Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

[. . .]


golden desert sun

e.p.


dirty beaches

ντέρτι μπίτσιζ


στο περσινό ep του ακουγόταν σαν τον alan vega [''πειραγμένο'' από τον caretaker]. στο true blue πάει ακόμα πιο πίσω, κι ακούγεται σαν να κάνει καντάδα στην μπέιμπι απ' το ντέρτι ντάνσινγκ [το οποίο διαδραματιζόταν το 1963]. ο alex zhang hungtai είναι ο dirty beaches απ' το montreal του καναδά, από τους πιο ενδιαφέροντες ''νέους'' ήχους.
true blue

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

νεκρές φύσεις


flight 36-B


Είμαι λίγο παραπάνω από 20 και πολύ λιγότερο από 30, σπούδαζα γραφιστική και τώρα είμαι στο δρόμο για τη Σχολή Καλών Τεχνών.
flight 36-B είμαι εγώ όταν γράφω / παίζω μουσική. Δεν μπορώ να με περιγράψω, δεν μου αρέσει η εικόνα που νομίζω ότι έχουν οι άλλοι για μένα και δε νομίζω ότι η εικόνα που έχω είναι ρεαλιστική.
Ξεκίνησα από το 2002-2003, αλλά ο ήχος που έχω τώρα άρχισε να μεταλλάσσεται σ’ αυτό από το 2007. Ζωγραφίζω επίσης, ίσως λίγο περισσότερο απ’ όσο γράφω μουσική, παρ’ όλο που δεν έχω βρει ένα μπούσουλα τόσο σίγουρο σ’ αυτό τον τομέα, βλέπω πολλές ταινίες. Διαβάζω βιβλία, λογοτεχνικά και τέχνης κυρίως. Από θεωρία μουσικής δεν έχω ιδέα, επίσης.
Στην πρώτη λυκείου ξεκίνησα ν’ ακούω περισσότερα πράγματα. Το Blue Album των Weezer και το Pet Sounds των Beach Boys και το Meet The Residents των Residents. Όλα αυτά στο λύκειο. Από κει πήγα παντού και είμαι ακόμα παντού.
flight 36-B είναι μια συγκεκριμένη πτήση. Την ιστορία της δεν θα ήθελα να την πω, αλλά πρώτα απ’ όλα μου ακούγεται ωραία στο αυτί, τα άλλα έρχονται δεύτερα! flight 36-B είναι ο τρόπος που το γράφω, όλο μαζί, όλα μικρά και κεφαλαίο B.
Είναι δύσκολο να παίζεις μόνος σου live. Την πρώτη φορά ήταν αρκετά δύσκολο, έτρεμα σχεδόν. Μετά συνήθισα και το διασκεδάζω. Στην ηχογράφηση είναι σίγουρα πιο εύκολο. Έχω όλο το χρόνο και όλες τις πιθανότητες πάνω μου.
Δίσκοι που μου αρέσουν: Από William Basinski το "92982". Ο δίσκος που έβγαλαν οι Pansonic με τον Keiji Haino. To "Heartland" του Owen Pallett. To "Εcstatic" του Mos Def. Και tτο "A Sufi & a Killer" του Gonjasufi, από σχετικά πρόσφατες κυκλοφορίες. Από Έλληνες ο Κτίρια τη Νύχτα και ο Άγγελος Κυρίου. Οι Χειμερινοί Κολυμβητές, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Οι παλιές καντάδες επίσης και η μουσική του Ιονίου (είμαι από Λευκάδα κιόλας).
Μου αρέσουν τα ταξίδια, ν’ αγοράζω πράγματα, είμαι αρκετά σπάταλος όταν έχω περίσσευμα. Το χαζολόγημα με τους φίλους μου, το γέλιο.
Μ’ εκνευρίζουν οι αγενείς άνθρωποι, όσοι θέλουν να επιδεικνύονται, διάφορες ομάδες ανθρώπων. Το πόσο γκρινιάζουμε ως Έλληνες και πόσο οικογενειοκρατικά σκεφτόμαστε. Σταματάω εδώ γιατί μπορώ να μιλάω ώρες για όσα με ενοχλούν.
Ιδανικά θα ήταν να περάσω στη σχολή Καλών Τεχνών (αν τα καταφέρω). Να ηρεμήσω και να πάω διακοπές μετά τις εξετάσεις. Το flight 36-B δεν το σχεδιάζω και τόσο και δεν έχω κυνηγήσει τίποτα μέχρι τώρα συνειδητά. Θα ήθελα να κάνω μια κυκλοφορία κάποια στιγμή και να εξελίξω τα visuals των live μου. Αυτά τα δύο έχω άχτι, αλλά δεν βιάζομαι.
Δεν είμαι μέσα στα πράγματα γιατί δεν εργάζομαι ακόμα. Βλέπω πώς είναι δύσκολα, βλέπω τους γονείς μου. Εύχομαι μια αλλαγή πέραν του δικομματισμού αλλά δεν είμαι αισιόδοξος…
το myspace του εδώ.
το tango της αθήνας

[. . .]

