Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

έλα


~Το Lost της Ela Orleans είναι ένα «μικρό» άλμπουμ που δύσκολα το προσέχεις. Δεν έχει εντυπωσιακό εξώφυλλο, δεν του δίνεις σημασία [την πρώτη φορά που δοκίμασα να το ακούσω σε mp3 το έκανα delete!], όταν κάνεις google για να βρεις στοιχεία για τη δημιουργό του βρίσκεις ελάχιστα, δεν έχει «παίξει» καθόλου στα μεγάλα site και δεν υπάρχει παρά μία μόνο συνέντευξή της στο impose magazine. Η Ela Orleans είναι Πολωνέζα που μετακόμισε στη Γλασκόβη κι από εκεί στο Μπρούκλιν, όπου ζει πλέον μόνιμα και δημιουργεί. Η πρώτη φράση που διάβασα από όσα με μεγάλη ειλικρίνεια λέει για τη ζωή της είναι «δεν την φοβάμαι την ‘πτώχευση’, αλλά εύχομαι να μπορούσαμε έστω και για λίγο να ζούσαμε με ευημερία. Την έχω βαρεθεί την κρίση». Ό,τι ακριβώς σκέφτεται, δηλαδή, αυτή τη στιγμή όλη η Ελλάδα, αναθεματίζοντας και βρίζοντας ο,τιδήποτε έχει σχέση με πολιτική.
~Ακούω το Lost [δεν θα μπορούσε να βρει πιο ταιριαστό τίτλο να περιγράψει την κατάσταση των ημερών] και χαίρομαι με τα τραγουδάκια που η Ela έχει φτιάξει μόνη της στο σπίτι. Θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί στα ’60s και σήμερα να θεωρούνταν αγνοημένα διαμάντια. Μόλις αγόρασα και το πρώτο άλμπουμ της, το High Moon Low Sun που είχε κυκλοφορήσει το 2008, ακόμα πιο απλό και μελαγχολικό, ''like the first kiss from a new lover at a rain swept funeral'' όπως είχε γράψει κάποιος στο Setola di Maiale. Χαρακτηρίζει επίσης τον ήχο της ''Moondogmatic in her intransigent commitment to producing compositions of subtlety and incongruent beauty''.
~Λέει, λοιπόν, η Ela: «Μεγάλωσα στο Oswiecim, στο Άουσβιτς, μια αρκετά όμορφη, παλιά πόλη με φρικτή ιστορία, που κατά κάποιον περίπλοκο τρόπο με βοήθησε να μορφωθώ καλλιτεχνικά. Έβλεπες μαζεμένους ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο. Εκεί είδα για πρώτη φορά ανθρώπους που δεν ήταν λευκοί, ανθρώπους που έμοιαζαν πιο υγιείς, πιο χαρούμενοι, πιο πολύχρωμοι και διαφορετικοί. Και παραδόξως, παρόλο που μεγάλωνα δίπλα στο πιο αποτρόπαιο μουσείο του κόσμου, γέμιζα με ελπίδα και επιθυμία να ανακαλύψω νέα μέρη και κουλτούρες. Το να μεγαλώνεις στον κομουνισμό ήταν βαρετό και καταθλιπτικό, αλλά τελικά αυτή είναι η φύση του να μεγαλώνεις όπου κι αν βρίσκεσαι. Απ’ το σχολείο με απέβαλλαν επειδή ήμουν αντικοινωνική, μισούσα τα αθλήματα, τις παρελάσεις, να συμμετέχω σε δεντροφυτεύσεις και κάθε είδους ομαδική δραστηριότητα. Όταν ήμουν 10 χρονών μου άρεσε να δουλεύω μια φορά την εβδομάδα σε ένα εργοστάσιο, το έβρισκα διασκεδαστικό. Οι γονείς μου έκαναν πολλά πάρτι εκείνη την περίοδο. Οι άνθρωποι έπιναν και κάπνιζαν πολύ στη δουλειά όπως στο Mad Men, αλλά με εντελώς διαφορετικό life style, καθόλου λαμπερό. Ήμουν μικρό παιδί κι αισθανόμουν προστατευμένη. Θυμάμαι ανθρώπους να περνάνε ώρες στημένοι σε ουρές, προσπαθώντας να πάρουν από χαρτί υγείας μέχρι αθλητικά παπούτσια. Το ζαμπόν ή τα πορτοκάλια ήταν πολυτέλεια. Όλα τα έπαιρνες με δελτίο και κάθε αγορά ήταν ένα τρόπαιο. Μάζευα χάρτινα περιτυλίγματα από σοκολάτες και αυτοκόλλητα από μπανάνες. Τα φύλαγα σε ένα κουτί και κάθε τόσο έχωνα τη μύτη μου για να πάρω μυρωδιά από «Δύση» που ήταν απαγορευμένη κατά τη διάρκεια του κομμουνισμού».
«Από οχτώ χρονών έκανα μαθήματα βιολιού, πήγαινα σε μουσικό σχολείο, αλλά έπαθα σοβαρή διάσειση κάποια φορά και το σταμάτησα. Αμέσως μόλις τέλειωσα τη σχολή (σπούδασα σε σχολή τέχνης) ήθελα να πάω στη Νέα Υόρκη. Ήθελα να γίνω ζωγράφος. Δεν κατάφερα όμως να πάρω τη βίζα. Το Λονδίνο ήταν άπιαστο όνειρο επειδή ήταν πάρα πολύ ακριβό, έτσι πήγα στη Γλασκόβη. Είχα φίλους εκεί και η Σκοτία ήταν μια ρομαντική ιδέα για μένα. Η Γλασκόβη είναι μια σπουδαία πόλη. Αν έχεις σταθερή δουλειά μπορείς να ζεις σε έπαυλη. Είναι επίσης πολύ εύκολο εκεί να κάνεις φίλους. Και πήγα για να γίνω μουσικός, ήθελα να γίνω σκηνοθέτης του θεάτρου. Εγκατέλειψα την ιδέα αμέσως μετά την πρεμιέρα του δεύτερου έργου και δεν ένιωσα ποτέ την παραμικρή επιθυμία να επιστρέψω στο θέατρο. Μια μέρα είδα ένα φτηνό βιολί σε ένα μαγαζί με μουσικά όργανα. Το αγόρασα με καρδιοχτύπι. Όταν κάποιος φίλος μου ανακάλυψε ότι ήξερα να παίζω βιολί, μου ζήτησε να παίξω μερικές νότες σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Εκεί γνώρισα τα μέλη του συγκροτήματός μου, των Hassle Hound. Έτσι ακριβώς άρχισα να ξαναπαίζω μουσική…».
Αυτός είναι ο πρώτος δίσκος της. το lost υπάρχει στο sound injections, στα αρχεία του Αυγούστου.
~Τον Μάρτιο κυκλοφορεί ο νέος δίσκος της, ενώ τον Απρίλιο θα παίξει σε ένα από τα επόμενα Nothing Days events.