Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

λάρι ντάρι


μετά από ένα σαββατοκύριακο με το special category στο repeat [είναι να μην του κολλήσει κάτι, την έβαψες] και ψάχνοντας στοιχεία για τους μυστηριώδεις the roe-o-tation και το ένα και μοναδικό single τους του 1969 [στην πίσω πλευρά είχε το old love], βρήκα ολόκληρο το στόρι σε ένα αμερικάνικο μπλογκ. δηλαδή το στόρι του single και του gerald sims που κρύβεται πίσω απ’ το περίεργο όνομα [ο ασχημομούρης στη φώτο], κι o οποίος εξακολουθεί να βγάζει δίσκους [μάλιστα έχει έτοιμο καινούργιο].
ορίστε:
«Precious little is known of the Roe-O-Tation themselves, but the credits of their sole 45 reveal much: this record was the handiwork of Gerald Sims, a name ubiquitous in ‘60s Chicago soul. Gerald Sims, born in 1940 and a participant on the city’s music scene since his arrival from Kalamazoo, Michigan at age nineteen, was absorbed early on into the Daylighters, a vocal group then recently transplanted from Alabama. His considerable musical gifts – singing, writing, guitar playing – found Sims assuming lead vocal and songwriting duties for the Daylighters, and he would oversee the group’s transition from R&B to soul with solid regional hits like 1962’s “Cool Breeze” and “I Can’t Stop Crying.” Sims himself would release two obscure soul singles under his own name on Okeh Records. His performing career, however, would be exchanged for expanded behind-the-scenes duties as a session guitarist, songwriter and producer with Okeh, Constellation and Chess Records, easily three of the city’s most vital soul labels in the mid-‘60s. Later that decade, Sims procured work as a songwriter and orchestra leader at Brunswick Records, but - before finally landing a producer role at Jerry Butler’s Fountain Productions in the early ‘70s - Sims worked in some time to release one record, this selection, on his own independent label, Gerim. Likely produced in 1969 or ’70, “Old Love” (and its flipside, “Special Category”) would be a one-off trial run for Sims’ label aspirations. The sublime “Old Love” is a production in every sense of the word, a stunning bit of theater with wild tempo changes and an almost psychedelic vibes-and-guitar breakdown – great for making the whole dancefloor list to one side. “Old Love” makes you wonder what was happening in 1970. These soul guys were always running into old girlfriends on the street. Gerim Records operations would be revived in the early ‘80s - the Chicago scene a pale shadow of the powerhouse it had been a decade earlier - for a brief flurry of contemporary soul releases from local groups like MC², Encore and 7 Miles High».
το σίνγλκ και το κουλ μπριζ βρίσκονται εδώ. δεν τα ξεφορτώνεσαι εύκολα. κι εδώ είναι ένα κομμάτι των daylighters. ο ασχημομούρης είναι φωνάρα.

illustration lifo


το πάρτι των εγκαινίων, αύριο στις 8 το βράδυ. στο μουσείο μπενάκη της πειραιώς.

special category


κόλλημα. το ένα είναι της τουρκάλας που στο [άσχετο με το τραγούδι] εξώφυλλο απ' τα '60s μοιάζει με την peggy zina και το άλλο αυτό.

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

ντάρα πουσπίτα


ο πρόεδρος σουκάρνο είχε χαρακτηρίσει τη μουσική τους "μια μορφή ψυχασθένειας''. ήταν το πρώτο γυναικείο garage γκρουπ της ινδονησίας [και μάλλον και του κόσμου] που δεν τραγουδούσαν απλώς, αλλά έπαιζαν κι όλα τα όργανα μόνες τους. ξεκίνησαν το '65 που μετακόμισαν από την σουραμπάγια -όπου φτιάχτηκαν όταν ήταν ακόμα μαθήτριες- στην τζακάρτα [στα λάιβ τους, λέει, δεν μπορούσες να ακούσεις συνήθως τίποτα από τα ουρλιαχτά του κόσμου], ενώ το 1966 κυκλοφόρησαν τον πρώτο δίσκο τους, γεμάτο με ριφ από γνωστά τραγούδια της εποχής [μπιτλς, ρόλινγκ στόουνς κι άλλα απαγορευμένα στο ραδιόφωνο της ινδονησίας], το jang pertama. ακολούθησαν κι άλλοι δύο μέχρι το 1968. η sublime frequencies μόλις κυκλοφόρησε μια συλλογή με επιλογές από τα τρία άλμπουμ τους και το ένα ep που πρόλαβαν να βγάλουν στη σύντομη καριέρα τους.
αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ τους [όπου τραγουδάνε μεταξύ άλλων και το περιβόητο πούστη πούστη].

