Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

εννιά έχει ο μήνας


~το δεύτερο μίνι άλμπουμ του woebot [που διαρκεί μόνο 20 λεπτά] ήρθε επιτέλους σήμερα το πρωί, με δώρο μέσα στο φάκελο το περσινό του ομώνυμο [και μάλιστα σε dvd που ακόμα δεν έχω τσεκάρει τι περιέχει]. είναι περίεργο που δεν μπορείς πετύχεις το moanad πουθενά σε mp3, ενώ το πρώτο υπάρχει σε αφθονία στο slsk, μάλλον όσοι το αγοράζουν δεν το μοιράζονται. βεβαίως, υπάρχει κι η πιθανότητα να μην το έχει αγοράσει κανείς, οπότε πώς να το μοιραστεί;
το moanad είναι καλύτερο ακόμα απ' το περσινό, καλοδουλεμένο, με κιθάρα και μπάσο και σύντομα μπιτ που δεν αφήνει να εξελιχθούν από άποψη, αλλά αν είχε πιο μεγάλες συνθέσεις και δεν αισθανόσουν ότι τις πνίγει μέσα στο κολάζ των ήχων, ίσως να ήταν κι ο καλύτερος δίσκος που έχει βγει στο "είδος". τώρα, ποιο ακριβώς είδος είναι ένα θέμα, ας πούμε στην hauntology.
~μπαίνοντας στο υπεραστικό λεωφορείο ψάχνω να βρω τη θέση μου [31]. το λεωφορείο μισογεμάτο, στη θέση μου κάθεται ένας καραφλός τύπος με μια τούφα μαλλί απ' τα πλάγια κολλημένα πάνω στην κορυφή. τόσο μακριά, που τα έχει φέρει ολόκληρη στροφή και το κεφάλι του μοιάζει με σαλιγκάρι. του δείχνω το εισιτήριο και του ζητάω να σηκωθεί. με στέλνει στη θέση του [16], αλλά δεν θέλω να πάω στη θέση του, θέλω την 31. διαμαρτύρεται έντονα κι αρχίζει να φωνάζει ότι στα 25 χρόνια που ταξιδεύει με λεωφορεία δεν του έχει ξανασυμβεί να τον σηκώνουν για να τον στείλουν στη θέση του. "για όλα υπάρχει η πρώτη φορά" του λέω, "να που σου έτυχε σήμερα". αφηνιάζει. αρπάζει την τσάντα και μουρμουρίζοντας πάει και κάθεται... ακριβώς απέναντι απ' το διάδρομο! μέχρι να ξεκινήσει το λεωφορείο έχει επαναλάβει τουλάχιστον 15 φορές πόσο περίεργοι έχουν γίνει οι άνθρωποι "ταπεινής καταγωγής" [!] και πόσο ανάγωγοι. φώναζε τόσο δυνατά, που μια κυρία απ' την πρώτη σειρά ήρθε και του είπε ευγενικά να το βουλώσει γιατί έχει πονοκέφαλο. το χειρότερο ήταν όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ένας άλλος επιβάτης που τον σήκωσε κι από εκεί [καθόταν στη θέση του] και τον έστειλε μπροστά [στο 16].
μετά από κανα δεκάλεπτο διαδρομής, κι ενώ είχε αρχίσει να ηρεμεί, σηκώθηκε, ήρθε δίπλα μου και μου είπε σιγά σιγά "το ξέρεις ότι θα σου βγουν τα μάτια;"
μετά άρχισε να σχολιάζει με τον αλβανό στο μπροστινό κάθισμα πόσο επικίνδυνο είναι να διαβάζεις στα λεωφορεία και ότι, τότε που οι άνθρωποι ήταν ευγενικοί, δεν διάβαζε κανείς.
μέχρι να φτάσουμε στα διόδια είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι "ο λόγος που κανένας αλβανός δεν φοράει γυαλιά είναι επειδή δεν διαβάζει [στα λεωφορεία]. κι όσοι δεν διαβάζουν τίποτα, ακόμα καλύτερα". ο αλβανός συμφώνησε.
αυτό το κομμάτι μου το κόλλησε ο quietdrumming.