Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

adelheid


~έχω ένα φίλο που μέχρι να τελειώσουμε το σχολείο, κάθε φορά που έβλεπε μαγειρεμένες φακές τον έπιανε πονοκέφαλος. όσες απόπειρες κι αν είχε κάνει η δύστυχη η μάνα του για να τις καμουφλάρει μέσα σε περίεργες συνταγές ήταν μάταιες, με το που έβλεπε το πιάτο τον έπιανε αναγούλα. και πονοκέφαλος. δεν θυμάμαι αν η σειρά ήταν αναγούλα-πονοκέφαλος ή πονοκέφαλος-αναγούλα, μάλλον το δεύτερο, είναι και το μόνο λογικό μέσα στην παράνοια του πράγματος.
κι επειδή τον θυμόμουν πάντα να υποφέρει από τις φακές, τις είχα μισήσει κι εγώ για συμπαράσταση. μόνο μία φορά στη ζωή μου έχω επιχειρήσει να μαγειρέψω φακές, στο λονδίνο προ εικοσαετίας. μας είχε πιάσει νοσταλγία για όσπρια και επιχειρήσαμε να φτιάξουμε μια σούπα με τις τρισκατάρατες. τις βάλαμε στην κατσαρόλα, ανάψαμε το μάτι, το χαμηλώσαμε και πήγαμε στο σουπερμάρκετ να ψωνίσουμε. δεν θυμάμαι πια τι είχε γίνει, κάποιον πρέπει να είχαμε βρει, κάπου χαζέψαμε, πάντως τις θυμηθήκαμε την ώρα που φτάναμε στο σπίτι μετά από μερικές ώρες και ανοίγοντας την πόρτα δεν βλέπαμε μπροστά μας απ' τον καπνό. ευτυχώς είχε καεί μόνο η κατσαρόλα.
αφού κάηκαν στον πάτο και φούσκωσαν, χύθηκαν έξω από το σκεύος και έσβησαν τη φωτιά και έτσι δεν κάηκε ολόκληρο το σπίτι. βρόμαγε πάντως κάτι ανάμεσα σε σκατά και καμένο πλαστικό, σε συνδυασμό με υγραέριο και κάρβουνο. η μπόχα είχε ποτίσει μοκέτες, κουρτίνες, ταπετσαρίες, καναπέδες, τα πάντα, μείναμε άλλον έναν χρόνο σε αυτό το σπίτι και δεν ξεβρόμισε ποτέ. εννοείται ότι δεν ξαναμαγείρεψα ποτέ φακές από τότε. επίσης, δεν έχω ζηλέψει ποτέ πιάτο με φακές, είναι οι μόνες συνταγές που προσπερνάω στα γαστρονομικά περιοδικά, μόνο μια φορά που είχαν φτιάξει οι πακιστανοί ένα πορτοκαλί πολτό από φακές και έτρωγαν μέσα στη βάρκα παραλίγο να δοκιμάσω [οι πακιστανοί που ήξερα τρέφονταν αποκλειστικά με φακές: έτρωγαν 7 φορές την εβδομάδα, μεσημέρι και βράδυ. το πρωί έπιναν ένα ζουμί από μαύρο τσάι, γάλα και ένα τόνο ζάχαρη που σέρβιραν σε ανοιχτή κατσαρόλα και διακοσμούσαν με μύγες, δηλαδή οι μύγες έπεφταν μέσα μόνες τους και αυτοί απλά τις παραμέριζαν με την κουτάλα και γέμιζαν τις κούπες. αν δεν είχα δει αυτό να συμβαίνει ένα εκατομμύριο φορές, μπορεί και να είχα δοκιμάσει απ' τις φακές τους].
~με την ευκαιρία, ας το αναφέρω: οι βούλγαροι εργάτες πριν από αυτούς, έτρωγαν χελώνες. τις έβαζαν ζωντανές πάνω στη σχάρα και μόλις καρβουνιαζόταν το καβούκι τους το έσπαγαν και έβγαζαν κομμάτια κρέατος για να το μαγειρέψουν. αυτοί έτρωγαν για πρωινό μακαρόνια με ζαχαρούχο γάλα, το οποίο μου φαινόταν μια χαρά, αλλά επίσης δεν δοκίμασα ποτέ.
~όλα αυτά -και πολλά άλλα- μου έρχονταν στο μυαλό την ώρα που έβλεπα την adelheid, το ερωτικό δράμα του frantisek vlacil, την τρίτη ταινία του που κυκλοφόρησε η second run dvd πρόσφατα. πιο απελπίσμένο love story δεν έχω δει, ούτε και θέλω, τώρα που το σκέφτομαι. σκέτο ψυχοπλάκωμα. ο vlacil είναι αυτός ο μέγας τσέχος σκηνοθέτης που γύρισε τη marketa lazarova και το valley of the bees, ταινιάρες και οι δύο, αλλά καμία σχέση με το adelheid. adelheid είναι το όνομα της πρωταγωνίστριας, της γερμανίδας κόρης ενός ναζί εργοστασιάρχη που μετά τή λήξη του πολέμου μένει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. τη νύχτα, γιατί τη μέρα τρίβει τα πατώματα της ξεπεσμένης τους έπαυλης, κόβει ξύλα για το τζάκι και κάνει όλες τις βαριές δουλειές του σπιτιού. ξαφνικά, εμφανίζεται ένας τσέχος ήρωας πολέμου, πρώην πιλότος, που του παραχωρούν την έπαυλη για να ζήσει και όταν τη βλέπει κάτι παθαίνει, οπότε την παίρνει για υπηρέτρια. αυτός δεν ξέρει γρι γερμανικά, αυτή δεν ξέρει ούτε λέξη τσέχικα, μιλούν έτσι μόνο με τα μάτια και μεταξύ τους πλανάται ένα βουβό μίσος που μπορεί να είναι και έρωτας, αλλά αυτή είναι τόσο ψυχρή που είναι το ίδιο και το αυτό. ο βίκτορ λοιπόν, ο οποίος είναι μόνος στον κόσμο σαν καλαμιά, την αγαπάει, αλλά για να δείξει την αγάπη του την αναγκάζει να κοιμηθεί μαζί του [δεν κάνουν μόνο ύπνο, κάνουν κι άλλα] και μέχρι το τέλος της ταινίας [που αυτή κρεμιέται από μια ζώνη] δεν είναι ξεκάθαρο αν κι αυτή τον αγαπάει, ή αν προσπαθεί απλώς να επιβιώσει. μόνο σε μια σκηνή που παθαίνει αυτός κρίση έλκους, δείχνει κάποιο ενδιαφέρον [του φτιάχνει ένα τσάι, τρυφερότητα μηδέν].
αυτός ο κακομοίρης κάνει ό,τι μπορεί να τη σώσει, αλλά μόλις το πράγμα πάει να στρώσει, εμφανίζεται ο αδερφός της ο ναζί και τα κάνει όλα σκατά. στο τέλος ο βίκτορ μένει πάλι μόνος και φεύγει κι απ' την έπαυλη.
ωραία ταινία, έγχρωμη, πολύ καλές ερμηνείες, αλλά μεγάλη απελπισία.
~περνώντας απ' το μετρόπολις για να δω τον .flp πέτυχα το where the wild things are με 4.99 ευρώ. αυτά.