Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

λουπς χοντ


μπορεί η λίστα με τα ονόματα των 20άρηδων που φτιάχνουν το ίδιο ακριβώς πράγμα τον τελευταίο χρόνο να μην έχει τελειωμό [το ίδιο και τα σκουπίδια single of the week στο boomkat, έχεις χάσει το λογαριασμό], αυτοί που ξεχωρίζουν πάντως είναι όλο και πιο λίγοι και τα καλά κομμάτια όλο και πιο σπάνια. ο σκωτσέζος loops haunt ξεχωρίζει άνετα απ' την πρώτη φορά που τον ακούς, όχι γιατί τα δυο single του [1, 2] ξεφεύγουν απ' τη μετριότητα, αλλά επειδή είναι πολύ καλός dj και τα μιξ που κάνει είναι με διαφορά απ' τα πιο ενδιαφέροντα που μπορείς να πετύχεις ανάμεσα στους [όλο και πιο] βαρετούς 'γουόνκερς' του συναφιού του:
1, 2

ντούμστεπ


αν δεν χτυπιέσαι προσπαθώντας να πιάσεις τα σπιντάτα μπιτ [η τέλεια μουσική για χορό] μπορείς να τη χαρακτηρίσεις "ιδανική after hours μουσική για να ξημερωθείς". το πιο μεγάλο μέρος του σετ του el-b ήταν σαρωτικό, οι δε μελωδίες που έκρυβε ο ρυθμός και οι φωνές ήταν ανατριχιαστκές. κι αυτό το κομμάτι το έχω ακούσει 20 φορές σήμερα στο repeat:
the loot και νέο μπέριαλ [με breakage]: vial [μια απ' τα ίδια].

polaroids

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

five

Five from Espen Hobbesland on Vimeo.

loudo-fikos


αυτή είναι σκωτσέζα [όριτζιν: ινδοπάκι], μικροσκοπική, μελαχρινή, που πίνει μόνο νερό. αυτός είναι γερμαναράς, αρείας φυλής, ξανθός, ψηλός με μυωπία [όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι στραβοί] που πίνει ρέντμπουλ και παίζει μουσική με το τζόιστικ του νιντέντο. εκτός από το πιο αταίριαστο ζευγάρι που μπορείς να πετύχεις [υπερθετικός έμφασης] είναι και από τα πιο δυνατά μουσικά ντούο [υπερθετικός θαυμασμού] και απόψε στο bios μας έκαναν να χοροπηδάμε. το dirty money είναι χιτ [κι έγινε χαμός]. η καημένη η soom t έκανε και σχόλια μεταξύ των τραγουδιών, αλλά αυτή τα έλεγε, αυτή τα άκουγε, δεν πιάσαμε ούτε λέξη.
είχα καιρό να περάσω τόσο καλά.
επιστρέφοντας στο σπίτι ο αθεόφοβος μου έδωσε ν' ακούσω λουδοβίκο των ανωγείων΄[που μου θυμίζει παναγιωταρέα, η οποία μου δημιουργεί πάντα άγχος όποτε τη βλέπω ή την ακούω, γιατί μου θυμίζει σχολές και εξετάσεις και θέλω να της καρφώσω ένα πηρούνι στο μάτι]. μετά είδα αυτό το ποστ και μου ξανάφτιαξε το κέφι.
geiom rules. 6x7

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

natalia

el-b & crazy d


σάββατο 27/2: από τα clubs του brixton & του shoreditch στο gaz a l'eau στην τεχνόπολη>>>
ο el-b με τον crazy d θα βρεθούν για πρώτη φορά στην ελλάδα, σε μια βραδιά με dark garage beats, old school & new school bass που οργανώνουν οι black athena και ο runner από τους d2 [ital soundz nights].
warm up: black athena + cheeky birthday session(s) by runner
την επομένη του event, 28/2 στις 3 μ.μ. στο gaz a l’eau στην τεχνόπολη, θα πραγματοποιηθεί ένα workshop με βασικό ομιλητή τον el-b. Στο session αυτό ο άγγλος παραγωγός θα αναλύσει τρόπους και μεθόδους μουσικής παραγωγής, καθώς και τα τεχνικά μυστικά πίσω από την παραγωγή του γιγαντιαίου του μπάσου. μαζί του επίσης σε ρόλο βασικού ομιλητή θα βρεθεί και ο αγγλικής καταγωγής παραγωγός και dj, paul bennett (modernista records / 360 recordshop). η συμμετοχή είναι ανοιχτή για το κοινό και για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ενώ το workshop θα πραγματοποιηθεί κυρίως στην αγγλική γλώσσα.

