Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

ρόκετ


~δεν ξέρω πώς την έχω πάρει έτσι στραβά την goldfrapp μετά το πρώτο άλμπουμ της. με εξαίρεση κάποιες στιγμές από το περσινό που είχε πάρει τα βουνά, τα δάση και τα λαγκάδια και θύμιζε κάπως το ντεμπούτο της, δεν την αντέχω. με τίποτα. όχι τόσο όσo τον patrick wolf, αλλά μου θυμίζει όλα τα στραβά και τα ανάποδα της αγγλίδας [δηλαδή πολλά] και μου είναι αντιπαθής.
στο ρόκετ προσπαθεί να γίνει laura branigan, olivia newton john ή [ακόμα χειρότερα] spagna και πάει πίσω σε μια από τις χειρότερες περιόδους των 80s, και όχι μόνο μουσικά. μου θυμίζει όσα θα ήθελα να σβήσω για πάντα απ' τη μνήμη μου, κυρίως το σχολείο.
~βλέποντας το punk rock του carter stevens [μία από τις χειρότερες ταινίες έβερ, γυρισμένη το 1977] φανταζόμουν πόσο θα της ταίριαζε ο ρόλος της jean sanders -να κάνει πίπες στον jimmy dillinger και να τον παίρνει από πίσω- και μετά να τραγουδάει κομμάτια των fast και των squirrels στο σαδομαζο κλαμπ της συμφοράς, -θα μπορούσε άνετα να ακούγεται και το ρόκετ.
[btw, και το self control και το boys boys boys τα είχα αγοράσει σε 7ιντσα και το self control είναι απ' τις επιτυχίες της εποχής που μ' άρεσαν και μ' αρέσουν ακόμα].
~στη φωτο οι raindogs [με the μπροστά] στη χθεσινοβραδινή πολύ καλή εμφάνισή τους.

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

οκτασία


κλεμμένο από δω. που το έκλεψαν από εδώ. [ο κλέψας του κλέψαντος].

poem @ kookoo bar


αύριο [κυριακή 31] στις 9 το βράδυ στο kookoo bar [ιάκχου 17, στο γκάζι] οι poem παρουσιάζουν το εξαιρετικό άλμπουμ τους the great secret show. η είσοδος είναι 12 ευρώ με ποτό.

poplie party


~το poplie radio απόψε, τριών ιεραρχών [μεγάλη η χάρη τους], κάνει πάρτι στο higgs για να τιμήσει τη μνήμη τους, τα γράμματα και τις τέχνες. στο bios έχει weatherall.
~γέμισε ο τόπος jj σήμερα, no bad, αλλά κρίμα την αναμονή. σαν να πέρασαν είκοσι χρόνια απ' το δύο, τόση κούραση. στις καλύτερες στιγμές τους ακούγονται σαν κακοί everything but the girl.
~οι φωτογραφίες είναι του jacob holdt.

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

πουλολογίες


~ξεκινάω με το χρωστούμενο: το προχθεσινοβραδινό [ετήσιο] δείπνο στο σπίτι του χέλμετ είχε μεγάλη επιτυχία. το μενού περι[ε]λάμβανε πρασόσουπα [με συνοδεία homemade λουκάνικου και κρουτόν], πράσινη σαλάτα, πανσέτα γεμιστή με τυριά, λιαστή ντομάτα και κάπαρη [με συνοδεία άγριου ρυζιού], λεμονόπιτα, γαλακτομπούρεκο [από κοσμικόν] και βασιλόπιτα. είχε και κρασιά, αλλά δεν τα θυμάμαι.
~στην αριστερή φωτογραφία είναι το πουλί μου [lemmy], που τελικά ναι, είναι πολύ καλός τραγουδιστής, αλλά χρειάστηκαν ολόκληρες βδομάδες για να το δείξει. από τότε που το αποφάσισε δεν έχει βουλώσει το στόμα. στη δεξιά φωτογραφία [του φρέντι]: "αυτός που έκλεψε τα πουλιά του ανθρώπου είναι μεγάλος πούστης [το λόγο τώρα έχει η αστυνομία]".
~πάνε χρόνια από τότε που είχα πουλί προηγουμένως [πάλι καναρίνι, αλλά ένα πορτοκαλί με τσουλούφι], ένα πολύ νεαρό και πολύ ήμερο, στο κλουβί έμπαινε μόνο για να φάει και να κοιμηθεί και δεν τρόμαζε ούτε με τη φωνή της βίκης [παγιατάκη]. τον έλεγαν ντένις. για ένα μεγάλο διάστημα κυκλοφορούσα κυριολεκτικά με το πουλί στο χέρι.
ο καημένος ο ντένις την είχε γλιτώσει αρκετές φορές από γάτες, την είχε γλιτώσει από μπαϊγκόν για μύγες και κουνούπια, του ήταν γραφτό να χαθεί μια μεγάλη παρασκευή, λίγο πριν πάμε στον επιτάφιο. ήταν πάνω στο τραπέζι και τσιμπολόγαγε φύλλα απ' τη σαλάτα μαρούλι, ξαφνικά πέταξε και κάθισε στη ράχη της καρέκλας πίσω απ' τον πατέρα μου. για τελευταία φορά. εκείνη τη στιγμή ο πατέρας μου σηκωνόταν, έβαλε το χέρι του, κι αντί να πατήσει με δύναμη τη ράχη της καρέκλας πάτησε τον ντένις. ακαριαίος θάνατος. ήταν μια μαύρη παρασκευή κυριολεκτικά. πέρασε καιρός να τον ξεπεράσουμε. δεν ήταν τόσο καλός τραγουδιστής όσο ο lemmy, αλλά ήταν πολύ αγαπησιάρης.
αυτά παθαίνουν τα καναρίνια έξω απ' τα κλουβιά.
~τώρα αυτός ο δίσκος της σαντέ είναι θριαμβευτική επιστροφή ή κακή πλήξη;

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

duke abduction


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ 'THE CURIOUS WORLD OF DUKE ABDUCTION' 28 JAN 2010.
Η Ολύμπια Spinalonga Records παρουσιάζει τους Duke Abduction, που παρουσιάζουν το δισκογραφικό τους ντεμπούτο, που θα παρουσιαστεί στη Μύγα, που παρουσιάζεται στου Ψυρρή, αλλά δεν πρόκειται να μπει στρατό.
Οι Duke Abduction σχηματίστηκαν στις αρχές του 2008, αλλά ήδη κερδίζουν επάξια τη θέση τους, ως μια από τις πιο ελπιδοφόρες νέες μπάντες της ελληνικής σκηνής. Ο πραγματικά αστρομαεστρικός συνδυασμός των επιρροών τους, δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που ξεπερνάει τις επιμέρους καταβολές τους και δημιουργεί ένα μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα ήχο. Καταφέρνοντας να αφομοιώσει την prog-rock 70'ς μαγεία, το κουαρτέτο καταθέτει την αγάπη του για funk-jazz περάσματα με μια πανταχού παρούσα τολμηρή και πειραματική διάθεση. Όντας πάντα σε επαφή με την ζωοδόχο πηγή του rock αλλά και την μοντέρνα αισθητική του 21ου αιώνα, το “The curious World Of Duke Abduction” αποτελεί μια ιδιαίτερη μουσική πρόταση στην οποία κανείς δεν θα μείνει αδιάφορος.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που αντέδρασαν με έκπληξη και θαυμασμό για τις εκρηκτικές ζωντανές εμφανίσεις τους. Αυτή την ενέργεια προσπάθησε να καταγράψει ο Blend (aka Mishkin) που επιμελήθηκε και την παράγωγη του ντεμπούτου τους, ένα δίσκο που με το βάθος του, όσο το ακούς τόσο σε τραβάει περισσότερο στον περίεργο κόσμο των Duke Abduction.
Η ημερομηνία που θα σηματοδοτήσει την κυκλοφορία του "Τhe curious world of Duke Abduction" είναι η Πέμπτη 28 Ιανουρίου 2010, με την ζωντανή παρουσίαση του δίσκου στην Μύγα (Μίκωνος 13 & Αισώπου, Ψύρρη). Η βραδιά δεν είναι μόνο ένα live αλλά ένα party που συμπληρώνεται με πειραματικές εκπλήξεις από το Νίκο των Barbara’s Straight Son αλλά και dj-set από επίλεκτα μέλη του Spinalonga Crew!
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:02
To live θα ξεκινήσει στις 22:07:54

