις πνίγει μέσα στο κολάζ των ήχων, ίσως να ήταν κι ο καλύτερος δίσκος που έχει βγει στο "είδος". τώρα, ποιο ακριβώς είδος είναι ένα θέμα, ας πούμε στην hauntology.
~μπαίνοντας στο υπεραστικό λεωφορείο ψάχνω να βρω τη θέση μου [31]. το λεωφορείο μισογεμάτο, στη θέση μου κάθεται ένας καραφλός τύπος με μια τούφα μαλλί απ' τα πλάγια κολλημένα πάνω στην κορυφή. τόσο μακριά, που τα έχει φέρει ολόκληρη στροφή και το κεφάλι του μοιάζει με σαλιγκάρι. του δείχνω το εισιτήριο και του ζητάω να σηκωθεί. με στέλνει στη θέση του [16], αλλά δεν θέλω να πάω στη θέση του, θέλω την 31. διαμαρτύρεται έντονα κι αρχίζει να φωνάζει ότι στα 25 χρόνια που ταξιδεύει με λεωφορεία δεν του έχει ξανασυμβεί να τον σηκώνουν για να τον στείλουν στη θέση του. "για όλα υπάρχει η πρώτη φορά" του λέω, "να που σου έτυχε σήμερα". αφηνιάζει. αρπάζει την τσάντα και μουρμουρίζοντας πάει και κάθεται... ακριβώς απέναντι απ' το διάδρομο! μέχρι να ξεκινήσει το λεωφορείο έχει επαναλάβει τουλάχιστον 15 φορές πόσο περίεργοι έχουν γίνει οι άνθρωποι "ταπεινής καταγωγής" [!] και πόσο ανάγωγοι. φώναζε τόσο δυνατά, που μια κυρία απ' την πρώτη σειρά ήρθε και του είπε ευγενικά να το βουλώσει γιατί έχει πονοκέφαλο. το χειρότερο ήταν όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ένας άλλος επιβάτης που τον σήκωσε κι από εκεί [καθόταν στη θέση του] και τον έστειλε μπροστά [στο 16].
μετά από κανα δεκάλεπτο διαδρομής, κι ενώ είχε αρχίσει να ηρεμεί, σηκώθηκε, ήρθε δίπλα μου και μου είπε σιγά σιγά "το ξέρεις ότι θα σου βγουν τα μάτια;"
μετά άρχισε να σχολιάζει με τον αλβανό στο μπροστινό κάθισμα πόσο επικίνδυνο είναι να διαβάζεις στα λεωφορεία και ότι, τότε που οι άνθρωποι ήταν ευγενικοί, δεν διάβαζε κανείς.
μέχρι να φτάσουμε στα διόδια είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι "ο λόγος που κανένας αλβανός δεν φοράει γυαλιά είναι επειδή δεν διαβάζει [στα λεωφορεία]. κι όσοι δεν διαβάζουν τίποτα, ακόμα καλύτερα". ο αλβανός συμφώνησε.
αυτό το κομμάτι μου το κόλλησε ο quietdrumming.