riddim force


απόψε στο bios, με 8 ευρώ.
dirty money

:άφρικα:


~τα πράγματα έχουν αγριέψει πολύ για τα μουσικά μπλογκ. κάποτε ο blogger μοίραζε προειδοποιητικά μέιλ, τώρα σου εξαφανίζει το μπλογκ και το χάνεις δια παντός. δεν ξέρω κανέναν που του έχει συμβεί, αλλά μπορεί να σου σβήσει ακόμα και το gmail αν κάνεις παρανομίες και το πάρουν είδηση [που σημαίνει ότι σου ελέγχουν όλα τα μέιλ]. αυτά. βοήθειά μας.
~οι φωτογραφίες είναι απ' το μπλογκ του jamie lee curtis taete.
~το africa των amanaz [υπάρχει στο sound injections, δες δεξιά στα λινκ] ηχογραφήθηκε το 1973 στη ζάμπια, αλλά ήταν άγνωστο και ξεχασμένο μέχρι πέρσι που το κυκλοφόρησε σε βινίλιο η γερμανική shadoks music [σε 450 αντίτυπα που εξαντλήθηκαν αμέσως]. τώρα η now-again το κυκλοφορεί σε cd και σε mp3 στη σειρά με τα re-issues που επιμελείται ο egon. κυκλοφορεί και το lazy bones των witch, δισκάρες και τα δύο.
sunday morning-amanaz

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

λεξικό


ο ταξιτζής ήταν μουστακαλής, κάτι μεταξύ lemmy και μαγγιά, κλανιά κλπ, με λαϊκές σοφίες του τύπου "όσο ζω, παχαίνω", τσιγάρο και φραπέ με μεταλλικό [!] καλαμάκι. απ' αυτόν άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη ''σπαρδαλούπακας''. δεν θυμάμαι πώς τη χρησιμοποίησε, αλλά έδειξε πολύ ξαφνιασμένος που δεν την ήξερα, σχεδόν αγρίεψε και δεν τόλμησα και να ρωτήσω. μετά έκανα google και ορίστε:
σπαρδαλούπακας>>> μεγάλο και χονδρό πέος, γρύλλος [πολλοί χρησιμοποιούν την φράση, λίγοι το διαθέτουν].
-Φύγε ρε Σταυράκο μη πετάξω έξω το σπαρδαλούπακα σου λέω!
-Ρε μαζέψε το, το σταυροκατσάβιδο μέσα να πούμε!

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

sweet & sour


all great events. από σήμερα στα δισκάδικα.
υ.γ. το σάββατο, 27 φεβρουαρίου, στις δύο το μεσημέρι, οι my wet calvin παρουσιάζουν στο vinyl microstore στην οδό διδότου στα εξάρχεια τα 21 αντίτυπα του all great events, που επιμελήθηκαν ισάριθμοι μεγάλοι μικροσκοπικοί καλλιτέχνες, προσφέροντας αμφιβόλου ποιότητας φαγητό και ποτό σε όσους παρευρεθούν.

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

naked city


απόψε στο μουσείο μπενάκη της πειραιώς. από τις 8.00.