this is greece


~η πιο τρομακτική φωνή της ελληνικής τηλεόρασης είναι με διαφορά της βίκης παγιατάκη, όποτε την ακούω θυμάμαι κάτι ξυπνήματα μέσα στα άγρια μεσάνυχτα ή λίγο πριν χαράξει που τσίριζε "γεια σας, είμαι η βίκη παγιατάκη'' -τότε έκανα και έναν μήνα να σβήσω την τηλεόραση, έπαιζε μέρα νύχτα. την άκουγα και σκεφτόμουν μέσα στον ύπνο μου τρόπους να τη δολοφονήσουν [όχι εγώ, άλλος] και πώς θα είναι το κεφάλι της πάνω σε έναν πάσαλο στην εθνική [διάβαζα παράλληλα το βιβλίο για τον βελουχιώτη]. βεβαίως, η παγιατάκη μου ήταν πάντα πιο συμπαθής από την άλλη που έβλεπα τα καλοκαίρια να τρώει στα κοτόπουλα του θεολόγου και μου θύμιζε τη γιαγιά μου την κατερίνη [σακατεύτηκε από χιονίστρες και πέθανε], η οποία κάθε χρόνο γινόταν όλο και πιο νέα, ολο και πιο νέα, μέχρι που έκανε φριζ και έγινε σαν μάσκα. αγνώριστη και απροσδιορίστου ηλικίας. τι να κάνεις, αυτά έχει η επιτυχία. θέλω να πω ότι τις αστρολόγους τις θεωρούσα πάντα τις πιο αντιπαθητικές φιγούρες της τηλεόρασης και τις πιο άχρηστες. το περίεργο είναι ότι όσο πιο άχρηστος είσαι, τόσο πιο πολλά λεφτά βγάζεις -όχι μόνο εδώ, διεθνώς.
~μοίραζα πρωί πρωί σε φίλους και γνωστούς το νέο πολύ ωραίο τραγούδι του καριμπού και μου έστειλαν για ανταπόδωση [o n n] αυτό το άλμπουμ του καριμπού απ' την καρδίτσα, του μίμη γκιουλέκα. μετά έκανα google και βρήκα αυτό το ποστ με την ανταπόκριση απ' το θεσσαλικό κάμπο, που λέει μεταξύ άλλων:
ΜΙΜΗΣ ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ! Ο θρύλος των σκυλάδικων. Ο μεγάλος. Ναι, έχει κάνει και στη στενή. Ναι, του αρέσει η μαστούρα (σεξ, ναρκωτικά, και μπουζούκι εντ ρόλ). Αλλά για τον εαυτό του μόνο, γιατί στο αξέχαστο τραγούδι του «βρε παπαδιά βρε παπαδιά τι μαστουριάζεις τον παπά;» δείχνει όσο να πεις μια κοινωνική ευαισθησία –να μην πω ότι υπενθυμίζει ότι το λιβάνι που καίνε στις εκκλησίες περιέχει τετραϋδροκανναβινόλη (την ίδια δραστική ουσία με το χασίς· όπερ εξηγεί πώς και γιατί κολλάνε τόσες γριές με την εκκλησία –με τη σύνταξη πείνας που παίρνουν πώς να μπορέσουν να τα αγοράσουν μόνες τους;). Φεύγω από το θέμα μου όμως…
Μίμης Γκιουλέκας. Άνθρωπος της πιάτσας, ντυμένος στα λευκά με την πορτοκαλί γραβάτα να είναι ασορτί με το ποτήρι ουίσκι που κρατούσε (βλέπε φώτο). Κούρεμα απολιθωμένο από τη δεκαετία του ’80 να πλαισιώνει αυτό το βασανισμένο από τη νύχτα πρόσωπο. Κινήσεις αργές, βαριές, σαν να είχε αρθρίτιδα στην προχωρημένη της μορφή.
Ρεπερτόριο: τεράστιο. Τραγούδησε απ’ όλα. Και δημοτικά και ποντιακά και μοντέρνα και σκυλάδικα 3ης ως 33ης κατηγορίας. Με φωνή βαριά, χαμόγελο δυσκοίλιο, βλέφαρα χαμηλωμένα, τα χείλη να φιλάνε το μικρόφωνο. Τα είπε όλα ο Μίμης. Και έλαμπε σαν σταρ, ανάμεσα στους συμπαθέστατους κομπάρσους: τη νέα και αδύνατη τραγουδίστρια που βγήκε μέσα από σύννεφα καπνού – σούπερ μίνι φόρεμα, μαλλί περμανάντ και βάψιμο έντονο – τον γουόναμπι Μίμης με τα παχάκια να πέφτουν πάνω από τη ζώνη, που κατέβαζε το μικρόφωνο πάνω από τα κεφάλια μας σαν μπουμ στα γυρίσματα σουρεαλιστικής κωμωδίας για να τραγουδήσουμε μαζί του (ύψιστη τιμή σε σκυλάδικο, απ’ ότι έμαθα μετά), τη λουλουδού που έριχνε δίσκους με γαρύφαλλα στους τραγουδιστές και τους θαμώνες".
~ο neil young στις 9/7 στο rockwave [η πηγή εδώ].
καλημέρες.

φανταστικοί live


απόψε [τετάρτη 27/1] που ο φανταστικός ήχος παίζει ζωντανά στο σταυρό του νότου σε μια πολύ ωραία βραδιά [αμέσως μετά ακολουθούν οι film], ο χέλμετ κάνει το καθιερωμένο δείπνο με κοπή βασιλόπιτας [το μενού αύριο].
αυτό είναι από το δελτίο τύπου:
''Τη βραδιά ανοίγει ο «sampling–mojo-wizard» που φέρεται με το ψευδώνυμο «Φανταστικοί Ήχοι», μια που οι ήχοι του είναι τόσο φανταστικοί όσο και ευφάνταστοι... Οι Φανταστικοί Ήχοι είναι ένα ρετρό-φουτουριστικό πρότζεκτ που ανακατεύει παλιά αγαπημένα τραγούδια με φρέσκο, ηλεκτρονικό και underground ήχο δίνοντας χώρο ν’ ανασάνουν νέες ίδεες πάνω σε παλιά πράγματα. Με το ένα πόδι να πατάει στο γερμανικό krautrock και το άλλο στη νοσταλγία των ελληνικών τραγουδιών της δεκαετιάς του ’60-’70, ο άνθρωπος πίσω από τους «Φανταστικούς Ήχους» ισορροπεί θαυμάσια!
Στις ζωνταντές τους εμφανίσεις, όπως αυτή την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου στο Σταυρό του Νότου, οι Φανταστικοί Ήχοι συνοδεύονται θεαματικά από μια άλλη μορφή τέχνης, αυτή του Video Art''.