the zoo


"Mum and I were ensconced in a spartan but clean room in one of the rickety houses climbing the bare slope above the waterfront. The owner of the house was an old widow forever lamenting the death of her royalist husband in the political turmoil of the 1920s. She lived with what I believe was her mother, a bedridden and blind wreck hidden in a corner downstairs, the glimpse of which made me shudder.
I shuddered because sun-drenched Hydra was about life, and abundant young life at that. Every day was drenched in sun. On days when Mum wasn’t needed on the set we’d walk over the crags to a beach, philosophizing about life, in the varied company of perhaps a Swiss air hostess or a family of Oxford dons with peeling red faces. The blessed Greek summer air would caress our bare limbs. One day I obtained my first-ever employment as an extra a waterfront crowd scene, with 30 drachmas and a tub of the most delicious Russian salad I have ever eaten as my daily wage. Thirty drachmas corresponded exactly to one US dollar, which for a fourteen-year-old in 1962, and in Greece at that, wasn’t bad money at all. Especially after a couple of weeks of such scenes.
In Island of Love there’s a bit where a Greek professor boasts of the sexual capacities of island men even into old age. One morning I wandered down to the waterfront where they were doing a scene in front of a small white church. As the camera rolled, a bride and groom emerged. The groom looked to be about seventy and his bride about half a century younger. The actress-bride looked very familiar… Good lord, it was Mum! The scene was over in a moment. Mum doffed her wedding dress prop and laughed about it. Still, it felt weird.
With her shapely body and dark compact hair, my mother certainly looked as if she had just stepped out of some Italian film set. She was a favourite among the boisterous Italians who made up most of the camera crew, and was promptly taken under the wing of one of the older technicians, Elio, who took a fatherly care for her welfare. The others called him “Uncle Elio,” though he can barely have been past forty.
Sex, of course, was never far from the surface in a place like Hydra in the summer. Not that I had even a slight taste of it. Mentally I was still in damp and repressed England. One morning a Greek model in a skimpy bikini was hired to slink provocatively along the waterfront past the yachts for a certain scene. Before the camera rolled, a makeup man daubed pink cream over her shoulders and perfectly-formed breasts. My eyes widened as the man’s fingers invaded the model’s bikini-top, rubbing the stuff almost down to the nipples. She gave no sign even of noticing his existence. It was all a burst of life as I had never known before. There’s a photo somewhere of Mum and me with a bunch of Italian cameramen seated at the old dark red-fronted Skouna fish taverna where Franco, the fattest and funniest, has just shown the cooks how to make proper spaghetti. Our faces are sun-browned and smiling. And I’m growing up".
[οι zoo ήταν άγγλοι που έκαναν ένα πέρασμα από την ελληνική σκηνή στο δεύτερο μισό των '60s και αυτό είναι ένα απόσπασμα από το πολύ καλογραμμένο στόρι του ντράμερ τους johnny carr που υπάρχει σε συνέχειες εδώ].
i cry + six miles from the cage

εότ

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

ice cream sunstroke mix


ο moon wiring club σε ένα σουρεαλιστικό καλοκαιρινό μιξ [που στην αρχή είναι της υπομονής, αλλά μετά στρώνει...]. το τρακ λιστ είναι εδώ.
''after being told to go outside and not watch victorian detectives on a sickly-sunny day, experience the reality of too much sunshine & ice cream. then recoil from the depths of a vaudevillian ploughman’s lunch chutney overload sensation with a diabolic holiday showbiz turn. back inside, the light has turned black and the telly smells funny. oh! it must be the… [ice cream sunstroke mix]"

illustration lifo 2010






ένας, αλλά διπλός


οι bad karaoke είναι ένα γκρουπ με δύο μέλη [το ίδιο, δύο φορές] που είναι ζήτημα ημερών να ανακαλύψει το πίτσφορκ. [αν δεν το ανακαλύψει σταρχίδιαμας, αυτοί θα χάσουν].
είναι απ' τη λάρισα και είναι διάσημος cboxer.

αυτό είναι το πρώτο απίθανο ep του.

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

manand exclusive


τους λένε my drunken haze [psycho soul και sofia] και δεν είναι μόνο ωραία παιδιά, αλλά παίζουν και χατζηνάσιο [σπανό, ok, το ίδιο είναι] πιο καλά από χατζηνάσιο, [τι κάνει ο gonja sufi; το ίδιο]. αυτή είναι η μοναξιά με τη φωνή της σοφίας και το manand στο μπάσο. αστέρια [όλοι].
μοναξιά

ερωτικό


i wanna be your vacuum cleaner / breathing in your dust
i wanna be your ford cortina / i will never rust
if you like your coffee hot / let me be your coffee pot
you call the shots / i wanna be yours
i wanna be your raincoat / for those frequent rainy days
i wanna be your dreamboat / when you want to sail away
let me be your teddy bear / take me with you anywhere
i don’t care / i wanna be yours
i wanna be your electric meter / i will not run out
i wanna be the electric heater / you’ll get cold without
i wanna be your setting lotion / hold your hair in deep devotion
deep as the deep atlantic ocean / that’s how deep is my devotion
i wanna be yours

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

polaroid


~Ελληνική Δημοκρατία / Είμαι ένας γαμημένος μουσουλμάνος / Γροθιά, κνήμη, πούτσος / Δε θα γυρίσω πίσω στην πατρίδα μου / (δεν έχω πατρίδα) / Είμαι μια υγειονομική απειλή / Ένα μίασμα / Δεν ανήκω σε καμιά πολιτισμένη φυλή / Τι είναι αυτό που χαλάει την εικόνα της χώρας σας; / Το χρώμα ή τα δόντια μου; / Στο στήθος μου γεμάτα μετανάστες / Εξοκείλουν τα σαπιοκάραβα / Στην πλάτη μου ξεκινάνε εμφύλιοι πόλεμοι / Αντάρτες ξεπηδούν από τα πλευρά μου / Γιατροί με τη συνοδεία μπάτσων / Βάζουν αγγελίες θανάτου στο κορμί μου / Επικηρύσσουν την κάθε μου έκκριση / Την ώρα που εγώ επανεφεύρω τη σύφιλη / Αυτοί διαλαλούνε την ασφάλειαΕπιτροπές κατοίκων ετοιμάζουν πογκρόμ / Τα μεροκάματα πέφτουν / Οι εργολάβοι αγοράζουν / Η σιωπηλή πλειοψηφία αλλάζει κανάλι / Mε τα χέρια γεμάτα αίμα / Οι καλοί και ευαίσθητοι άνθρωποι / Αγοράζουν το φόβο σε μπουκαλάκια / Φυλάνε το σώμα τους στην τράπεζα για τόκο / Ο ιμπεριαλισμός των μικροαστών / Είμαι ένας γαμημένος μουσουλμάνος / Γροθιά, κνήμη, πούτσος / Σ’ αυτή τη χώρα / Βιάζουν τους μετανάστες / Καίνε τους ποιητές / Ο μπαλτάς της ελληνικής δημοκρατίας / Τεμαχίζει, τεμαχίζει, τεμαχίζει / Κάτω από την κόψη του σπαθιού / Την τρομερή / Θα ζήσετε / Καθαροί / Χίλια χρόνια
[ένα ποίημα του jazra khaleed]
~το τρίτο τεφλόν κυκλοφορεί εδώ και μερικές μέρες σε σημεία του κέντρου [στον ναυτίλο (χαριλάου τρικούπη 28), στο εναλλακτικό (θεμιστοκλέους 37), στην πολιτεία (ασκληπιού 1-3 & ακαδημίας), στο vinyl microstore και στο ludens lab (διδότου 34 αμφότερα)], είναι το καλύτερο μέχρι τώρα και δεν θα υπάρχει για πολύ, όποιος πρόλαβε...
~το tailbone blues είχα την εντύπωση ότι το λένε ταλιμπάν μπλουζ, αλλά είναι ''το μπλουζ της ουρίτσας''. ακόμα καλύτερα. αυτό είναι το remix του grains.