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

κυριακή


το αντιγράφω από εδώ ολόκληρο:
Η καλυτερη στιγμη του blog
θα ειναι οταν ο 1ος απο εμας πεθανει. τωρα το σκεφτηκα. τι τελεια που θαναι τοτε. μελαγχολια, κλαμα. ολοκληρα ποστ - αφιερωσεις. μουσικες πενθιμες. και τετοια. σαν του arcade fire, αλλα σε φαση μπλογκ.
αν πεθανουν και 2-3 μαζι ακομα πιο τελεια θα ειναι. π.χ. σε αεροπορικο.
ενταξει. βεβαια, τιποτα δεν συγκρινεται με την αυτοκτονια. αλλα που τετοια τυχη. ειμαστε, νομιζω, ολοι τοσο εγωιστες που δεν προκειται να γινει κατι τετοιο. θα αρκεστουμε σε απλους φυσιολογικους θανατους. εγω μαλλον απο καρκινο νομιζω. η καρδια μου αντεχει πιστευω. αν και μερικοι και μερικες εχουν φροντισει να την γαμησουν λιγο. αλλα ενταξει. ο καρκινος ομως? ποσο μπροκολο να φαω πια. ή και απο συκωτι μπορει να παω. αν σταματησω να κρατιεμαι, καθε μερα θα μεθοκοπαω. δεν υπαρχει καλυτερο πραγμα. το μονο καλυτερο δηλαδη ειναι να μεθοκοπας τζαμπα. οποτε παω για κυρωση. α, ξεχασα και το εγκεφαλικο. τετοιο επαθε ο παππους μου. ναι, ναι. εγκεφαλικο. θα ειμαι πιο σιγουρος ομως οταν πεθανει και ο πατερας μου. τοτε θα καταλαβω τις πιθανοτητες μου. αν πεθανω ομως πρωτος?
επισης, μην με καψετε. για ονομα. απλα θαψτε με. και μην τολμησει να τραγουδησει κανεις με μαυρα ρουχα και βυζαντινα λογια απο πανω μου. στην τελετη να παιζει καραινδρου. ή καλυτερα, λαιβ ο λαρυγγας. και να τραβαει με την καμερα ο κατσουπης. τον ζαχαρη τον θελω να βγαλει τον επικειδιο. ή, να βγαλει καποιος ασχετος τον επικειδιο και ο ζαχαρης να τον κραξει με επιχειρηματα και τετοια. ο μπελε και ο ρτμ θα ηθελα να μου κανουν ενα γκραφιτι πανω στο μνημα. θα αναπαριστα εμενα αλλα με μεγαλο πουλι. ο σιμος και ο εμσι να κουβαλανε απο 2 γυναικαρες εκαστος, με αυτη τη δαντελα μπροστα στα ματια, οι οποιες να κλαινε με οδυρμους (πως γραφεται?) και αυτοι να τις στηριζουν και να τις παρηγορουν.
οταν σκεφτομαι την κηδεια μου παντα συγκινουμε. φανταζομαι οτι θα εχει πολυ κοσμο και τετοια. κριμα να μην μπορεις να κανεις την κηδεια σου πρωτου πεθανεις. πολυ κριμα.
λοιπον, αυτο με το να σκεφτομαι την κηδεια μου το εκανα συχνα μικρος. τοτε, πηγαιναμε πολλες φορες με τη φιλαρμονικη και παιζαμε στις κηδειες. ειναι κατι σαν εθιμο. οποιος θελει, φωναζει την μπαντα και αυτη παιζει. επι πληρωμη. το κομματι ηταν στανταρ. κατι του σοπεν, το οποιο απλα το λεγαμε "σοπεν". μετα, πολυ αργοτερα, εμαθα οτι ειναι ανθρωπος αυτος ο σοπεν. καποιες φορες παιρναμε και το λεωφορειο για να παμε εκει που γινοταν η κηδεια οποτε ηταν πραγματικα σαν εκδρομη. κοριτσια αγορια, μουσικη, ολα καλα. και πολλες φορες, ισως κ απο νευρικοτητα, μας επιαναν τα γελια κατα τη διαρκεια της τελετης. τοτε (τωρα καταληγω) ηταν που σκεφτομουν τη δικη μου κηδεια και καταφερνα ετσι να σταματησω το γελιο μου. σκετος επαγγελματιας ο πουστης. (ή, σκετος πουστης ο επαγγελματιας). βεβαια ενιωθα τυψεις που αναγκαζομουν να κανω αυτο το κολπο. το οποιο, δεν το κρυβω, καποιες φορες ηταν τοσο καλο που οχι μονο σταματουσα να γελαω αλλα κοντευα να κλαψω και ο ιδιος.
παντως, λιγο πολυ, ας το παραδεχτουμε, στις κηδειες των αλλων κλαιμε για τον δικο μας επικειμενο θανατο. αυτος που φυτευεται παει, εφυγε. δεν υπαρχει κανενας λογος να στεναχωριομαστε. αρα? για εμας κλαιμε. και αυτο ειναι ακομα πιο εμφανες στα μνημοσυνα, και στα υπολοιπα που κανουμε για να τιμησουμε τον νεκρο. ποιο το νοημα? μονο για να χαιδεψουμε τους φοβους και τις ανασφαλειες τις δικες μας, των ζωντανων. μια ψευδαισθηση οτι οταν θα γινουμε και μεις τροφη για τα σκουληκια δεν θα μας ξεχασουν. οι θανατοι ειναι σαν τους χωρισμους. οταν χωριζεις για ποιον κλαις? για τον αλλον ή για σενα? εγω κλαιω συνηθως για τον αλλον, που εχασε ενα κελεπουρι σαν και μενα. πολυ κριμα το κοριτσι.
αντε, ας πεθανει καποιος να κλαψουμε για τους δικους μας θανατους.
μολις θυμηθηκα εναν θεολογο που ειχαμε στο σχολειο ο οποιος μας ελεγε οτι ο παραδεισος ειναι σαν να ζεις σε ονειρο. τωρα πλεον δεν το βρισκω πολυ πιθανο αυτο. Ο προφεσορας - μουλας, με το λιγοστο και μπλοκαρισμενο μυαλο του δεν ειχε συνειδητοποιησει οτι τα ονειρα πεθαινουν πολυ πριν πεθανει το κορμι σου.