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

μέικ μάι ντέι


αυτό που μου είχε κάνει μεγαλύτερη εντύπωση τη μία και μοναδική φορά που πήγα στη νιγηριανή εκκλησία [είναι σε ένα υπόγειο πίσω από την πλατεία αττικής], εκτός από την ταπετσαρία με τους φοίνικες και τα γαλάζια και ροζ παστέλ καθίσματα, ήταν οι ιστορίες που ακούστηκαν την ώρα της δοξολογίας. ο καθένας που είχε ξεπεράσει κάποια δυσκολία που του είχε προκύψει μέσα στην εβδομάδα [με τη βοήθεια του θεού] σηκωνόταν όρθιος και έλεγε το στόρι μπροστά σε όλους, μετά όλοι μαζί αναφωνούσαν praise the lord! στις 10 διηγήσεις που ακούστηκαν οι μισές τουλάχιστον ήταν προβλήματα με ιδιοκτήτες σπιτιών που μόλις άκουγαν ότι είναι ξένοι τους έκλειναν το ακουστικό ή έβρισκαν μια δικαιολογία για να μην τους νοικιάσουν το διαμέρισμα. όταν τους έβλεπαν και μαύρους, ήταν ακόμα χειρότερα. το θυμήθηκα την προηγούμενη εβδομάδα που ψάχναμε σπίτι για το φρέντι και πέσαμε σε έναν σωρό τρελούς τύπους, οι οποίοι ρώταγαν με τη σειρά:
είσαι έλληνας;
έχεις δουλειά;
γιατί σε λένε φρέντι;
ένας γέρος μάλιστα τον ρώτησε πόσων χρονών είναι, γιατί του ακουγόταν πολύ νέος και δεν ήθελε νεαρούς ανθρώπους στο σπίτι του. όταν του είπε ότι είναι πάνω από 35, του έκλεισε το ακουστικό στα μούτρα [ο γέρος] γιατί δεν του ακουγόταν αρκετά έλληνας. λίγη ώρα αργότερα ξαναπετύχαμε το ίδιο ενοικιαστήριο στην καλλιδρομίου και δεν μπορούσα να αντισταθώ, του τηλεφώνησα.
με ρώτησε πόσων χρονών είμαι επειδή του ακουγόμουν μικρός, μετά αν έχω σταθερό εισόδημα για να του πληρώνω το νοίκι και τέλος αν είμαι βέρος έλληνας ή αν μιλάω απλά τα ελληνικά. αφού άκουσε τις απαντήσεις και τις επαναλάμβανε αργά λες και τις σημείωνε κάπου, στο τέλος μου είπε οκ, όλα καλά, αλλά έλα από δω να σε δω γιατί μπορεί να είσαι κανένας μαύρος!
μετά θυμήθηκα αυτό που μου είπε ένας τσιγγάνος όταν τον ρώτησα γιατί, αφού έχει δουλειά και θα μπορούσε να πληρώσει νοίκι, μένει σε μια παράγκα μαζί με τα ποντίκια και τα παιδιά του ζουν σε συνθήκες μεσαίωνα. "Επειδή κανείς δεν μας νοικιάζει σπίτι" μου είχε απαντήσει. "έχω 15 [!] παιδιά, βάλε και μένα και τη γυναίκα μου, 17 άτομα συνολικά. δοκιμάσαμε κάποτε να νοικιάσουμε ένα δυάρι στη νίκαια και μάζεψαν οι γειτόνοι υπογραφές και μας έδιωξαν πριν κλείσουμε μήνα".
ο φρέντι ακόμα ψάχνει σπίτι...

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

[. . .]


why?

pli-xi


~σάββατο βράδυ, με το ακατανόμαστο.
την ώρα που περίμενα στην ουρά στη γωνία πανεπιστημίου και θεμιστοκλέους για να πληρώσω τις κυριακάτικες, και ενώ έγερνα απ' το βάρος -[της κουλτούρας: με ένα βισκόντι, τη θεωρία της σχετικότητας, ένα κυριακάτικο ξύπνημα κι ένα ντοκιμαντέρ για το μόραλη] έπεσε το μάτι μου σε μια ταινία της sirina entertainment με τίτλο ''ελληνίδες next porn model by γκουζγκούνης" και παραπλανητικό υπότιτλο "η επιστροφή του δασκάλου 100% reality''.
ο γκουζγκούνης στο εξώφυλλο του dvd ποζάρει κουστουμαρισμένος με το χάρακα στο χέρι [και αυτιά ίδιου μεγέθους με του ντάμπο], μαζί με έναν άλλο γέρο με καρό πουκάμισο και σκούρο γυαλί, με πονηρά χαμόγελα που υπόσχονται πολλά. γύρω τους σέξι μαθήτριες στα κόκκινα κρατάνε σημειώσεις για τη ρίζα του μουνιού που υπάρχει καλλιγραφημένο στον πίνακα [μ' όποιον δάσκαλο καθίσεις...].
η επιστροφή του γκουζγκούνη μετά από 30 χρόνια όσο να 'ναι είναι λόγος να δώσεις 9.90 ευρώ, από περιέργεια και μόνο για αν δεις αν ακόμα του λειτουργεί το μηχανάκι, ειδικά αν είσαι ξεροκέφαλος και αγνοείς τους φίλους σου που είναι πιο λογικοί και προσπαθούν να σε αποτρέψουν ["οι πιθανότητες να του σηκώνεται ακόμα είναι όσες και να βγάλει μαλλιά", αλλά δεν τους άκουσα].
η ταινία είναι "πραγματική σεξοκωμωδία" [σύμφωνα με την περιγραφή της συσκευασίας -τίγκα στην ανορθογραφία] και ο γκουζγκούνης είναι απλά ο γκεστ, κάνει τον κριτή σε μια επιτροπή μοντέλων και εμφανίζεται συνολικά κανα τέταρτο, ντυμένος σαν υπουργός.
αυτά.
κατά τ' άλλα, ένας καράφλας πηδάει την ελληνίδα [με all time classic ατάκες αλλά και εντελώς ξεπερασμένες], ο βαρβάτος έχει αποκτήσει αέρα σταρ, και στο τέλος ο ζαφείρης ο gay μόδιστρος που τελικά ήταν κρυφοστρέιτ [άλλος καράφλας] κάνει παρτούζα με δυο ξένες που ήταν σίγουρο ότι δεν τον είχαν κι ανάγκη, μια χαρά τα κατάφερναν και μόνες τους. ο γκουζγκούνης άφαντος. εμφανίζεται στα έξτρα να δίνει συμβουλές στους πορνοστάρ, μάλλον το πιο ενδιαφέρον μέρος μιας τσόντας που είναι πιο πληκτική και από τη χθεσινοβραδινή εμφάνιση του vladislav delay quartet.
~σήμερα το πρωί, την ώρα που ζήταγα από τις υπαλλήλους του σουπερμάρκετ να με βοηθήσουν να διαλέξω το σωστό ρύζι για πρασόρυζο [ντιπ άσχετες, δεν ήξερε καμία να μου πει], από τα ηχεία ακουγόταν αυτό το τραγούδι που είχα να το ακούσω τουλάχιστον 15 χρόνια.
στο μεταξύ, love cry [στο βαρετό remix του joy orbison].

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

τι κρύο;


~επιτέλους, λίγο κρύο. δεν ξέρω αν έχουν μείνει πίσω τα ελληνικά μου ή αν αντιλαμβάνομαι διαφορετικά το κρύο, έχω μετρήσει 6 διαφορετικά άτομα να το χαρακτηρίζουν έτσι από χθες. ακόμα και σήμερα το μεσημέρι στη λαϊκή, με ντάλα ήλιο, έβλεπες κόσμο να πιέζεται να πιστέψει ότι κάνει πολικό ψύχος. πού είναι οι παλιές καλές εποχές που αναφωνούσες αυτό και εννούσες ότι κάνει κρύο [πραγματικό, υπό του μηδενός].
~girl you're no failure.
~ο mayer hawthorne έφτιαξε μια σόουλ συλλογή με 24 παλιά 7ιντσα δισκάκια που κυκλοφορεί η στόουνς θρόου και είναι απολαυστική. σόουλ γουιθ ε χόουλ νο 1 [που σημαίναι ότι θα έχει και συνέχεια].
~δεν έχει τίποτα απολύτως που να το κάνει να ξεχωρίζει, βγαίνουν δεκάδες τέτοια [και πολύ καλύτερα] το ακούω όμως εδώ και μέρες ασταμάτητα και δεν μπορώ να ξεκολλήσω. εδώ.

larry gus-brass park

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

ακόμα ζωντανός

[. . .]


~απόψε οι vladislav delay quartet ζωντανά στο bios [μια εμφάνιση που περιμένω πώς και πώς], στο μεταξύ στο 6 d.o.g.s. γίνεται το δεύτερο counter event του θρι σίξτι, με ελεύθερη είσοδο.
~το άλμπουμ του gonjasufi [έτσι, μία λέξη, ο τόνος στο σού] κυκλοφορεί τελικά στις 8 μαρτίου, την ίδια μέρα που κυκλοφορεί και το νέο άλμπουμ των gorillaz με συμμετοχές των bobby womack, mos def, snoop dog, gruff rhys, de la soul, mark e. smith, mick jones, paul simonon, lou reed [το stylo, το πρώτο κομμάτι που κυκλοφορεί απ' το δίσκο, θα μπορούσε να είχε γραφτεί το 83, θυμίζει mantronix και τις μέρες του electro boogaloo].
~ένα απίθανο single του 68.
~κι ένα πολύ καλό του 2010.

