Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

κλωτσιά στο μουνί [της άντζελας]


~ήθελα να ξεκινήσω μια φορά με το ''δόξα τω θεώ'', αλλά νομίζω ότι ακούω το μανωλάκη απ' το μάστερ σεφ και αγριεύομαι [συμπαθητικό παιδί, όταν ακούω όμως δοξολογίες και προσευχές σκέφτομαι τον αθανάσιο διάκο (στη σούβλα)]. δεν ξέρω πώς εξηγείται σημειολογικά, μάλλον θα παίζει κάποιο παιδικό τραύμα, καρούμπαλο, φουσκάλα από κάψιμο, σημασία έχει ότι οι δοξολογίες μου θυμίζουν αγάμητες γεροντοκόρες-υπαλλήλους στο υπουργείο εθνικής άμυνας που στις διακοπές πάνε εκδρομές στα ιεροσόλυμα κι όταν γυρίσουν φέρνουν για δώρο μπατονέτες βουτηγμένες στο άγιο λάδι.
στην τρίτη δημοτικού λοιπόν, είχα για δάσκαλο έναν παπά που με είχε ταράξει στο ξύλο με έναν ''σοκολατένιο'' χάρακα [κακή του ώρα εκεί που είναι] και στην τετάρτη έναν άλλο που δεν ήταν παπάς αλλά ήταν τρις χειρότερος, μας μιλούσε μόνο για το θεό, μας πήγαινε κυριακάτικα στην εκκλησία [ο προσωπικός μου εφιάλτης], και μας έγραφε με το ζόρι συνδρομητές στη ''ζωή του παιδιού'' [νομίζω ότι μας εξέταζε κιόλας για να δει αν τη διαβάζουμε, -αυτό το είχα διαγράψει απ τη μνήμη μου, δεν ξέρω πώς το θυμήθηκα τώρα, μάλλον το κρύο φταίει].
μέχρι τα χριστούγεννα είχαμε μάθει απ' εξω όλα τα τροπάρια της ορθοδοξίας, καμιά σαρανταριά προσευχές, βίους αγίων, την άγνωστη ζωή των αγωνιστών του 21, είχαμε κάνει διατριβή στο κρυφό σχολειό και ετοιμαζόμασταν να κάνουμε phd στα κατορθώματα των ηρώων της χούντας όταν έπεσε κι έσπασε το πόδι του [δόξα τω θεώ και αλληλούια, οι προσευχές που μας είχε μάθει είχαν πιάσει τόπο].
μετά μας πήρε μια κάποια άννα, ακόμα πιο μουτζαχεντίν, αν δεν πηγαίναμε κατηχητικό μας έβαζε απουσία. αυτή η καριόλα [τι στο διάλο, όλοι οι άχρηστοι δάσκαλοι σε μας είχαν τύχει;] μου είχε βάλει 7 στα θρησκευτικά επειδή το είχα σκάσει μια φορά απ' την εκκλησία. μέχρι το τέλος της χρονιάς έβαλε μέσον και πήρε απόσπαση και κατά το μάιο μας πήρε ένας άγιος άνθρωπος που δεν είχε καλή σχέση με το θεό και σωθήκαμε. τέλος πάντων, την τετάρτη την τελείωσα με 8.
~στο θεό πρέπει να έπαψα να πιστεύω στην πέμπτη ή την έκτη, δεν θυμάμαι, κάθε πρωί πριν ξεκινήσω για το σχολείο έκανα προσευχή να μην με βγάλουν να πω την προσευχή και κάθε φορά εμένα διάλεγαν [ήμουν πρώτη σειρά, οι κοντοί μπροστά, οι ψηλοί πίσω]. εντάξει, καλός λόγος, δεν μπορεί να συγκριθεί όμως με ενός φίλου [πόσο τον αγαπάω αυτόν τον άνθρωπο, έχει τους πιο έξυπνους λόγους για να δικαιολογήσει τα πάντα] που έπαψε να πιστεύει όταν τράβηξε μαλακία μεγάλη παρασκευή. [ε ρε και να με διάβαζε τώρα η μάνα μου...].
~τώρα μένει να ψάξω τους λόγους που μισώ τόσο τα καλοκαίρια και προτιμάω το χειμώνα και το κρύο [το ίδιο και όλοι οι άνθρωποι που ασυναίσθητα συμπαθώ, δεν πρέπει να είναι τυχαίο. να, διαβάζω τώρα το νέο βιβλίο του κωστάκη ανάν ''το ουράνιο talkshow'' κι έχω φτάσει σε ένα σημείο που λέει ''αυτές είναι οι αναμνήσεις μου από τα παιδικά μου καλοκαίρια. ευωδιάζουν ρατσισμό και ξερατά. φυσικό ήταν να λατρέψω με πάθος το χειμώνα'']. btw, το βιβλίο γαμεί, το απολαμβάνω λίγο λίγο σαν πάστα απ' τη μέλισσα [5 ευρώ η μία] για να μου φτάχνει το κέφι [''πορδόσφαιρο: άθλημα το οποίο οι συμμετέχοντες χώνουν μικρές μπάλες, μεγέθους των αντιστοίχων του πινγκ-πονγκ, στον κώλο τους και ύστερα κλάνουν, για να εκσφενδονίσουν το μπαλάκι όσο γίνεται πιο μακριά''].
τι ωραία κυριακή, η πιο ωραία μέρα της εβδομάδας αν δεν έχεις να κάνεις τίποτα τη δευτέρα. ακούω ~από χθες το βράδυ ακούω ασταμάτητα αυτό εδώ και τώρα αντίο, πάω να βρω ν' ανοίξω έναν αφρώδη οίνο για την επιτυχία του bad karaoke. πω πω πω πω πω [εξήντα φορές].
~αυτή η δέσποινα με τα κόκκινα τατού που ανάγκασαν να φύγει απ' το μάστερ σεφ πόσο μεγάλα αρχίδια μπορεί να έχει; [ήθελα να το πω εδώ και μέρες].