Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

ντάι-άρη


~τετάρτη. σήμερα, του αγίου ναρίτα,
ξαναείδα το borat, ξαναδιάβασα το carnet de voyage του craig thompson, προσπάθησα να ξανακούσω james blake ['βλάκε'] -δύο φορές, τη δεύτερη αυτοσιχτιρίστικα- πήγα σουπερμάρκετ και πήρα ένα σωρό άχρηστα [με λίστα], μαγείρεψα κοτόσουπα [το κοτόπουλο ελεύθερης βοσκής χρειάστηκε σχεδόν τρεις ώρες βράσιμο για να μαλακώσει -μιμίκος και πάλι μιμίκος, σε μισή ώρα μπορείς να μασήσεις και το κόκαλο], ξανάκουσα μετά από 20 χρόνια hijack [the horns of jerichο], μ' έπιασε κατάθλιψη [20 χρόνια!], έπεσα για απογευματινή σιέστα και μόλις ξάπλωσα μου χτύπησαν το κουδούνι. επίμονα. σηκώθηκα, ρώτησα ποιος είναι, μούγγα. δεν άνοιξα. μετά από δέκα λεπτά κάποιος χτύπαγε μπουνιές στην πόρτα, κοίταξα απ' το ματάκι κι ήταν δυο κοντές, χοντρές με ταγιέρ και φυλλάδια στα χέρια που μίλαγαν στη διπλανή μου για τη δευτέρα παρουσία. τους έκλεισε την πόρτα στα μούτρα. ξαναγύρισαν στη δικιά μου, χτύπησαν μερικές μπουνιές, περίμεναν, ξαναχτύπησαν [κρατούσα την αναπνοή αλλά από μέσα ακουγόταν το άλμπουμ των off!], ξαναχτύπησαν, βγήκε η διπλανή μου και τις έστειλε στο διάολο και έφυγαν σοκαρισμένες περπατώντας σαν τον e.t. [να θυμηθώ να ευχαριστήσω αύριο τη γειτόνισσα].
ναρίτα, να ένα δώρο.
~πέμπτη. του έρανου αγάπης. δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί αν η αγάπη χρειάζεται έρανο, η αγάπη θέλει δύο για να ζεσταθεί, να παλέψει με το κρύο να στεριώσει να σταθεί -για έρανο ούτε λέξη ο ποιητής, τέλος πάντων, είναι η τρίτη φορά που περνάνε για τον ίδιο έρανο σε μια βδομάδα. κι εντάξει, την πρώτη λες ας πάει στο διάλο, δώσε 5 ευρώ και σκάσε, κρατήστε και την απόδειξη, αλίμονο, τόσα έργα κάνει η αρχιεπισκοπή, παιδάκια πεινάνε, μάνες υποφέρουν, τόσοι πρόσφυγες, τι είναι 5 ευρώ, ούτε μια λάκτα στο φλοκαφέ. όταν ξαναπερνάνε [όχι οι ίδιοι, άλλοι, κοτζαμ μαντράχαλοι κακοντυμένοι με λαδωμένο μαλλί και πιτυρίδα] σε δυο μέρες για τον ίδιο έρανο, κάτι αρχίζει να σου βρομάει. λες 'εντάξει, δώσαμε' και κλείνεις την πόρτα [αλλά σου μένει κι ένα βάρος, γιατί τι αξία έχουν κι άλλα 5 ευρώ όταν μπορείς να σώσεις τον κόσμο, εδώ οι πλούσιες κυρίες δίνουν εκατομμύρια. μετά επικρατεί η λογική και λες δε γαμιέται και το βάρος...] σήμερα, -έχουν περάσει άλλες δυο μέρες- ο ίδιος ακριβώς έρανος ξαναπέρασε πρωί πρωί, αυτή τη φορά τον περιέφεραν μαντράχαλες με καρό φούστες, γυαλιά μπουκαλόπατο και μαλλί σαν της μία φάροου στο χάνα κι οι αδερφές της. τις είδα και θυμήθηκα τα '80s. τόσο old school που ήταν συμπαθητικές -παραλίγο να τους έδινα 5 ευρώ, αλλά δεν είχα, τα τελευταία τα είχα χαλάσει χθες στο σουπερμάρκετ. no cash, κάρτες δεν δέχονταν. μερικές φορές απορώ με την ψυχραιμία μου, ευχήθηκα στα κορίτσια καλές γιορτές και καλά γαμήσια -γιατί τι να την κάνεις την αγάπη χωρίς σεξ- και έφυγαν χαχανίζοντας.
τώρα ψάχνω old school μεγαλοκοπέλλες, πράου χαρακτήρος, ευχάριστες, ευπαρουσίαστες, καλοζωϊσμένες, με ευφράδεια λόγου και ελεύθερο χρόνο, για πρωινή απασχόληση στο τρίγωνο γκύζη-νεαπόλεως-εξαρχείων-μέχρι παρυφές κολωνακίου, εγγυημένες αποδοχές. πληροφορίες στο μέιλ μου. αλλοδαπές και άντρες αποκλείονται.