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

δεη-θώμεν


~απόψε [από έναν ταξιτζή, να είναι καλά ο άνθρωπος] έμαθα πώς μπορείς να γλιτώσεις από την ερτ στον λογαριασμό της δεη. "υπάρχει τρόπος", με διαβεβαίωσε, "και αν το κάνουν όλοι θα κλείσει μια μέρα το μπουρδέλο" [είχε δει τη λίστα με τους μισθούς και είχε φρίξει]. λοιπόν, αύριο το πρωί πάω να τσεκάρω αν όντως ισχύει, και αύριο το βράδυ θα υπάρχει λεπτομερές ποστ με οδηγίες για το πώς μπορείς να γλιτώσεις τα γαμησιάτικα. έχω να δω ερτ από το 2006, στο σπίτι μου πιάνω μόνο δυο κανάλια, την τηλεόραση την έχω μόνο για να βλέπω dvd, υπάρχουν περίοδοι που δεν την έχω ανοίξει για μήνες, τα χριστούγεννα άκουσα το θείο μου στο χωριό να αγανακτεί που πληρώνει 30 ευρώ το δίμηνο στο λογαριασμό που του έρχεται για το ρεύμα στη γεώτρηση [!], αύριο το πρωί θα είναι ο πρώτος που θα πάρω για να χαρεί. επιφυλάσσομαι μέχρι αύριο.
~ένα δείγμα απ' το τρίτο τζέι τζέι. [ναι, ακούγεται σαν everything but the girl και δεν είναι ιδέα μου].

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

ζωολόγιο


~διάβαζα αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, είδα κι αυτό το περιστέρι στο δρόμο [στη γωνία ερμού και βουλής κάτι γίνεται και υπάρχει κάθε πρωί κι ένα περιστέρι-χαλκομανία] και σκεφτόμουν τι κρίμα κι άδικο είναι να πάνε χαμένοι τόσοι τόνοι κρέατος στους δρόμους και στις εθνικές οδούς, δεκάδες [εκατοντάδες;] ζώα σκοτώνουν καθημερινά τ' αυτοκίνητα. απορώ πώς δεν έχει σκεφτεί κανείς να τα μαζέψει και να τα κάνει αλαντικά και κονσέρβες, -θα μου πεις γιατί αν το έκανε θα στο έλεγε, ή πού ξέρεις αυτά που τρως τι έχουν μέσα; τέλος πάντων, πολύ ωραία συνέντευξη και χρήσιμη -τώρα που έρχονται μέρες δύσκολες [έρχεται πείνα έλεγε ένα πρωτοσέλιδο εφημερίδας, με πήρε κι η μάνα μου τηλέφωνο χθες να μου το υπενθυμίσει], θα ήταν ακόμα πιο χρήσιμη αν έδινε και καμιά συνταγή για περιστέρια.
~το there is love in you είναι το πρώτο του άλμπουμ του four tet που μ' αρέσει πραγματικά [και ολόκληρο], αν και κoρυφαία κυκλοφορία του μέχρι τώρα θεωρώ το ringer ep του. πάντα τον θεωρούσα αν όχι ακριβώς υπερεκτιμημένο, πολύ λίγο μετά τους fridge. το there is love in you είναι ένα πολύ όμορφο άλμπουμ που το ακούω για τρίτη συνεχόμενη μέρα και μ' αρέσει όλο και πιο πολύ [έχω ακούσει μαζεμένο τόσο four tet όσο δεν άκουσα σε 12 χρόνια].
άγγελοι

απόψε στο knot


μια βραδιά σε δύο μέρη
ένα ντουέτο: μαργαρίτα παπάζογλου και benjamin weidekamp
ένα κουιντέτο: γιάννης κοτσώνης (ηλεκτρονικά), δήμητρα λαζαρίδου-χατζηγώγα (zither), benjamin weidekamp (κλαρινέτο), νικολέττα ξεναρίου, μαργαρίτα παπάζογλου (χορός)

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

νούμερο γκρουπ


κι ενώ ακούω στοίβες cd νέας εσοδείας [χώρια τα dnlds] και δεν μ' αρέσει τίποτα [ούτε rjd2, ούτε καν jose james που τον περίμενα πώς και πώς], ορίστε μια καταπληκτική σόουλ συλλογή που κυκλοφορεί σε βινίλιο 180 γραμμαρίων με κομμάτια από τη δισκογραφία της numero group, κυρίως από τα '70s και αξίζει τα λεφτά της. εδώ έχει λεπτομέρειες, μέχρι χθες έδινε και λινκ για να κατεβάσεις το άλμπουμ δωρεάν, αλλά σήμερα δεν λειτουργεί...
λειτουργεί όμως αυτό.

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

γκραφίτο [συνοσία]



~φυτολόγιο:
τη μία και μοναδική φορά στη ζωή μου που αγόρασα αβοκάντο [είναι ανεξήγητο το γιατί, έτσι κι αλλιώς τα μισώ τα αβοκάντο] φύτρωσε κι έγινε ολόκληρο φυτό [αυτό στην πάνω φωτο]. αφού έμεινε μέσα στη σακούλα στη λεκάνη του ψυγείου για κανα μήνα, έγινε καφέ και ζαρωμένο, περίπου σε υγρή μορφή -όταν το πήρα είδηση και το έπιασα να το πετάξω μου διαλύθηκε στα χέρια. την επόμενη μέρα, την ώρα που πέταγα απ' το μπαλκόνι τη σακούλα με τα σκουπίδια στον κάδο από κάτω [απλά σημαδεύεις να πέσει στην τρύπα], πρόσεξα ότι μέσα από το ανοιχτό κουκούτσι ξεχώριζε ένα μικρό βλαστάρι και μια ρίζα. το έβαλα σε μια παλιά γλάστρα, το σκέπασα με χώμα και... βρέθηκα με μια αβοκαντιά [τώρα είναι περίπου τριών εβδομάδων].
~ξεκίνησα να ξεφυλλίζω το νέο βιβλίο του παύλου μάτεσι -το graffito- και το τέλειωσα μονορούφι, είναι απ' αυτά που αν τα πάρεις στην τουαλέτα μπορεί να κάτσεις εκεί μέσα όλη μέρα [το συγκεκριμένο είναι μικρό και δεν χρειάζεται πάνω από καναδυό ώρες]. μιλάει για ένα λοιμό που ξεπάστρεψε όσους βρίσκονταν μέσα στην ελληνική βουλή, εκτός απ' τις κότες. και ξεκινάει ακριβώς έτσι:
ήρθε ο λοιμός
στις δεκαοχτώ δεκεμβρίου μηνός, ημέρα που χιόνιζε απαλά σε όλο το έθνος και έκανε άγριο κρύο, εκδηλώθηκε στην κρατική βουλή του έθνους μία θανατηφόρος μεταδοτική ασθένεια και πέθαναν διαδοχικά όλοι οι κάτοικοι της βουλής σε ημέρα απαρτίας, υπουργοί, κυβερνήτες, βουλευτές, σερβιτόροι, καθαρίστριες της εθνικής τουαλέτας, οι λοιποί υπάλληλοι, καθώς και οι τριακόσιοι φρουροί των τριακοσίων πατέρων του έθνους. ομοίως κόλλησαν ακαριαία και πέθαναν, με δόσεις, και με εφ΄ όπλου λόγχη, οι διακόσιοι εξήντα χωροφύλακες, ομοίως, οι οδηγοί, όλοι τους χωρίς σειρά προτεραιότητας, ούτε αναλόγως με βαθμό και επετηρίδα.
ο θάνατος ολοκληρώθηκε σε τρεις ή τέσσερεις ημέρες. [...]
~το graffito είναι ένα αιρετικό μυθιστόρημα, ξεκαρδιστικό, το πιο απολαυστικό του από τη μητέρα του σκύλου. κι εδώ είναι ένα ακόμα απόσπασμα:
η μοναχή πανσέμνη της μονής τεκνοπαιδίου
στη μονή τεκνοπαιδίου όλα έβαιναν χαλαρά, ευλαβικά και επικοινωνιακά. ο λοιμός δεν καταδέχεται αδελφές, ο λοιμός είναι για τους λαϊκούς, είπε η ηγουμένη θεοτέκνη την προηγουμένη. και την επόμενη απόδήμησε [νευροφυτικά]. την ενταφίασαν στις βραγιές με τα ζαρζαβατικά -τα όσια σώματα είναι το τέλειο βιολογικό λίπασμα. και πάνω στο μήνα, στις βραγιές έσκασε μύτη ένα αχνό πρασινωπό χνούδι -τι βιαστική που μου είσαι, οσία ηγουμένη μου και μακαρίτισσά μου, σχολίασε η αδελφή-μοναχή που το επότιζε [το καλογερικό της ψευδώνυμο πανσέμνη, η μνήμη της, βοήθειά μας εορτάζεται ιουνίου δέκα].
και διακόπτει το πότισμα. δεν εγνώριζε πώς της επήλθε αυτή η φιλοσοφία, όμως της την είχε στείλει θεία φώτιση, και αναπήδηξε σύγκορμη. τι κάθομαι! στον έξω κόσμο βράζει η ασθένεια και εγώ η εγωίστρια αδρανώ! ιδού η ευκαιρία σου, τούλα [ήταν το κατά κόσμον όνομά της], τι κάθεσαι μωρή ολιγόπιστη! μονολόγησε.
η αδελφή πανσέμνη είχε μία φιλοδοξία μόνο: να καταστεί οσιομάρτυρας. τόσα πράγματα στερήθηκα να μπω στο μοναστήρι, έλεγε εις εαυτήν, να μην γίνω τουλάχιστον οσιομάρτυς! τώρα, να η ευκαιρία. έτσι και κολλήσω μπαίνω σαν βουάρ στο μαρτυρολόγιο. μπορεί μέχρι και οσία! δεν είχε απαιτήσεις για πρωταγωνίστρια [αγία], μη μεγαλοπιανόμαστε αδελφή, της είχε τονίσει η ηγουμένη. εάν γίνω εγώ οσία, θα μεσολαβήσω για σένα... να σ'έχω στο πλάι μου εκεί πάνω. συνοσία.
το θέμα είναι, διαλογιζόταν, να βρω έναν άντρα να μου μεταδώσει την ασθένεια. ή και δύο. ή και χίλιους άντρες, σκοτίστικα, εγώ δεν ποθώ άντρα, ας με πηδήξουν όσοι θέλουν, θα τους αγνοήσω, τους προκαλώ μάλιστα, εμένα με ωθεί ο πόθος να γίνω μάρτυρας -τα άλλα, ματαιότης ματαιοτήτων. [...]
~οι δύο μικρές φωτο είναι από τις διαφημίσεις της lego για ''μεγάλους''.