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

ντου γουόπ


~τελικά δεν έχει τόσο σημασία τι ρωτάς, αλλά ποιον έχεις απέναντι για να απαντάει και φυσικά αν έχει διάθεση να μιλήσει. η συνέντευξη της έρικα μπαντού στο waxpoetics με αφιέρωμα r&b [όχι αυτό ακριβώς που θεωρούν r&b στα κλαμπ της παραλιακής] έχει ενδιαφέρον ακόμα και όταν το θέμα της κουβέντας είναι οι τρίχες.
στο ξεκίνημα ο travis atria της ζητάει να σχολιάσει για άλλη μια φορά τον όρο ''νεο-σόουλ'' που της έχουν κοτσάρει και αυτή ως σωστή επαγγελματίας το κάνει, αφού πρώτα δηλώσει ότι το waxpoetics είναι ένα από τα πιο αγαπημένα της περιοδικά ever κι ότι της αρέσει να απλώνει όλα τα εξώφυλλα πάνω στο τραπέζι [!]:
"i think that it still exists. we are still here. we are still multiplying. mama's gun set many children out in the world, and i see them manifesting whatever it is. i don't know what it's called, what the movement is called. to me, it's thw funk, you know? that's what it is to me -it's the funk. they called it neo-soul, but they mistitled it. it would rather be neo-funk. it's the thing we all have, and a lot of us who you named [εννοεί τους questlove, common, andre 3000, d'angelo και jill scott], our music doesn't sound like, really. we use musicians in common, which makes us soun alike, but we have totally different viewpoints and come from different places, musically. i think what we have in common is that thang, and it has an a in it. it's a thang that you can;t really put your finger on it. it's a dna thang''. έχει επίσης μια πολύ καλή συνέντευξη με τον τρελό [τον gil scott heron], μια τεράστια με τον d'angelo κι ένα αφιέρωμα στον barry white.
~o ήχος του l.a. στο τέλος των 50s. billy storm and the valiants-this is the night. ξεπερασμένος και παλιός, αλλά νο μπαντ για κυριακή βράδυ [και ναι, ο ήχος του l.a. του 2010 είναι τρεις χιλιάδες φορές καλύτερος].

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

νάθινγκ


~την ώρα [τις ώρες δηλαδή] που σκάναρα τις πολαρόιντ για το νέο μπλογκ άκουσα 5 φορές απανωτά το cosmogramma και έπαθα το ίδιο ακριβώς που είχα πάθει και με το los angeles: ενώ έβρισκα το δίσκο απλά καλό, ξαφνικά έγινε ο καλύτερος που έχω ακούσει φέτος. τουλάχιστον για σήμερα.
~μετά ήρθε αυτή η φωτογραφία του ariel pink [δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστό σκηνικό για τον ήχο του] και αυτό το τραγούδι [που ο δημιουργός του το χαρακτηρίζει 'μίνιμαλ έπος'] απ' τον bad karaoke με τίτλο είναι μαλάκας. κατά τ' άλλα, ζέστη.

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

λόξιγκας


~σε ένα από τα πρώτα ποστ [του απριλίου 2005 που δεν μπορώ να το εντοπίσω, παρόλο που βγαίνει στο search] είχα γράψει για έναν αλβανό που είχα γνωρίσει με χρόνιο και επίμονο λόξιγκα που δεν του σταμάταγε με τίποτα. ούτε με θεραπείες, ούτε με ξεματιάσματα και μαγγανείες. σήμερα διάβασα αυτό:
το 1999, κάπου στο ισραήλ, ένας άντρας άρχισε να έχει λόξιγκα και δεν μπορούσε να σταματήσει. δοκίμασε όλα τα ανόητα πράγματα που του συνέστησαν οι φίλοι του. έβγαλε έξω τη γλώσσα του και έτριψε τον ουρανίσκο του με μια μπατονέτα. δοκίμασε χλωροπρομαζίνη, μετοκλοπραμίδη, ακόμη και αντιαφρώδη αντιμετεωριστικά. αποτέλεσμα κανένα. ο άντρας άρχισε να γίνεται όλο και πιο ανήσυχος. δεν μπορούσε να κοιμηθεί ή να συγκεντρωθεί στην εργασία του. την τέταρτη μέρα, με τον λόξιγκα να επιμένει, έκανε σεξ με τη γυναίκα του. η κατάστασή του διατηρήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια της πράξης, και έπειτα, όταν εκσπερμάτισε, ο λόξιγκας σταμάτησε. το canadian family physician δημοσίευσε μια έκθεση για την περίπτωση αυτού του άντρα, με τον τίτλο "η σεξουαλική συνεύρεση ως πιθανή θεραπεία για τον ατίθασο λόξιγκα¨. τα αδέσμευτα άτομα με λόξιγκα παροτρύνονται να "δοκιμάσουν τον αυνανισμό". [απ' το βιβλίο της μαίρη ρόατς "απαγορευμένα πειράματα", εκδόσεις αβγό].
~ιδανική μουσική για καύσωνα. δεν υπάρχει καλύτερη.

[. . .]