Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

diary


~τι μέρα κι αυτή! 6 το πρωί με το fabric 55 του shackleton στη διαπασών και το σύμπαν γύρω μου να διαλύεται: ο πατέρας μου τράκαρε στο ίσιωμα με έναν 88χρονο που του έκλεισε κάθετα το δρόμο [και τα δυο αυτοκίνητα διαλύθηκαν, ευτυχώς οι τραυματισμοί δεν ήταν σοβαροί], κι όταν πήγε για αναφορά στο τμήμα τον συνέλαβαν για οφειλές προς το ικα και πέρασε τη νύχτα συντροφιά με τον αξιωματικό υπηρεσίας! ο 88χρονος πήγε στο σπίτι του, η γυναίκα του για ράμματα στο νοσοκομείο [αυτή τη στιγμή χαίρει άκρας υγείας, ευχαριστεί]. και για να τριτώσει το κακό, η γιαγιά μου [84] κλειδώθηκε έξω απ' το σπίτι κι έψαχνε η γειτονιά να μας βρει οικογενειακώς, γιατί ήθελε να μπει στο σπίτι απ' την καμινάδα!
[την προηγούμενη φορά που είχε κλειστεί έξω, δεν δεχόταν με τίποτα να σπάσουν το τζάμι της εξώπορτας ή την κλειδαριά, είχε βάλει μια γειτόνισα να κατέβει με το κεφάλι προς τα κάτω απ' την καμινάδα για να της ανοίξει, η οποία σφήνωσε μέσα στο φουγάρο και ήρθε η πυροσβεστική να τη βγάλει. φυσικά, για να τη βγάλουν γκρέμισαν τον τοίχο της γιαγιάς και το τζάκι και τα ξανάχτισε από την αρχή, της κόστισε δηλαδή όσο 40 κλειδαριές, μπορεί και πιο πολύ. άσε που παραλίγο να έσκαγε η γειτόνισα, ευτυχώς που ήταν λιάρδα και δεν πολυκαταλάβαινε -όταν την έβγαλαν αναίσθητη βρώμαγε ούζο-, αν ήταν νορμάλ θα είχε σκάσει σίγουρα].
τώρα που τα διαβάζω είναι αστεία, αλλά το πρωί ήταν για εγκεφαλικό. anyway, τέλος καλό, όλα καλά [ας πούμε δηλαδή, γιατί τίποτα δεν πάει καλά, όλα πάνε κατά διαόλου].
~το fabric 55 δεν είναι μόνο η καλύτερη δουλειά του shackleton [ψάξε, κάπου υπάρχει στο σιμποξ] -περιέχει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του, παλιά κλασικά και καινούργια, κάτι σαν best of- είναι και το πρώτο καινούργιο μιξ που ακούω εδώ και πάρα πολύ καιρό και μου αρέσει. αν μπορείς να το θεωρήσεις ολοκληρωμένο άλμπουμ [νομίζω ότι μπορείς, περιέχει μόνο δικά του κομμάτια και το ότι είναι μιξαρισμένο μάλλον το κάνει πιο ενδιαφέρον και απολαυστικό] είναι από τα δύο τρία χορευτικά άλμπουμ του 2010 που αξίζει να χάσει κανείς το χρόνο του για να τα ακούσει. [πρέπει να ομολογήσω εδώ ότι τον james blake τον βαριέμαι φρικτά, όσες προσπάθειες κι αν έκανα για να τον αντέξω].
~τα σχέδια πάνω είναι του zeke clough [κάνε κλικ πάνω τους για να τα δεις σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια]. είχα αγοράσει κι ένα t-shirt με ένα σχέδιό του για skull disco κάποτε, αλλά τώρα που το ψάχνω έχει εξαφανιστεί...