oh lord!


~awkward situation: ετοιμάζεις επιμελώς ένα σχόλιο [με γερές δόσεις καφρίλας] για να ξυπνήσεις τον κολλητό σου που έχει αποκοιμηθεί από ανία πάνω στο πληκτρολόγιο [''πάλι μαλακίζεσαι; πόσες μαλακίες θα τραβήξεις σήμερα;''], σημαδεύεις και τσουπ, το στέλνεις κατά λάθος στη συγγραφέα-καθηγήτρια πανεπιστημίου που έχεις μία φορά στη ζωή σου μιλήσει για επαγγελματικούς λόγους. σιωπή για δεκάλεπτο. δεν βλέπεις απάντηση, οπότε τον ξαναρωτάς, ''τι έγινε, ακόμα μετράς;'' -τότε προσέχεις ότι ΔΕΝ μιλάς με το φίλο σου και θέλεις να ανοίξει η γη να σε καταπιεί [δεν ανοίγει].
~awkward situation: έχεις πάει επίσκεψη σε φίλη σου που έχει μανία με την καθαριότητα και ένα μπάνιο σαν γκαλερί: με τοίχους τίγκα στα έργα τέχνης και τέσσερις χιλιάδες μπουκαλάκια με κολώνιες και μυρωδικά. μόλις πας σε πιάνει κατούρημα και πας αμέριμνος στην τουαλέτα. τη βγάζεις και σημαδεύεις στη λεκάνη προσεκτικά, να μην ρίξεις ούτε σταγόνα έξω, ξεκινάς και αρχίζεις να σφυρίζεις χαρούμενος. στο μεταξύ σου τραβάει την προσοχή εκείνος ο μπλε πίνακας που είναι σαν τη νύχτα του βαν γκογκ [αλλά δεν είναι] και τον χαζεύεις μέχρι να τελειώσεις και το τελευταίο τίναγμα, κουμπώνεσαι και ετοιμάζεσαι να φύγεις, όταν προσέχεις ότι τόση ώρα κατούραγες τριγύρω, τα πλακάκια και τα μπουκαλάκια δίπλα στο καλάθι για το χαρτί. σου έρχεται ταμπλάς. κόβεις χαρτί, σκουπίζεις πρόχειρα και μόλις βγεις θυμάσαι ότι έχεις αφήσει το φούρνο ανοιχτό/το κλειδί στην πόρτα/τη γάτα στο μπαλκόνι [φεύγεις και δεν ξαναγυρνάς].
~αυτή η φωτογραφία των acid baby jesus είναι σαν να μην την έβγαλα εγώ [τόσο πολύ μου αρέσει]. κι αυτό το τραγούδι είναι άλλο ένα έπος απ' το δίσκο του αλόε μπλακ. take me back.

