Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

υπέρβαση


Πώς γνωριστήκατε; Τι εποχή;
Κώστας: Γνωριστήκαμε με τον Γιάννη στο σχολείο, τελευταία τάξη λυκείου πρέπει να ήταν, στο 18ο, Πατησίων. Ο Γιάννης είχε κατέβει με την οικογένειά του από τη Θεσσαλονίκη, ήταν και ωραίο παιδάκι τότε. Κάναμε κάποια στιγμή παρέα και ανακαλύψαμε ότι είχαμε σαν κοινό ενδιαφέρον τη μουσική. Και οι δυο είχαμε τη φοβερή ιδέα να παίξουμε κάποια στιγμή μουσική βασισμένη πάνω σε όλο αυτό το DIY που μας ερχόταν τότε από την Αγγλία και το οποίο ήταν μια διέξοδος από τα αρχοντικά ροκ των Pink Floyd και λοιπών mega groups. Στη συνέχεια, όταν αποφασίσαμε να κάνουμε το συγκρότημα –γιατί πρώτα αποφασίσαμε να κάνουμε το συγκρότημα και μετά να μάθουμε να παίζουμε μουσική (κάτι που δεν κάναμε ποτέ στη πραγματικότητα!)- πιάσαμε δουλειές, αγοράσαμε κάποια όργανα, επιστρατεύσαμε τον Αντώνη τον μικρό αδερφό του Γιάννη ως κιθαρίστα -και αργότερα σαν τραγουδιστή- και σχηματίσαμε ένα συγκρότημα που κάποια στιγμή ονομάστηκε Metro Decay. Αυτά γίνανε γύρω στο ‘80-81.
Γιάννης: Εγώ καθόμουνα στο 2ο θρανίο, εσύ στο 3ο θρανίο και την πορεία που θα μπορούσαμε να είχαμε τη χάσαμε μιλώντας για μουσική. Γι’ αυτό παίρναμε και κακούς βαθμούς. Πριν από αυτό το συγκρότημα υπήρχαν και οι Private Blue.
Τι μουσική ακούγατε τότε;
Κώτσας: Τζορντανέλι, Τζον Τίκι, Ξανθή Περράκη στα μουσικά διαλείμματα της ΥΕΝΕΔ.
Για τι μουσική συζητούσατε;
Κώστας: Για όλο αυτό το πράγμα που ερχόταν από την Αγγλία. Το punk και αυτό που λέγαμε τότε γενικόλογα new wave.
Γιάννης: Ο Κώστας είχε ένα μικρό πικάπ από την Αμερική και 4 ή 5 δίσκους. Θυμάμαι το Another Green World του Eno, του Elvis Costello αυτό το πορτοκαλί δεν θυμάμαι πως το έλεγαν που είχε μέσα το New Amsterdam κτλ (Get Happy!!), Fisher-Z, το Heroes και το In-A-Gadda-Da-Vida από Iron Butterfly. Αυτά τα 5. Με όλα αυτά ξεκίνησε η όλη ιστορία, η κουβέντα για να φτιαχτεί το group.
Κώστας: Οι δίσκοι τότε ήταν πανάκριβοι. Για να αγοράσεις δίσκο χρειαζόταν το χαρτζιλίκι τουλάχιστον 2 εβδομάδων -για μας που δεν είχαμε και πολλά λεφτά. Και αν ήθελες να ακούσεις και κάτι πιο φρέσκο και πιο ιδιαίτερο, έπρεπε να το πάρεις εισαγωγής. Αυτό πάει να πει ότι απλά δεν το αγόραζες γιατί δεν είχες λεφτά. Χώρια ότι ήτανε και ρίσκο γιατί δεν ήξερες πως θα σου βγει τελικά αυτός ο δίσκος, έτσι; Δεν μπορούσες να το ακούσεις πριν.
Κώστας: Και αυτό που κάναμε συχνά ήταν να πηγαίνουμε στο Happening και να ακούμε. Ήταν ο Ασλάνογλου πωλητής εκεί, και ξέρεις ερχόταν καινούρια παραλαβή με τα εισαγωγής και μας έβαζε ν’ ακούμε. Τι είναι αυτό το Bauhaus εδώ; Βάλε να τα ακούσουμε. Τι είναι αυτό το Birthday Party; Και κάπως έτσι ενημερωνόμασταν. Από το ραδιόφωνο ελάχιστα πράγματα, έως και τίποτα.
Γιάννης: Μετά ήρθε αυτό το μπαμ, ότι πρέπει να κάνουμε συγκρότημα. Τι θα κάνουμε, που θα πάμε; Στο Happening αγγελία… Βάλαμε κάποιες αγγελίες για να βρούμε μέλη και βρήκαμε τον Ροδίτη τον Γιάννη. Ταύρος, παπάρας, μεγάλος παπάρας.
Κώστας: Κοίταξε, ο Ροδίτης μας έκανε ένα καλό. Εκείνη την εποχή ο Γιάννης κάτι ψιλοκοπάναγε στα τύμπανα , ο Αντώνης έπαιζε 1-2 ακόρντα στη κιθάρα, αλλά το πώς στήνεται ένα συγκρότημα, το πώς παίζουνε 3-4 όργανα μαζί δεν είχαμε ιδέα. Ούτε το είχαμε δοκιμάσει ποτέ, ούτε το είχαμε δει να γίνεται και πουθενά.
Γιάννης: Υποτιμάς τον εαυτό σου, στο έχω ξαναπεί και προσωπικά και δημοσίως. Και σε εκείνη τη περίοδο και σ' αυτή τη περίοδο.
Κώστας: Απλά θέλω να πω ότι ο Ροδίτης ουσιαστικά μας βοήθησε να οργανωθούμε. Άσχετα αν δεν ταιριάζανε τα χνώτα μας καθόλου τελικά. Αλλά σε εκείνη τη 1η φάση ο ροδίτης έπαιξε έναν θετικό ρόλο για ένα διάστημα. Ξεκινήσαμε να παίζουμε κάτι.

metro decay_ολόκληρη η συνέντευξη_στο plus 4