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

σάββατο


~τα πρώτα δείγματα απ' το νέο δίσκο του flying lotus. είναι νωρίς ακόμα για σχόλια.
~"Το
Muzine κλείνει. Ο εκδότης του Νεκτάριος Λαμπρόπουλος μιλάει για την δική του περιπέτεια στον παράξενο μουσικό Τύπο της χώρας μας.
Ας σημειωθεί προκαταβολικά ότι σύμφωνα με την διαχρονική πληροφόρηση του
blog, τα άλλα δύο μουσικά περιοδικά που, ας πούμε, μας αφορούν εδώ πουλάνε κάτω από 1000 αντιτύπα το μήνα και ας λένε ό,τι θέλουν. 10 και 15 χιλιάδες έδινε κάποτε το Ποπ & Ροκ υπό άλλες συνθήκες και άλλες νοοτροπίες, αλλά αυτές οι εποχές έχουν παρέλθει εδώ και πολλά πολλά χρόνια και με τα παραμύθια του κάθε άκλαφτου και τον συρφετό κειμένων που δημοσιεύονται τριγύρω, δεν αναμένεται να δούμε τέτοια νούμερα προσεχώς". [η συνέντευξη εδώ].
~
παναγούλα μ' τι φτιάνς; -να, εδώ γιαννούλα μ' παιδεύομαι με τη φιλίτσα και τη νίνα...
~ανταπόκριση από χθες το βράδυ:
Αξιότιμε κ. Ιλό,
Μια και μόνο λέξη μπορεί να περιγράψει την χθεσινοβραδινή συναυλία: Φαντασμαγορία. Ο Μιχάλης Ρακιντζής έφερε εις πέρας ένα απαιτητικό πρόγραμμα με παλιές και νέες επιτυχίες του που κυμαίνονται στις παρυφές του χιπ χοπ, ηλεκτρικές κιθάρες πλημμύρισαν τον χώρο, με τις εικόνες και τα λόγια του μας χάρισε αξέχαστες αναμνήσεις και απέδειξε την συνθετική του δεινότητα και την ικανότητα να μιλάει στις καρδιές μας. Θα ήταν πραγματικά καινοτόμο να επιχειρήσετε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη με τον Μιχάλη Ρακιντζή, είμαι σίγουρος ότι θα είχε ενδιαφέρον για όλους εκείνους που τον μέμφονται.
Σας ευχαριστώ για την ικανοποίηση του αιτήματός μου.