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

σάμπαθ και ξερός


αν αγνοήσεις κυρίως την ψευδο-σατανιστική μυθολογία που τους συνοδεύει, τα ανόητα προβοκατόρικα υπονοούμενα και την αφελή χριστιανική θεματολογία των τραγουδιών τους, το restored to one των νεοϋορκέζων sabbath assembly είναι ένα απολαυστικό άλμπουμ με τους jefferson airplane να συναντούν τους birds, με πολύ ωραία φωνητικά και ακόμα πιο ωραίες ενορχηστρώσεις. θυμίζει λίγο το ''κανείς δεν είναι τέλειος'' του some like it hot -αν δεν τους έδερνε τόσο πολύ η μαλακία μπορεί να είχαν κάνει ένα από τα 5 καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς...
η φωτο είναι από εδώ.
κι αυτό είναι το άλμπουμ.

πάρτι ηλιθίων

~fact. ένα χαριτωμένο μωρό [ό,τι πιο αξιολάτρευτο μπορεί να υπάρξει] μπορεί να μετατρέψει το χώρο σε πάρτι ηλιθίων [τα γούτσου γούτσου και τα επιφωνήματα κάνουν το γραφείο να μοιάζει με σκηνικό από ταινία του τρίερ -τους idiots].
~αυτό το τραγούδι [ένα λαουντζοειδές κατασκεύασμα που πιο φλώρικο δεν γίνεται] μου ήρθε ανύποπτα με μέιλ απ' τον φανταστικό και από προχθές το βράδυ δεν μπορώ να το ξεφορτωθώ με τίποτα. ούτε με την σατανιστική ποπ των sabbath assembly που πρέπει να προσέξεις τους στίχους για να καταλάβεις ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται με την πρώτη. αυτό κι αυτό το λινκ έχουν το στόρι του παραπάνω κομματιού.
~νέο πολύ καλό τραγούδι panda bear.
~κι αυτό το κομμάτι του bad karaoke:

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

πού είναι ο βάγκνερ;


ακούγοντας το [φρικτό] chloe και το [ανεκδιήγητο] fish απ’ τον περιβόητο δίσκο της leona anderson που είχε κυκλοφορήσει το 1958 με τίτλο music to suffer from [κι έναν απ’ τους χειρότερους που κυκλοφόρησαν ποτέ, με συναίσθηση του τι είναι], είναι αδύνατο να μην σου έρθει στο μυαλό η κυρία ελισάβετ του «πού είναι ο βάγκνερ, πού είναι ο πουτσίνι;». μόνο που η καημένη η κυρία ελισάβετ δεν είχε την τύχει να την ανακαλύψει ο τζόνι τρανκς και να την ανατυπώσει στην εταιρία του σχεδόν σαράντα χρόνια μετά το θάνατό της [η τυχερή είναι η lona, η κυρία ελισάβετ δεν ξέρω καν αν έχει πεθάνει, τελευταία φορά την είχα πετύχει πριν από τρία-τέσσερα χρόνια σε ένα ζαχαροπλαστείο στα κάτω πατήσια].
τέλος πάντων, με τη διαχωριστική ανάμεσα στο κακόγουστο και το cool να γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη, ειδικά όταν έχεις να κάνεις με μια lone anderson με εμφανή την αίσθηση του χιούμορ, η οποία προσπαθούσε περιπαθώς να κερδίσει τον τίτλο της «χειρότερης τραγουδίστριας του κόσμου», δήλωνε «the badder, the better» και τραγουδούσε το χειρότερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ για το τυρί [limburger lover] ή τον camp ύμνο rats in my room.
μπορεί να προσπάθησε σκληρά, η κυρία ελισάβετ όμως την κάνει σκόνη, κερδίζοντας στα σημεία.
αυτές είναι οι σημειώσεις που υπήρχαν στην αρχική έκδοση του δίσκου της leona.
κι αυτός είναι ο δίσκος.

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

τζέλιζ


Yes, here come the Jellies. All over again, To be honest they never really made it the first time, even though they tried. This very small band got together in 1981 and made a 7" single. There are tales of long tape loops running from tape machines to pencils along hallways throughout the recording. There are tales of them pressing up about 1,000 copies on their own little label called Jelly Records. They speak of getting it played on John Peel's Show, and selling about 15 copies to Rough Trade. And then nothing. This was back in 1981. There are no photos of the band. Most of the unsold records were scrapped and are now part of the UK's landfill. The band never recorded again, it was a disaster.
If we move on nearly 30 years, there are rumblings about the 7" on line. A bootleg edit of the track appears. Thurston Moors finds an original 7" and plays it ten times in a row in one of his DJ sets. Trunk Records license it from the two writers. And now it's here again, this time as a strange 12", with a radio edit and a couple of mixes to boot. One mix is by Georges Vert AKA The Advisory Circle with his dubby clubby disco hat on, one by Fred Deakin of Lemon Jelly, and one by Tommy Stupid and Jonny Trunk who played it backwards. There are 500 of these wobbly little 12" records. We think it's great in a hooky, post punk slightly Tom Tom Club sort of way. And it's possibly the first ever recording from the 80s issued by Trunk. Which feels a bit weird, But I like it none the less.
[από εδώ]
the jellies-jive baby on a saturday night