rockers


ακριβώς 30 χρόνια μετά την ημερομηνία της πρώτης κυκλοφορίας του το rockers κυκλοφορεί σε blu-ray [χωρίς τα έξτρα του dvd, δυστυχώς] και στην ιαπωνία εξαντλείται η θαυμάσια φωτογραφική έκδοση με το styling της ταινίας που έχει κάνει η eugenie, γυναίκα του θοδωρή μπαφαλούκου. τα ρούχα και τα αξεσουάρ των μουσικών στην ταζαμάικα ήταν τόσο σημαντικά γι' αυτούς όσο και η μουσική, μάλιστα πήγαιναν στη νέα υόρκη να αγοράσουν κλαρκς, ρούχα και εβραϊκά καπέλα, ενώ έπλεκαν ταν σκουφιά που φόραγαν μόνοι τους [τα έπλεκαν μόνο άντρες]. κι επειδή ο τρόπος που ντύνονταν είναι ολόκληρη 'επιστήμη' [τίποτα δεν ήταν στην τύχη] υπόσχομαι ένα προσεχές ποστ με το απόσπασμα της συνέντευξης του μπαφαλούκου που μιλάει για το styling και το πόσο σημαντικά ήταν γι' αυτούς τα ρούχα.
rockers

πίκατσου


~την απορία αν ο πίκατσου έχει όντως μουνί μου την έλυσε ο έντεκα προχθές το πρωί, ορίστε κι η απόδειξη [ναι, έχει -και τελικά ήταν η πίκατσου].
~«καραμέλες μέντας με γεύση κανέλλας, με ζάχαρη». έτσι μεταφράζουν στα ελληνικά το «tastefully intense mints» στο πίσω μέρος του πολύ ωραίου μεταλλικού κουτιού των barkleys που κυκλοφορούν σε κάποια περίπτερα της αθήνας [έχει στο ψιλικατζίδικο βουλής και μητροπόλεως, απέναντι ακριβώς από το πρώην υπουργείο παιδείας*]. το κουτί είναι πολύ πιο χρήσιμο απ’ ό,τι μπορείς να φανταστείς: για να αποθηκεύεις τα usb στικάκια π.χ. ή να κρύβεις το σταφ για τους μπάφους, παίρνουν και γεύση δυόσμου ή κανέλλας, διαλέγεις και παίρνεις –του δυόσμου είναι πιο όμορφο, αλλά οι παστίλιες κανέλας είναι ανώτερες σε γεύση.
~moneyman.
~πόσες πιθανότητες υπάρχουν να πετύχεις στην αθήνα τον ίδιο ταξιτζή στη σειρά, μία στις 16 χιλιάδες; ε, σε δυο διαδοχικές μέρες πέτυχα μπίνγκο: τον ίδιο τύπο, στην ίδια περίπου κατάσταση, στο ίδιο σχεδόν σημείο. του μίλησα για τη μέρα της μαρμότας αλλά δεν κατάλαβε και βαριόμουν να του εξηγήσω. τα ταξί της αθήνας είναι –λέει- 16 χιλιάδες, αλλά υπάρχουν και δυο χιλιάδες παράνομα, δεν κατάλαβα αν είναι 16 + 2, ή τα παράνομα συμπεριλαμβάνονται στις 16 χιλιάδες.
~στο ταξί που πήρα προχθές έξω απ’ το σπίτι μου ήταν ήδη μια μεγαλοκοπέλα, καλοντυμένη, που πήγαινε κάπου στο κολωνάκι. δεν είχα ακούσει πού, αλλά ο οδηγός μου ξεκαθάρισε ότι θα έκανε μια παράκαμψη για να πάμε σύνταγμα. συμφώνησα. κάποια στιγμή, κι ενώ είχε μόλις στρίψει στην ομήρου, ακούω την μεγαλοκοπέλα να φωνάζει «πού με πάαααας; δεν σου είπα αναγνωστοπούλουυυυυ;». ο ταξιτζής ήταν πολύ ψύχραιμος κι ευγενικός, της ζήτησε συγγνώμη και ετοιμάστηκε να κάνει κύκλο για να την πάει εκεί που ήθελε [δέκα βήματα με τα πόδια], αυτή είχε πάθει υστερία και ούρλιαζε «αν δεν βιαζόμουν δεν θα είχα πάρει ταξίιιιιι» και κάτι ακαταλαβίστικα, -μόνο που δεν τον πλάκωσε στις ανάποδες. άνοιξε την πόρτα, κατέβηκε, την βρόντηξε πίσω της με δύναμη κι έφυγε βρίζοντας. ο ταξιτζής [τέρας ψυχραιμίας] της έλεγε «συγγνώμη κυρία μου, δεν κατάλαβα καλά», για μια στιγμή νόμισα πραγματικά ότι έβαλε τα κλάματα.
συνέχισε να οδηγάει αμίλητος.
λίγο πριν φτάσουμε στο attica, άνοιξε το στόμα του και μου είπε “ένας ταρίφας είναι καταδικασμένος να έχει πάντα άδικο”, που ακούστηκε πολύ πομπώδες και μελοδραματικό, αλλά μετά που το σκεφτόμουν ήταν απλά η αλήθεια. κι όταν τον πλήρωσα κι ετοιμαζόμουν να φύγω μου είπε “και να είσαι σίγουρος ότι αν ήταν άντρας δεν υπήρχε περίπτωση να αντιδρούσε έτσι”. ήταν η δεύτερη γενικότητα σε δυο λεπτά, η οποία σήκωνε πολύ κουβέντα και κρίμα που δεν είχα χρόνο για περισσότερα [αυτές οι σεξιστικές συζητήσεις -ακόμα κι αν λες πράγματα που δεν τα εννοείς- είναι μία από τις πιο μεγάλες απολαύσεις της ζωής].
χθες το πρωί στη θεμιστοκλέους κάνω στοπ σε ένα ταξί, σταματάει, μπαίνω μέσα και βλέπω τον ίδιο ταξιτζή που ήταν την προηγούμενη ψύχραιμος και ευγενικός, αγνώριστο, σε πολύ κακή διάθεση. με κοίταξε και μόλις με γνώρισε ηρέμησε [η οικειότητα που αποκτάς με έναν άγνωστο που σας συνδέει μόνο η υστερία μιας τρελής μοιάζει κάπως με συνομωσία], μου έδωσε να διαβάσω ένα ροζ χαρτί και περίμενε σχόλια. ήταν μια κλήση των 350 ευρώ [ήταν 700, αλλά του είχαν κάνει έκπτωση] επειδή τον γράπωσαν την ώρα που πέρναγε με κόκκινο. «ξέρεις πόσα κόκκινα περνάω κατά μέσο όρο την ημέρα;» με ρώτησε. «7-8, αλλά πρώτη φορά με πιάνουν». μετά μου μίλησε για την άλλη κατάρα των ταξιτζήδων, τις αυστηρές ποινές του κώδικα που τους έχουν λιανίσει. όταν τον πλήρωσα και κατέβηκα μου είπε ότι του είχαν πάρει και το δίπλωμα. του ευχήθηκα καλή τύχη -προσωπική και στον κλάδο- και χαιρετηθήκαμε.
~*πέρασε πολύς καιρός για να συνειδητοποιήσω ότι το κτίριο-φάντασμα που βλέπουμε απ’το παράθυρο της τουαλέτας στη δουλειά και έχω χαζέψει άπειρες φορές όταν κατουράω, είναι το πρώην υπουργείο παιδείας. γενικά, έχω ένα πρόβλημα με τον προσανατολισμό. άλλο τόσο καιρό μου πήρε να καταλάβω ότι ο δρόμος που βλέπω στο βάθος απ’ το πίσω μπαλκόνι στο σπίτι μου είναι η σπύρου τρικούπη.
~μι εντ δε ντέβιλ