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

απόψε


απόψε στο bios.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

μεγαλεία


~o jazra συνεχίζει την πορεία του προς τη δόξα, να μεταφράζεται δηλαδή σε ένα σωρό γλώσσες [σε λίγο θα έχει ξεπεράσει και την αγία γραφή] και να γοητεύει τους αλλοδαπούς και τους αλλόθρησκους. στο τελευταίο τεύχος του αμερικάνικου world literature today, μάλιστα, τον έχουν τρεις ολόκληρες σελίδες συνέντευξη [ούτε ο σεφέρης, κάνε κλικ στις εικόνες πιο πάνω] και μια ασιάτισσα με εμπειρία στην ποίηση χαρακτηρίζει τα ποιήματά του "ερωτικά". εδώ αν δεν πάρει νόμπελ [και όσκαρ, ένα ποιήμά του γίνεται ήδη σενάριο για χολιγουντιανή ταινία] δεν πρόκειται κανείς να τον πάρει είδηση, τα μεγάλα και σοβαρά μίντια [όπως λέει και ένα black metal γκρουπ που είναι στη φωτο δύο πόστ πιο κάτω] "είναι για τον πούτσο" [εξαρτάται πώς θα το δει κανείς, αλλά μάλλον εννοούν κάτι κακό].
~απόψε πέτυχα τον πρώτο ινδό [ή πακιστανό, δεν ξέρω να τους ξεχωρίζω] ταξιτζή, μαλλιαρό, με κοτσίδα, με τη γνωστή μυρωδιά των ινδών ανακατεμένη με τηγανητό, αν και όχι και τόσο έντονη. δεν χρειάστηκε να επαναλάβω την οδό, με πήγε με την πρώτη και χωρίς τζιπιές. στο δρόμο δεν έβγαλε άχνα, δεν κάπνιζε, δεν έβριζε, δεν έκανε ούτε μία παρανομία [συνήθως τη στροφή της εμμανουήλ μπενάκη αργά τη νύχτα την περνάνε με κόκκινο] μου χάρισε και 30 λεπτά, με ευχαρίστησε, μου ευχήθηκε και καληνύχτα.
ανοίγοντας την πόρτα για να βγω του ξεκόλλησα ολόκληρη τη χειρολαβή, την έμπηξα στη θέση της όπως όπως και κατέβηκα [ξέχασα να πω ότι το ταξί ήταν έτοιμο να διαλυθεί. λεπτομέρειες...].

mail


ΠΡΟΣ
Αξιότιμον Κύριον Ιλό (hulot), κάτοικο Αθηνών, διευθυντή ελληνικής εκδόσεως νεανικού περιοδικού ποικίλης ύλης Βάης (Vice)
Κύριε,
Όπως σας είναι γνωστό την 19η του μηνός Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους θα διεξαχθεί συναυλία του μεγάλου Έλληνα τραγουδοσυνθέτη/μουσικού παραγωγού/λαϊκού ειδώλου Μιχάλη Ρακιντζή στον συναυλιακό χώρο Γκαγκάριν επί της οδού Λιοσίων. Λόγω της διευθυντικής σας θέσης σε εξέχον περιοδικό της αθηναϊκής αστικής σκηνής και δεδομένης της αγάπης σας για την καλή μουσική, λαμβάνω το θάρρος όπως αιτηθώ να μου χορηγήσετε μία διπλή πρόσκληση εισόδου (με ποτό κανονικό -όχι μπύρα) για το προαναφερθέν μουσικό γεγονός, καθώς και πιστοποιητικού ελεύθερης εισόδου στον παρασκηνιακό χώρο προκειμένου να γνωρίσω το είδωλο.
Μετά τιμής,
Ένας φανατικός σας αναγνώστης.
[είναι πέρα για πέρα αληθινό. η φώτο από εδώ].
κι εδώ το κόλλημα της ημέρας.

[. . .]