μπιλ και μπίλι


~όποτε βλέπω τη φάτσα του μπιλ μάρεϊ μού έρχεται στο μυαλό ένας γνωστός μου -που δεν του μοιάζει μόνο φυσιογνωμικά, αλλά κάνει και τις ίδιες ακριβώς κινήσεις, έχει ακόμα και την ίδια βλογιοκομμένη όψη και τα ίδια θλιμμένα droopy μάτια. αυτός λοιπόν είχε μια γυναίκα που μίλαγε μόνο για σεξ, αποκλειστικά όμως, μάζευε τα πιτσιρίκια της γειτονιάς και τους περιέγραφε με λεπτομέρειες πώς το έκανε με τον άντρα της και τους έδειχνε τσόντες στο βίντεο. αφού τα έκανε φουσέκι τα έδιωχνε να πάνε σπίτι τους.
αυτή λοιπόν μια μέρα πήρε το παιδί της κι εξαφανίστηκε και ο "μπιλ μάρεϊ" έμεινε έρημος και αλκοολικός [δεν θυμάμαι αν ήταν ήδη ή αν έγινε μετά, σημασία έχει ότι μέσα σε μερικούς μήνες ήταν σαν να τον φούσκωσες με τρόμπα: έγινε διπλάσιος].
τελικά η κοινωνία της επαρχίας είναι πολύ πιο προχωρημένη από τον μικρόκοσμο μιας μεγάλης πόλης, στην πόλη μπορεί να περνάς απαρατήρητος αλλά αν σε πάρουν είδηση την έχεις βάψει, ενώ στο χωριό μπορούν να ανεκτούν και τα χειρότερα και μέσα σε μερικούς μήνες να είναι όλα μέλι γάλα. τώρα που το σκέφτομαι, ξέρω έναν τύπο που έχει δυο γυναίκες σε δύο σπίτια, και μάλιστα αδελφές, και έχει κάνει παιδιά και με τις δύο [τι big love και κολοκύθια], οι οποίες βεβαίως δεν είναι τόσο πολιτισμένες σαν τις αμερικάνες μορμόνες και δεν μιλάνε μεταξύ τους, αλλά μοιράζονται άνετα τον ίδιο άντρα.
ξέρω και έναν γέρο που του άφηνε η γειτόνισσα να προσέχει το κοριτσάκι της [δύο; τριών; μωρό πάντως] και αυτός το κρατούσε με μεγάλη ευχαρίστηση. μια μέρα που γύρισε σπίτι επειδή κάτι είχε ξεχάσει η γυναίκα έπαθε σοκ: είδε την κόρη της να γλύφει το πουλί του πορνόγερου, ο οποίος της το έδινε για γλυφιτζούρι [αφού πρώτα τα άλειφε με μέλι]. άρχισε να φωνάζει, έγινε ένας ψιλοχαμός, μαζεύτηκε η γειτονιά και ο γέρος εξορίστηκε για μερικούς μήνες στα παιδιά του στην αθήνα. μετά επέστρεψε κι όλα είχαν ξεχαστεί. άνοιξε ξανά και το μαγαζί και όλοι έκαναν σαν να μην είχε γίνει τίποτα.
~αυτό είναι ένα από τα πολύ σπάνια σάουντρακ της δεκαετίας του 70 από μια ταινία με σατανιστές μπάικερς στην αυστραλία, το stone, στην πλήρη του μορφή με τα 20 κομμάτια και όχι τα 13 του ορίτζιναλ. περιέχει και τα 3 τραγούδια.
μπίλι γκριν-στόουν.

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

σκατομέρα


so hard [είναι όντως από τα τραγούδια της χρονιάς]