ρόκερς


17 αυγούστου στην άνδρο, με έναν διαολεμένο αέρα που δεν ήξερες πού να σταθείς [δεν με ενοχλεί ούτε το κρύο ούτε η βροχή, αλλά τον αέρα δεν τον αντέχω με τίποτα], το τελευταίο λεωφορείο για τη χώρα να έχει μόλις φύγει και τη σδόε να έχει βγει παγανιά και να έχει τρομοκρατήσει τα γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων [είχαν κρύψει ακόμα και τα μηχανάκια], ήταν αναπόφευκτο να διανυκτερεύσουμε στο λιμάνι. το σημείο που σε αφήνει το πλοίο είναι μαύρα χάλια και προχωρώντας προς το εσωτερικό του νησιού για να βρούμε την ταβέρνα που μας πρότεινε κάποιος ντόπιος ως καλή [ήταν άθλια] το σκηνικό γίνεται ακόμα χειρότερο. οι πρώτες εντύπωσεις για το νησί ήταν απογοητευτικές, ενώ το ξενοδοχείο που μείναμε [με μπρελόκ φέρετρα να κρέμονται απ' τα κλειδιά!] ήμουν σίγουρος ότι θα διαλυθεί απ' τον αέρα. όλο το βράδυ φανταζόμουν ότι μας βγάζουν σε φορείο απ' τα συντρίμια με τα σώβρακα και κάθε είκοσι λεπτά έτρεχα σε μια άβολη λεκάνη που έπρεπε να καθίσεις λοξά για να σε βολέψει να χέσεις [κάτι με πείραξε στην ταβέρνα], έτσι το πρωί ήμουν σε κατάσταση χειρότερη απ' το ξενοδοχείο.
ο υπάλληλος της ρεσεψιόν -που εμφανιζόταν για πέντε λεπτά και μετά χανόταν για κανα μισάωρο- μας διπλοχρέωσε τα δωμάτια, αλλά ευτυχώς το αντιληφθήκαμε πριν φύγει το λεωφορείο και γυρίσαμε με διάθεση να κάνουμε φασαρία. δεν χρειάστηκε. μας επέστρεψε τα λεφτά με τη μία και είπε το γνωστό ποίημα ''άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε'', ο φρέντι τα πήρε άγρια, αλλά έφευγε το λεωφορείο και δεν είχαμε χρόνο για περισσότερα.
στο λεωφορείο γινόταν χαμός από γαλλάκια σε σχολική εκδρομή, οι μισοί όρθιοι, εμείς ευτυχώς προλάβαμε και καθίσαμε, αλλά τα γαλλικά μου έφερναν πονοκέφαλο από μικρό παιδί. νομίζω ότι ήταν το πιο άχρηστο μάθημα που έκανα στο σχολείο μετά τα θρησκευτικά, γιατί ποτέ δεν τα έχω χρησιμοποιήσει [κι ελπίζω να μου είναι για πάντα αχρείαστα].
πάει μακριά η βαλίτσα, ούτε η χώρα με ξετρέλανε, αλλά τουλάχιστον φάγαμε καλό πρωινό και μετά πήραμε ταξί για το χωριό που μένει ο τεντ μπαφαλούκος, ο λόγος που κάναμε τόσο δρόμο και ανεχθήκαμε τόσες κακουχίες. στο δρόμο ο ταξιτζής μας είπε τα χειρότερα για το νησί και απόρησε που ήρθαμε για να κάνουμε θέμα τον αδερφό του γιατρού, δεν είχε ιδέα ούτε για το rockers ούτε για τζαμάικες και ρασταφάριανς. μας άφησε έξω απ' το σπίτι του με τον αέρα να κοντεύει να μας σηκώσει και εξαφανίστηκε.
ο μπαφαλούκος είναι πολύ cool τύπος, το ίδιο και η γυναίκα του η eugenie, περάσαμε ένα ολόκληρο απόγευμα στο σπίτι τους -μας δέχτηκαν, παρόλο που ήταν μια πολύ ακατάλληλη στιγμή- και το μαγνητοφωνάκι κατέγραψε μια συζήτηση σχεδόν τεσσάρων ωρών που θα μπορούσε να βγάλει τουλάχιστον τρία στόρι, όχι μόνο αυτό που δημοσιεύτηκε στο ελληνικό vice.
τέλος πάντων, η συνέντευξή του δημοσιεύεται στο αμερικάνικο vice [και τις επόμενες μέρες στα υπόλοιπα vice του κόσμου].
καλημέρες.

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

ryan mcginley


από σήμερα μέχρι και τις 27/2 στην breeders gallery.

live


συναυλιών συνέχεια: το σάββατο το βράδυ ο bernard fevre/black devil disco club θα βρίσκεται στην αθήνα -στο bios- για μια από τις πιο αναμενόμενες εμφανίσεις του χειμώνα. με 10 ευρώ. επίσης:
έρχεται kode 9 μαζί με joker -πάλι στο bios στις 19/2-, ενώ στις 26 έχει disrupt μαζί με mc soom t. ο φλεβάρης έχει καταπληκτικές βραδιές, αλλά και τις επόμενες μέρες έχει φοβερά live όπως του κουαρτέτου του vladislav delay με mika vainio στα ηλεκτρονικά, derek shirley στο διπλό μπάσο, lucio capece σε σαξόφωνο και bass clarinet και τον vladislav delay στα ντραμς [στις 22/1], ενώ αύριο παρασκευή 15/1 ολόκληρο το δυναμικό της cast-a-blast εμφανίζεται ζωντανά από τις 11 το βράδυ σε ένα μαραθώνιο showcase με kill emil & mr tea, billa qause w/ j melik, larry gus feat. yorgos mc, blend w/mcs elephant phinix, bnc, the kidd, fernandez mc & el pap chico (wom) και dj palov. με 5 ευρώ. [αναμένεται με αγωνία το 20λεπτο του larry gus με τον yiorgo mc, το πρώτο live του από τότε που ξενιτεύτηκε].
εδώ είναι ένα κομμάτι του kill emil.
[η φωτο που θυμίζει σκηνή απ' το where the wild things are είναι του
santiago mostyn]

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

fiery furnaces


και μια καλή είδηση: οι fiery furnaces στις 2 μαρτίου στην αθήνα. στο αν club. με 17 ευρώ.