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

μις νάθινγκ


the day after clean monday. άντε να εξηγήσεις στον αμερικάνο γιατί δεν δουλεύει τίποτα ον κλιν μάντεϊ [ντου γιου χαβ κλιν μάντεϊ ιν αμέρικα; νο; γιου ντέρτι πίπολ] και τι σόι γιορτή είναι [γιου νόου σαρακοστή; χαλβά, νο; λαγάνα; λα-γά-να, ε κάιντ οβ φλατ μπρέντ; νο; γιου μις νάθινγκ].

οι φοβερές φωτογραφίες του τόνι άλλεν είναι κλεμμένες απ' το wax poetics.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

κυριακή


-κερατσινιώτης;
-όχι απ' την καλαμάτα.
-στην καλαμάτα γεννήθηκες;
-όχι, στο κερατσίνι.
-πού μεγάλωσες;
-εδώ.
-άρα είσαι γέννημα-θρέμμα κερατσινιώτης.
-άρα ναι.
-παράνομος;
-όχι. μπορεί να μην έχω άδεια, αλλά είμαι νόμιμος, με εφορία, τα πάντα όλα.
-και διαφημίσεις.
-έχω και διαφημίσεις. αν και τα πανηγύρια τα έχω πιο πολύ δωρεάν. αν θέλουν να μου δώσουν κάτι μετά, εντάξει. στους συλλόγους και αυτά δεν πάω με λεφτά. αλλά μου δίνουν.
-τις διαφημίσεις τις φτιάχνεις μόνος σου;
-ξέρεις πόσοι μου έχουνε πει να πάω να φτιάξω φωνή στα μεγάλα; δεν πάω. και στα κανάλια δεν πάω. μόνο στην πάνια πάω που είναι φίλη μου. είναι καλαματιανή, είναι πονηρή αυτή.
-ολυμπιακός;
-όχι, παναθηναϊκός. ήμουν ολυμπιακός, αλλά άλλαξα.
-σου 'χουν κάνει πρόταση να πας σε μεγάλο σταθμό;
-πολλές, αλλά δεν πάω. και τότε με τον τσαουσόπουλο μου είχαν πει, δεν πήγα. να μου κάνουν αυτοί κουμάντο πώς να κάνω εκπομπή; εγώ θέλω να κάνω για πάρτη μου.