λεκτικός επεξεργαστής


είχα τόσα πολλά ακούσει για τον λεκτικό επεξεργαστή [όλα τρομακτικά], που όταν ξεκίνησα να τον συναντήσω για τη συνέντευξη ήμουν σίγουρος ότι θα με περίμενε ένα τέρας. δεν είναι τέρας. η ζωή του είναι γεμάτη από εμπειρίες που οι περισσότεροι δεν θα ζήσουμε ποτέ [ούτε και χρειάζεται], τραυματικές και ακραίες, το ίδιο ακραίες με πολλές από τις απόψεις του. επίσης λατρεύει τα όπλα και δεν κάνει καμιά προσπάθεια να το κρύψει. πρώην σκίνχεντ, φριφάιτερ, εκπαιδευτής των δυνάμεων ασφαλείας, τεράστιος και γυμνασμένος, σαν εικόνα σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα. όταν τον ακούς να εξιστορεί, αισθάνεσαι ακόμα πιο άβολα.
σήμερα ο λεκτικός επεξεργαστής είναι tattoo artist [σε ένα στούντιο όπου επικρατεί στρατιωτική πειθαρχία], χιπ χοπ μουσικός ["ράπερ"] και πανευρωπαϊκός πρωταθλητής των mixed martial arts. από τότε που ανακάλυψε το θεό δηλώνει ότι η ζωή του άλλαξε. ριζικά.
ακόμα κι αν διαφωνείς με τα περισσότερα απ' όσα λέει και με τον τρόπο που έχει ζήσει, ακόμα κι αν αυτά που αναφέρει θέλεις να τα παρακολουθείς μόνο από απόσταση [ή και καθόλου], το στόρι της ζωής του έχει μεγάλο ενδιαφέρον. ακόμα κι όταν το βρίσκεις αφελές ή εξοργιστικό:
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1970, Απρίλιο, είμαι Κριός στο ζώδιο με ωροσκόπο Δίδυμο. Μοναχοπαίδι, με πατέρα από την Κρήτη και μάνα απ’ τη Ρωσία. Θυμάμαι από μικρός μια διαλυμένη, προβληματική οικογένεια. Έξι χρονών με πήραν και πήγαμε στην Αμερική. Μεγάλωσα στο Σικάγο. Ο πατέρας μου εδώ ήταν σκηνοθέτης, γύρναγε ταινίες, αλλά καταστράφηκε επειδή έπαιζε στο καζίνο. Όταν πήγαμε στην Αμερική κατάντησε να γίνει οικοδόμος. Δεν την άντεξε τη ζωή εκεί, έτσι το ’82 τα μαζεύουν και ξαναγυρνάμε Ελλάδα. Είχα μόλις τελειώσει το δημοτικό.
Με το που γυρνάμε οι γονείς μου χωρίζουν και ξεκινάνε και τα δικά μου προβληματικά χρόνια, τα δύσκολα, γιατί μπερδεύτηκα με τις συμμορίες στους δρόμους. Δεν ήξερα ελληνικά και τα παιδιά με φώναζαν «αμερικάνο» και «τατουαζάκια» για χρόνια. Με παρέδωσαν στη γιαγιά, μια πολύ καλή γυναίκα που την έκανα ό,τι ήθελα και από τα 12 μέχρι τα 19 έκανα ό,τι μπορεί να φανταστεί το κεφάλι σου. Δοκίμασα όλα τα ναρκωτικά, τα πούλησα όλα, τα ήπια όλα.
Δεν μου είχε μιλήσει ποτέ κανείς για Θεό, για Χριστό, δεν ήξερα τι σημαίνει πίστη, κι αν δεν έχεις πίστη και Θεό δεν έχεις στόχο, τα άεργα χέρια είναι εργαλεία του διαβόλου. Οπότε, δούλευα πάρα πολύ για το διάολο. Έμπλεξα με συμμορίες. Έγινα σκίνχεντ, όχι με τη φασιστική έννοια, παίζαμε ξύλο με αναρχικούς, με πάνκηδες, πηγαίναμε σε πορείες, το’ να, τ’ άλλο… Μετά μπλέχτηκαν τα θέματα, πολιτικοποιήθηκαν με την ΕΠΕΝ και την έκανα.
Ήμουν ένα αγράμματο παιδί, επαναστάτης μεν, αλλά καθόλου πολιτικοποιημένος, χέστηκα δηλαδή για Ναζί και ξέρω ’γω τι. Μ’ άρεσε η Ελλάδα, την αγαπούσα σαν χώρα μου, αλλά όχι με τη ναζιστική υπερβολική έννοια. Δεν ήμουν φανατικός και δεν συμπάθησα ποτέ το Χίτλερ, το θεωρούσα γελοίο, μας γαμούσαν στην Κατοχή και θα καθόμουν εγώ να λέω τζιντγκάεντ;
Πέρασαν αυτά, έσβησαν. Όταν ήμουν 19 πάω στρατό με χίλια ζόρια, ας είναι καλά η μανούλα μου. Είχα να μιλήσω στον πατέρα μου δέκα χρόνια, στη μάνα μου δώδεκα, τέλος πάντων, με έπεισε να παρουσιαστώ. Πήγα στις ειδικές δυνάμεις γιατί δεν ήθελα να καθαρίζω πατάτες και μαλακίες. Παραλίγο θα είχα γίνει αυτό που ήθελα, βάρεσα έναν εκπαιδευτή όμως και με έκοψαν στον πέμπτο μήνα. Το πτυχίο μου το έδωσαν αργότερα οι ίδιοι, τιμητικά. Στη συνέχεια πήγα στους ναρκαλιευτές, ΤΟΛ τεθωρακισμένων, κι έμεινα στην Ορεστιάδα 11 μήνες. Τους μάθαινα πώς να μπαίνουν κάτω απ’ τα άρματα, πώς να κάνουν ελιγμούς, ανατινάξεις, δολιοφθορές, πώς θα εγκλωβίσουν τον οδηγό, διάφορα.
Όταν τελείωσα το στρατό έφυγα για Λονδίνο. Ήμουν 21 χρονών. Εκεί έπεσα ξανά στα ναρκωτικά, Χοντρά αυτή τη φορά, κόλλησα κι έχασα πολλά λεφτά. Στην Ελλάδα γύρισα με μεθαδόνη. Τότε με παίρνει η μάνα μου και με πάει στην «Ιθάκη». Έμεινα μέσα ένα χρόνο και μετά, απ’ τα 22 μου χρόνια, άλλαξε όλο μου το είναι. Γνώρισα το Θεό, ήρθε ο Ιησούς χριστός στη ζωή μου, ήρθαν άνθρωποι σωστοί και γνώρισα επιτέλους την οικογένεια. Δεν θυμάμαι να είχα οικογένεια μέχρι τότε, δεν είχα κάνει ποτέ Χριστούγεννα, ψάρι έφαγα για πρώτη φορά στο στρατό, κοτόπουλο μαγειρεμένο έφαγα 19 χρονών. Μεγάλωσα με πατατάκια, πατάτες τηγανητές, με μερέντα και βούτυρο Κερκύρας. Η γιαγιά δεν ήξερε να μαγειρεύει, πείναγα. Αγόραζα ένα ζευγάρι παπούτσια το χρόνο, γι’ αυτό τώρα αγοράζω αβέρτα παπούτσια και πράγματα. Είχα το κόμπλεξ του μικρού παιδιού που είχε στερηθεί τα πάντα.