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

danae tsekoura

τρόμος


την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι έχω υψοφοβία ήμουν στη μέση μιας σκάλας, πάγωσα και δεν μπορούσα ούτε να ανεβώ ούτε να κατεβώ. αφού είδε ότι ετοιμαζόμουν να κατασκηνώσω εκεί, ο αδερφός μου με άρπαξε και με κατέβασε. πρέπει να ήμουν 7 ή 8, από τότε την έχω μόνιμη.
ακριβώς το ίδιο έπαθα και τις δυο φορές που είδα αυτόν τον τύπο που αράζει στις εισόδους των πολυκατοικιών της γειτονιάς μου, λιώμα, να τρυπιέται. πάγωσα και δεν μπορούσα ούτε να προχωρήσω, ούτε να μιλήσω στο κινητό, το μόνο που μπορούσα ήταν να σκεφτώ ότι να' το, το' παθα το εγκεφαλικό.
η λεπτομέρεια ήταν ότι ο τύπος είχε καταβάσει τα βρακιά του, είχε σηκώσει τα αρχίδια του και τρυπιόταν από κάτω, ενώ η γκόμενα δίπλα του τού κράταγε τους αστραγάλους.
δεν έχω δει πιο τρομακτική εικόνα, φρίκη, ήταν ακόμα χειρότερη κι από το ατύχημα που είχαμε δει μπροστά στα μάτια μας στην πειραιώς: ένα αυτοκίνητο έφυγε με δύναμη από την απέναντι λωρίδα, έκανε δυο τούμπες, πέρασε πάνω από το αυτοκίνητο μιας κοπέλας στη λωρίδα που βρισκόμασταν, χτύπησε πάνω σε έναν σιδερένιο στύλο, και αφού τον διέλυσε, προσγειώθηκε με τις ρόδες μπροστά μας και άρχισε να καίγεται! σταματήσαμε και το κοιτάζαμε παγωμένοι, η καμπίνα του οδηγού έιχε πάρει φωτιά κι εμείς απλά κοιτάζαμε σαν χάνοι, υποθέτω επειδή ήμασταν σίγουροι ότι ο οδηγός δεν υπήρχε περίπτωση να είχε γλιτώσει. δεν πλησίαζε κανείς, ευτυχώς που έτρεξαν κάποιοι άνθρωποι από μια βιοτεχνία παραδίπλα με πυροσβεστήρες και έσβησαν τη φωτιά. μετά τράβηξαν έξω τον οδηγό και τον ξάπλωσαν στο δρόμο μέσα στα αίματα, αλλά με τις αισθήσεις του. "μην το μάθει η μάνα μου μας έλεγε''... τελικά έζησε.
απόψε μου ήρθε μια φωτογραφία με μέιλ που δείχνει τον ίδιο τύπο να τρυπιέται στο ίδιο περίπου σημείο, είναι σαν να στέκομαι στην κορυφή του πύργου του άιφελ και γύρω γύρω είναι κενό, τέτοιος τρόμος. δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα χειρότερο.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

ο ντόκτορ μόρι και η γκλόρια


~
για τον precidate production guild και το gloria's theme lp δεν κατάφερα να βρω καμιά πληροφορία, μόνο αυτό το ίνφο που κόβεται απότομα πριν προλάβει να πει regarded και αναφέρει τα εξής: ''STRICTLY LIMITED COPIES ONLY AVAILABLE OF THIS EXCELLENT LIBRARY RECORD PRODUCED BY A MUCH SOUGHT-AFTER ARTIST MORE USUALLY ASSOCIATED WITH THE WARP LABEL. Thanks to one of the more intangible press releases we've come across in recent times, we're not entirely sure how much of a secret the identity of the producer behind The Predicate Production Guild is, so all we'll say is that a little bit of internet sleuthing should tell you everything you need to know about the man behind the moniker - one of the most interesting and well rega...[εδώ σταματάει].
στο site της finders keepers που το κυκλοφόρησε σε 500 μόνο αντίτυπα, λέει: "Who is Gloria? What did she do? Why is she running? And who is running after her? Is this a dream or reality? or both? A female suspect in a vilolent fantasy at the threshold of freedom. Crimes of passion with a passion for crime and the endless pursuit of what doesn't exist. Side by side the two lay together but In the end she must face all that was lost... alone".
το άλμπουμ που κυκλοφόρησε μόνο σε βινίλιο το βρίσκεις πια σε ένα σωρό λινκ, απλά κάνεις ένα γκουγκλ και σου βγαίνουν αμέτρητα. εδώ είναι ένα που κατεβαίνει μια χαρά [τσεκαρισμένο].
~την κυριακή 7 φεβρουαρίου στο αν οι om, o lichens και οι δικοί μας sun of nothing σε μια από τις λίγες εμφανίσεις που θέλω πολύ να δω μετά από πολύ καιρό [τι στο διάλο έχω πάθει, δεν έχω διάθεση να πάω σε τίποτα που γίνεται έξω απ' το σπίτι]. και κάτι που δεν είχα πάρει είδηση και αξίζει: ο alva noto, ο spyweirdos και ο φλώρος φλωρίδης παίζουν στο 6 d.o.g.s. στις 15 του μήνα [15 ευρώ η είσοδος στο αν προπώληση και 20 ταμείο, 16 ευρώ στο 6 d.o.g.s.].
~απ' το σέφιλντ: άλλοι ακούνε στον ήχο του rjd2, άλλοι boards of canada και άλλοι ry cooder, άλλοι μιλούν για ήχο thrill jokey κι άλλοι για type records, αυτό που έχει σημασία είναι ότι στη σόλο δουλειά του ed carter ο καθένας ακούει κάτι που του αρέσει. αν ξεχάσεις τις αναφορές μένει ένα καλό άλμπουμ με ήχους από ακουστικά όργανα πάνω από αναλογικά synth [δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει, αλλά ακόμα και το ακορντεόν υποφέρεται στα κομμάτια του και κολλάει μια χαρά δίπλα στο moog]. το πρώτο άλμπουμ του σαν winter north atlantic λέγεται memento for dr. mori και είναι εδώ.

wild things


~seven-year-old max likes to make noise, get dirty, ride his bike without a helmet and howl like a wolf. in any other era, he would be considered a boy. in 2007, he is considered wilful and deranged. his home life is problematic. his parents are divorced; his father, immature and romantic, lives in the city. his mother has taken up with a younger man who steals quarters from the change bowl in the foyer. driven by a series of pressures, internal and external, max leaves home, jumps in a boat and sails across the ocean to a strange island where giant beasts reign -the wild things from maurice sendak's visionary classic.
το βιβλίο του dave eggers ''wild things'' προέκυψε από την προτροπή του spike jonze να γράψει το σενάριο για μια ταινία, βασισμένο στο εικονογραφημένο παραμύθι του maurice sendak ''where the wild things are''. το σενάριο που γράφτηκε με τη συνεργασία του jonze, έγινε στη συνέχεια μια νουβέλα που δεν είναι ακριβώς για παιδιά, αλλά μήπως και το παραμύθι του sendak δεν δημιουργεί μόνο τρομακτικές εικόνες σε ένα πιτσιρίκι; αυτός ακριβώς είναι κι ο λόγος που το κάνει τόσο γοητευτικό και αγαπημένο, ακριβώς όπως και ο φρικτός ρουμπελστίλτσκιν ή η μάγισσα που φυλάκισε τον χάνσελ για να τον παχύνει και να τον φάει. το where the wild things are είναι μια πολύ όμορφη ταινία, τόσο όμορφη και πικρή που μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις -ειδικά αν έχεις ζήσει καταστάσεις παρόμοιες με του πρώτου νοσταλγικού και συγκινητικού εικοσάλεπτου. ο jonze έκανε μια ταινία που κάθε ηλικία την αντιλαμβάνεται και την απολαμβάνει διαφορετικά. κι όσο πιο μεγάλος είσαι, τόσο πιο έντονα είναι τα συναισθήματα που σου δημιουργούνται. [δες τη σκηνή που ο μαξ δαγκώνει τη μαμά του και θα καταλάβεις]. το ίδιο και τα ουρλιαχτά του τέλους, την ώρα που ο μαξ αποχαιρετάει τα τέρατα και χάνεται στη θάλασσα.
~το είδα χθες το βράδυ νυσταγμένος, το ξαναέβαλα απ' την αρχή και το ξαναβλέπω ευχαρίστως. δεν είναι απλά η καλύτερη ταινία του spike jonze, είναι απ' τις καλύτερες ''παιδικές'' ταινίες που έχω δει, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία.
~το νέο άλμπουμ των position normal που κυκλοφόρησε μόνο σε κασέτα είναι αυτό.