money

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

νεύρα και νευρώσεις


~την ώρα που ξυριζόμουν χθες το πρωί, κι ενώ άκουγα το πρόμο με τα νέα κομμάτια της joanna newsom, το ξυράφι λοξοδρόμησε και μου έκοψε ένα κομμάτι απ' το αυτί. ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα, δεν το πήρα καν είδηση, το κατάλαβα αργότερα όταν είδα το αίμα να πλημμυρίζει το αγαπημένο μου μπλουζάκι απ' το φαν κλαμπ της bjork, το οποίο το πλένω στο χέρι και προσεκτικά εδώ και χρόνια [απ' την εποχή της vespertine] για να μην χαλάσει το σχέδιο. εννοείται ότι το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι αυτή η τρισκατάρατη η joanna τα φταίει όλα, η γρουσούζα. σκέφτηκα ακόμα και να πετάξω το πρόμο για να αλλάξει το κάρμα [έχω πετάξει μια φορά το σαμποτάζ της πλάτωνος επειδή κάθε φορά που το έπαιζα μου πάθαινε ζημιά ο υπολογιστής] αλλά συγκρατήθηκα, επειδή το σαμποτάζ μόλις το πέταξα το μετάνιωσα και πήγα και το ξαναγόρασα. απλά άλλαξα μαζί και υπολογιστή. [ένας φίλος λέει ότι είναι κάπως λογικό, ''το σαμποτάζ έχει πολύ βαρύ κάρμα'', αλλά για καλό και για κακό να τσεκάρω κι αυτό].
τέλος πάντων, η joanna είναι μια χαρά, είναι από τους δίσκους που περιμένω ν' ακούσω αγωνιωδώς [αν και αυτό το "τριπλό άλμπουμ" κάπως με φοβίζει] και δεν είναι και πολλοί τελευταία. πολύ ξεραΐλα έχει πέσει, παρόλο που κυκλοφορούν καινούργιοι αβέρτα. τα δύο τρία που μου άρεσαν πραγματικά έχουν ήδη "καεί" από τα σχόλια και τους "καυγάδες" στο cbox και δεν έχω διάθεση πια ούτε να τα αναφέρω.
~οι hot chip είχαν κάνει ένα απίθανο λάιβ την τελευταία φορά που τους είχα δει [πέρσι το καλοκαίρι] και αναρωτιέμαι πόση προσπάθεια χρειάζεται για να βγάλεις έναν τόσο αδιάφορο δίσκο. δηλαδή χειρότερα δεν γίνεται. ή μάλλον γίνεται. το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να ακούσεις το νέο άλμπουμ της sade. δεν κάνει ούτε για ηχητική συνοδεία στο τσάι ηλικιωμένων αγγλίδων. ανήκει κι αυτή όμως στην κατηγορία "ιερή αγελάδα", που σημαίνει ότι δεν τολμάς να πεις ότι έβγαλε μια μαλακία και μισή, γιατί θα πέσει φωτιά να σε κάψει. 27 χρόνια τα ίδια και τα ίδια. και τα ίδια. έχω μεγάλη περιέργεια επίσης να μάθω αν υπάρχει άνθρωπος που να άντεξε ολόκληρο το νέο των vampire weekend.
~ένα ωραίο κομμάτι που πέτυχα σήμερα σε βίντεο [τίποτα το σπουδαίο, απλά συμπαθητικό] θυμίζει κάπως την ποπ του σπέκτορ και άφησε υποσχέσεις για ένα επίσης καλό άλμπουμ. δυστυχώς δεν άξιζε τον κόπο και την σύγχιση [βρίστηκα με τον μοναδικό τύπο που το μοιραζόταν και με μπάναρε λίγο πριν ολοκληρωθεί το τελευταίο κομμάτι]. no bad, though.
το εξκιούζις είναι εδώ.

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

egg trance fishingboat


~σήμερα έμαθα ότι αν αφήσεις αυγά να βράσουν τόσο που να εξατμιστεί όλο το νερό, κάνουν μια τεράστια έκρηξη [σαν να σκάει γκαζάκι] και ΚΑΘΕ σημείο της κουζίνας γεμίζει με χιλιάδες μικροσκοπικά κομμάτια [τσόφλια, κρόκοι και ασπράδια γίνονται μια προσδιόριστη μάζα που κολλάει σαν σκατό σε πατώματα, τοίχους, ταβάνι, μέχρι και τα φύλλα απ' τα φυτά]. επίσης, η κουζίνα βρωμάει σαν βόθρος ανακατεμένος με αυγουλίλα για τρεις μέρες [την τέταρτη με διαβεβαίωσαν ότι εξαφανίζεται]. δεν έτυχε σε μένα, ευτυχώς, αλλά η περιγραφή ήταν πολύ καλή που σκέφτηκα να τη μεταφέρω.
~και κάτι που χρωστάω εδώ και μέρες: δύο δυσεύρετα πια δωδεκάιντσα των 80s με ελληνικό synth ήχο από το bug: το fishing boat/blue moon των proxies [με διασκευές στην ψαρόβαρακα -αμ γκόνα τέικ ε φίσινγκ μπόυτ μάι μπέιμπι- και στο blue moon] και το code of obsession: the trance dance alternatives vol.1 των in trance 95.
εδώ.

hobbes


από εδώ.

άγγελος κτιρίου


απόψε στην knot gallery [μιχαλακοπούλου 206 & πύρρου (εισ. από πύρρου)] ο άγγελος κυρίου [αυτός με την ξανθιά περούκα στη φωτο] και ο κτίρια τη νύχτα [είναι πιο πίσω, δε φαίνεται] θα γιορτάσουν τον άγιο βαλεντίνο και τις απόκριες μαζί με ένα βέρι σπέσιαλ πρόγραμμα. live. με 5 ευρώ.
αμέσως μετά έχει mary anne hobbs, pinch και dorian concept στο bios.
στο μεταξύ, άκου λίγο blackman.