Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

@ plus 4


Κώστας : Όχι. Υπήρχε ένα πολύ μικρό κοινό σε όλη την Αθήνα. Και τώρα μικρό είναι, βέβαια. Δηλαδή οι άνθρωποι που ενδιαφέρονταν για αυτή την ελληνική μουσική σκηνή ήταν μετρημένοι. Όχι στα δάχτυλα, αλλά ήταν πολύ λίγοι. Γνωριζόμασταν μεταξύ μας.
Στην Αθήνα τότε τι ακούγανε;
Κώστας: Κοίταξε, είναι η εποχή όπου μιλάμε για την πρώτη εκλογή ΠΑΣΟΚ, ήταν στα ντουζένια τους ο Μαρκόπουλος, κάτι Ανδρεόπουλοι, κάτι τέτοιοι τύποι, Ξαρχάκος κι αυτά. Ακούγανε Carmina Burana.
Στέλιος: Κι όχι μόνο αυτό, υπήρχε κι όλη η μουσική χούντα του κατεστημένου του rock της εποχής, έτσι;
Κώστας: Δηλαδή Σιδηρόπουλος και «Σπυριδούλα» και τίποτε άλλο. Βαβούρα band και κάτι μαλάκες που έπαιζαν στις πλατείες διασκευές Deep Purple και Rolling Stone. Αυτά, ό, τι σιχαινόμαστε δηλαδή.
Στέλιος: Αυτή η μουσική χούντα υπάρχει ακόμα.
Ακόμα υπάρχει. Τώρα βέβαια έχει πάει σε άλλο επίπεδο αλλά...
Στέλιος: Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα; Για εκείνη την εποχή που σου αναφέρει ο Κώστας και ο Γιάννης έχουνε ξαφνικά εμφανιστεί διάφοροι –πρόσφατα- είτε μέσω βιβλίων που γράφουνε για το ελληνικό rock, είτε μέσω κάποιων ντοκιμαντέρ, και αναφέρονται κάποια ονόματα ανθρώπων που δεν είχαν καμία μα καμία σχέση με την εποχή εκείνη. Και προσπαθούν να τους καρφώσουνε ιστορικά μέσα σ’ αυτήν την εποχή.
Κώστας: Ούτως η άλλως, μετά από όλη αυτή τη φάση όλη αυτή η σκηνή η underground, εξαφανίστηκε μονομιάς. Ολόκληρη. Δηλαδή, δεν είμαστε μονάχα εμείς που χαθήκαμε απ’ το προσκήνιο, ξέρεις, όλοι πάνω κάτω βγάλανε έναν καλό δίσκο στα ντουζένια τους και μετά πήρανε δρόμο. Ξαφνικά μπήκαν στη μέση οι εταιρίες και είχαμε «Μπανάκι-μανάκι», «Ρίτα-Ριτάκι», «Ευλαμπία» Κούλα ξέρω ’γω, Χρυσούλα. Ο Μπουλάς, ο Παπακωνσταντίνου με τις παπακωνσταντινιές του… Κάποια στιγμή στο στρατό γνωρίζω τον Στέλιο. Μου αρέσει σαν άντρας, του αρέσω σαν άντρας, αλλά δεν τα βρίσκουμε, γιατί και οι δύο πάμε με γυναίκες. Τα βρίσκουμε με την μουσική και μετά από αυτό…
metro decay_ολόκληρη η συνέντευξη_στο plus 4