Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

μπέσαμε μούτσο




με τον ήλιο τα βάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφούν;

σήμερα, ανήμερα του αγίου στυλιανού, αποφασίσαμε να πάμε στο αρχαιολογικό μουσείο, γιατί δεν επιτρέπεται να είναι η heather στην ελλάδα τρία σχεδόν χρόνια και να μην έχει δει την αρχαία τέχνη.
το αποφασίσαμε στη μία το μεσημέρι [είναι η ώρα που ξυπνάνε οι άνεργοι] και φτάσαμε στο μουσείο κατά τις δύο, περπατώντας μέσα από τζάνκι που απλώνουν την ντάγκλα τους στην πατησίων και μαύρους που πουλάνε τη πραμάτεια τους [σιντί, ντιβιντί, τσάντες και κάλτσες, όλα χρήσιμα και φτηνά].
δεν μου φταίνε οι άνθρωποι, αλλά αυτή είναι η πρώτη εικόνα που αντικρίζει κάποιος ξένος που θέλει να επισκεφτεί το μουσείο: ναρκωμανείς σε στάση προσκυνήματος ντάλα μεσημέρι και πλανόδιους που κινούν μαύρο χρήμα -θα μου πεις αυτή δεν είναι η αθήνα, τι θέλεις να βλέπουν καλλιτέχνες με πουλόβερ ριχτά στους ώμους και ζευγαράκια που σπρώχνουν καροτσάκια με μωρά; το τι θέλω εγώ δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, γι' αυτό το προσπερνάω.
φτάσαμε λοιπόν στο ταμείο κατά τις δύο και κάτι, πληρώσαμε 7 ευρώ [η υπάλληλος μας μίλαγε αγγλικά, σου λέει ποιος έλληνας τρελάθηκε να έρθει στο αρχαιολογικό παρασκευή μεσημέρι] και ξεκινήσαμε να βλέπουμε τα εκθέματα από τα κυκλαδικά [ωραία μάρμαρα].
πριν μπούμε, ανακάλυψα ότι τις κυριακές το μουσείο είναι δωρεάν και αισθανθήκαμε λίγο μαλάκες, όχι για τα 7 ευρώ, αλλά γιατί θα μπορούσαμε να το ξέραμε και να ερχόμασταν σε δυο μέρες [έτσι κι αλλιώς, ελεύθερο χρόνο έχουμε μπόλικο].
αφού είδαμε προϊστορία, μινωικά ευρήματα κλπ και φτάσαμε στα αγάλματα, έρχεται μία υπάλληλος έντρομη και μας λέει ''γρήγορα, η ώρα πλησιάζει τρεις, ελάτε προς την κύρια είσοδο γιατί το μουσείο κλείνει''! [''κλείνει για πάντα;'', ''όχι, κλείνει για σήμερα'']. είχαμε μόλις και μετά βίας φτάσει στο άγαλμα του δία και η κυρία σχεδόν μας έσπρωξε προς την έξοδο, γιατί ήταν ώρα να σχολάσει.
η κατάσταση στο μουσείο λίγο πριν τις 3, καθημερινή και με μπόλικους τουρίστες ήταν πανικού, όλοι έτρεχαν να προλάβουν να δουν και λίγο το παιδί πάνω στο άλογο [στο τσακ προλάβαμενα το δείξουμε στη heather πριν μας πετάξουν κυριολεκτικά έξω], δυο γιαπωνέζοι έβγαζαν βιαστικά φωτογραφίες από ό,τι έβλεπαν μπροστά τους -τουλάχιστον να πάνε εικόνες στη χώρα τους από αυτά που δεν προλάβαιναν να μελετήσουν.
βγαίνοντας απ' το μουσείο θυμηθήκαμε ότι μπαίνοντας είχαμε και μια τσάντα που την είχαμε αφήσει στην γκαρνταρόμπα και γυρίσαμε πίσω. στο τσακ πριν κλείσει.
στην γκαρνταρόμπα, λοιπόν, μία ταμπέλα λέει ότι δεν έχουν καμία ευθύνη για ό,τι χαθεί απ' την τσάντα σου, γι' αυτό ταυτότητες, διαβατήρια, κλειδιά, κάρτες και λεφτά πρέπει να τα κουβαλάς πάνω σου. φυσικά μπορείς να αφήσεις εκεί την τσάντα γιατί δεν επιτρέπεται μέσα στο μουσείο. αντιθέτως, μαχαίρια, ψαλίδια, όπλα, ναρκωτικά μπορείς να τα περάσεις ελεύθερα, αν χρειαστεί, μπορείς να βγάλεις ένα ψαλίδι και να κόψεις τα νύχια των ποδιών ή να σουτάρεις τη δόση σου μπροστά από μια βιτρίνα. έτσι κι αλλιώς, στην αίθουσα που είναι ο τύμβος με το ανάγλυφο των αρχαίων που παίζουν χόκεϊ [δες φωτο κάτω δεξιά], ο υπάλληλος κοιμόταν του καλού καιρού. ίσως επειδή πλησίαζε το τέλος της βάρδιας κι είχε κουραστεί απ' το καθισιό.
όπως είναι λογικό, αρχίσαμε να βρίζουμε ''τη χειρότερη χώρα του κόσμου'', την ανοργανωσιά, το ''κωλοκράτος'' κι άλλα πολλά, τουλάχιστον όταν το μουσείο κλείνει σε μισή ώρα κάποιος οφείλει να σε ενημερώνει πριν μπεις ή πριν κόψεις εισιτήριο [στην αγγλία το τελευταίο μισάωρο πριν κλείσουν τα πιο πολλά μουσεία είναι δωρεάν]. φαντάσου να είσαι ξένος, να έχεις τζετ λανγκ, να προσπαθείς να συνέλθεις μεσημεριάτικα και να ελπίζεις να δεις το αρχαιολογικό. την έβαψες.
μετά πήγαμε στην ''κρήτη'' για φαΐ και αποζημιωθήκαμε. ήρθε κι ένας χοντρός μουστακαλής και μας τραγούδησε το μπέσαμε μούτσο με κιθάρα, σε mashup με τον ξυλούρη.
εκνευριστικός, αλλά ήταν τέλεια.