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

[. . .]


~σε μια προσπάθεια να τηρήσω τα new year resolutions [καλά, λέμε τώρα] ξαναείδα σερί όλες τις ταινίες του χάνεκε -τις 9 απ' τις 11, εκτός του code unknown και του remake του funny games. το benny's video εξακολουθεί να μου προκαλεί το ίδιο σοκ με την πρώτη φορά [μου είχε φανεί ακόμα πιο σοκαριστικό από το funny games]. τη δεύτερη φορά προσέχεις κι όλες αυτές τις λεπτομέρειες που είχες χάσει και κάνουν το white ribbon σπουδαία ταινία.
~μπορεί να φτιάχνουν το ίδιο ακριβώς πράγμα εδώ και μια δεκαπενταετία και με το heligoland να μην πάνε ούτε ένα βήμα παραπέρα, αλλά είναι οι massive attack και όσο προβλέψιμοι και ''μια απ' τα ίδια'' κι αν ακούγονται, δεν γίνεται να μην σε ενδιαφέρει η νέα δουλειά τους. το heligoland δεν είναι ο καλύτερος δίσκος τους, δεν έχει ούτε ένα τραγούδι που να ξεχωρίζει, δεν έχει όμως κι ούτε ένα κομμάτι που να είναι κατώτερο των προσδοκιών. απλά το 2010 δεν είναι ούτε 1991 ούτε 2003. και κανείς δεν περιμένει πια τόσα πολλά...
~τα πρόσεξα χθες: τα βιβλιαράκια της σειράς great ideas της penguine με τα αριστουργηματικά εξώφυλλα [φωτο] που υπάρχουν σε προσφορά στο ισόγειο του metropolis [υπάρχουν και οι τέσσερις σειρές] κάνουν 4,90 ευρώ το ένα και για κάθε τρία που παίρνεις, το τέταρτο είναι δωρεάν.

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

la vie en rose


η χρονιά μπήκε λίγο περίεργα με μια μίζερη λιακάδα, ατμόσφαιρα μεγάλης εβδομάδας, ανθισμένες τουλίπες [!] και λίβα [σκατόλιβα]. ο άρρωστος ήλιος με αέρα είναι ό,τι χειρότερο μπορεί υπάρξει -μετά τον καύσωνα με αέρα, εννοείται.
επίσης, τα σημάδια δεν ήταν και τόσο καλά: έχω τύχει σε τρεις κοπές βασιλόπιτας μέχρι τώρα και στην πρώτη το φλουρί έπεσε στο κομμάτι του φτωχού, τη δεύτερη στου σπιτιού και στην τρίτη είχαν ξεχάσει να βάλουν. εκεί που αναθεματίζαμε την τύχη όμως, ανακάλυψα ότι έχω κερδίσει 8 ευρώ στο λαχείο που όσο να' ναι δεν είναι και τίποτα. παίρνεις δυο κυριακάτικες εφημερίδες ή βάζεις κι άλλα τόσα και παίρνεις τέσσερα ροξάκια απ' τον χατζή [δεν φτάνουν να πάρεις ούτε ένα καταΐφι-καϊμάκι].
το συναρπαστικό ξεκίνημα συνεχίστηκε με δυο μέρες τέζα στον καναπέ, μελομακάρονα και ένα σερί ταινιών που είχα ξεκινήσει να δω καμιά δεκαριά φορές και τις είχα παρατήσει. είδα ακόμα και το ζωντανό θρύλο με το will smith και το le chignon d' olga [που πολέμαγα να το τελειώσω χρόνια ολόκληρα]. μόνο τον πολίτη κέιν δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι τη μέση [και μάλλον δεν θα το ξανα-επιχειρήσω, μπορώ να ζήσω μια χαρά και χωρίς να τον έχω δει].
ψάχνοντας στο google να βρω μια αξιοπρεπή έκδοση του ''καιρού των τσιγγάνων'' στην πεντάωρη version [δεν υπάρχει] πέτυχα αυτό το μπλογκ με το ''λεξικό του κάμπου'' και νομίζω ότι ακόμα κι αν τα πιο πολλά έχουν κυκλοφορήσει, αξίζει να τα δει κανείς μαζεμένα:
yo man! = πού συσύ, ε;
βλάκας = σιούτος
πανύβλακας = σιούρδος/χάπας
βλάκας με περικεφαλαία = γκιζντάνι/γκίζας
γκάου = κτουκ
γκάου μπίου = γκαΐν'
ούφο = ταγάρας
κουκουρούκου = γκαγκάς
σιωπηλός τύπος = μούγκαβος
φευγάτος/στην κοσμάρα του = το 'χει αντάρα
καμένος = φουρτακιασμένος
έκαψε φλάντζα = παρατόρσε
χοντρούλης με σφιχτό κορμί = τσουπωτός
ακούραστος εραστής = βαρβατσέλ'
skinhead = γούλης
κορίτσι με λεπτές γάμπες = κλιτσινάρω
κορίτσι με χοντρές γάμπες = νταμτζάνα
μαλακισμένη = γίδα
εύκολη γκόμενα = βαζένκο
πεταμένη = μπάζο
τι νέα,ψιψίνα; = έι, γατούλ'!
μωρό μου = ζγούρι μου
ψιλόλιγνη, μυταρού, άσχημη = γκαλιαμάνα
το μωρό με κάνει ό,τι θέλει = είμαι χλιάμπουρας
την είδε και καλά γκόμενα = τσουτσουλώθκε
έγινε φάση = έγινε μουχαμπέτ'
φασωθήκαμε = μαρκαλώθκαμε
καύλα, λύσσα, έλλειψη σεξ = γκαργκάνα/φουρτάκα
γλείψε μου το στήθος = ματσάλαμ' τα βζά
τον ήπια = με έφαγε η χαρχάλα
έφαγα ήττα = κατάπια γκουστέρα/κατάπια μπακακάκια
μη μου λες μαλακίες = άι κατούρα τα ποδάριασ’
έπεσα πάνω στην γκόμενα τυχαία = ντηνμπλιάτσιαξα
κατσικώθηκε σπίτι μου = μπαστακώθκε/βούνιασε
είμαι too busy, έχω σύσκεψη = τρώω χαμάλα
είμαι down, δεν έχω κέφι = ζαπακιάσκα
βγες έξω επιτέλους = ξεμπούχνιασε!
φρέντο γλυκό με σιρόπι = φρέντο γλυκό χωρίς να κρατσανάει η ζάχαρ
κους κους, μπίρι μπίρι σε καφετέρια = μασλάτι
στο beach bar με βάρεσε ο ήλιος κατακέφαλα = λιβακώθκα
δίψασα = γκάρλιαξα/στέγνωσε η καταπιόνα μου
πάμε μπαρότσαρκα; = φουρλατάμε; σοκακεύουμε;
το κλαμπ έχει ουρά για να μπεις = βαράει στρούγκα
γίνεται χαμός = γίνεται σύστριχο
περνάμε τέλεια, ουάου! = την περνάμε κοτσάν’!
γαμάτο track = κλαίει το κλαρίνο
μπες στη φάση = καβάλα το γαλίκ
ο dj έπαιξε χάλια = μας κλάρσε τ'αυτιά
έντονο χασμουρητό, βαρεμάρα = ξετσαούλιασμα
μεθυσμένος, ζάντα = κρούπ’
μου την είπε = με χαντάκωσε
μου έπεσε λίγο βαρύ το σκηνικό, με χάλασε το σκηνικό = γκαργκάνιασα
έγινε μπάχαλο = έγινε μάχ'/έγινε μπερδεψιό
έγινε τσαμπουκάς = έπεσε ματσούκι/έπεσε στλιάρωμα
την άκουσα = ζαβλακώθκα
την άκουσα μέχρι λιποθυμίας = μ’ ήρθε αχάμνα/ζακάτησα
έχω hangover = αντραλίσκα
hangover = αντράλα
[όλα εδώ].
καλό μήνα, καλή χρονιά, καλή δεκαετία για όλους.