Αμέσως μετά με ανακάλυψε ο Γιώργος ο Καρβέλης, ένας προμότερ Έλληνας που έκανε αγώνες και έφυγα για Βέλγιο. Έμεινα τρία χρόνια κλεισμένος στο γυμναστήριο του Μόδενπιγκ, έκανα 26 ημιεπαγγελματικούς αγώνες στο τάε μποξ και κέρδισα τους 24 με νοκάουτ. Ξαφνικά άρχισαν να με θεωρούν μεγάλο ταλέντο. Έτσι γεννήθηκε ο Άντι δε Άντ. Από κει και πέρα άρχισα να εκτιμώ τον εαυτό μου, να διαβάζω βιβλία και να βγαίνει από μέσα μου το χιπ χοπ. Άρχισα να γράφω στιχάκια και να αγαπώ την προσωπικότητά μου σαν μαχητής, αρχίζω να ζωγραφίζω και σιγά σιγά τελειοποίησα την τεχνική μου στο tattoo.
Τελειοποίηση σημαίνει επεξεργασία, γι’ αυτό επεξεργάζομαι τα πάντα, από κει προκύπτει το Λεκτικός Επεξεργαστής. Είναι προέκταση του Άντι δεν Αντ που είναι το πολεμικό στοιχείο, οτιδήποτε έχει να κάνει με χέρια, πόδια, πάλη, όπλα. Ονόμασα το μαγαζί Barcode Tattoo για να εστιάσω στο ότι όλοι θα καρφωθούμε, όλοι θα χτυπηθούμε κάποια στιγμή. Είτε το θέλουμε είτε όχι, θα γίνουμε προϊόντα. Εκτός από το στούντιο που μπορείς να χτυπήσεις, έφτιαξα πρόσφατα και μια κλινική που μπορείς να βγάλεις τα tattoo απ’ το δέρμα σου. Εκεί τα έβγαλα κι απ’ τη μούρη μου για να ισορροπήσω με το Θεό. Αυτό που βάζεις, μπορείς και να το βγάλεις.
Στο Βέλγιο έκανα και άλλες δουλειές. Ξεκίνησα να δουλεύω το πρωί στο καζίνο που είχαν οι αδελφοί Μανεγκάλι, ιταλοαμερικάνοι με αλυσίδα καζίνο. Με προτίμησαν επειδή ήμουν ομορφόπαιδο [78 κιλά, φέτες]. Με πήρε ο ένας απ’ τους δυο δίπλα του και φύλαγα τον ίδιο και την κόρη του. Πολύ κύριος, άνθρωπος ωραίος. Το βράδυ δούλευα στο Λαζίλ, ένα κλαμπ που ήταν VIP, έμπαινες με κάρτα μέσα και τέτοια, τρελή φάση. Άρχισα να κονομάω, ήμουν και πρωταθλητής, με έβλεπαν αλλιώς. Επειδή με είχε έμπιστο ο Μανεγκάλι με έβαλε στις χρηματαποστολές (κάθε δυο ώρες απ’ το καζίνο έφευγαν εκατομμύρια). Σε μια χρηματαποστολή, εκεί που περπατάω, βλέπω να σκάει το κεφάλι του συναδέλφου μου και σκύβω ενστικτωδώς να τον βοηθήσω. Ευτυχώς που έσκυψα και δεν γύρισα να κοιτάξω, γιατί τώρα θα ήμουν κι εγώ νεκρός. Η σφαίρα με χτύπησε στο δεξί ώμο και καρφώθηκε μέσα στο κόκαλο.
Μετά τον τραυματισμό μου πήρα 18 εκατομμύρια σε δραχμές ως αποζημίωση, αγόρασα τα δυο μικρά σπίτια στη Μεσογείων και άνοιξα το Barcode Tattoo. Το ’95. Από κει και πέρα παντρεύτηκα, έκανα δυο παιδιά, εξελίχθηκα. Πήγε πάρα πολύ καλά η δουλειά, άνοιξα και δεύτερο μαγαζί, και τρίτο, πήγα Άμστερνταμ, έστησα κι εκεί ένα, αλλά δεν μπορούσα να το ελέγξω από δω και το έκλεισα. Φτιάξαμε και δισκογραφική εταιρία.
Τα όπλα τα λατρεύω. Επειδή εξελίχτηκα και υπερεξελίχτηκα, δηλαδή μπήκα σε πρωταθλητικό στάδιο σε παγκόσμιο επίπεδο, άρχισα να εκπαιδεύω αστυνομικούς. Κάναμε κλειστά παιχνίδια συγκεκριμένων ομάδων (ΟΠΚΕ, ΕΚΑΜ, απλές δυνάμεις ασφαλείας, δίωξη ναρκωτικών), τους έδειχνα τραβήγματα και ενστικτώδεις βολές, πώς να βγαίνεις απ’ τη γωνία με ασφάλεια για να μην τη φας. Η σχέση μου με τα όπλα άλλαξε με τα χρόνια, αυτά που κάποτε ήταν παράνομα τώρα είναι νόμιμα, είμαι σκοπευτής και πανευρωπαϊκός πρωταθλητής στο MMA (mixed martial arts). Δύο φορές μάλιστα.
Προσπαθώ να μαθαίνω τα παιδιά να επιλέγουν τρόπους, να βάζουν στόχους, να ασχολούνται με τον αθλητισμό και τη μουσική –ό,τι μουσική γουστάρει κανείς, να ακούνε μόνο την εσωτερική τους φωνή και κανέναν άλλο- και προπαντός, μακριά από τα ναρκωτικά!
Δεν υπάρχει τύχη. Τυχερός είναι αυτός που όταν του δοθεί η ευκαιρία είναι πιο κατάλληλα προετοιμασμένος. Κι εγώ είμαι πάντα προετοιμασμένος. Έσο έτοιμος.
Δύναμη μου δίνει μόνο ο Θεός. Είμαι σαν ένα ανοιχτό μπουκάλι που όταν πλησιάζει στην πηγή γεμίζει με ενέργεια και ξεχειλίζει. Αν έχεις το μπουκάλι κλειστό, η ενέργεια χάνεται τριγύρω σου. Ο Θεός είναι αγάπη, αγαπάς κάποιον χωρίς να τον ξέρεις, αυτό είναι που κάνει τη διαφορά.
Κατεβαίνεις με το αεροπλάνο στη Σλοβενία, στη Γαλλία, στο Λονδίνο και βλέπεις πράσινο και ομορφιά, εδώ κατεβαίνεις και βλέπεις τσιμέντο. Παρόλα αυτά τη λατρεύω τη μαλακισμένη την Αθήνα, είμαι παιδί της πόλης. Μεγάλωσα στους Αμπελοκήπους και δεν μπορώ να πω τίποτα άσχημο για την πόλη. Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ να κατέβω στην Ομόνοια γιατί θα πρέπει να τσακωθώ με κάποιον ξένο, λυπάμαι που δεν μπορώ να πάω πια στον Κολωνό, σε περιοχές που κάποτε άραζα και λάτρευα, λυπάμαι που έχουν κάψει την Πάρνηθα. Δυστυχώς η Αθήνα τα επόμενα χρόνια θα είναι ένα μπάσταρδο καζάνι ξένων ανθρώπων. Έχουν έρθει αρρώστιες που δεν υπήρχαν και μας ήταν άγνωστες από Νιγηρίες, Πακιστάν, Ινδίες, γίνεται χαμός.
Η ζωή με μαθαίνει ακόμα. Το μόνο που ξέρω προς το παρόν είναι να μην εμπιστεύομαι κανέναν.
[φωτο: freddie f.]

Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

παρασκευή


~οι νέες 'πολαρόιντ' που υπάρχουν ήδη στην αθήνα [σε αρκετά λογική τιμή, σε σχέση με τα 30 ευρώ το πακέτο που είχαν φτάσει οι τελευταίες 'ορίτζιναλ'] υποτίθεται ότι είναι ασπρόμαυρες, δηλαδή φυσιολογικά θα έπρεπε η εικόνα να εμφανίζεται σε αποχρώσεις του γκρι και του ασημί, έτσι γράφει πάνω στη συσκευασία. γράφει επίσης ότι αυτό ισχύει ΜΕΧΡΙ τους 20 βαθμούς κελσίου και σε απόλυτη ξηρασία, δηλαδή καμιά σχέση με τους 35 που είχε έξω απ' το σιξ ντόγκς και με ψιλόβροχο. με τις χθεσινοβραδινές συνθήκες, κι ενώ εμφανίζονταν κανονικά και είχα ενθουσιαστεί από το αποτέλεσμα, όσο περνούσε η ώρα άρχισαν να κοκκινίζουν και να χάνονται οι φιγούρες, μέχρι που κατέληξαν έτσι σέπια και εξαϋλωμένες...
~η πλάκα με τους baby guru είναι ότι το μαριλού δεν το θεωρούν άξιο λόγου [δεν είχαν σκοπό να το βάλουν στο άλμπουμ] και χθες το βράδυ το έπαιξαν σλόου για να το 'εκδικηθούν'. καλά να πάθουν, τους εκδικήθηκε αυτό -δεν μπορούν να το τιμωρήσουν, ακόμα κι αν το παίξουν τσάμικο. η επόμενη εμφάνισή τους είναι στην πλατεία κοτζιά τη δευτέρα, στη γιορτή της μουσικής, στις δέκα το βράδυ.
~οι φετινοί νικητές του βέλβετ διαγωνισμού: ο boy και οι bazooka.

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

going vm


The emperor Napoleon sitting in his study
One hand around his sweating mouth
The other round his tummy
While Josephine awaits for him
In a bedful of loathing
The ground beneath his weary feet
Looks like a sea of flowers
Hungry meat-eating beasts ready to devour
Anything that steps on them, any sign of danger
And so he ran out to the garden outside Longwood manor
With guards and servants all alarmed by his twisted behaviour
And then he knelt down on the grass and reached for the guard's cutlass
To fight away the screaming hordes of shadow-looking monsters
And then they all surrounded him
His porcelain-looking enemies
A fight broke out eternally
And someone said 'oh shit i think Napoleon is dead'
What poison ran through his veins
What made the man insane
They all pointed to each other
They all pointed to each other
And Josephine laughed and cried
With tears around her ghostly eyes
And arms wide open yearning for
Her husband's touch
Hungry like the sea
[καινούργιος jef]

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

τζέιμς


δεν χρειαζόταν η εμφάνισή του στο t.a.m.i. show για να διαπιστώσει κανείς πόσα μίλια μπροστά απ' όλους τους υπόλοιπους ήταν ο james brown [κυκλοφορεί σε dvd με επεξεργασμένη την εικόνα -ο ήχος είναι χάλια έτσι κι αλλιώς, κυρίως επειδή οι λυσσασμένες αμερικάνες μαθήτριες τσιρίζουν ασταμάτητα σε όλη τη διάρκεια του σόου- αλλά μια χαρά τον απολαμβάνεις και στο youtube].
τον ξανάβλεπα χθες το βράδυ -δίπλα σε έναν mick jagger που προσπαθούσε εμφανώς και γελοιωδώς να του μιμηθεί τις κινήσεις [και τα 5 κομμάτια που λένε στο σόου είναι χάλια, αλλά αμέσως μετά οι rolling stones πήραν τα πάνω τους δημιουργικά], ή δίπλα στη νερόβραστη σερφ της πρώτης περιόδου των beach boys [τόσο αδιάφορη εμφάνιση, που είχαν ζητήσει να κοπεί απ' την ταινία όταν βγήκε στις αίθουσες -και καλά είχαν κάνει], και ένα σωρό αστέρια και αστεράκια της εποχής [ούτε ο marvin gaye δεν πιάνει μία δίπλα του εκείνη τη βραδιά]- να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα.
οι rolling stones τον είχαν δει στις πρόβες και είχαν πάθει πλάκα, ζήτησαν μάλιστα να μην βγουν σε καμιά περίπτωση μετά απ' αυτόν, αλλά ο παραγωγός επέμενε να βγουν τελευταίοι, κάτι που έκανε έξαλλο τον james brown. μάλιστα, ευχήθηκε να μην είχαν σώσει να φτάσουν ποτέ στην αμερική, αλλά κύριος, βγήκε πριν απ' αυτούς, τους άφησε όλους με το στόμα ανοιχτό [να χάσκει] και μετά πήγε και τους χαιρέτησε δια χειραψίας έναν έναν και τους έδωσε τα συχαρίκια.
κι όταν μετά από 7 μέρες ο jagger, ο richards κι ο μάνατζέρ τους andrew loog oldham πήγαν να τον δουν στο apollo theater [σύμφωνα με τον μπασίστα bill wyman ήταν οι μόνοι λευκοί στο χώρο] τους ανέβασε στη σκηνή να υποκλιθούν.
για την ιστορία, τα 4 τραγούδια που είπε ο brown εκείνο το βράδυ [στη μεγαλύτερης διάρκειας performance της βραδιάς και η μοναδική χωρίς πρόβα -είχε αρνηθεί να κάνει δοκιμές] ήταν τα out of sight, prisoner of love, please please please και night train. στο please please please οι θεατρινισμοί του [η κάμερα κάνει τα μόνα γκρο πλαν της βραδιάς χωρίς βαζελίνη] και αυτά που έγιναν στη σκηνή είναι απλά για αποθέωση. εδώ είναι μια γεύση. και φυσικά τον αποθεώνουν.

