Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

μπλέικ


τα ep του james blake τα έβρισκα όλα βαρετά [όχι κακά, μάλλον αδιάφορα μέχρι αναισθησίας] και μέχρι σήμερα τον θεωρούσα μία από τις πιο υπερεκτιμημένες περιπτώσεις του 2010. απορούσα τι στο διάολο του βρίσκουν και ξετρελαίνονται και τον κοτσάρουν σε όλες τις λίστες. ακόμα απορώ για τα ep του.
σήμερα το πρωί άκουσα το άλμπουμ του και τα παίρνω όλα πίσω, ο james blake έφτιαξε τον πρώτο σπουδαίο δίσκο του 2011 [χωρίς δόση υπερβολής, αν μπορείς να θεωρήσεις σπουδαίο ό,τι σε ανατριχιάζει όταν το ακούς και θέλεις να το μοιραστείς οπωσδήποτε με όσους εκτιμάς]. ο james blake τραγουδάει συγκινητικά, απλοϊκά γκόσπελ, φτιαγμένα με τέτοια λιτότητα που είναι αξιοθαύμαστη, σε ένα μεγάλο μέρος μόνο με τη φωνή του, γυμνή, με ελάχιστα να τη συνοδεύουν: ένα πιάνο, τα synth, χαλαρά beat που πάντα είναι σε δεύτερο ρόλο και τόσο διακριτικά που σχεδόν δεν τα προσέχεις. δεν είναι dubstep, δεν είναι σόουλ, δεν είναι r&b, είναι ένας δίσκος απίστευτης ομορφιάς που τελειώνει και θέλεις να τον ξανακούσεις. λίγοι δίσκοι με έχουν συγκινήσει τα τελευταία χρόνια και αυτός τα κατάφερε. κοίτα να δεις που δεν του το'χα...
κι αυτό το τραγούδι...shit! shit!