bright lit blue skies

bears


the truth

genetic

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

diary


~μπαίνοντας στο k44 προχθές το βράδυ για το live των joalz με τη μαίρη, έπαιζε
αυτό το τραγούδι του λάρι γκας [απ' το πολύ καλό ep της cast-a-blast που κυκλοφορεί σε βινίλιο] που δεν ξέρω γιατί, αλλά μου θυμίζει αυγά μάτια, φασόλια heinz, μπέικον ξεροψημένο και τους barbara's straight sοn [όχι σαν ήχος, ούτε μ' αυτή τη σειρά, αλλά βαριέμαι να εξηγώ τους συνειρμούς]. ήταν και το μόνο που θυμάμαι από ολόκληρο το βράδυ, μαζί με την ακρόαση του δίσκου των baby guru αργότερα στο αυτοκίνητο [ήταν το ίδιο σοκ με την πρώτη φορά που είδα το λάρι να παίζει live στο μικρό μουσικό ή όταν άκουσα το ντέμο της μόνικας, δεν θυμάμαι άλλο τα τελευταία 5 χρόνια].
~anyway, ήθελα πολύ να δω ολόκληρη την εμφάνιση των joalz, αλλά η αφίσα έλεγε 10 και ξεκίνησαν στις 12, σώθηκαν όλα όσα είχαμε να πούμε, ρίξαμε κι έναν ύπνο στον καναπέ, έτσι την ώρα που τελείωσε το cock και είχαμε σχεδόν καταρρεύσει, φύγαμε παραπατώντας. επίσης, καλός και χρυσός ο fennesz, αλλά το κακό που έχει κάνει στην ελληνική σκηνή είναι μεγαλύτερο από των godspeed και των mogwai [ανάθεμα την ώρα].

~νωρίς το απόγευμα είχα [ξανα]συναντήσει το βαφτιστήρι του φίνος φιλμ [έτσι μου τον σύστησαν, ετών 70 κάτι] και μου είχε παραπονεθεί που δεν δημοσίευσα ποτέ "εκείνη τη συνέντευξη" [μου είχε μιλήσει για τη ζωή στο καφενείο όπου περνάει ολόκληρη την μέρα, από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, "με ένα τρίωρο διάλειμμα το μεσημέρι για φαγητό, ύπνο και σεξ"], έτσι ορίστε το στόρι "του βαφτιστηριού του φίνος φίλμ" που δεν θυμάμαι πώς τον λένε [και ντράπηκα να τον ρωτήσω]:
όταν ήταν μικρός η οικογένειά του ήταν πολύ φτωχή, με πολλά παιδιά και σπίτι δίπλα στο μουσείο της θήβας. αυτός ήταν μωρό, αβάφτιστο, και στρουμπουλό και όταν χτύπησε η πόρτα έκλαιγε αμέριμνος μέσα στην κούνια. η μάνα του άνοιξε και είδε μπροστά της δυο αγνώστους, καλοντυμένους και βιαστικούς, που τη ρώτησαν αν μπορούν να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα τους. συγκεκριμένα η κυρία φίνου φιλμ που τα κράταγε με το ζόρι, γιατί την είχε πιάσει κόψιμο την ώρα που έβλεπε τα αρχαία. η μάνα του την οδήγησε γρήγορα στην τουαλέτα της πίσω αυλής που μοιραζόταν όλη η γειτονιά, αλλά εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ''ξένοι'', έτσι δεν κόλλαγες τίποτα. αφού ξαλάφρωσε η γυναίκα, αισθάνθηκε ευγνωμοσύνη και ήθελε να ανταποδώσει το καλό στην οικογένεια που της έσωσε την αξιοπρέπεια [πού ακούστηκε κοτζάμ κυρία φίνου να χεστεί στο μουσείο της θήβας], έτσι άρπαξε το μωρό από την κούνια και είπε στο φίνο "αυτός είναι ο βαφτιστήρης σου". ο φίνος τον ασήμωσε και η μάνα του έντρομη έστειλε να φωνάξουν τον άντρα της απ' το καφενείο γιατί τον είχε ασημώσει κι άλλος μόλις γεννήθηκε και φοβήθηκε ότι αν έπαιρνε μόνη της την απόφαση θα την έσφαζε στο γόνατο. τότε δεν ήξεραν τι εστί φίνος, αλλά τον έμαθαν αργότερα που έγιναν κουμπάροι: "ο κύριος φίνος φίλμ". μάλιστα, δεν δεχόταν να του προτείνουν όνομα, θα έδινε στο μωρό ό,τι ήθελε αυτός και τους το κράταγε κρυφό μέχρι την εκκλησία. τελικά έδωσε το όνομα της μάνας του που ήταν και το όνομα της μάνας του μωρού, αλλά κοίτα να δεις που δεν μπορώ να το θυμηθώ με τίποτα!
~αυτοί είναι οι sick boys connection. το κομμάτι το λένε
faust division.

suku


su+ku απόψε στην knot